 |
| Aandenken aan de ziekenhuisopname |
Vrijdag liep het grondig mis: koorts, een grauwe kleur, pijn in de borststreek en een moeilijke ademhaling. In allerijl naar de huisarts die mij op haar beurt met de 100 en extra spoedartsen naar het
ziekenhuis van Geel liet wegvoeren. In de ziekenwagen hoorde ik de dokter resoluut stellen dat er Covid in het spel was. 'Zonder twijfel', 'zet uw maskers maar allemaal op'. Het zweet brak me toen helemaal uit.
In het ziekenhuis werd ik afgeleid naar de Covid-zone. Meteen onder een CT-scanner om mijn longen door te lichten. Een hartinfarct was eerder uitgesloten door middel van een 'hartfilm'. Niet veel later lag ik al op een kamer op de vierde verdieping: de Covid-afdeling. Ik zag veel plastieken afscheidingen, dokters en verpleegsters met maskers en kreeg 2 infusen, aan elke hand één, en een bewakingsmonitor naast mijn bed die permanent mijn ademhaling, hartslag en zuurstofgehalte weergaf. Was de gemeten waarde afwijkend ging er een alarm, kwam er een kabeltje op mijn lijf los of de krokodillenklem op mijn oor, ging er ook alarm. Elk uur werd er automatisch een band aan mijn arm opgeblazen, héél strak op het pijnlijke af, om de bloeddruk te meten. Twee staven werden in mijn neus gestoken en die vertrokken naar een labo. Plassen diende te gebeuren in een urinaal. De hele kamer rook naar een ontsmettingsmiddel, een geur waar ik slecht tegen kan.
36 uur laten, bijna tegen middernacht, kreeg ik van een verpleegster te horen dat het laboresultaat binnen was. Negatief. Geen Covid. Opgelucht, een pak van mijn hart. Ik was er echt niet gerust in. Mijn rug deed pijn van altijd in bed te liggen. Wat later werd ik verhuisd naar een eigen kamer op de derde verdieping, de cardio-afdeling. Van hieruit werd ik met een moderne rolstoel naar een reeks onderzoeken geleid: een CT-scan van mijn hart, een echo van mijn hart en een neurologisch onderzoek of in mijn kop alles nog normaal functioneerde. De 'parameters' werden voortdurend opgemeten door een verpleegster en een draagbaar kastje werd met stickers en kabels met mijn lichaam verbonden. Ik kreeg spuiten in mijn buik, pilletjes voor het hart en een drankje met kalium.
Alle resultaten bleken achteraf evenwel geruststellend. Mijn kop, hart en longen zijn nog gezond, De pijn in de borst bleef maar bloeddruk en koorts waren terug normaal. Ik voelde me -50 uren later- terug heel wat beter.
 |
| tekening van de jongste dochter op de kamer |
Vanuit mijn kamer keek ik op de kerk van Sint Dimpna. De vensters moest ik sluiten want het buitengeluid was irritant. Alsof je in een industriepark lag. De tijd doodde ik met tv-kijken en lezen. Mijn altijd zorgzame vrouw had de weekendkrant in mijn valiesje gestoken. Zelfs met een pen erbij om de cryptogram op te lossen. Bezoek was verboden. Als vegetariër kreeg ik die dagen vreemd genoeg vis, kip-curry en witloof-hesp-kaas maar dan zonder de hesp. Geen gezeur hierover, de mensen deden het beste voor mij en zovelen anderen. Er zijn wel grotere problemen daar.
Maandag in de vroege avond mocht ik het ziekenhuis verlaten. Ik heb wel een verpleegster moeten aanspreken hoe het nu eigenlijk zat met mijn ontslag want ik was al enkele uren aan het koekeloeren op mijn kamer na de mededeling dat ik mocht vertrekken. Het meisje koppelde me los en wat later wandelde ik versuft met mijn valies door verdieping 3 naar de uitgang. De drie dochters pikte me op en dat was een heel emotioneel moment. Dit had heel anders kunnen lopen. Voortdurend dacht ik aan het verhaal van de patiënt die behoorlijk gezond met Covid binnenkwam en wat later al dood was of aan al die mensen die zonder omringd te zijn door hun familie hun laatste adem uitblazen. De dood die plots voor je staat, is een beeld dat al van kinds af mijn leven verkloot.
Ik ben onder de indruk van de organisatie binnen het ziekenhuis en de goede zorgen van de verplegers, poetspersoneel en dokters. Dat Covid-ding vraagt heel veel van die mensen en ze zetten hun buitengewoon in om er het beste van te maken.
Gisteren heb ik alle onderzoeken besproken met de huisarts die me verder van dichtbij gaat opvolgen. Belangrijkste is dat alle onderzochte organen (hersenen, longen en hart) nog gezond zijn. Er is wel werk aan de winkel om het zo te houden. We starten met medicamenteuze ondersteuning: ik heb elke dag 4 medicamenten in te nemen maar gelukkig geen hele berg. Van elk pilletje slechts één per dag. Tot enkele dagen geleden was mijn anamnese een quasi blanco blad, het kan snel veranderen.
Afdeling vier. De triage. De ziekenwagen. "Covid" horen zeggen, meermaals. Angstzweet. Ongeruste kinderen en vrouw. Bij elke beweging de hartslagmeter zien pieken. Die maskers. De kamer die niet verlaten mag worden. Je lichaam aan infusen en kabels. De wil om te overleven.
Een ervaring die heel diepe sporen heeft nagelaten. Aan intrinsieke motivatie om anders te gaan leven geen gebrek. Zet je gezondheid altijd op de eerste plek.
(Omwille van mijn vermoeidheid en nodige herstel kan deze tekst met haken en ogen aan mekaar hangen maar dat zal je me wel vergeven zeker). En... aan Loes, mijn oudste dochter, een gelukkige 25ste verjaardag. Gezien de afloop, kan dit nu wel gevierd worden.
 |
| Opgelucht, terug thuis. Een straffe ervaring rijker. |
