de keep is terug

keep en groenling aan voedersilo

We hebben er lang moeten op wachten maar de kepen zijn eindelijk terug in onze tuin. Zoals op de foto te zien (van binnenuit getrokken) verkeren ze in het gezelschap van de groenlingen. Deze zitten deze winter massaal in de tuin net als de huismussen. Ik had het de voorbije dagen al vaak afgevraagd waar de kepen bleven want veel eten in 't wild bleek er dit jaar niet te vinden te zijn. Het koppeltje dat gearriveerd is, doet zich momenteel te goed aan de voedersilo in onze hoogstam appelboom. Deze silo is grotendeels gevuld met zonnebloempitten, een lekkernij voor de vinkenfamilie. Welkom terug.

Onderaan midden op de foto zie je toevallig ook waarom je beter wacht tot na de winter om je vaste plantenborder op te ruimen. Zie je die stengels met het torentje sneeuw als ware het slagroom? Dat is toch mooi, niet?

winterlandschap

Houterenberg vanaf Boshuis Tessenderlo

Helemaal alleen. Zonder handschoenen. Met iedere stap het gekraak van ijs. Bij stilstand bijna de volmaakte stilte. Het gekwetter van een winterkoninkje. Zich lavend aan een wakje in de beek. In de verte, schimmig,  dampende paarden. Nauwelijks kleur in het landschap. Grijze tinten, veel wit, té veel en iets dat op blauw gelijkt. Schemer. Koude. Rode neus en mooi voor de ogen. Winterlandschappen: bijna steeds ontgoochelend op foto. Slechts gelijkend op. Zo moeilijk.  Alleen te beleven.

Zomereik in de winter. Hinkelenberg, Tessenderlo.

kronkelend pad op de Houterenberg

(het volledige fotoalbum op Facebook)

technische mededeling

Met de Samsung Tablet van mijn dochter als referentie, heb ik gisteren wat zitten sleutelen aan het HTML-script en het kleurenschema van deze blog. Ook de Tab-bezoekers van Muggenbeet zouden nu moeten kunnen rekenen op een snelle lading van de blog en een eenvoudige doch mooie lay-out. Moesten de tablet-lezers toch nog technische opmerkingen hebben, stel me dan gerust jouw verbeteringen voor.

Sinds enkele dagen kan iedereen op Facebook dit medium ook gebruiken om mijn blog te volgen. Muggenbeet heeft er zijn eigen facebook-pagina waarop je meteen ziet wanneer er een nieuw stukje verschijnt (een gebruiksvriendelijke feedreader zeg maar) en je krijgt er nog wat extra's bij. Je bent welgekomen.

ijsstalactieten

tijdelijke ijspegels aan het schuin dak

Ze zijn er weer, de mooie ijspegels aan ons schuin dak. "Dankzij" het warmteverlies door de vensters smelt de sneeuw op het grotendeels glazen dak. Wanneer het smeltwater van het dak wil afdruppen, vriest het door de koude terug aan. We vinden het mooi, in het bijzonder van binnenuit gezien. Het grote vensterraam is momenteel van boven afgeboord met kristallen snotbellen. Met handenwerk zou het niet lukken. Zo verfijnd. En als de zon er op schijnt, flikkeren de pegels als een nep-diamanten luster. Het winteroffensief heeft ongetwijfeld ook zijn mooie kanten.

binnenzicht

helpende hand

Mijn plan om een mooie winterse middagwandeling te doen en wat Bruegheliaanse taferelen op foto vast te leggen, is lichtjes anders uitgevallen. 50 meter van me vandaan slipte een vrachtwagen met boomstammen de gracht in. De chauffeur was gelukkig ongedeerd maar de rechterflank van de trekker is serieus beschadigd, een rij coniferen is plat geduwd en er hangt een kabel op de vrachtwagen en de straat. In plaats van de wandeling verder te zetten heb ik de chauffeur bijgestaan en geholpen waar kon.

Een aantal telefoons gedaan want de jongen sprak niet zo goed Nederlands. Zijn baas te woord gestaan, uitgelegd waar het ongeval precies gebeurd is en er meteen bij verteld dat het daar altijd heel glad is bij vriesweer. Een twintigtal minuten alle auto's doorgestuurd omwille van de kabel op de weg. Gelukkig een geïsoleerde kabel maar die ene auto die er toch over reed, trok hem bijna over. Toen de politie arriveerde -ik denk dat ze uit Beringen moesten komen- namen de agenten het over.

