serres als camouflagenet

Het was heel lang geleden dat ik nog eens in dat tuincentrum geweest was. De laatste maal stonden er mooie toverhazelaars in bloei en wie weet kon ik er wel een droomkoopje doen. Van een goed tuincentrum verwacht ik dat in januari-februari de klemtoon ligt op de winterbloeiers en dat er een breed assortiment met voldoende variëteiten wordt aangeboden. Dat is niets te veel gevraagd.

Welgeteld 4 toverhazelaars stonden er, alle 4 'Diane', de Hamamelis met rode lintbloemen. Dat was het. Dan is het voor mij duidelijk dat de liefde voor het vak ver zoek is. Klantenverwaarlozing noem ik dat. Tussen het bulkaanbod van 3 variëteiten kerstrozen vond ik wel een bijna zwarte Helleborus, de Ruby Star, die ik intussen aan mijn mini-assortiment heb toegevoegd.

 

Maar een depressie was nabij. Bij 3 andere tuincentra die ik de afgelopen weken bezocht, bekroop me krak hetzelfde gevoel. Plaatsvervangende schaamte. Ik denk dat er al bijna evenveel namaakbloemen staan als echte, levende planten. Zowat 90% van de artikelen dient gewoonweg niet meer gegoten te worden.

Een overaanbod aan prullaria, vooral van het overbodige soort, met een stevige focus op binnenhuisinrichting en keukengerief. In een verdoken hoek nog enkele konijnen en wat verder een café. 'Tuincentrum' dekt echt de lading niet meer. 'Ordinaire winkelcentra met ook een plantenafdeling' is al beter gedefiniëerd. De selfmade-jurist in mij vraagt zich af of dergelijke zaken stedenbouwkundig nog onder de juiste noemer vallen. Serres als camouflagenet.

De geur van het veld is nergens nog te bespeuren. Heeft er nog iemand zwarte handen? Kent men er de 4 seizoenen nog? Of denkt men in termen van de Kerstman en de klokken? Het is voor mij overduidelijk: de verketening van vele kleinschalige, familiale tuinbedrijven heeft er geen goed aan gedaan. De liefde is zoek. De sapstroom is drooggelegd.

niets gebeurd

De heel aparte Helleborus x Ballardiae 'Merlin' staat hier in pot op het terras. De bloemen waren al mooi geopend toen de vrieskou en de sneeuwperiode intraden. De kerstroos kreeg de volle laag over zich heen waardoor de stengels met bloemen zich schijnbaar levenloos en zo slap als een vod neerlegden over de rand van de pot. Maar zie daar. Alsof er niets is gebeurd strekten de bloemen zich overeind. Je zou zelfs zeggen dat de winter de plant goed heeft gedaan.

Helleborus x Ballardiae 'Merlin'

Wat verder in de tuin staan nog heel wat kerstrozen in volle grond. Het zijn allemaal Helleborussen x orientalis, waarvan de meeste spontane zaailingen. Wie er zich op toelegt, kan op enkele jaren tijd honderden zaailingen opkweken, zo kiemkrachtig is het zaad. Hier geldt de arbeidsloze regel: wat kiemt, mag verder groeien en wat wegkwijnt, heeft pech gehad. Ooit ....

deze gekochte Helleborus x orientalis (Winterbeauty) heeft nog enkele dagen tijd nodig.

Zonet ben ik even achteraan in de tuin gaan kijken hoe het gesteld is met de winterakonieten. Dat ziet er niet zo goed uit. Van gans het zakje bolletjes dat ooit de grond ingeduwd werd, zijn er nog maar 2 doorgebroken. Ieder jaar wat minder, zo lijkt het. Gelukkig vergaat het de sneeuwklokjes beter. Jaar na jaar veroveren ze meer en meer terrein. Echt een plantje voor onze tuin. 

de koningin van Nederland

Werregarenstraat, Gent

de geurkrak

"krak", in de betekenis van uitblinker.

wie nog twijfelt bij de heldergele bloemen

gaat volledig overstag door de appetijtelijke zoete geur.

