het oranjetipje

Fruitberg vroeg me enkele dagen geleden of hier al een oranjetipje gesignaleerd was. Neen, was toen het antwoord  "maar het warme weekend zou daar wel eens verandering in kunnen brengen". En zo geschiedde. Iets na 14.00 uur verscheen vandaag het eerste mannetje in de zonnige boskant nabij de waterleliepoel. Hij fladderde rustig rond en tapte zijn nodige energie bij de kleine maagdenpalm (zie foto). Deze alom gekende bodembedekker is ook geliefd bij de citroenvlinders. Vandaag zag ik ook een bont zandoogje en aan het bijenhotel ontstaan er kortstondige conflicten tussen de gehoornde metselbijen en de rosse metselbijen.

iemand een tractor?

We hebben eergisteren ons 'kot' achter in de tuin nog eens opgekuist of uitgemest gelijk ze hier zeggen. Dat was hoognodig want hoewel dat stalletje behoorlijk ruim is, kon je er letterlijk niet meer binnen van de wanorde en rommel. We besloten om een hele hoop niet meer naar binnen te dragen maar ons ervan te ontdoen. Alles wat je de voorbije 10 jaar tijd niet meer aangeraakt hebt, heb je niet meer nodig. 

Naast een hele berg kromgetrokken meubelpanelen, meestal vezelplaat met fineer, kwamen er ook stukken tevoorschijn met enige historische waarde. Zo vonden we de milieubox (1991) terug, een plastieken zwembad dat voor vele uren waterpret heeft gezorgd, enkele roestige veldbedden met muffe en schimmelige stof, stoelpoten, een uit dienst gestelde reuze-trampoline (voorlopig toch maar gehouden) en de topstukken van de dag: twee tractoren met een kar.

Die tractoren dateren van 1998, meer bepaald sinterklaasdag van 1998. 's Nachts werden ze nog door mezelf in mekaar gestoken (want de sint is te lui om dit zelf te doen) en ik herinner me goed dat deze schijnbare simpele klus dik tegenviel. De rood-gele kar werd ook nog gebruikt voor de grondwerken van onze zwemvijver. De tractoren zijn nog in behoorlijke staat, de kilometertellers duiden op een matig gebruik en de staat van de banden is nog steeds prima. Maar ze hebben hun kleine mankementen (gebroken stuur, verdwenen pedaal, gat in de carrosserie,...) en we willen er de kringwinkels niet mee lastig vallen. Wie ze wil, laat snel iets weten. Bedenk dat ze naar zuinig verbruik toe alle concurrenten overtroeven. En... als de bestuurder voldoende haver en bieten eet, kan er heel wat paardenkracht ontwikkeld worden.

In datzelfde kot staat ook nog dit straatbord. Onze laatste deelname aan de VELT-ecotuindagen dateert van juni 2015. Ik geloof het amper: is dat al 5 jaar geleden? Een meevaller is dat dit paarse bord zo terug kan gebruikt worden want de datum klopt ook voor 2020. Als er iets is wat ik met grote tegenzin doe, dan is het verfborstels uitwassen.

boomblauwtje

vrouwtje boomblauwtje

Al enkele dagen vliegen er blauwtjes in de tuin, ook vandaag. Het is begin april dus de moeilijkheid om de blauwtjes te determineren is er niet. Op dit moment vliegen enkel de boomblauwtjes al rond, leert me de Vlinderstichting. De boomblauwtjes zijn hier geen onbekenden. Als we een blauwtje zien, is het quasi altijd een boomblauwtje, slechts heel af en toe verschijnt er een bruin blauwtje of een icarusblauwtje maar dan is het meestal heel erg warm, in de grote vakantie zeg maar. Beide 'toevallige' gasten hebben ook duidelijke oranje vlekken in hun vleugels. Of het nu een boomblauwtjemannetje dan wel een vrouwtje is, is niet zo moeilijk te zien. Zeker niet als ze aan het zonnebaden zijn zoals op de foto. Zie je grote zwarte vlekken aan de vleugelrand, dan is het een vrouwtje.

rustdag

De voorbije dag heb ik niet veel 'doodgedaan'. 't Was een rustdag. Een slenterdag zeg maar. 's Morgens, toen het nog behoorlijk koud was, startte ik nochtans sterk maar ik legde de riem er snel af. Er komen nog zoveel vrije dagen en er zullen er ongetwijfeld bij zijn waarop ik wél goesting heb om te werken. Wat ik vroeg op de dag dan wel deed? Alle nieuwe heesters en bomen (vooral fruitbomen), diegene met een nog slecht ontwikkeld wortelgestel, kregen een gieter regenwater. De bloem-en bladontwikkeling is volop op gang getrokken en zonder water gaat dat slecht aflopen. 

