Het heeft een klein beetje gevroren. Dat is altijd een goed moment om eens door de tuin te lopen. Planten waar je anders zonder aandacht aan voorbijloopt, kunnen dan een fotogeniek kantje hebben. De kaardenbol bijvoorbeeld of een groepje sierappeltjes met een bevroren druppeltje. Ik bleef vanmorgen stilstaan bij een spinnenweb aan een stapel stenen. Ik heb al veel 'kantklosserij' gezien maar deze spin kent er ook wat van. Ik zou zelf niet weten hoe ik eraan moest beginnen!
Uit een doos met zaailingen koos ik 3 stuks van deze paars gerande Helleborus orientalis
Ik zit nu al een hele tijd thuis. Af en toe wandel ik, vaak kijk ik TV en met de Netflix van de dochter is daar heel wat keuzemogelijkheid bijgekomen, slapen doe ik meer dan vroeger maar het liefst van al ga ik op plantenjacht. Ik heb zo mijn adressen, van Turnhout naar Lommel, tot Genk en Kwaadmechelen, soms naar Paal en Veerle en regelmatig naar Eindhout. De voorbije maanden vond ik heel wat naar mijn goesting waardoor ik de tuin wat kon herschikken. Deze week heb ik de plantenlijst geüpdatet aan de hand van de kassabiljetten en plantenetiketten.
Tijdens het plantseizoen liggen mijn adressen er het best bij. Het aanbod struiken en bomen is dan ook het grootst. De beteren onder hen durven al eens buiten de vertrouwde lijnen te kleuren en de besten van hen spelen in op de winterbloeiers met een extra aanbod toverhazelaars, kerstrozen, sneeuwballen, winterzoet en Mahonia. Zelf ga ik ook mijn eigenwijze weg. Ik zoek de speciallekes op, vaak te vinden waar geen andere mensen te bespeuren vallen.
Alle aanwinsten (en verliezen) opsommen is te freaky. Daar zit niemand op te wachten. Toch wil ik er enkele graag belichten:
1. Pinus parviflora 'Tempelhof'. Er worden naar mijn idee té weinig coniferen aangeplant. Goudhaantjes, kuifmezen, boomklevers en boomkruipers zullen u dankbaar zijn.
2. Chionanthus retusus of de sneeuwvlokkenboom. Familie van de meer gekende Amerikaanse sneeuwvlokkenboom, met dezelfde bloeiwijze maar met -surplus- een afbladderende schors.
3. Euonymous carnosus. Een kardinaalsmuts met een zeer mooie herfstverkleuring.
4. Magnolia 'Banana Split': een geelbloeiende beverboom, geselecteerd op het Arboretum van Wespelaar, waarbij de openkomende bloem gelijkt op een banaan die gepeld wordt.
5. Rosa rubiginosa of onze inheemse egelantier. 10 stuks aangekocht en geplant tussen mijn 'gemengde haag' met beuk en Spaanse aak aan de straatkant.
Griesbroek Olmen
Die van ons wil dat ik wat minder in de zetel zit. De natuur zou positieve dingen doen met het mentale welzijn. Je begrijpt al waar ik naar toe wil, we zijn gisteren nog eens gaan wandelen.
Ik koos voor het Griesbroek te Olmen. Lezers met een immens geheugen herinneren dat we er ooit nog geweest zijn. Het was er toen ook nat maar gisteren overtrof een stuk van het terrein toch alle wandelnormen.
Hier moesten we door, er waren geen uitwijkmogelijkheden. Varkens zouden zich nogal kunnen uitleven. Wij ook hoor maar 't was toch meer iets voor een para-opleiding. Mijn waterdichte wandelschoenen zijn van het lage soort dus het bruine water liep er gewoon langs boven in. Zelfs de botten van mijn echtgenote waren niet hoog genoeg om droog te blijven. Misschien is het wel de bedoeling van Natuurpunt, de beheerder van Griesbroek, om de mensen een groots avontuur aan te bieden, een zienswijze waar ik me wel kan in vinden zolang de veiligheid van kinderen gegarandeerd is.