Mensen, wat had ik graag de heerlijke, bijna hypnotiserende geur van deze toverhazelaar mee op mijn blog gezwierd. Welke kuren ik ook uithaal, ik bots hier tegen de beperktheden van het steriele internet, dat op het vlak van voelen en ruiken ruim tekortschiet. Om niet te zeggen, in feite nog nergens staat. Prutsservers zijn het!

Zelfs de mooiste woorden in overtreffende trap zouden deze 'Arnold Promise' tekortdoen. Zijn parfum, dat nu met de eerste warme zonnestralen vrijkomt, is letterlijk onbeschrijflijk. Dichters mogen er zich wat mij betreft aan wagen maar ze zullen, na hard zwoegen, moeten erkennen dat ze er niks van gebakken hebben. De kans is groot dat hun eindresultaat meer refereert naar een WC-blokje dan wel naar deze zinneprikkelende Hamamelis.

Ook al spreken de winterse, kleurrijke lintbloemen tot ieders verbeelding - er zijn mensen die er ongevoelig voor zijn :) - een toverhazelaar is zoveel meer dan dat: er is ook de herfstverkleuring in alle schakeringen van geel, oranje en rood én ... dan die geur! Dat aroma! Een Hamamelis schaf je daarom aan met ogen en neus. De beste soorten ruik je al van meters ver. Mijn persoonlijke, iets meer dan bescheiden ervaring leert me dat bij de courant verkrijgbare toverhazelaars de 'Arnold Promise' (zie foto) en de 'Pallida' prima aankopen zijn. Ook de Orange Peel -als je hem vindt- ruikt overheerlijk.

herinnering aan de winter

Omdat ze klappen van dooien, wilde ik deze fragiele combinatie van ijskristallen 

en een bloeiende toverhazelaar toch nog snel vereeuwigen.

The Lennon Wall

The Lennon Wall, Mala Strana Praha

Op een jonge avond is er geen stukje Praag zo mooi als Mala Strana. Vanaf de linkeroever van de Vltava heb je er een hemels uitzicht op de Karelsbrug en het Nationaal Theater. De duisternis wordt er slechts matig opgelicht door bescheiden doch sierlijke straatlantaarns. In deze sfeervolle buurt bevindt zich ook de  Lennon Wall, een historisch erg interessante graffiti-muur vol kleurrijke boodschappen van liefde en vrede. 

Dit voortdurend veranderend kunstwerk ontstond vlak na de moord op Beatle en vredesactivist John Lennon in 1980. Heel wat van de oorspronkelijke  tekeningen, teksten en leuzes waren dan ook geïnspireerd door de songteksten en platenhoezen van de Beatles. Het toenmalige autoritaire regime was helemaal niet opgezet met deze subversieve muur. Westerse muziek en in het bijzonder thema's zoals vrede, liefde en vrijheid jaagden de communistische leiders van destijds in de gordijnen. De spuitbus-artiesten in kwestie riskeerden dan ook een fikse gevangenisstraf indien ze betrapt werden. Herhaaldelijk werd geprobeerd om de muur te 'witwassen', maar in een mum van tijd brachten de door idealisme gedreven Tsjechen daar weer verandering in. 

Behalve een ode en herinnering aan de betreurde John Lennon - die voor alle duidelijkheid nooit in Praag is geweest - is de Lennon Wall thans een momument voor verandering en geweldloos verzet. Hier en daar wordt gesteld dat de symboliek ervan vergelijkbaar is met de Berlijnse muur.

Wie zoekt achter de originele John Lennon graffiti, waar alles mee begon, moet ik ontgoochelen. Deze met een sjabloon aangebrachte prent is al meerdere malen overschilderd. Maar ondanks de vele deklagen kan je in Mala Strana de 'spirit' van John Lennon nog proeven. Moest de degustatie ervan evenwel wat tegenvallen, dan vind je in Praag kroegen en kelders genoeg om dit opladi- en opladagewijs goed te maken.

