basiscursus ecologische siertuin

foto: Ludo Rutten

Muggenbeetlezers (uit mijn regio) die hun bestaande tuin willen omvormen naar een ecologische siertuin of ecologische tuinierders die zich in deze boeiende materie willen verdiepen, kunnen binnenkort starten met een basiscursus siertuin van VELT. De VELTafdeling Beringen-Leopoldsburg-Ham & Tessenderlo start immers op maandagavond 21 februari e.k. met een 5-delige lessenreeks.

Lesgever is de gekende Mollenaar War Smeyers. De lessen gaan door in het CC van Leopoldsburg op 21/2, 21/3, 18/4 (uitzonderlijk in De Griffel te Hulst-Tessenderlo), 16/5 en 14/11. De inkom bedraagt slechts 2 euro per les.

Voor meer informatie of bevestiging deelname: een mailtje naar de voorzitter Mathieu Gysen (mathieugysenathotmail.com). De kans dat je me daar tegen het lijf loopt is groot... of had ik daar beter over gezwegen. :)

daar is 'm

Trance-fusion, het derde gitaaralbum van Frank Zappa

In 2006 kwam Trance-fusion op de markt, 13 jaar na het overlijden van Frank Zappa. In tegenstelling tot een hele waslijst bootlegs en postmortale samenklutsels is deze instrumentale plaat wel degelijk door Zappa zelf nog klaargestoomd. Voor de definitieve mastering zette de 'Zappa Family Trust' nog Bob Luwig aan de knoppen. Eerder deed hij dit ook bij Sheik Yerbouti (1979). Het eindresultaat is echt de moeite waard. Liefhebbers van popdeuntjes zullen evenwel het nooit de volle 61 minuten 37 seconden volhouden maar Zappaliefhebbers en gitaarspelers krijgen een mooie kluif om af te bijten.

16 gitaarsolo's staan erop. Ze zijn zeker niet allemaal even sterk. Het album is daarom, naar mijn mening, wat minder dan Shut up... (1981) maar evenaart qua niveau zeker Guitar (1988). Op Chunga's Revenge na werden alle solo's weggeplukt uit een breder nummer. Hierdoor missen deze solo's hun context en verliezen ze ook aan kracht. Toch wordt op Trance-fusion, net als op de 2 vorige gitaaralbums, andermaal aangetoond dat het gitaarspel van Frank Zappa onovertroffen is. Dit komt ondermeer omdat Frank, beter dan wie ook, besefte dat je met de lage of diepe noten ook mensen kunt beroeren. Ook heeft Frank nooit willen opscheppen met snelheid of tapping-kunstjes.

Dat laatste is net wel datgene wat zijn zoon Dweezil doet tijdens zijn solo op Chunga's Revenge. Hij wil maar al te graag laten horen dat hij idool is van Eddie van Halen. Maar ja, op dat moment was Dweezil nog maar 18 jaar. De puberjaren zijn ondertussen achter de rug en bij Zappa plays Zappa bewijst Dweezil onderhand dat het ook anders kan.

Mijn lievelingsnummer op dit gitaaralbum is Bowling on Charen (1977). Je herkent meteen de klankkleur van Wild Love vanop Sheik Yerbouti. Veruit de meeste nummers werden gespeeld in 1988, 5 nummers dateren van 1984 en naast Bowling on Charen is ook Ask Dr. Stupid van de jaren 70 (1979). Het zal beluisteraars opvallen dat zowel op het eerste als op het laatste nummer naast papa Frank ook zoon Dweezil soleert. Of dit een statement is, weet ik niet maar toeval is het zeker niet.

In ieder geval ben ik blij dat ik eindelijk deze plaat in mijn bezit heb. Pas heel recent vernam ik dat Trance-fusion kan beschouwd worden als een échte Zappa-plaat en dat de geluidskwaliteit ervan prima is. In een platenwinkel was ik de CD evenwel nog nooit tegengekomen en dus deed ik onlangs beroep op een internetwinkel (bol.com). Na 2 maanden kreeg ik echter te horen dat de CD niet leverbaar was en dat derhalve de bestelling geannuleerd werd. Toch prijkt Trance-fusion nog steeds in hun cataloog!

