19 februari 2024

Senegalees zandschilderij

 


Tijdens de voorbij krokusvakantie is een deel van mijn gezin op reis geweest naar Senegal. De dames hebben daar heel mooie dingen gezien waaronder krokodillen, legale cannabisplantages, imposante baobabs en kapokbomen maar ook heel veel zwerfafval. Bij terugkomst ontving ik een ingepakt cadeautje. Het bleek een zandschilderij te zijn (zie foto) met daarop een kooktafereel. Nog meer bijzonder dan het kunstwerkje was het groffe inpakpapier. Het is een herbruikte cementzak. Dat is iets wat hier nog niet in zwang geraakt is. Qua plantrekkerij kan het wel tellen.

12 februari 2024

Hommelkoningin

 


De enkele zonuren brachten hier de eerste hommelkoninginnen in beweging. Ik zag er enkele rondvliegen en landen op Mahonia en winterzoet (foto). Krokussen krijgen normaliter ook bezoek maar hier is de groep paarse krokussen in de voortuin al uitgebloeid. Ook een goed teken van de lentefeeling is het mooie gezang van de heggenmussen. In de top van de bomen wordt hier al uit volle borst gefloten. Voor jezelf doen zo'n zonnestralen toch ook goed, niet? Het is heel wat plezanter en aangenamer om de tuin in te trekken met een een flinke streep zon. Daar kik je helemaal van op. 


9 februari 2024

Oranje gloed

 


Enkele dagen geleden. Het is balkdonker buiten .... behalve in het noordwesten. Daar wordt alles opgelicht door een oranje gloed in de lucht. Heel vreemd. De windrichting doet me peinzen aan Amoco in Eindhout maar, wie weet, is het iets helemaal anders.

Op facebook kwam allicht de correcte verklaring van Marc, in bloggersmiddens beter gekend als Menck: "In mijn buurt is het een gekend fenomeen omdat we hier tal van tomatenkwekers hebben." - "Die voeden hun planten 's avonds en 's nachts met oranje groeilicht. Dat is vaak tot erg ver te zien en kan de hemel serieus doen oplichten."

Speurwerk op het internet bracht me meteen naar Nederland waar dat gekleurd serrelicht een heel issue is. Serrebelichting blijkt een hele wetenschap te zijn. Google Maps leidde me vervolgens naar een aardbeikwekerij niet zo ver hier vandaan. De windrichting klopt volledig en de website van de kweker bevestigt de vermoedens. "Wij kunnen onze aardbeien al aanbieden vanaf maart en dit tot de eindejaarsdagen". Terwijl het normale aardbeienseizoen mei-juni-juli is.

Met het groeilicht wordt het natuurlijk licht nagebootst waardoor de planten aan fotosynthese kunnen doen en dus groeien. Hierdoor kunnen de vruchten heel snel op de markt gebracht worden en hogere prijzen verkregen worden. De natuurlijke seizoenen worden m.a.w. op deze manier volledig op hun kop gezet. Dat geldt -zo te zien- ook voor de nachtelijke donkerte.



28 januari 2024

Eerste vlinder

28 januari: de eerste vlinder van het jaar is een feit. Het was een atalanta (foto van de blog geplukt, niet van vandaag). Dit is redelijk raar want de atalanta geldt als een trekvlinder. Normaal verwachten we als eerste vlinder een citroentje, dagpauwoog, gehakkelde aurelia of kleine vos omdat deze 4 hier overwinteren als volwassen vlinder.


Atalanta in de herfst op Aster.


26 januari 2024

En nu groeien maar!

De mammoetboom of reuzensequoia is aangeplant. Hij heeft een plek gekregen, midden in de tuin, waar hij heel hoog en dik kan worden. De afmetingen van in Amerika zal mijn treurvorm nooit halen, daar staan er van rond de 80 meter hoog met een stamomtrek van 24 meter!!! Weetje: de reuzensequoia is niet dé recordhouder, die eer komt toe aan de Sequoia sempervirens of de 'Redwood'. De hoogste gekende Amerikaanse Sequoia is 115.5 meter hoog.

De Sequoiadendron met in de buurt een toverhazelaar.

Bij het 'verzilveren' van de gekregen ecocheque heb ik lang zitten tobben welke boom mee naar huis zou gaan. 3 bomen van de kwekerij waren in the running. De 'Barbaris Requiem' (die het geworden is), oftewel een Zelkova serrata 'Sartori' die een rode herfstkleur heeft, ofwel een honingboom, de Saphora japonicum die herdoopt werd tot Styphnolobium japonicum.


25 januari 2024

Treurende mammoetboom

 


Onder de kerstboom lag voor mij ook een ecocheque, gekregen van mijn schoonbroer Marc Testelmans. Nogmaals dank... want ik heb er zonet een heel bijzondere boom mee gekocht: een Sequoiadendron giganteum 'Barabits Requiem'. De moederboom, die door M. Barabits uit Sopron, Hongarije werd gevonden, ging verloren. Gelukkig waren er nog enkele entplanten overgebleven die daarom ook de naam 'Barabits Requiem' hebben gekregen. Het was ook mijn allereerste gebruik van een ecocheque. Nu weet ik dat ge dat gewoon in het bancontactkastje kunt steken, zonder code, en dat werkt.

Rest me nog: de aanplant ervan. We zullen er eens aan beginnen.