Bij de terugweg kozen we voor de grootste lus, tegelijk ook een 'droge-voeten-wandeling'. Zo passeerden we de Straalmolen, ooit één van de belangrijkste bloemmolens van de provincie Antwerpen. Deze site kan een flinke opsmukoperatie gebruiken want daar is echt wel iets van te maken. Potentie te over! Momenteel vind ik het evenwel een zootje. Als toevallige passant weet je niet waar te beginnen. Zo werd er in 2016, met Europees geld, een vistrap aangelegd. Ik zou daar graag naartoe geleid worden met de nodige toelichting.
Thuis aangekomen smaakte het eten des te lekkerder. Ik belandde uiteindelijk toch weer in de zetel waar ik samen met die van ons het tweede seizoen van Bron aansneed.
"Opgepast wolfsklemmen!" - "verboden toegang" - "privaat" ... . Tja, de bos van Sus Vergif, in vogelvlucht zo'n kilometer ten noorden van onze tuin, daar mocht ge niet komen al waren er moedige kastanjerapers die zich niet lieten afschrikken. Dit is nu verleden tijd. De bos van Baalberg (17 ha) werd aangekocht door Natuurpunt en zal worden opengesteld voor wandelaars. Dat stemt me vrolijk zeker in een tijdperk waar de kettingzagen grellig tekeergaan. Bovendien is natuurvriendelijk tuinieren wat zinloos als de omgeving vernield wordt.
Tijdens de eindejaarsfeesten hebben we hier de traditie om een familiefoto te nemen. Soms aan de kerstboom, soms buiten. Zo kunnen we de verandering van onszelf en vooral de kinderen in herinnering brengen. De nieuwe foto verschilt wel heel veel met deze van 2007. De hoofden volgen een quasi horizontale lijn (met de zoon als uitschieter) terwijl 13 jaren geleden er nog een stevige zigzaglijn was.
Van links naar rechts: Jo (1997), Kristien (1963), Loes (1995), Sara (1998) en Heleen (2000)
Bij deze wens ik jullie allemaal fijne feestdagen toe en een 2021 zonder veel tegenslagen en verdriet. Veel tuinplezier voor de lezers met groene vingers !
Deze maand werd in opdracht van Fluvius onze digitale elektriciteitsmeter geïnstalleerd. De 'slimme meter' wordt hij ook wel eens genoemd. 't Ziet er helemaal anders uit dan onze vroegere logge 'conteur'. Er zijn 4 afleesstanden: wat we verbruiken komt erop, evenals de stroom die we via de zonnepanelen op het net zetten en dit zowel voor de dag als voor de nacht. De metergegevens moeten we niet meer via het internet doorgeven omdat ze automatisch via GPRS verstuurd worden. Het kastje ziet er niet slecht uit, nu hopelijk de factuur ook.
Zo ziet de digimeter er uit.
Men zegt van uilen dat ze zich zo in een boom kunnen laten opgaan, dat je ze haast niet meer opmerkt. Tijdens een wandeling in Asdonk-Dassenaerde vonden we een gorilla die dat kneepje ook onder de knie heeft.
De groep koperwieken heeft zowat alle hulstbessen naar binnen gespeeld en is deze week vertrokken. Geen eten, geen koperwieken. De merels zijn wel gebleven. Maar er valt nog veel te beleven. Zowat duizend houtduiven voeren elke avond een groots spektakel op als ze samen naar de slaapplaats vliegen. Gisteren ging ik op ruime afstand een kijkje nemen en kon ik een deel van de show op foto vastleggen.
Het mooiste vogelmoment was evenwel de verschijning van de ijsvogel aan onze visrijke zwemvijver. Het is de derde verschijning maar de eerste maal dat ik deze kleurrijke vogel (een vrouwtje) vanuit de keuken op foto kon vastleggen.