Tot mijn verbazing wist Freerecord-online het schijfje te leveren op welgeteld 5 dagen tijd. Soms moet je het allemaal niet te ver gaan zoeken.

5 maal Diest

Een pakje dat moest afgehaald worden bracht me in het centrum van Diest. Een ideale gelegenheid om nog eens een toeristisch toertje te doen in deze 'oranje-stad'. Diest ligt op iets meer dan 10 kilometer van het dorp waar ik woon maar heeft nog vele geheimen. Telkens de gelegenheid zich voordoet, probeer ik daarom een gaatje in mijn cultuur te dichten.

Allerheigenkapel

Vlakbij het centrum bevindt zich de Allerheiligenberg. Bovenaan de top had ik de Allerheiligenkapel verwacht maar deze kapel bleek vreemd genoeg aan de voet van de berg opgetrokken te zijn. Snel werd duidelijk dat mijn aanvoelen niet uit de lucht gegrepen was. De kapel moest in 1854 op militair bevel op de berg afgebroken worden om vestingswerken uit te voeren. Daarom werd ze nog datzelfde jaar op de huidige plek heropgebouwd.

Op 1 november 1854 werd de eerste mis in de nieuwe kapel opgedragen. Sindsdien is de zgn. 'Begankenis' een traditie in Diest. De Allerheiligenkapel is trots op haar meer dan 150 heiligenbeelden. Bij mijn bezoek aan de kapel was er ook een tijdelijke tentoonstelling van kerststalletjes. Nét niet werd ik heiligverklaard. Deze Allerheiligenkapel is beperkt toegankelijk.

In den Keyser

Op de Grote Markt kom je ogen tekort. Mijn persoonlijke favorieten zijn "De Lelie", gekend van 'mijn restaurant' op VTM, en "De Keyzer". De Lelie, dat nog steeds leegstaat, werd opgetrokken in de 2de helft van de 18de eeuw. Zijn rechterbuur, met de rijk versierde gevelbekroning (zie foto), wordt door muurankers gedateerd op 1616. Het gebouw was vroeger eigendom van de St.-Sebastiaan schuttersgilde.

De Sint-Sulpitiuskerk

Wie op de Grote Markt staat kan niet naast de imposante Sint-Sulpitius- en Dionysiuskerk kijken. Net als bij de St.- Romboutstoren in Mechelen merk je ook hier dat de kerk niet af is. Ook hier ontbreekt een echte torenspits. Te zien aan de witte kalkstenen onderbouw moeten hier ooit heel grote plannen geweest zijn. Toch is het vooral het gedeelte in ijzerzandsteen dat mij boeit. Loop eens rond de kerk en laat je verrassen door het fantasierijke metselwerk, de vele steunberen en luchtbogen.

In het hoogkoor van de kerk bevindt zich ook het graf van Filips Willem Van Oranje. Filips Willem was de oudste zoon van Willem De Zwijger. (Een weetje terzijde: de PW van de Diestse tafeltennisclub PW Diest verwijst naar deze Phillips Willem.)

'Deze waren zijn frigidair gekoeld'

Een gezapige wandeling door de winkelstraten leert me dat Diest eindelijk terug een heropleving beleeft. Toch zijn er in de stadskern nog heel wat leegstaande gebouwen en hier en daar zelfs verkrotting. Wie goed oplet vindt onverwachts nog grappige, authentieke voorgeveltjes van teloorgegane winkels. Het zou geen slecht idee zijn om eens iemand op pad te sturen om deze te vereeuwigen.

In de Koning Albertstraat vind je de toeristische dienst van Diest. Ik werd er verder geholpen door schoon volk maar was toch in het bijzonder gecharmeerd door het renovatieproject dat hier gerealiseerd werd in het voormalig Sint-Elisabethgasthuis. Wip er zeker eens binnen.