24 januari 2024

Zoete geur

 Deze nacht heeft het lelijk gedaan. Ik heb rond 2.00 a.m. speciaal de slaapkamerraam opgengezet om het allemaal te aanhoren. Vanuit een warm bed is regen en wind best fijn om te beleven. Zojuist ben ik de tuin eens ingegaan om te kijken of er stormschade is. Dat is niet het geval. Halverwege hing er wel de zoete, zepige geur van de winterzoet. Ik ruik het graag en duidelijk maar er zijn ook andere meningen. Jammer bij de Chimonanthus is dat de gele bloemen op niet veel trekken. Ze lijken op iemand met kleddernatte haren die tegen de kop plakken. Tenzij je de takken omhoog heft (foto), dan gaat het nog. Maar bij de winterzoet gaat het om de geur en het bloeitijdstip.

De krokussen in de voortuin gaan vandaag ook openkomen. De hommelkoninginnen weten waar naar toe om hun eerste hongertje te stillen.

De winterzoet.



23 januari 2024

Faits divers

De zoon verjaart vandaag. Een moment om wat faits divers op een rijtje te zetten: Kristien verjaart op Independence Day in Amerika, de eerste geborene verjaart op dezelfde dag als de Ramp van Tessenderlo (ontploffing op Tessenderlo Chemie), de zoon verjaart op dezelfde dag als de collegebrand in Heusden, de derde verjaart op sinterklaas, de vierde werd 12 jaar op 12/12/12 en mijn verjaardag valt op dezelfde dag als toen in Denderwindeke in 1990 op een boerderij varkenspest werd ontdekt. Toch een speciale familie niet?

Kristien en ik op de ijskoude Klimaatmars in Brussel.

Misschien toch ook een meer wetenschappelijke aanvulling: we hebben alle 6 bloedgroep AB, drie + en drie negatief (heel zeldzaam). De 3 negatieven worden regelmatig gevraagd/gesmeekt om bloed te komen geven.


22 januari 2024

Herdenking

Morgen is het 50 jaar geleden dat in het college van Heusden (waar mijn echtgenote nu werkt) brand uitbrak in de slaapzalen van het internaat. 23 jongens overleefden de brand niet. Eén van hen was een buurjongen van ons: Roland, de zoon van 'Sus', onze kolenboer en uitbater van een klein benzinestation. Zelf zat ik in het zesde leerjaar bij meester André Massy toen het nieuws bekend werd. We hebben er in de klas over verteld, we zaten er allemaal verslagen bij. Een dieptreurig moment dat ik nooit vergeet. Roland ligt begraven op het oude kerkhof van Tessenderlo. Bij één van mijn fietstochten hield ik er even halt.

Het graf van onze buurjongen.
Eén van de 23 slachtoffers van de collegebrand van 23.1.1974.




Tot volgend jaar

 


We zijn er altijd laat mee. Na de jaarlijkse gezinsfoto wordt de kerstboom afgebroken. De boom wordt zoveel als kan verhakseld en de bollen/kabouters/broccoli/komkommers e.d. worden weer netjes opgeborgen. De naalden die bij het buitensleuren van de boom op de grond vallen, worden met de aftrekker bijeengeveegd en met een vuilblik in de tuin gekieperd. Dan volgt nog een rondje stofzuigen. De lichtjes buiten, die moeten nog worden gedemonteerd. Heel wat LED-lampjes lichten niet meer op, hopelijk kan ik ze herstellen.

We hadden dit jaar een schone boom. Zeer mooi gevormd en goed vol. Een dikke anderhalve maand heeft onze Nordmannspar voor een gezellige sfeer gezorgd en dat met opvallend weinig naaldverlies. Zonder boom voelt de living kaal aan en moeten we zelf weer voor de sfeer zorgen. Dat gaat wel lukken.


21 januari 2024

Huismusvrouwtje

 


Het begin van de dag. Eerst geef ik onze hond eten, dan zorg ik dat de voedersilo voor de vogeltjes weer gevuld is en tot slot maak ik voor mezelf enkele boterhammen en laat ik het Senseo-apparaat wat verse koffie lopen in een veel te grote mok. Soms zet ik me neer om de krant te lezen maar vandaag (zondag) blijft de brievenbus leeg. Dan kijk ik, staande aan de pompbak, naar de komst van de vogels naar de voedersilo, zo'n 2 à 3 meter van ons keukenvenster. We zitten er bijna bovenop. 

Vandaag zat er eens een heggemus op de grond. Tussen de berg lege zonnepitomhulsels was hij bijna niet te vinden, zo goed gecamoufleerd. De kolonie huismussen is als eerste in de weer. Wat zijn we blij met deze groep! De vrouwtjes van de huismus zijn voor de huisgenoten moeilijk te onderscheiden van de vrouwtjes van de vink. Zo leren ze goed te kijken, evenals bij de keep en het mannetje van de vink.

 Door vaak aan de pompbak te staan, zijn die twijfels intussen verleden tijd. Waarover ik wél nog veel te leren heb, zijn de watervogels, de kleine zangvogels -zoals de karekiet en de rietzanger- en de roofvogels. Maar dat komt... ik heb nu tijd. 

20 januari 2024

Vogels tellen

 

Mannetje huismus, gefotografeerd vanachter het venster.