Mijn geburen en ik weten dat het daar spekglad is. Bovendien is het een bocht van 90° die je bij vriestemperaturen of sneeuw stapvoets moet nemen. Ieder jaar worden daar stukken gemaakt. Ik hoop dat de gevolgen voor de jongen meevallen want het prijskaartje zal wel hoog oplopen. Zelf ben ik blij dat ik geen minuut eerder vertrokken was want dan had ik eronder kunnen liggen. En eer dat gevaarte getakeld gaat zijn !

Even heb ik gedacht dat de chauffeur wel zijn plan kon trekken maar ik ben toch blij dat ik gedaan heb wat er dient te gebeuren. Een helpende hand bieden kost niks.

het succes van 't pindamannetje

gefotografeerd door dubbel glas: pimpel- en koolmees

buiten beeld: zwarte mees

Zie ook: de vogellokker

de week teveel

nu wordt het toch tijd om de kerstboom af te breken

Het zou niet onaardig zijn moest de kerstboom kunnen blijven staan voor het familiefeest. Het zorgt toch altijd voor een speciale sfeer en er zit zoveel werk in dat té snel afbreken zonde zou zijn. Dat was het idee en op zich was er niks mis mee, alleen.... had de spar wel echt zijn beste tijd gehad. Bij iedere aanraking viel een regen van naalden de grond op. 

Op het einde van het feest (gisteren) restte niet veel meer dan het kadaver van de boom. Gelukkig waren onze gasten van de gemakkelijke soort en hadden ze vooral oog voor spijs en drank. Ook de jaarlijkse foto -van die van ons met kinderen voor de boom- moest nog getrokken worden en voor 't eerst sinds het begin van deze reeks is het aandeel groen op de foto extreem gering. Op de foto zie je waar alle naalden gebleven zijn. Duidelijk een geval van een week teveel.

blazen

Een bijeenkomst van vrienden en hierdoor een avondje geMaastricht. Alhoewel ik slechts 1 pizza, 1 ijsje, 1 tas koffie en 2 glazen rode wijn aan mijn maag had toevertrouwd, verkoos ik wel dat die van ons achter het stuur kroop. Zoals gewoonlijk eigenlijk, ik de heenrit, zij de terugrit. De vrouwen van voor en de mannen vanachter. Ja, we doen aan carpooling.

Via Vroenhoven richting Tongeren aan 't bollen en daar stonden de flikken, de grote trots van België. Alle auto's een bedrijfsparking op. Controle van de papieren en blazen. Je verzekeringspapier is vervallen! Het laatste nieuwe stak weer ergens los in het handschoenkastje. Mijn orde kan beter, dat is geweten. Hebt u gedronken? Neen, ik ben de enigste die niet gedronken heeft. Blazen tot je een piep hoort -zou hij dat tegen zijn lief ook zeggen?- aub.!

Safe. Zoals gezegd door die van ons. Iets meer vertrouwen had alvast een pijpje uitgespaard. Heb ik nu een prijs verdiend, vroeg mijn wederhelft/de chauffeur? Jawel, en wat voor een prijs! Een echte BOB-sleutelhanger. Spijtig genoeg niet van de B.O.B. van weleer, de Bijzondere Opsporingsbrigade, wiens undercoveragenten  iedereen om diverse redenen meteen herkende: ze waren altijd met twee, ze geleken op figuranten uit Bassie en Adriaan, ze reden met een R4 en ze antwoordden nooit als je ze een vraag stelde. Dat was een schone tijd. BOB is tegenwoordig iemand die niet drinkt als hij rijdt. De magie is weg.

onze prijs, tja de crisis laat zich overal voelen

We mochten dan toch verder rijden en er werd ons een goede reis gewenst. Qua manieren zijn ze er op vooruitgegaan, al blijf ik het dubbelzinnig vinden, zo aan een vrouw vragen om eens te blazen. Zeker als je uw Engels kent.

Eind goed, al goed al was dat toch even zweten want in mijn koffer lagen nog enkele attributen die voor een flik interessant kunnen zijn: 2 koevoeten, een slijpschijf, een 9 mm pistool, de gebruikelijke gesmoste potgrond, voor zo'n 100.000 euro wiet en cocaïne en waar de reserveband normaliter steekt, lag nu een blauwe zak met afgehakte lichaamsdelen. En dat mag niet. In die blauwe zak mag alleen PMD. Hadden we daar geluk.