De Gulden Maan, geboortehuis van de Diestse Heilige Jan Berchmans

Diest is vooral bekend van haar Begijnhof, het recreatieoord 'De halve maan' en haar para's van de Citadel. De para's zijn onlangs vertrokken en voor de machtige citadel wordt een koper gezocht. Laat ons bidden dat ze in goede handen terechtkomt en permanent opengesteld wordt voor het publiek.

De vrome mensen onder u kennen Diest wellicht ook van Jan Berchmans. Deze heiligverklaarde Jezuiet werd op 13 maart 1599 in Diest geboren. Op 22 jarige leeftijd overleed hij in Rome. Zijn geboortehuis dat in de 19 de eeuw herbouwd werd tot kapel, bevindt zich vlakbij de Grote Markt. Jan Berchmans is de patroonheilige van de studerende jeugd. Het Diestse college draagt zijn naam.

Voila, en dat allemaal terwijl die van ons met één van de dochters aan het winkelen was. En toen was het tijd om thuis het pakje te gaan beluisteren. 4 cd's van Alquin -wie kent die nog?- en een dubbele van Coltrane. Wheelchair Groupie, niemand?

voor de kerstboom

het jaarlijks 'kiekje' voor de kerstboom

Voor het afbreken van de kerstboom wordt hier altijd gewacht tot na Driekoningen. Rond Nieuwjaar wordt er telkenmale een foto genomen. Vooral mooi als je deze kerstboom-foto's als serie bekijkt en zo kunt vaststellen hoe de klein mannen in een mum van tijd omhoogschieten tot ze nu reeds de lengte van de madam bereikt hebben.

zoek Vangheluwe

In de vakantie hebben de mensen wat meer tijd dan anders, dus dacht ik, als ik Roger Vangheluwe nu eens in zijn natuurlijke habitat verstop, dan kunnen de mensen onze verborgene gaan zoeken. 't Is een spelletje als een ander. Ondertussen breng ik mijn 'bezoekers' ook in contact met de grote cultuur want het middenpaneel van de 'tuin der lusten' van Jheronimus Bosch zou toch iedereen moeten kennen. Al kan ik me niet herinneren dat ik dit schilderij ooit op school tegengekomen ben. Voor wie de uitdaging aangaat: je kan het schilderij vergroten door er op te klikken (en via ctrl +). En de vraag luidt: wat is de Roger nu weer aan het uitspoken?

de tuin der lusten, een beetje aangepast

Rochefort

twee trappisten: Rochefort en Westmalle

Voor elke kwisser is het verplichte kost om alle trappistenbieren uit het hoofd te kennen. Heel moeilijk is het niet want er zijn er slechts 7 ter wereld. 6 daarvan komen dan nog uit België. Vaak gaat het zo: de Quizmaster noemt een lijstje van 6 trappistenbieren en dan moet de 7de worden opgeschreven. Neem het van me aan, bijna altijd is het gezochte antwoord 'Achel'. Blijkbaar is de trappist van de Achelse Kluis om een of andere reden het minst gekend, wellicht omdat deze Limburgse trappist pas sinds 1998 terug gebrouwen wordt.

Brouwsels van Chimay, Westvleteren, Orval en Westmalle heb ik zelf al wel eens gedronken. Trappisten van Achel, Rochefort en de Hollandse La Trappe uit Berkel-Enschot heb ik bij mijn weten nog nooit geproefd. Vandaag staat evenwel de Rochefort 8 (groene kroonkurk, 9,2% alcohol) op tafel. De Rocheforts 6, 8 en 10 worden gebrouwen in de abdij Notre-Dame de Saint-Rémy van Rochefort. Het noodzakelijke brouwwater komt direct uit de bron van de Tridaine. De brouwerij bezit haar eigen giststam.

Zoals geldt voor alle trappisten zijn alle inkomsten zonder winstoogmerk. De opbrengst van de verkoop van de trappist mag slechts aangewend worden voor een goed beheer van de onderneming, voor sociale werken en voor de behoeften van de kloostergemeenschap. De abdij van Rochefort werkt vooral samen met de sociale diensten van de omringende gemeenten. Speciale aandacht gaat ook naar studenten en culturele activiteiten in de regio.