Volgend weekend vindt het Grote Vogelweekend van Natuurpunt plaats. Dan gaan we de vogels aan de voederplek nog eens tellen en ingeven. Hoe dat precies werkt, kan je hier lezen. Doen het de voorbije dagen hier heel goed: de huismussen, de gewone vinken en de koolmezen. Als extraatje hebben we een groepje kepen, wat pimpelmezen, een houtduif en een Turkse tortel, 2 merels, een winterkoninkje, een roodborstje -dat ik gisteren ook binnen aantrof, ving en terug de vrijheid gaf- en .... intussen al 5 bosmuisjes. 

Voor de vogels in kwestie maakt het natuurlijk geen zier uit of je je telling rapporteert of niet, maar het gebeuren kadert in het aanwakkeren van de vogelliefde en het promoten van diervriendelijke tuinen. Op dat vlak kan nog veel gebeuren. Gelukkig hebben veel mensen het al begrepen. Goed zo!

Pyracantha "Red Star"

Een voorbeeld van een vogelvriendelijke aanplant, is de vuurdoorn (foto). Vogels voelen zich veilig in deze meestal gedoornde struik en de bessen (rood of oranje) gaan smakelijk binnen. Als de vuurdoorn in bloei staat, zijn ook de insecten niet te tellen. Het krioelt ervan. Voor onze tuin schafte ik er voor de vriesperiode 2 nieuwe aan, mét bessen erop. Je kunt het al raden: er hangt NIKS meer aan. 


dode vos

 


De dochters die op de wandel zijn, vonden zonet hier in de buurt deze dode vos. Wat een zonde! Hoogstwaarschijnlijk aangereden door een auto. "Hoogswaarschijnlijk", want hij ligt wel heel erg netjes juist naast het fietspad. De oudste dochter heeft de lokale politie opgebeld. Hier worden kadavers op en langs de weg door de gemeente opgehaald. Ik heb de vondst ook ingegeven bij waarnemingen.be . Jammer genoeg heb ik 'dood' moeten aanvinken. Zo'n pracht van een beest!

En dan weten dat er (on)mensen bestaan die zo'n beesten bewust doodschieten. Dat moet toch zijn omdat ze stikjaloers zijn op zijn schoonheid?


19 januari 2024

Bevroren krullen

 


Eén van de mooiere bomen/heesters als het sneeuwt of vriest, is de krulhazelaar. In onze tuin staat al een groot exemplaar. Het is een aflegger van de moederboom die toebehoorde aan mijn schoonvader zaliger. In de paasperiode worden er takken van gesnoeid om binnen in een vaas te zetten. Er worden dan eieren in gehangen. Volgende maand komt de krulhazelaar al in bloei. Door het dichte takkengestel is het voor de vogels een ideale boom om een nest in te bouwen. 

Just for fun

 


Op Facebook  kan je fotospelletjes spelen. Je laadt je eigen (echte) foto op en dan kan je een aantal thema's genereren: piraat, Romeinse keizer, Manga-stijl, hippie, ..... voor elk wat wils. Het resultaat is soms niet voor publicatie vatbaar maar meestal behandelt het computerprogramma je met voldoende respect. Het lijkt wel of je tegelijk een flinke verjongingskuur ondergaat. Bijgaande foto mag dan softwarematig-gegenereerd zijn maar ooit -ooit!- heb ik er zo ongeveer uitgezien, toch als je de haarband en het zelf geverfd truitje wegdenkt en .... er 40 levensjaren aftrekt.

Omdat heel dat social media-gedoe just for fun is, heb ik de foto maar eens tijdelijk ingesteld als 'profielfoto'. Diegenen die me nu een vriendschapsverzoek sturen, moeten mensen zijn die Peace and Love hoog in het vaandel voeren. Wat mis ik tegenwoordig zo'n lieverds!


18 januari 2024

Deugddoende witte wandeling

Een mooie winterwandeling gedaan met de jongste dochter en Remi richting Boshuis. Een mooie brok landschap van Tessenderlo, met wijdse uitzichten en sfeervolle dreven. De smartphone van de dochter telde zo'n 8,2 km maar het was zo voorbij. Dat is een teken dat het interessant en plezant was. Zeker weten, vandaag was het té mooi om op mijn luie gat te blijven zitten.





Dat alles vlakbij de deur. Gewoon de straat oversteken en we hebben natuur tot in Averbode. Helaas.... heeft Tessenderlo ook zijn minder fraaie hoeken en kanten.


De kleine sneeuwpanter

 


Aangevallen geweest door de kleine sneeuwpanter.

Gelukkig overleefd. Hier en daar wel wat likwonden.



17 januari 2024

Keep mannetje

 


Dan toch. De nieuwe sneeuwval over Limburg heeft ook een mannetje keep met zich meegebracht. De 2 vrouwtjes hebben dus gezelschap gekregen. De vaardigheid om van de voedersilo te eten, heeft hij precies nog niet. In tegenstelling tot de 'slimmere' vrouwtjes, blijft hij zijn eten zoeken op de grond. 

De 2 vrouwtjes samen aan de voedersilo.



De wolkenmaker

 


Zo af  en toe, gewoon een foto.
Zonder woorden of toelichting.
Moet kunnen.

Mee-eters.