De verkleinde tafel werd afgewerkt en kreeg een goede plek toebedeeld. Er kwam uiteindelijk toch een planken tafelblad op. Planken deels van een oude zandbak, deels van een buiten dienst gestelde rek. Na goedkeuring van die van ons, gaf ik er uiteindelijk nog een frivole toets aan door er 4 kleurrijke vissen (geen aprilvissen!) met een gouden punaise aan te bevestigen. 't Was dat of de vuilbak in. 

Zoals jullie zelf ook zien, zijn het momenteel de hoogdagen van de krentenboompjes (foto midden). Een schitterende boom met later op het jaar erg lekkere bessen. De duiven zijn er zot van. Hier staan de krentenboompjes verspreid over de ganse tuin, net als de gele kornoeljes. Als de gele gloed van de Cornus mas afneemt, starten de krentenboompjes met hun rijkelijke, witte bloesems. Ze lossen mekaar als het ware af.

De appelbloesems ontluiken ook en het zijn er veel meer dan vorig jaar. Doordat ik nauwelijks snoei en niet aan vruchtdunning doe, hebben onze appelbomen wel eens beurtjaren, seizoenen dat er beduidend minder bloemen en vruchten zijn. Maar 2020 wordt hier een bloesemrijk jaar. Zelfs het handjevol nieuwe sierappeltjes, aangeplant daar waar het dode dennenbos gerooid is, dragen allemaal al bloemknoppen. Goed geënt geweest. Iets om naar uit te kijken.

lang geweest

Gisteren zat er in mijn mailbox een bericht van VELT met de mededeling dat de ecotuindagen van begin juni nog niet worden afgeblazen. Men wacht af hoe corona en de bijhorende maatregelen verder evolueren. Dit lijkt me een verstandige benadering. Hier houden we er wel rekening mee dat het weekend niet doorgaat en dat is vooral jammer voor de vele nieuwe ontmoetingen die zo'n ecotuindagen opleveren. 

Intussen blijf ik mijn extra vrije tijd zinvol en creatief invullen. Van een lange eiken tafel een korte maken bijvoorbeeld. Van 2.10 meter naar 88 centimeter.

Een overdreven holle en gebarsten draagbalk was de oorzaak dat ik de oorspronkelijke tafel niet behield en ze hertimmerde tot een handiger formaat. De tafel werd op lengte doorgezaagd - tot zover mijn comfortzone - maar de nieuwe verbindingen maken dat was andere koek. Geen Ikeaverbindingen maar Bokrijktoestanden. Pen-gat-verbindingen met spatpen. Chinees voor mezelf tot gisteren. Dat werd dus millimeterwerk voor mijn fijngetande jefzaag en heel rustig blijven opdat er geen onherstelbare fouten werden gemaakt.

De stukken hout die eruit gezaagd werden, probeerde ik maximaal terug te integreren. Zo werd de dwarsbalk tussen de twee poten nu aangewend als stoere draagbalk voor het tafelblad.  Als we de werkuren moeten tellen, zal de geoefende meubelmaker terecht spreken van een gênante vertoning. Maar we hebben tijd en al doende, leert men. Soms is het fijn om iets voor de eerste keer uit te proberen. 

Het onderstel is nu af en vandaag zoeken we uit met welk materiaal het tafelblad wordt gefabriceerd. Hier ligt al 20 jaar een stuk plexiglas dat ik uit een bouwwerf 'redde' en dat past perfect. Maar ik twijfel. Stevig genoeg maar het ziet er zo dun uit.

En nu gaan we ons eerst in de zetel gooien en kijken naar de opname van GR5. De artdirector van de serie is ons niet onbekend. 

tafelgezaag

 Door in het midden van het aangekochte tafelonderstel (5 euro) een extra steunbalk te voorzien, kon ik met 14 bij mekaar gezochte oude planken eindelijk een tafelblad getimmerd krijgen. Met de jefzaag werd de tafel afgekort op 2.10 meter. Het tafelblad werd nadien nog licht opgeschuurd en met een notenextract geolied. De uiteindelijke bestemming van deze tafel is nog een vraagteken. De ene wil dit en de andere wil dat. Er staat hier nog zo'n onderstel maar dat is schots en scheef. Die van ons spreekt van een 'moestuintafel', zelf had ik het idee om er ofwel een vierkante tafel van te maken (door het scheve gedeelte eruit te halen) ofwel het onderstel te deconstrueren voor het hout dat ooit wel ergens van pas komt. 