In de lente van 2018 werd er een nieuw fietspad langs de Schoterweg gelegd. Hiervoor werd er een diepe sleuf getrokken vlakbij onze beukenhaag. Maanden heeft deze gracht open gelegen waardoor het wortelgestel van onze oude haag het zwaar te verduren kreeg. Tel daar nog de aanhoudende hitte en droogte bij en je begrijpt dat overleven geen evidente zaak was. Temeer daar de sleuf uiteindelijk werd aangevuld met gemene grijze zand. Het resultaat was schrijnend: de helft van de boompjes was kapot. In het najaar van 2019 werd elk gat terug gevuld met een jong rood beukje. Ik deed het volgens de regels van de kunst maar toch ging elk jong plantje zo dood als een pier. Alles voor niks.
Koppel in copula. Hangend in klimop vlakbij de zwemvijver.
Houtpantserjuffers zijn de laatst vliegende pantserjuffers. Zij worden soms nog gezien in november. Zoals de naam aangeeft, worden de eitjes in hout gelegd. Bij voorkeur in twijgjes die boven het water hangen. Hiermee is de soort de enige libel van Europa die de eitjes in levend hout legt.
In de zomer van vorig kalenderjaar deelde ik mee dat er enkele Sphex funerarius in onze wilde marjolein zaten. Een zeldzame wesp zonder Nederlandse naam. Intussen kreeg dit beest wél een soortennaam, met name de sabelsprinkhanendoder. Onlangs bleek dat deze naam niet gestolen is.
Wat zag ik op onze tuinstoel? Een Sphex die een sprinkhaan gevangen had -middels een nekgreep- en erin lukte om de grote sprinkhaan mee te sleuren. Straffe toebak!
We zijn hier al een tweetal weken bezig met het voeren van de vogels. Dat is sneller dan andere jaren en het is zeker nog geen must gezien in de natuur nog eten in overvloed is. Toch is het bij momenten file aan de voedersilo. Zo'n twintigtal mezen en huismussen hebben het nieuwe voer uitgetest, geproefd en goed bevonden. Het is overduidelijk dat zonnepitten het meest geliefd zijn. De ene helft van de buis vul ik met zonnepitten en de andere helft (met elke helft zijn eigen eetgat) met andere granen en gehakselde noten. De zonnepitten zijn steeds het snelst verorberd. De boomklever (links) heeft de zaden van de zonnebloem ook al ontdekt.
Eekhoorns zitten er ook. Zonder enige schroom wandelen ze over het terras om de okkernoten bij de buren te verzamelen. Ik zie ze regelmatig eentje in onze tuin begraven. Vandaar dat hier her en der notenbomen staan maar ik heb er geen ruimte voor om ze groot te laten worden.
Van het regenweer heb ik geprofiteerd om een triestig hoekje van wat planten te voorzien. De treurbeuk kon wat geburen gebruiken, dacht ik zo. De grond werd omgespit met toevoeging van een kruiwagen compost en de regenpijp draaide ik richting nieuw perkje. Ik koos voor 3 schijnelsen (Clethra alnifolia) en een groepje Geranium clarkei 'Kashmir White'.
Interessanter nieuws is dat we in onze tuin 3 jonge egeltjes hebben zien foerageren. We vonden ze onder een grote Rhododendron vlakbij een gestapelde houtwal. Toen ze ons in de gaten kregen, verstopten ze zich ook in deze houtwal meer bepaald onder een boomwortelgestel die verwerkt zit in de wal.
Deze waarneming dateert van juni maar pas vandaag ontving ik de bevestiging dat deze sluipvlieg inderdaad de zeer zeldzame Cylindromyia brassicaria is. De validator weet me zelfs te zeggen dat het een mannetje is. Dit jaar zijn er nog maar 3 individuen van gezien (lees: ingegeven bij waarnemingen.be) en dit door 3 verschillende natuurwaarnemers.