 


Het is de logica zelf. Beestjes hebben honger en pakken deze dagen wat ze kunnen krijgen. Hoe minder energie het kost, des te beter de strategie. En zo komt het dat niet alleen de vogels gebruikmaken van de aangeboden granen en pitten maar ook de bosmuisjes. Ik zag er altijd 2 maar gisteren, toen de avondschemer intrad, huppelden er al 3 onder de voedersilo. Ze hebben hier in de tuin hun uitvalsbasis, dezelfde hoop wortels als het roodborstje, rennen van daar als bezeten om een zaadje te scoren om dan vliegensvlug terug de bescherming op te zoeken van hun "kamp". Ik vind het allemaal heel koddig. Mijn huisgenoten delen in de vreugde, "zolang ze maar buiten blijven". De foto's nam ik gisteren (vanuit de keuken)  rond 17.00 uur toen de bosmuisjes tevoorschijn kwamen. Alhoewel ze strikt genomen concurrenten van de vogeltjes zijn, is er geen spoor van verjaging of agressie waar te nemen. Elk vredig zijn deel. Aan ruzie verspillen ze hun calorieën niet.




16 januari 2024

Kanjer

De knappe kop van de houtduif.
 

De grootste vogel die we zien in onze tuin is ongetwijfeld de blauwe reiger. Af en toe jaagt er ook een sperwer doorheen het struikgewas. De buizerd horen we ook vaak, soms heel hoog in de lucht maar niet zelden in een boomtop vlakbij. Rond het huis, in de buurt van de voedersilo, is de groottekampioen de houtduif (foto). Wat een kanjer is me dat! Zeker vergeleken met de vogels die hem omringen, de meesjes, de vinken en de mussen.

De houtduif is een prachtige vogel maar hij heeft het niet getroffen in Vlaanderen. Er wordt op gejaagd dat het niet meer mooi is. Zeker in onze omstreken waar haast geen ander 'wild' meer te bespeuren valt - haas, konijn, patrijs, ... allemaal verdwenen - moet de houtduif het precies ontgelden. 

Ik kan niet begrijpen dat jacht uberhaupt nog bestaat. Politici hebben de mond vol van dierenwelzijn en 'dieren in de grondwet' - zeer opvallend pakt ook extreem-rechts daar graag mee uit - maar diezelfde politici zijn nergens te bespeuren als het over de jacht gaat, of nog erger, in de slachthuizen waar de beesten aan de lopende band afgemaakt worden. Die hypocrisie, ik word er vaak kwaad om.


15 januari 2024

vogels in de sneeuw

 


Regelmatig arriveert hier een fikse sneeuwvlaag. Lang duren ze niet maar het levert wel mooie beelden op, in het bijzonder in de struiken rondom de voederplek. Eén vogeltje valt op door zijn pienterheid: het roodborstje. Het is de enige vogel die zich schuilhoudt onder een hoop wortels. Zoals je allicht weet, is het roodborstje ook zo slim om bij graafwerken in de buurt te blijven van de opgespitte aarde. Daar zijn de wormen te vinden! En van de bijhorende tuinier heb je niks te vrezen. Het roodborstje snapt dat allemaal. Onder de voedersilo huppelen en speuren een heleboel gewone vinken. De mannetjes met hun roodroze borst brengen wat twijfels bij de huisgenoten wanneer ze de vogels op naam willen brengen. Ook present: de meesjes. Enkele kleine pimpelmeesjes en een handvol koolmezen. Op de foto zie je één van de koolmezen of the great tits zoals de Engelsen hen noemen. 

"Klak af!" of "chapeau!" voor alle dieren in het wild die dit koude/natte weer keer op keer trotseren!

Het schuilende roodborstje.





14 januari 2024

Ze is er nog

 

Wat een mooie rugtekening hebben die kepen!

Het keep-vrouwtje is er ook vandaag. Een mannetje hebben we nog niet gezien. De keep trekt op met een grote groep vinken. Gezelschap genoeg dus.



Vaak, bij wat strengere winters, zien we bij het opduiken van kepen ook wat sijzen. Dat is nu (nog) niet het geval. Net als bij de kepen hebben de mannetjes bij de sijzen ook een zwart bovenhoofd. Dat maakt het determineren wel wat gemakkelijker.


Nieuw sjabloon voor de blog

 


Het meest moderne Blogger-sjabloon (Dynamics) waarmee ik mijn blog 11 dagen geleden terug opstartte, toch overboord gegooid wegens te complex voor de lezers. Reageren was nogal moeilijk en de lay-out kon beter. Daarom teruggekeerd naar de goede oude tijd en een poepsimpel 2-kolommen-sjabloon gekozen dat ik bijna volledig naar mijn hand kan zetten. Het gekozen thema noemt "Supercool". De foto's komen goed tot hun recht en om te reageren heb je geen handleiding meer nodig. Intussen al heel veel bezoekers/lezers gehad (meer dan 3500 deze week) maar de interactie van weleer, is nog veraf. Hopelijk betert dit nog want in het luchtledige bloggen is nogal zielig.

De voorbije dagen verkende ik ook de blogosfeer van vandaag. Heel wat blogs die ik destijds volgde, zijn stilgevallen of hebben de riem aan de haak gehangen. De blogroll van veel blogs is volledig achterhaald wat erop wijst dat het lezen of volgen van andere bloggers niet enthousiast meer gebeurt. De conclusie is misschien voorbarig, maar het lijkt erop dat bloggen - zeker in Vlaanderen - op sterven na dood is. Ik ga Muggenbeet toch nog enkele weken een kans geven en dan herevalueren we. Zo'n reclamevrije omgeving... het heeft toch iets.