Nationaal Theater Praha vanaf Mala Strana

slip-slip

Op de achtergrond van deze blog lopen 2 tellers mee: eentje automatisch van Blogger zelf en sinds kort ook eentje van Belstat die ik zelf geïnstalleerd heb. Ik ben hoegenaamd geen cijfer-fetisjist, iedere vorm van zelfbevrediging is ver weg. Toch kunnen zulke tellers interessante feiten uit de schaduw van het internet blootleggen.

1. Beide tellers geven totaal verschillende cijfers over bezoekers en pageviews. Niet vragen hoe juist die dingen zijn.

2. Vandaag alleen al hebben spam-robots 133 x geprobeerd om hun shit achter te laten op één welbepaald artikel op mijn blog. Helaas voor hen heb ik 'reacties toestaan' uitgevinkt zodat ze van een bekakte reis thuiskomen. Slip-Slip onnozelaars!

3. Wow, vandaag zoveel bezoekers! Een abnormaal hoog cijfer? Blijf met de voeten op grond mensen, bijna altijd betreft het een computergestuurde actie (lees spam) en hebben mensen van vlees en bloed er niks mee te maken.

4. Piekjes kunnen er wel zijn. Deze dagen heeft het Praagse Dansende Huis meer bezoekers dan normaal. 't Blijkt dat CNN dit markant gebouw recent in een lijstje heeft gestoken omtrent tien rare gebouwen in Europa, naast onze eigenste Atomium trouwens. Sommige mensen schieten dan in actie.

het Atomium op een nostalgisch briefje van 20. Ken je het nog?

5. Het gros van de bezoekers is geen fluit geïnteresseerd in de stukjes waar je met toewijding aan schrijft. Ze zijn op zoek naar gratis te kopiëren foto's die ze met Google images gemakkelijk weten te vinden. Alweer een flinke knauw in je zelfbeeld. :)

6. Gelukkig ontwaar je ook terugkerende bezoekers, de vaste patronen in de teller-rapporten. En dat zijn jullie, de enige echte Muggenbeet-lezers, de reageerders. Voor 90% lezers die er zelf een blog op nahouden. Geloof me: een klein kringetje, nog kleiner dan een speldenkop in een hooiberg maar... een toffe bende.

7. Ik schrik er dan ook niet van dat de ongeveer 11.000 pageviews per maand uiteindelijk maar een habbekrats aan interacties oplevert. Zowat alle reacties komen uit diezelfde 'toffe bende' van bloggers. Ergens geeft dat een vies gevoel: zoveel onbekende gluurders.

8. 15 seconden (VIJFTIEN), zo lang duren de meeste bezoeken. Een flits. Maar ook een belediging als je erover nadenkt.

9. Tot slot een naakte vaststelling: mijn moves/bezigheden op Twitter en Google+ verleiden geen of verwaarloosbare aantallen mensen om de blog eens te komen bezoeken. Reacties plaatsen bij andere bloggers doet dat wel. We laten mekaar niet in de steek, dat is duidelijk.

10. Tot slot bis: nog zoveel bezoekers die Internet Explorer gebruiken?

logistieke versterking

pas geleverd: 20 kg extra vogelvoer + gratis agenda Vogelbescherming Nederland

Vogelliefhebbers zeggen het allemaal: de vogels eten dit jaar als varkens. Hier is dat niet anders. 20 kg hebben ze hier al opgevreten waardoor ik vroeger dan verwacht door onze voorraad zat. Daarom via het internet 20 kg bijbesteld en enkele dagen later werd de kartonnen doos (zie foto) door een koerier aan huis geleverd. Bij Vivara hadden ze allicht nog een te grote stock kalenders en agenda's in huis want we kregen er een mooi geïllustreerde vogelagenda zomaar bijgeleverd.

