maximaal groen


Zo'n 30 jaar zijn we al bezig met ons stukje bouwgrond om te vormen van een kale, dode maïsakker naar een groene oase waar mensen en dieren graag vertoeven. Terwijl rondom ons grote stukken bos verdwijnen, blijven wij meer groen creëren. Nog een decennium verder en ons geleeg begint trekken te vertonen van dat klein Gallisch dorpje in dat reuzegroot Romeins imperium. 


De voorbije dagen werd de weg naar maximaal groen verdergezet. Veel ruimte daarvoor schiet er niet meer over. Bij het bewegen door de tuin viel het me evenwel op dat een aantal paden nooit of bijna nooit gebruikt worden. Daarom nam ik de beslissing om er 4 af te schaffen en de grond terug te schenken aan de natuur. Op bovenstaande foto zie je bijvoorbeeld hoe een bospad terug losgewerkt is en klaargemaakt werd voor nieuwe bosflora. Sommige planten worden aangekocht maar ik heb het voornemen om er vooral zelf gewonnen bloemenzaad uit te strooien: judaspenning, daslook, Smyrnium perfoliatum, boshyacinthen en vingerhoedskruid.


Ook hierboven werd een verbindingspad buiten gebruik gesteld. De Sorbaria sorbifolia mag de grond verder inpalmen, iets wat duidelijk in zijn genen zit. Vlakbij de potten die het pad barricaderen, plantte ik ook nog een nieuwe sierappel, meer bepaald de Malus 'Wintergold'. De kleine maagdenpalm zal naar verwachting de bodem snel bedekken.


Behalve het afschaffen van paden ligt het ook in mijn aard om bestaande rechte paden krom te maken. Paden moeten ook niet breder zijn dan nodig. Veel paarden met kar passeren er niet door onze tuin. Hierboven zie je hoe ik te werk ga. Op twee plekken van deze pad snoepte ik een 'sinaasappelschijf' af voor de aanleg van een nieuwe bloemenborder. In plaats van zand pronkt er nu een groep Geranium x magnificum met in het midden een gekregen roodbladerige bonsai-esdoorn. Het boompje werd gered uit zijn smal kuipje en kan nu vrijelijk zijn takken spreiden. Enkele meters hiervandaan gebeurde hetzelfde en kregen een toverhazelaar en een groep Geranium himalayense 'Baby Blue' ruimte om te groeien.

Smyrnium perfoliatum tussen vergeet-mij-nietjes en dagkoekoeksbloem

Dit alles lijkt misschien idyllisch en bijzonder gezond voor de longen. Sprookjes bestaan niet. Al deze werkzaamheden gebeurden terwijl de geur van drijfmest prominent in de tuin hing. Al wekenlang is dit zo. Gisteren kwam er nog een dag houtrook bij want de aanpalende boer - ja, deze die als een ware alleenheersende Romein onze bomen denkt de moeten snoeien - heeft de berg achtergebleven takken verzameld en vervolgens in de fik gestoken. De liedjes van de vogels werden ook vaak overstemd door de kettingzagen. Maar we blijven doorgaan... al is er nog een hele lang weg af te leggen. De strekking minimaal groen is nog steeds immens groot. Al is er een lichtpunt: bij onze fietstocht van gisteren passeerden we een verkooppunt van .... kunststof-haagplanten. Zucht.

Reacties

Tuinieren zoals ik het graag zie! Doe zo voort! En pak nog ne slok toverdrank!

En er zijn nog "lichtpuntjes" … heb je die trend al gezien uit Amerika - waar ze je verdord gazon komen groen verven? 't is nog wachten op het eerste bedrijf dat dat aanbiedt in ons Romeinse gewest.
Muggenbeet zei…
Ik heb er al van gehoord, kan het zijn op Monty Don in Amerika? In het land van de fake president kan alles. Is die man trouwens niet oranje geverfd?
Marthy zei…
Ga lekker door met al dat groen. Kunststof hagen, diep triest.
Fruitberg zei…
Ziet er goed uit; Ludo. Hier worden de paadjes ook altijd smaller, dat is een handige manier om meer planten te kunnen zetten.
En ik zie jou nog wel op een Gallisch schild kruipen als leider van de onverzettelijken.