(Momenteel volg ik zelf 30 blogs via de "Leeslijst" van Blogger. Ik geef toe, de lijst heeft een opfrisbeurt nodig. Dat krijg je nu eenmaal als je er een tijdje tussenuit bent geweest. Heb je zelf een toffe blog, laat het me weten!)

13 januari 2024

De eerste keep

 

Joepiejee, hupsakee....

De eerste keep (vrouwtje)

Al wat duister buiten maar toch nog redelijk kunnen inblikken.



Loeren naar de huismussen

 


We hebben het geluk om hier een kleine kolonie huismussen rond de deur te hebben. Leven in de keet verzekerd! Toen we nog konijnen hadden, aten ze een graantje met hen mee. Nu zijn ze niet weg te slaan van de voedersilo waar ze zowel op de grond als aan de silo zelf aan hun trekken komen. Vanuit de keuken en de woonkamer zijn ze goed vanachter het venster gade te slaan. Af en toe neem ik het fototoestel erbij en maak ik wat foto's. Een lekker warme bezigheid bij deze kille buitentemperaturen. Als ze niet aan het eten zijn, zitten ze met de groep samen in het dichte takkengestel van een krentenboompje. Van hieruit vliegen ze haastig heen en weer naar de voedersilo. 

The making of:

Geen vogelkijkhut nodig hier.



12 januari 2024

Wilde haren

Mijne maat is net terug van de hondenkapster. 2 uur en een kwartier heeft ze er werk aan gehad. Hij was dan ook een echte Beatle geworden met zijn lange krulharen. Remi is zo zot als een deur als hij ons terugziet. Nu zijn we allebei onze wilde haren kwijt.



Nieuwe favicon

 

Over onbenulligheden gesproken.....

Mensen met oog voor details hebben het héél misschien al opgemerkt: Muggenbeet (de blog) heeft sinds vandaag een nieuwe favicon. De favicon, dat is dat kleine symbooltje dat op je tabblad staat voor de naam van de website/blog. Zo heeft Telenet dat lachend gezichtje (is dit nog wel gepast?), Facebook de witte f in een blauwe cirkel en Standaard Boekhandel de oranje uil. Wordpress-bloggers zonder eigen favicon, hebben standaard de witte W in een blauw vak en Blogger-gebruikers de witte B in een oranje vierkant.

Het vroegere blauwe mannetje, gebaseerd op een foto van mij genomen in de oranjerie van de plantentuin van Meise, heeft plaatsgemaakt voor een M in een grasgroen vierkant. Een eigen favicon in Blogger moet vierkant zijn en mag maximum 100 kb groot zijn. Bij 'instellingen' kan je je eigen favicon uploaden (Basis: onderaan). Moeilijk is het niet en .... belangrijk ... waarschijnlijk ook niet. Maar wat moet een jong gepensioneerde anders doen?



Klus of kloswerk?

Onze langste zetel had een verschrikkelijk diepe zonk. Intiem onderzoek wees uit dat er 4 stalen veren gebroken waren. Niet losgekomen maar echt doormidden. Een eerste herstelling met 4 planken zag er heel degelijk uit maar erop gaan zitten, bleek toch niet comfortabel wegens té hard. Even met de handen in het haar gezeten..... en ik kwam op het idee om bamboestokken op maat te zagen en deze als veervervangers te gebruiken (stokken genoeg momenteel want zowel in de eigen als in moeders tuin heb ik de afgelopen maanden enkele bamboestronken wegens woekergedrag uitgegraven).

De eerste zittesten krijgen een positief rapport. Het mocht wat zachter zijn maar het gaat. Of deze eco-herstelling lang standhoudt, zal blijken. Wie niet probeert, kan niet slagen.

De eigenzinnige eco-herstelling

Bamboe aan het uitgraven (september 23)





11 januari 2024

50 jaar VELT

 


Ook dit jaar doen we mee met het ecotuinenweekend van VELT vzw. Zoals gebruikelijk vindt dit evenement plaats tijdens het eerste weekend van juni, dat is deze keer 1 en 2 juni. Sla me dood, maar ik weet niet meer de hoeveelste keer het is dat we gasten ontvangen in onze tuin. We zouden het kunnen opzoeken, maar wat maakt het uit. Belangrijkste is dat het telkens plezant was en dat we al heel veel fijne mensen ontmoet hebben. Dat gaat binnen enkele maanden niet anders zijn.

Wat dit jaar wél bijzonder maakt, is dat de organiserende vereniging, VELT vzw, 50 jaar bestaat. Een gouden jubileum dus. Daar heb ik respect voor: een halve eeuw actief blijven, grotendeels gedragen door vrijwilligers. Knap! Ecologisch leven zit in de lift, dat geldt zeker ook voor ecologisch tuinieren.

Het doet deugd om vast te stellen dat heel wat jongeren afzakken naar de open tuinen. Er is tegelijk zeker ook een stroming in de samenleving die verruwing en verrechtsing predikt, die neerkijkt op al wat groen of ecologisch is, maar ze kunnen de pot op. Onze toffe groep groeit en tesamen maken we de wereld mooier, dat kan van die anderen niet gezegd worden.