De realisatie van vandaag: een tafel voor binnen of buiten.

redden wat er te redden valt

De dag stond vandaag in het teken van 'redden wat er te redden valt'. Vermijden dat er teveel naar het containerpark dient afgevoerd te worden. Er ligt nog van alles dat ik eens kritisch onder handen moet nemen maar we zijn toch al een eind opgeschoten. 

1. Een rond bistrotafeltje kreeg een nieuw tafelblad want de oorspronkelijke planken waren rot. Eén plank was zelfs verschwunden. 

2. Vijf bistrostoelen waar niemand nog zijn achterwerk durfde aan toe te vertrouwen, kregen nieuwe latten waar nodig. Gelukkig had mijn vader nog een stapel plafondplanken liggen die net even dik waren als de oorspronkelijke planken. Wel te lang en te breed maar daar wist mijn fijngetande jefzaag wel raad mee.

3. Een grote ronde teaken tafel was een kwartier kwijtgeraakt. Dat was even puzzelen. Een zelfgemaakte lamellendeuvel (gezien op Salvage Hunters) bracht soelaas.

4. Eerder werden een brede teaken bank, een dekchair en de vloer van het prieel (met rondslingerde overschotten) onder handen genomen.

Intussen maakte de dames een proefzitterij in de nieuwe zithoek. Het is hen gegund. Wat staat er nog te gebeuren? Ik heb nog 2 eiken tafelonderstellen (zonder blad) die ik in mijn school kocht aan 5 euro het stuk. Er hangt nog veel kauwgom aan maar deze relikwieën mogen blijven plakken. Deze tafels moeten nog gebruiksklaar worden gemaakt. Hoe ik die 2 tafelbladen moet maken -bij voorkeur met hout dat hier nog ergens ligt- moet ik nog uitzoeken. Ik zie heel graag tafelbladen bestaande uit één stuk boomstam maar zo'n schatten liggen hier niet. We vinden er wel iets op.

voorspel - spel - naspel

Koppel houtduiven in de Chinese tulpenboom

(foto's vanuit de eetkamer)

onze 3 waterpartijen

In mijn blog heb ik het regelmatig over een van onze poelen of de zwemvijver. Bij mijn ronde door de tuin kreeg ik het idee om ze nu eens alle 3 in lente-ornaat te fotograferen.

Dit is onze jongste poel. Hij is tegelijk onze amfibiepoel en onze waterleliepoel. Het is hier dat ik onlangs de alpenwatersalamanders vond. Wij bouwden hem in september 2010 en kregen hiervoor wat later van het tv-programma Dieren in Nesten een weekend cadeau. Deze waterpartij is ook de geboorteplek van de vele blauwe glazenmakers die hier in de zomer rondvliegen.

Deze met zware stenen afgeboorde waterpartij is onze zwemvijver. Hier zitten ook vissen op. Ja, we zwemmen hier tussen een grote groep goudwinden. De vijver werd met de schop uitgegraven en de minder goede grond werd met de kruiwagen afgevoerd naar een uiteinde van de tuin. Op deze zandberg was het plezant om te BMX-en. De goede gele grond werd gebruikt om chape mee te maken. In de zwemvijver staan ook 4 waterlelies en een gele plomp. Het water wordt gezuiverd door een een helofytenfilter. De eerste spadesteek dateert van 4 januari 2007. Vanuit mijn slaapkamer heb ik een goed zicht op deze vijver.

De oudste poel ligt vlakbij het huis en het 'avondterras'.  Bij goed weer eten we meestal hier en ook onze gasten ontvangen we dan hier. Hij moet ongeveer even oud zijn als het huis zelf, van begin jaren negentig. Ik groef hem uit omdat ik medelijden had met de goudvis(sen) die op de kermis meegegeven werd(en). Hier zitten ook heel wat bruine kikkers die er evenwel voor kiezen om de kikkerdril te deponeren in de bovengenoemde helofytenfilter. Daar is het water het minst diep en ook het warmste. Er groeien gele lis, dotterbloem en egelskop. De eiken balustrade is na 7 jaar aan vervanging toe.