P9 en anderen

Gratis af te halen: ik zit met een groot overschot aan P9 en P11 plantenpotjes. Op 20 jaar tijd verzamelt ge zo een en 't ander. Wie er kan gebruiken, geeft een seintje en dan spreken we iets af. Ideaal voor hobbytuinierders of leerkrachten met groene vingers. Zowel vierkante als ronde potjes. Zonde om ze naar 't containerpark te doen als ik er ook iemand een plezier kan mee doen.

(P9 = potje met bovenrand van 9 cm op 9 cm)

1001 bloemen

Nog nooit verschenen zoveel bloemen in onze twee Parrotia's persica (Perzisch Ijzerhout). 't Zijn er zoveel dat tellen onbegonnen werk is. Als ik zeg 'meer dan 1000' dan is dat niet overdreven. De rode kwastjes, die wel wat weg hebben van rode klaver, zitten echt overal (zie foto 1). Geuren doen ze niet maar dat hoeft ook niet want op het kale hout heeft deze winterbloeier -ook zonder parfum- uitstraling te over. Subtiel maar onmiskenbaar aantrekkelijk.

Ieder bolletje in de boom is een bloempje. Wat ingezoomd ziet het er zo uit:

 De Parrotia bloeit dit jaar samen met enkele toverhazelaars en dit al zo'n 4 meter de hoogte in.

Het blijft vreemd dat deze gemakkelijke struik of boom zo weinig aangeplant wordt want behalve de bijzondere winterbloemen  is hij ook één van de allermooiste herfstverkleurders die ik ken. Deze beide kenmerken heeft hij gemeen met de toverhazelaars. Niet verwonderlijk want de Parrotia behoort tot dezelfde familie (Hamamelidaceae).

Het is het eerste jaar dat hij zo massaal bloeit. Er zijn jaren geweest dat het eerder povertjes was.  Ik heb er geen notities van maar ik denk dat hij dit jaar enkele weken vroeger bloemt dan normaal. Meegenomen is ook dat er niet gesnoeid hoeft te worden. Slechts eenmaal heb ik moeten ingrijpen. Een hop had zich in een van de twee Parrotia's geslingerd waardoor de kruin dreigde af te sterven. Na volledige verwijdering van de klimplant herstelde de struik snel.

Zoals heel wat van onze winterbloeiers (toverhazelaars, Helleborussen, Prunus subhirtella) heb ik beide Parrotia's kort bij het huis geplant zodat ze ook van binnenuit bewonderd kunnen worden. Je kunt wel aannemen dat ik nog nooit spijt heb gehad van deze aankoop. De gele kornoelje (Cornus mas) zorgt hier voor de aansluitende bloei. Nog zo'n gemakkelijke plant. Een goed duo voor wie ook vroeg op 't jaar bloemen in zijn tuin wil.

(Ook een bijzonder interessante winterbloeier is de winterzoet.)

rendiermos

Met het openkappen van de donkere Corsicaanse dennenbossen in Averbode en Heide probeert men de heide en vennen terug in ere te herstellen. Dat lijkt erg goed te lukken al krijgt de jonge ontkiemende heide duchtig concurrentie van  het pijpenstrootje en zaailingen van dennen en berken. Op de zonnige zandheuvels vind ik veel aardappelbovisten en  op sommige plekken groeit het sierlijke rendiermos, één van onze schoonste korstmossen en in feite een symbiose tussen een alg en een schimmel. De foto die ik gisteren nam, maakt meteen duidelijk waaraan het mos zijn naam ontleent. De vertakkingen in het mos lijken op een gewei. 

het rendiermos tussen jonge heide

Om het mensen zoals mij moeilijk te maken, bestaat ook het geweimos of het eikenmos. Terwijl het rendiermos als dierenvoedsel dient of vaak op een kerststukje belandt, blijkt het geweimos erg begeerd door de parfumindustrie. Het zou de dierlijke instincten aanwakkeren. Laat ons dan daarvan maar ver uit de buurt blijven.

tonderzwammen

Tonderzwammen in een berkenbos, 

in de buurt van het Jagershuis te Tessenderlo

Met een silhouet van reusachtige teken 

en imposant vastgehecht

vergezellen ze de bomen

beetje bij beetje 

het leven ontnemend.

mijn boa constrictor

De vergelijking met een wurgslang ligt voor de hand.