10 januari 2024

Winterprikje

 

Veel sneeuw is er hier niet gevallen. Maar het is wel heel koud. Waar de wind vrij spel heeft, is het allesbehalve aangenaam. In de omsloten tuin is het nog best te doen, zeker in het zonnetje. Onze diepste waterpartij, de zwemvijver, heeft op 2 dagen tijd al een dikke laag ijs gevormd. De voedersilo voor de vogels wordt 2X per dag bijgevuld. Op de foto: twee van onze permanente tuinbewoners en het beetje sneeuw dat hier blijven liggen is. Zij malen er niet om. 



Terugblik


 Bij het surfen op het internet kwam ik terecht op een artikel van VTWONEN. Zo'n 10 jaar geleden bombardeerden ze Muggenbeet tot Blog van de Maand.




Muggenbeet

In 2014 vierde de Vlaamse Ludo Rutten alweer het tienjarig bestaan van zijn blog Muggenbeet. Ludo: “Het cadeau dat ik voor mezelf kocht was een Aesculus x neglecta ‘Autumn Fire’. Inmiddels ben ik goed thuis in de plantennamen, dat was 10 jaar geleden nog wel anders. Ik was nooit van plan om over tuinieren te gaan bloggen. Pas gaandeweg groeiden de tuin en natuur uit tot mijn grote passies en zo veranderden ook de onderwerpen op mijn blog.” Ludo’s doel was vooral om een visueel aantrekkelijk blog te creëren. “De voorbije tien jaren probeerde ik alsmaar verbeteringen aan te brengen. Kort geleden koos ik ervoor om de klemtoon te leggen op de foto’s. Daardoor is natuurfotografie een nieuwe hobby geworden. Door te bloggen is ook mijn kennis over planten en dieren enorm gegroeid. Je doet veel research, koopt determinatiegidsen en ontdekt opeens zaken waar je vroeger geen oog voor had.”

De liefde voor dieren en de natuur heeft er altijd wel in gezeten bij Ludo. Toch ging de wereld van tuinaanleg en planten pas echt voor hem open na de kennismaking met zijn schoonvader. Ludo: “Hij was gespecialiseerd in bijzondere coniferen en zag liever krom gevormde bomen dan kaarsrechte. Dankzij hem kreeg onze tuin bij de start meteen een prachtige, ongeveer tien jaar oude groene boord met onder meer beuk, hulst, Japanse witte den (Pinus parviflora), taxus en hazelnoten. Een mooiere start konden we niet krijgen.” Binnen dit groene struweel was eerst een groot groen grasveld. Veel zon, maar weinig biodiversiteit. Ludo: “Vandaag schiet er nauwelijks iets van over want –op enkele paadjes na— is alles vol geplant. Beetje bij beetje verandert het in een bostuin.”

Af en toe stelt Ludo zijn tuin open voor publiek, alhoewel in feite iedereen altijd welkom is. Aan de reacties van mensen hoort hij dat natuur- en plantenliefhebbers zich meteen thuis voelen: “Onze tuin komt in niets overeen met de meeste tuinen die in tijdschriften verschijnen. Te vaak wordt hier de spontane natuur geweerd, is de rechte lijn de norm en zwijgt men over de arbeidsintensiteit. De mening van de mensen is zeker interessant maar voor mij is de aanwezigheid van vogels, vlinders en kevers een betere graadmeter in hoeverre ik in mijn opzet geslaagd ben om een natuurrijke tuin te creëren.

Typisch aan Ludo’s tuin is dat hij nooit klaar is: “Elk jaar worden er planten toegevoegd of verplaatst. Heel af en toe verwijder ik ook een boom of struik. Omdat onze eigen smaak evolueert of het eikeltje dat je in de grond stopte plots een te grote boom geworden is die te veel licht ontneemt. Maar dat maakt het allemaal plezant. Misschien is dit ook wel mijn belangrijkste tip: creëer je eigen ‘paradijs’ en doe het geleidelijk aan, want dat geeft jarenlang tuin- en plantenjachtplezier. Bovendien is je tuin dan ook echt iets van jezelf. Groene vingers is een groeiproces. Laat de natuur je belangrijkste inspiratiebron zijn maar bezoek zeker ook arboreta, kwekerijen en andere tuinen van liefhebbers. Je leert altijd bij.”



Onverwachte vondst


Vorige week trok ik mijn jas aan om toch eens door de regen en de plassen door de tuin te gaan. Veel verwachtte ik niet te zien en juist dan deed ik toch een heel leuke en vooral onverwachte vondst: de gekraagde aardster.

Dit is de allereerste waarneming in onze tuin en dat na meer dan 30 jaar! In Vlaanderen zijn 17 soorten aardster bekend, de gekraagde is de meest voorkomende. De sporen van de paddenstoel ontsnappen via het gaatje bovenaan het vruchtlichaam.

Ik ben er heel blij mee maar vraag me toch af hoe zo'n raar ding ineens in de tuin kan opduiken.

Een raar geval, zo'n aardster.



Magritte in huis


Om een of andere reden is 11.11.11 gestopt met het verkopen van de kalender die we elk jaar in de keuken ophingen. Deze kalender had elke maand een mooie wereldfoto en de lege vakjes hadden het ideale formaat om onze agenda en verjaardagen te noteren. We moesten deze keer iets anders zoeken en dat bleek niet zo simpel te zijn.

Uiteindelijk vonden we iets acceptabel al zijn de dagvakjes redelijk krap bemeten. Het werd een "Magritte" met elke maand een ander schilderij. Enkele daarvan kennen we nog van ons bezoek aan het Magrittemuseum in 2021.