Alle drie vijvers of poelen hebben helder water. De zogenaamde groene soep kennen we enkel van in de keuken. 

mussenvrouwtje

Een van de huismussenvrouwtjes in een krentenboompje.

Ook de heggenmussen zijn dit jaar erg zichtbaar aanwezig.

In een taxus zat een koddig vuurgoudhaantje en de tjiftjaf zingt de ganse dag.

De zwartkoppen zijn nog niet gearriveerd,  hopelijk komen ze nog.

De gaaien en de eksters zijn niet alleen in de weer met nesttakken.

Ik denk dat ze ook een inventaris aan het maken zijn: welke nesten

kunnen we eerdaags gaan plunderen.

de groene sluipvlieg en nog wat

De vlieg die ik vandaag tegenkwam, blijkt niet de groene keizersvlieg te zijn maar wel de groene sluipvlieg. Met 100 % zekerheid zegt waarnemingen.be . Ik ben de laatste om hierover in discussie te treden. Vliegen zijn nu eenmaal niet zo mijn dada en na het bekijken van deze lijst -een duizelingwekkend overzicht van sluipvliegen- houd ik nederig mijn opengevallen mond.

Nog wat. Bart, aka de biodiverse tuinier, vroeg om eens een foto te plaatsen 'gezien vanaf de nieuwe zithoek'. De foto is in groot formaat geüpload en zou dus te vergroten zijn. Zo ziet het er ongeveer uit met linksvoor de takkenwal achter de zithoek, rechts de pas gerenoveerde ecoduct en in de verte de veldkapel. Rechts van de hoge ceder ligt ongeveer de zwemvijver. Rondom de zithoek plantte ik o.m. heel wat sierappels, een rode pavia, een Betula utilis var. Jacquemontii, siergrassen, de druif  'Parel van Zala' en een Sapium japonicum.

Zicht van noord naar zuid

Blogger Menck meldde dat er problemen zijn om op Muggenbeet te reageren. Er waren handelingen om dit euvel op te lossen maar ......na heel diep nagedacht te hebben, is de fout gevonden. Mijn domeinnaam linkte door naar http i.p.v. https. Een e-mail naar de firma van mijn domeinregistratie resulteerde binnen de 5 minuten in een aanpassing.

zithoek voor 't vrouwvolk

De dames van het huis hebben de nieuwe zithoek gisteren in gebruik genomen. De weerbestendige kussens die al een tijd in de garage gestapeld lagen, werden naar buiten gesleurd en kregen hun definitieve stek in de voormalige boshoek.

Momenteel staan de beuken nog niet in blad maar de verwachting is toch dat zij een aangename halfschaduw creëren. De avondzon kan er vrijuit spelen.

Op en in de takkenwal die deze zithoek omsluit, valt er heel wat te beleven: een winterkoninkje wipt er de hele tijd in het rond, een gehakkelde aurelia (foto) neemt er een zonnebad en als je echt geluk hebt, kan je er ook een bosmuisje ontmoeten.

De zithoek waar veel gelezen en geknord zal worden.

Japanse sierkwee

De Chaenomeles (Japanse sierkwee) is een sierheester die wat mij betreft veel meer aandacht verdient dan hij krijgt. In de lente tovert hij elegante bloemen tevoorschijn, later op het jaar groeien er eetbare vruchten aan en de soorten met stekels bieden de vogels een veilige nestplaats. Een van mijn dochters, die van planten niet zoveel kaas hebben gegeten, vroeg me deze week nog naar de naam van de sierkwee hierboven. "Het lijken wel bloemen uit Japan" zei ze. 

De voorbije jaren schafte ik me een aantal soorten aan, voor hun schoonheid enerzijds maar anderzijds ook omdat ze het zo goed doen in onze Kempische zandgrond. Op een drietal na staan ze momenteel allemaal mooi te bloemen. Mijn favorieten zijn de Chaenomeles speciosa 'Nivalis' (de zuiver witte bloemen in de collage) en de Chaenomeles speciosa 'Moerloosei'  (foto boven). Mijn zoektocht is niet ten einde want er bestaan er nog heel wat -de 'Geisha Girl' bijvoorbeeld- die ik graag een plekje in de tuin zou willen geven.