De eerste voedersilo werd intussen al gevuld. Hier zullen we nu toch wel de winter mee doorkomen, hoop ik. 50 kg heb ik in het totaal gekocht deze winter. Eén zak heb ik mijn vader, die hier in de buurt woont, cadeau gedaan. Het idee om de aankoop van vogeleten te laten subsidiëren door de gemeente begon dezer dagen spontaan te rijpen. Eerst als kwinkslag maar als je erover nadenkt, is het precies nog zo'n slecht idee niet. Hier en daar wordt de aanplant van hagen, het inrichten van een stoeptegeltuin of het ophangen van zwaluwnesten ook financieel aangemoedigd. Eigenlijk past een 'vetbolsubsidie' -het kind moet een naam hebben- perfect in dat rijtje.

Black Love

mijn aankoop: Anthurium 'Black Love' (decor: mijn rood trainingsjasje)

Mijn excuses aan ieder van jullie die hier een vettig stukje verwachtten over Vlaamse of Hollandse vrouwen die zich voor wat geld laten vermaken door goed geschapen jonge Afrikaanse snaken.  Ik denk dat beelden van die vleselijke activiteiten ook niet zouden voldoen aan de esthetische kwaliteitsnormen van deze blog. De lat ligt hier eerder hoog dan dat ze diep zit.

Neen, ik vind het tijd om naast de recente overvloed aan wit en grijs  terug kleur in Muggenbeet te brengen. Vuur als het ware in plaats van al die beelden van vrieskoude en gebibber. Kan ik dat beter dan door mijn meest recente aankoop te tonen? 

Alhoewel de aanschaf en de verzorging van onze kamerplanten volledig het terrein is van die van ons, kon ik het toch niet laten om even mijn eigen ding te doen. Als ik iets uitzonderlijks moois vind, kan ik het niet laten staan. Zo belandden 2 vrouwentongen en de dieprode Anthurium "Black Love" in het winkelkarretje.

Ik vind Anthuriums geweldige planten: schoon en gemakkelijk. Deze karaktervolle kamerplant, die zijn roots heeft in de Zuid-Amerikaanse jungle, is duidelijk een aronskelkachtige. Dit merk je aan het opvallend gekleurd schutblad, dat vaak foutief als dé bloem wordt aanzien,  en een prominent aanwezige kolf. Het is op deze kolf dat de echte, kleine bloempjes zitten. Door selectie zijn de telers er in geslaagd om bijna zwarte Anthuriums te telen. Maar net als bij de zwarte stokroos gaat het in feite om een dieprode tint. De Black Love is één van hen en ik vind het een prachtig plant met heel veel mogelijkheden.

Hier staan de Anthuriums aan ons groot noordelijk gelegen venster in de woonkamer. Het is belangrijk dat ze geen direct zonlicht ontvangen anders krijg je gegarandeerd ongewenste vlekken (neen, niet van die snaken n.b.) in de bladeren. Wekelijks wat water geven, behalve in de winter, dan mag je hem enkele weken verwaarlozen. Misschien niet meteen een aankoop die je van mij zou verwachten -mijn focus is inderdaad vooral gericht op inheemse wilde flora- maar je doet m.i. het plantenrijk onrecht aan als je interesse zich zou beperken tot dat kleine segment 'van bij ons'. De vrouwen op de Afrikaanse stranden zullen me vast geen ongelijk geven.

de Hinkelenberg

het bospad naar de Looise Hinkelenberg

We hebben er voor gekozen om onze woonst neer te poten aan de mooie kant van Tessenderlo. Mooi in de betekenis van groen en de afwezigheid van industrie. Als we de straat oversteken kunnen we ononderbroken door de natuur wandelen tot in Averbode. Halverwege passeren we dan het natuurgebied Houterenberg-Gerhagen en het immens grote wandelgebied Averbode Bos en Heide. Veel mensen zouden daarvoor tekenen al beseffen de 'locals' te weinig hoe schoon het hier is en wat voor een geprivilegieerde vertrekplaats dit wel niet is. 