Januari start met "Heimwee".

"Heimwee"



9 januari 2024

Binnengluurders


Ja, ik weet het wel. Er was een tijd dat mensen me Jezus noemden, en samen met vrienden actievoerders heb ik onze streek Verlost van heel wat vies en kwaads gelijk kwik, cadmium, arseen en radium 226 en door heel wat anti-ecologisten ben ik ooit publiekelijk aan het Kruis genageld maar.... dat betekent niet dat ons huis een kerststalletje is waar naar binnen gegluurd en gegaapt dient te worden.

Klaarblijkelijk is dat sommige mensen hun hobby. Wel, om die voyeuristische curieuzeneuzen wat te treiteren heb ik gisteren een nieuwe eco-constructie in de voortuin (foto) geplant: drie dikke boomstammen met middenin een Photinia. In een ander kijkgat plantte ik een volwassen struik met veel takken.
Voorheen hadden we 'van voor' een hoge haag maar voor de veiligheid van de fietsers (tegenwoordig gaan die rap) werd die gekortwiekt waardoor we figuurlijk wat bloter kwamen te zitten.

Groene ingreep voor wat meer privacy.


Een nieuwe hond

Onze Remi

Het kan ook niet anders, in de periode dat ik niet meer blogde, is er wel 't een en 't ander veranderd. Ik ben zo vervroegd op pensioen kunnen gaan. Mijn vader is opgenomen in een rusthuis wegens vergevorderde dementie. En.... we hebben opnieuw een hond. Een geadopteerde maltipoo.

Hij is onlangs 2 jaar oud geworden en hij verblijft ongeveer een jaar bij ons. Zijn naam is Remi. Zowat elke wandeling vergezelt hij mij en hij heeft het zover gebracht dat hij op ons bed (niet onder de lakens!) zijn nachten doorbrengt. Je gaat er in de toekomst ongetwijfeld nog meer over lezen.

Nu maandag moet hij weer naar de kapper. Bijna 2 uur is de vrouw in kwestie telkens met hem in de weer. Zijn krulletjes groeien zo snel dat hij niks meer zou zien en over zijn eigen haar zou struikelen indien we hem geen knipbeurt zouden geven. Zijn eten wordt aan de deur geleverd, verpakt per dagportie.

Remi is onze derde hond. De eerste was Zappa, een doodbrave blonde labrador. We hebben ook nog Zorro gehad, een zwarte retriever. Een maltipoo is meer dan een maatje kleiner. Het was even wennen maar uiteraard... had hij snel ons hart veroverd. Niemand in het huis zou hem nog willen missen.

bakstenen cirkels

De voorbije dagen, nog voor de vries, werd er hier en daar een kleine tuinklus uitgevoerd. Zo werden er 2 vuurdoorns aangeplant, een rode en een oranje, en werden de 3 gemetste cirkels van een van onze terrassen (foto) terug vrijgemaakt - je zag er werkelijk niks meer van - en met nieuwe heesters opgevuld: een oranje azalea, een Magnolia x loebneri 'Merrill' en een wilg met knappe, rode poesjes, de gekende Salix gracilistyla 'Mount Aso'. Van deze laatste hebben we ook één binnen op tafel gezet. Wilgentakjes met katjes in huis ogen niet mis. Vroeger deden mensen dat wel meer.

De 3 cirkels nabij het water;




8 januari 2024

De Looise kerk


Formerly publicated on facebook 
by 'Vlo Schreivers' (16.11.22)

De fietsrit van gisteren was een niemendalletje. Voor een intussen getraind bicyclonair schrijver was het een lachertje, in die mate zelfs dat de verplaatsing evengoed te voet had gerealiseerd kunnen worden ware het niet dat in dat geval het staatsieportret met mijn blauwe Batavus moest afgezegd worden. Dat zouden jullie niet fijn gevonden hebben, daarom toch maar met de fiets naar... de kerk van Tessenderlo. Ik heb er mijn eerste communie gedaan, ook mijn plechtige, maar ik ben er niet getrouwd, dat was in Hulst want mijn gewezen voorlezertje in de kerk woonde daar en niet in het centrum.

Met de kerk van Looi mag niet gelachen worden. Ze heeft een rijke geschiedenis die teruggaat tot 1135 toen ze een nog wat kleinere Romaanse kerk was. Velen zijn er jaloers op en ik zag bij mijn bezoek meteen waarom. Bij het binnentreden van de knusse, best gezellige kerk kijk je meteen op het monumentale doksaal dat het koor met het schip scheidt. In heel het land zijn er zo maar 5 van te vinden. Dat van Looi zou 'een van de mooiste zijn'. Het dateert van 1520-1530, is 11 meter lang, heeft 8 zuilen en 21 nissen. In het midden is er een vooruitsteek die als preekstoel kan dienen. Zelf heb ik nooit gezien dat er een pastoor het woord nam, zelfs vanop de echte preekstoel niet. Geen pastoor Munte in Looi.