De Chaenomeles x superba 'Cameo' toont zijn eerste bloem.

houtwerken

Tijdens de extra weken verplicht thuisblijven probeer ik elke dag 'iets' te doen, met dien verstande dat een dag niksen ook 'iets' is. Vandaag zette ik de restauratiewerken aan de ecoduct verder. Er moesten nog wat boomstammen op maat worden gezaagd - ik schafte me gelukkig nog een nieuwe zaagketting aan net op de dag voor alles dichtging - en voor de afwerkingslaag kieperde ik eigengemaakt houthaksel op de rolletjes hout. Hiermee komt alles goed vast te zitten en kan aangewaaid zaad kiemen. Voor het houthaksel gebruikte ik vlinderstruiktakken (als je deze snoeit, is het nu hét moment) en de takken van de wilde kastanje die ongevraagd gekortwiekt werd. Wilde kastanje breekt gemakkelijk en hakselt daarom veel beter dan eik.

Haksel als toplaag

Gestapeld hout, met klimop en de bijlokkende roos 'Bobby James'

alpenwatersalamander

Foto: Sara Rutten

Er is hier altijd twijfel geweest of er nu salamanders in onze tuin zaten of niet. Tegen de mensen vertelden we steeds dat er wel kikkers en padden zitten maar geen salamanders. Dat we dat ook niet goed verstonden. Dat ze er allicht niet in lukten om naar hier te migreren. Sinds vandaag zijn we zeker: er zitten er wel. Alpenwatersalamanders.

Bij de 'lenteschoonmaak' van de tuin kroop ik ook in onze achterste poel. Met de blote handen grabbelde ik zoveel mogelijk (verzurende) dennennaalden uit de sliblaag. Ook de overdaad aan gedoornd hoornblad werd aangepakt. Al wat uit de poel gehaald werd, werd aan de waterkant gelegd zodat de vele kleine beestjes terug het water kunnen opzoeken. Met enkele manuele controles werden alle nimfen van libellen opgespoord en teruggezet.

Bij deze werkzaamheden verschenen ook 3 alpenwatersalamanders: twee mannetjes en een vrouwtje. De dochter was met haar smartphone in de buurt en maakte bovenstaande foto van een mannetje.

afgedankt

Zo'n 25 jaar oud zijn ze, onze tuinbank en deckchair. Ze lagen uit mekaar en we dachten eraan om ze te vervangen. Het was geen kwestie van enkele vijzen vast te zetten. Heel wat verbindingen waren los gekomen, grotendeels van de rottigheid. Ze staan dan ook al zo'n kwarteeuw onafgebroken buiten.

In plaats van nieuwe tuinmeubelen kochten we een busje houtlijm en met behulp van een slijpschijf, een boor, een schuurmachine, een wipzaag, een 'jefzaag', een klauwhamer, een plamuurmes en heel wat koperen vijzen werden gisteren de afdankertjes gerepareerd. Dat scheelt toch weer zo'n 400 à 450 euro. Er staan hier ook nog een tiental ijzeren bistrostoeltjes met houten latten. Overal is er intussen wel een lat van gebroken. Mea culpa .... ik ben te lui om ze bij regenweer of in de winter binnen te zetten. 

Een nieuwe klus dient zich aan maar de doe-het-zelf-zaak is gesloten en ik heb nog iets nodig.

mijn steentje

Dat Coronavirus is niet min. Zelfs op mijn gezegende leeftijd gebeuren er dingen die ik niet eerder meemaakte. Het beste voor iedereen.

Ook hier heel aparte dingen: alle scholen voor de kinderen dicht, de zoon verplicht zijn stage afgebroken, de dochters achter de laptop voor afstandsonderwijs - proffen en lectoren die van alles uitproberen -, minimale familiebezoeken, meer ongerustheid dan anders, reis naar Jordanië geannuleerd en die van ons en ikzelf die thuis moeten blijven van het werk maar toch ons loon behouden.

Ook 'mijn' school blijft open voor de opvang van leerlingen. De laatste veiligheidsraad van vannacht heeft dit bevestigd. Maandag zijn we ermee gestart ook al was de opkomst minimaal. Zelf heb ik mijn kleine steentje tot het goede verloop bijgedragen. De allereerste voormiddag heb ik de opvang voor mijn rekening genomen. Mijn collega's die zich ook vrijwillig meldden, zetten de reeks verder. Vergeleken met de gezondheidszorg stelt het niets voor maar we doen wat ons gevraagd wordt. Zeker op moeilijke momenten moet je er staan.