Vlakbij de deur liggen 2 prachtige gebieden: Liebroek (Noordelijk) en de Hinkelenberg (Zuidelijk). Terwijl Liebroek terug te vinden is op de zijkant van de wandelkaarten van De Merode (Averbode Bos en Heide) blijft de ijzerzandstenen Hinkelenberg  zowat een plaatselijk geheimpje. Als ik een toertje doe - om de benen los te gooien of een frisse wind door mijn hoofd te laten waaien - ben ik meestal hier te vinden. Er iemand anders tegenkomen is een rariteit. Zo heb ik het graag.

de charme van Liebroek wordt voor een groot stuk bepaald door de vele elzen

De Hinkelenberg is zowat een mini-uitvoering van het Duvelskot. Een kleine holle weg met aan de voet van de berg een mooi bos van jonge Amerikaanse eik terwijl op de top aan de ene kant een bewerkt weiland ligt en aan de andere kant een berkenbos met veel bramen. De veepoel naast het veld is in onbruik geraakt en een indrukwekkend diepe, wat angstaanjagende regenput onder een indrukwekkende zomereik werd gedempt.

De zwarte specht is er actief en de Vlaamse gaaien alarmeren de bosbewoners als je door hen opgemerkt wordt. Ik vind er ook vaak kuifmezen en de buizerds zijn nooit ver weg. De rode herfstverkleuring van het bos is werkelijk prachtig. Maar het zijn toch de vele wilde kamperfoelies en de lekkere wilde bosbes die me zo weten te bekoren. In een aanpalend bos krioelt het sommige jaren dan weer van de stinkzwammen. Toen ik zelf en het eikenbos nog erg jong waren en het licht en de zon de bodem flink deden bakken, kon je dankzij het geritsel de ene hagedis na de andere zien lopen. Dit reptielentijdperk is jammer genoeg volledig afgesloten.

Wie ooit tot in Tessenderlo geraakt, bijvoorbeeld bij het opentuinenweekend, en zin heeft in een stevige natuurwandeling moet dit zeker eens doen. Uren wandelplezier verzekerd. Ik help jullie graag op weg. Maar hou het stil. Onbekend maakt niet altijd onbemind.

stadshal Gent

het dak van de splinternieuwe Gentse stadshal

Ontwerp: Robbrecht & Daem - Marie José Van Hee

Uitvoering: 4 betonnen sokkels met een stalen dakconstructie. Bekleed met Afrormosiahout. 1600 rechthoekige raampjes zorgen voor de lichtinval.

Locatie: voor het Belfort (Emile Braunplein)

Foto: 26 december 2012. Belichtingstijd: 0,25 s. Diafragma: 3.25. ISO 400. Toestel: Canon Powershot SX 210 (geen flits, geen statief).

't Duvelskot (zomer en winter)

Wetsberg (Duvelskot) in de zomer

Dezelfde Wetsberg in de winter

't Duvelskot is een schoon brokje natuur in Tessenderlo. Het Regionaal Landschap Lage Kempen bekroonde daarom deze holle weg tot een éénsterrenplek. Ook bij een verkiezing binnen de lokale Katholieke zuil werd het Duvelskot verkozen tot mooiste plekje van Tessenderlo. De heuvel bestaat uit ijzerzandsteen en vormde ooit één van de vele zandbanken van de Diestiaanzee. Deze nogal poreuze en roestige steen werd een halve eeuw geleden veelvuldig aangewend bij het optrekken van gebouwen in onze streek. Denk maar aan de abdij van Averbode, de Sint Martinuskerk van Tessenderlo en de vlakbij gelegen Tiendschuur.

Op de Wetsberg zijn recentelijk drastische boomkappingen gebeurd waardoor het winterbeeld  heel wat minder fraai is dan het zomerbeeld. Ik neem aan dat alles verloopt volgens een goedgekeurd bosbeheersplan maar toch vind ik de strijd tegen de Amerikaanse eik soms wat rigoureus, wat té onverbiddelijk. Kaal is ook zo kaal. Moest er echt een duivel zitten, dan zal hij nu wel gaan lopen zijn. 't Duvelskot zonder bos is gewoon een gleuf. Wie heeft daar nu bang van?

wat rest: één boom

Half in de gracht en de andere helft in de wei. Zo breekt deze alleenstaande boom de leegte van de kaalkapping. Ooit stoeiden hier in struwelen en heggen patrijzen en konijnen. Vogeltjes vonden er hun nestgelegenheid of onderduikadres wanneer de sperwer in de buurt was. Tegen beter weten in komt de kievit er nog wat eieren leggen. Uitbroeden zit er niet in, alleen wat geklutst gebroed en ondergeploegde kalkschalen. Kleine natuurrijke percelen herwerkt tot productieve ééngewas-vlaktes. De boom redt de eer. Voor hoelang? De winters zijn koud en de mazout onbetaalbaar. Ik noem hem een boom. Maar mag hij meer zijn dan zoveel kubieke meters hout?