Zo'n doksaal wordt ook wel eens de Bijbel van het gewone, versta ongeletterde, volk genoemd. Zij zouden dan de stripversie van de bijbel kunnen lezen, al heb ik gisteren met mijn eigen ogen ervaren dat dat onbegonnen werk is. Het stripverhaal hangt ten eerste veel te hoog, bovendien zijn de striphelden ook niet van mekaar te onderscheiden tenzij je prof of doctor in de Christelijke Mannetjes bent. Het lukte mij in ieder geval niet te ontcijferen wat in dat doksaal allemaal gaande was. Pas op, en ik heb intussen al wat kerken bezocht en boeken doorgenomen.
't Belangrijkste is evenwel dat dat gedetailleerd beeldhouwwerk waaronder ik zo vaak mijn hostie op de kindertong gelegd kreeg, bovenmenselijk mooi is uitgevoerd. Is het dan voor die verfijnde steenkappers niet godgeklaagd dat de 'beeldhouwers onbekend zijn gebleven'? Zoals zo vaak, kennen ze van alle bouw- en afbraakwerken de bijpassende architecten, maar de echte stielmannen van de werkvloer, die werden nergens genotuleerd. Als god hun naam maar kent, is meer dan voldoende, zal de achterliggende gedachte zijn.


Er hangt ook een blinkend, opgeknapt pijporgel tegen de westerbeuk, daar waar ik de kerk betrad. 't Was voor mij de allereerste keer dat ik dat opgeblonken en juist gestemd muzikaal 'beest' kon aanschouwen. Man, wat is dat voor iets? Werd dat daar niet verkeerdelijk opgehangen? Werd dat gepikt uit een basiliek? Wacht er ergens een sultan of oliesjeik op de levering ervan? Echt wel groots, indrukwekkend zelfs kleinerend. Het hangt daar te pronken, lees ik, sedert 2012 (niet vragen hoelang ik er al niet geweest ben), na een restauratie door de Manufacture d' Orgues Thomas uit Francorchamps. Vele kerkgangers, zo hoor ik van vrome mensen, vinden het een overbodig prestigeproject ter eer en glorie van de deken en de kerkfabriek. Ik heb er geen mening over want het zijn mijn zaken niet. Of laat ik het hierbij houden want een schrijver hoort eigenlijk overal een mening over te hebben: de aan het kruis genagelde Jezus, die hoog opgehangen in het koor, elke seconde tegen dat glimmend monstrueus orgel moet aankijken, had het ongetwijfeld veel liever bescheiden gezien. Orgels interesseren hem geen fluit, hij wil volk in kerk zien, desnoods met de blote voeten in 't zand.
Maar de Looise Jezus klaagt niet - vroeger gebeurde dat wel eens omwille van de kakofonische samenzang van de kerkgangers, of omwille van de orgelist die zich vergiste van toonaard, of omwille van de mercaptanenstank die binnendrong, of omwille van de lawaaierige jongeren linksachter in de kerk waarvoor ik me nu wat schaam -, want hij beseft goed dat hij nog chance heeft dat hij in de St. Martinuskerk zijn optrek heeft. De Looise hoofdkerk is een propere en schone kerk met sfeerscheppende en kleurrijke glasramen, robuuste ijzerzandstenen pilaren en mooie eiken biechtstoelen met rode kabberdoeske plooigordijntjes. 't Is er trouwens lekker warm wat toch ook van veel andere kerken en kapellen niet gezegd kan worden. Ook 't overige interieur zoals de 12de eeuwse doopvont, een volledige kruisweg en de piëta uit lindenhout, is toch ook niet slecht voor er gratis te mogen wonen. Af en toe komt er zelfs een agnostische authentieke dorpsbewoner binnen, eentje die zijn bewondering toont en mooie, respectvolle foto's neemt. Men zegt dat hij schrijver is en vlooien heeft, gelijk alle goeie schrijvers.


Alle gekheid op een stokje, het bezoek was heel interessant. Ik had er vrije toegang tot alles en niemand die me in 't geniep controleerde of het moesten van die onzichtbare engelen zijn geweest, alleen klimmen in de toren zat er niet in. Dat staat nog op mijn verlanglijstje, temeer daar ik er ooit nog gewerkt heb om de brandveiligheid te verhogen. De voordeur stond gisteren open, ik weet niet of dat altijd het geval is, maar moest ge er eens passeren, wip dan eens binnen. Denk er wel aan dat er elke zondag om 10.45 uur een eucharistieviering is, geen toneelstuk met acteurs om 't leven van vroeger te illustreren gelijk in Bokrijk, maar nog een echte mis, met een gezegende pastoor, gelovigen en gewijde hosties uit 't tabernakel.
Ge zult zeggen, als Looienaar kunt ge niet objectief zijn, maar ik zeg het toch: onze kerk is een schone kerk, een gebouw dat mag gezien worden, een monument. Met een kritische ingesteldheid zou je kunnen stellen dat ze daar, in 't midden van het marktplein en in de huidige gelaïciseerde tijden, wat ongelukkig ligt en behoorlijk dominant uit de hoek komt. Dat is waar, maar over een alternatieve bestemming of een gedwongen verhuis naar een verlaten duivelse uithoek waar ze een toontje lager zou zingen, heb ik in Looi nog niemand horen prediken. We nemen er klaarblijkelijk vrede mee. Amen en uit.
(Al zwierend met een wc-borstel gedrenkt in wijwater: natuurlijk zijn wij zo achterlijk niet om al ketterend onze eigenste hemelgang in gevaar te brengen.)
Veel plezier met de foto's
maar besef
in 't echt is 't nog veel schoner,
de ontvlooide