Het was een beginnersfout, zullen we maar zeggen. Het zag er nochtans perfect uit: een stevige paal tegen het tuinpoortje, vandaar een overbrugging naar de vierkante zinken regenpijp, zo omhoog en via 2 ijzeren draden tegen de gevel zou de jonge blauwe regen na enkele jaren heel onze oostergevel vol blauwe bloemen toveren. Zoals je op de onderste foto kan zien, kwam mijn droom uit maar ondertussen heb ik flink moeten ingrijpen. Ik heb de wurg- en trekkrachten van de blauwe regen -in dit geval een Wisteria floribunda- zwaar onderschat. Met de kracht en de genadeloosheid van een Boa constrictor veroverde hij ons hele huis. Ik zie hem zelfs in staat om op een halve eeuw een hele nieuwbouw te slopen.

De mooiste klimplant die er is maar 't is opletten geblazen.

De houten paal werd gewurgd en langzaamaan over getrokken als was het een lucifer, de gebetonneerde paal van de tuinpoort houdt het voorlopig maar ik heb de poort via de draadstangen op de scharnieren al meermaals moeten bijstellen, de zinken regenpijp werd bij mekaar gewrongen en dreigde op meerdere plekken te zullen scheuren, jonge klimscheuten die een spleetje vonden tussen de zijpannen en de muur braken één van de pannen doormidden en de ongelofelijke vitaliteit van de kimplant noodaakte mij om jaarlijks de zolder te behoeden van een invasie van jonge lianen.

Dit is nog niet alles. De stevige wortels groeien zowat even snel als de bovengrondse blauwe regen zelf. Ongeveer tien meter ver ontspruiten nieuwe blauwe regens vanuit het wortelgestel. Als ik niet jaarlijks de nieuwe ranken wegsnoei, zou de zijtuin intussen volledig overwoekerd zijn. Wellicht zou er dan slechts één plant overschieten: de blauwe regen. 

Een drastische ingreep -het wegzagen van de volledige tweede etage aan de zijgevel (pijnlijk!!!)- was de enigst mogelijke oplossing om de regenafvoer veilig te stellen. De ijzeren draden tegen de gevel moeten voorts verstevigd worden met onwrikbare oogvijzen en alle nieuwe scheuten richting dak moeten jaarlijks volledig weggehaald worden. Had ik het op voorhand geweten, hadden we van bij de aanplant de nodige en juiste klimconstructie kunnen voorzien. 

Ondanks alles, is het een schat van een plant die ik niet zou willen missen. Ik ben zinnens om er nog 2 bij te planten aan de rand van ons bos. Daar kunnen ze geen kwaad, ons bed staat er zo'n 50 meter vanaf. Dat zou moeten lukken.

"elfenbankjes"

een berkenstammetje wordt helemaal 'opgepeuzeld'.

Mijn houten stapelmuurtje tussen het bos en de siertuin is gracieus aan het wegrotten. Hier en daar hangt al een flink uit de kluiten gewassen tonderzwam en elfenbankjes vind ik bij de vleet. Het is heel mooi om te zien hoe de elfenbankjes het dode hout oppeuzelen tot alleen de schors nog overblijft. Vandaar ook dat men elfenbankjes saprofyten noemt (terend op dood organisch materiaal) terwijl parasieten levende gastheren gebruiken. Op de foto zie je een kleine groep "elfenbankjes"  (zie reacties) die een stamrolletje van berk leeg vreet. Het is een wonderlijk mechanisme hoe de natuur haar afval opruimt. Niets gaat verloren. 

verpakte lucht

Werd vandaag aan huis geleverd door een koerier:

Een grote kartonnen doos (60 x 40 x 40) met daarin ....

 een hele berg verpakte lucht, 9 meter lang en in plastiek, met daartussen...

2 landkaarten in een koker, de eigenlijke bestelling.

Er is nog werk aan de winkel. 

de vogellokker

Wat mensen toch allemaal niet bedenken om vogels van hun erf te houden! Creativiteit kent dan geen grenzen: slierten zilverpapier of een halve collectie compact discs die met een gammele ladder in de bomen worden opgehangen, een afgedankte hoed, een baal stro en een te klein geworden overall die omgeturnd worden tot een wel erg passieve vogelverschrikker (prima om er mijn nest in te maken denkt de vogel), lawaaierige kanonnen die de maïskorrels moeten beschermen, dode vogels die bengelen aan een touwtje, nesten die met lood doorzeefd worden of bomen die omgehakt worden zodat er geen vogelpoep meer kan onder liggen... en de vuil bladeren blijven intussen ook mooi weg. Zeg nu nog eens dat de mens geen slim wezen is!