(Gelijkaardige mijmeringen over hetzelfde gebied: "mooi op 't eerste gezicht")

de keep is terug

keep en groenling aan voedersilo

We hebben er lang moeten op wachten maar de kepen zijn eindelijk terug in onze tuin. Zoals op de foto te zien (van binnenuit getrokken) verkeren ze in het gezelschap van de groenlingen. Deze zitten deze winter massaal in de tuin net als de huismussen. Ik had het de voorbije dagen al vaak afgevraagd waar de kepen bleven want veel eten in 't wild bleek er dit jaar niet te vinden te zijn. Het koppeltje dat gearriveerd is, doet zich momenteel te goed aan de voedersilo in onze hoogstam appelboom. Deze silo is grotendeels gevuld met zonnebloempitten, een lekkernij voor de vinkenfamilie. Welkom terug.

Onderaan midden op de foto zie je toevallig ook waarom je beter wacht tot na de winter om je vaste plantenborder op te ruimen. Zie je die stengels met het torentje sneeuw als ware het slagroom? Dat is toch mooi, niet?

winterlandschap

Houterenberg vanaf Boshuis Tessenderlo

Helemaal alleen. Zonder handschoenen. Met iedere stap het gekraak van ijs. Bij stilstand bijna de volmaakte stilte. Het gekwetter van een winterkoninkje. Zich lavend aan een wakje in de beek. In de verte, schimmig,  dampende paarden. Nauwelijks kleur in het landschap. Grijze tinten, veel wit, té veel en iets dat op blauw gelijkt. Schemer. Koude. Rode neus en mooi voor de ogen. Winterlandschappen: bijna steeds ontgoochelend op foto. Slechts gelijkend op. Zo moeilijk.  Alleen te beleven.

Zomereik in de winter. Hinkelenberg, Tessenderlo.

kronkelend pad op de Houterenberg

(het volledige fotoalbum op Facebook)

technische mededeling

Met de Samsung Tablet van mijn dochter als referentie, heb ik gisteren wat zitten sleutelen aan het HTML-script en het kleurenschema van deze blog. Ook de Tab-bezoekers van Muggenbeet zouden nu moeten kunnen rekenen op een snelle lading van de blog en een eenvoudige doch mooie lay-out. Moesten de tablet-lezers toch nog technische opmerkingen hebben, stel me dan gerust jouw verbeteringen voor.

Sinds enkele dagen kan iedereen op Facebook dit medium ook gebruiken om mijn blog te volgen. Muggenbeet heeft er zijn eigen facebook-pagina waarop je meteen ziet wanneer er een nieuw stukje verschijnt (een gebruiksvriendelijke feedreader zeg maar) en je krijgt er nog wat extra's bij. Je bent welgekomen.

ijsstalactieten

tijdelijke ijspegels aan het schuin dak

Ze zijn er weer, de mooie ijspegels aan ons schuin dak. "Dankzij" het warmteverlies door de vensters smelt de sneeuw op het grotendeels glazen dak. Wanneer het smeltwater van het dak wil afdruppen, vriest het door de koude terug aan. We vinden het mooi, in het bijzonder van binnenuit gezien. Het grote vensterraam is momenteel van boven afgeboord met kristallen snotbellen. Met handenwerk zou het niet lukken. Zo verfijnd. En als de zon er op schijnt, flikkeren de pegels als een nep-diamanten luster. Het winteroffensief heeft ongetwijfeld ook zijn mooie kanten.

binnenzicht