Gelukkig bestaan er naast de hordes geweldadige homo sapiens ook vredelievende exemplaren. Zij kunnen genieten van de aanwezigheid van dieren  in de natuur. In plaats van ze te verjagen en af te schieten heten ze de beesten welkom en zorgen ze voor onderdak en ondersteunend voedsel. Deze mensen zijn ook creatief maar dan op een positieve manier: insectentorens, vlindervriendelijke tuinen, bijenhotels, amfibiepoelen, voedersilo's en vetbollen,.... Hoe meer leven in de tuin, hoe liever.

een pindamannetje, gefabriceerd door Loes

Ik hoef, denk ik, niet uit te leggen in welke geest ik probeer onze kinderen groot te brengen. Dat dit ook aardig lijkt te lukken, blijkt uit het 'werkstuk' waarmee de oudste thuiskwam na een namiddagje kindersitten bij kennissen. Met een bloempotje, stevige gecoate ijzeren draad en pindanoten werd een mannetje gefabriceerd waar heel wat vogels erg blij mee zullen zijn. 

Mensachtige schepsels hoeven niet altijd vogel-verschrikkers te zijn maar kunnen ook vogel-lokkers zijn. In tegenstelling tot de zelden efficiënte carnavalstoestanden om het heilige eigendomsrecht af te dwingen, stelt de positieve aanpak bijna nooit teleur. 

In feite is het toch doodjammer dat wilde vogels altijd opvliegen als ze mensen opmerken. Ik vrees dat dit nooit ten goede zal keren. Maar kan je de beesten ongelijk geven?

de natuurkick van het jaar

(Mijn beste wensen heb je al eerder gehad)

Op een jaar tijd kunt ge toch heel wat beleven. Meer dan ooit tevoren zijn we hier aan 't wandelen geslagen en als we op vakantie of city-trip kunnen vertrekken, dan doen we dat tegenwoordig. Dit alles vanuit het besef dat we maar eenmaal leven en dat, eens je begraven of tot stof en as teruggekeerd bent, de leut er wat af is.

Zo komt het dat 2012 een jaar was van heel veel natuurbeleving, stadsverkenningen en gepassioneerde verdieping in architectuur en geschiedenis. Er is zoveel voorbij onze ogen en onder onze voeten gerold dat een overzicht of terugblik al behoorlijk troebel is, ook al is alles slechts luttele maanden geleden. Het scrollen doorheen mijn fotobestanden brengt dan soelaas. Alles automatisch en netjes gerangschikt in mappen en op datum.

De allerschoonste momenten van 2012 voor mij waren: de vondst van een grote groep wilde orchideeën op een wandeling in het dolmengebied van Wéris, de wandelingen door de vennen en heide van Averbode Bos en Heide, de aanwezigheid van de grauwe vliegenvanger in onze tuin, de beklimmingen van de Grand Ballon, de Ballon d'Alsace en de Hohneck in de Vogezen,  de watervallen van de Hérisson en de mooie dorpjes Eguisheim (Elzas) en Château-Chalon (Jura), de terugkomst in Wlen ... maar dé natuurkick van het jaar kreeg ik tijdens de beklimming van de Petrinheuvel in Praag. En dan weten dat enkele mokkende kinderen ons ei zo na in de aangeprezen kabelbaan deden stappen.

Alhoewel ik er al eerder over blogde, wil ik hier, als eerbetoon aan Praag (die toch maar mooi deze lucratieve berg vlakbij het historisch centrum intact laat) opnieuw enkele schitterende fotomomenten van die beklimming tonen. Aja, het is niet voor niks dé kick van 2012. Alles zat die dag mee: een licht bewolkte maar mooie blauwe hemel, de vele fruitbloesems, een heerlijk temperatuurtje en weinig volk. De Voerstreek in het hart van Praag. Bij elke stap omhoog gaven de Moldau (Vltava) en de wondermooie stad die ze omhelst, zich meer en meer bloot om zich uiteindelijk, in alle pracht en praal, volledig prijs te geven op de top van de Petrinheuvel. Een onvergetelijk moment. Genieten in het kwadraat. De hemel is er in vergelijking niks mee.

Begrijp je wat ik bedoel?