Gelukkig voor de trappistentraditie is de brouwerij van Rochefort gevrijwaard gebleven van de brand op de abdij enkele dagen geleden (29/30 december). Heeft iemand al ervaring met de trappist uit Achel?

nieuwe kalender

afscheid van het laatste blad

Alweer een nieuw jaar. Dit betekent dat we zonet afscheid namen van onze oude kalender. Na 365 dagen lang genoten te hebben van de prentjes van Peter van Straaten gaan we dit jaar de natuurtoer op. We kozen voor de scheurkalender van National Geographic. Elke dag een nieuw wild dier. Mooi in beeld gebracht. Prentjes die bewaard kunnen worden. Voor de dagelijkse lach zullen we zelf zorgen.

Wiedergutmachung in Lutselus

Oudejaarsavond - Tien pedofiele geestelijken die zich onlangs verenigd hebben in 'The Filthy Habits' v.m.w., zijn gisteren nabij de ruïne van de ingestorte kerk van Lutselus begonnen met wat zij noemen een Wiedergutmachungsoffensief. Zich bewust zijnde van de enorme schade die zij hebben toegebracht aan de Kerk, hebben zij zich gisterennacht aangediend om kosteloos voor een vuurwerkspektakel te zorgen om zo het nieuwe jaar luisterrijk in te zetten. Terwijl een kinderkoor zeemzoete liedjes ten berde bracht, konden de parochianen genieten van het bijzondere, doch kortstondige hoogtepunt van de avond.

sfeerbeeld vanuit Lutselus (Diepenbeek)

nuttige informatie: The filthy Habits zijn te boeken (kies voor de module 'hard onder de riem'). Omdat zij om biologische reden slechts 2 maal per dag hun vuurwerk kunnen ontsteken, is enige haast aangewezen. De vereniging wijst erop dat al hun vuurwerk 'Eco' is omdat er geen zware metalen in het milieu worden verspreid.

terugblikken en vooruitzien

(op de foto klikken om hem te vergroten)

nieuwe lay-out

De kerstvakantie heeft me de gelegenheid geboden om eens grondig te sleutelen aan de opmaak van Muggenbeet, mijn weblog waarvoor ik sinds november 2004 met plezier schrijf en foto's maak. De voorbije dagen heb ik zowat van alles uitgeprobeerd. De recente sjabloonontwerper van Blogger leent zich ertoe om met weinig moeite en grote gebruiksvriendelijkheid te experimenteren met de opmaak. De tijd van html is gelukkig voorbij, al is enige basiskennis nog altijd meegenomen en handig om zeer gericht in te grijpen.

Zoals je ziet, heb ik heel wat veranderd en gemoderniseerd. De blog is verbreed tot 1000 pixels, het maximale wat de Blogger-sjabloonontwerper aanbiedt. De tijd van de 14-inch schermen is immers voorbij. Hoe deze vernieuwing eruit ziet op netbooks en de i-Pad weet ik niet. Moest daar een probleem zijn, laat het me weten. Weet wel dat je met ctrl + en ctrl - de bloggrootte altijd kan aanpassen naar een voor jou comfortabele grootte.

Voorts werd ook de indeling hertekend. Van twee kolommen gaan we naar drie kolommen wat een gevulder en moderner beeld geeft. Als header koos ik voor een uitsnijding van een zelfgenomen foto van een bosvlindertje. Voor de liefhebbers: het is een bont zandoogje dat op onze tuinbank geniet van de zon. Als achtergrondafbeelding koos ik voor een frisgroene foto met in de linker bovenhoek een blad van een haagbeuk. Alhoewel ik zowat over van alles en nog wat schrijf, heb je wel gemerkt dat mijn bewondering voor de natuur alsmaar toeneemt. De natuur biedt me ook de noodzakelijke rust naast de soms erg hectische gebeurtenissen op professioneel vlak.

Zelf ben ik tevreden over het eindresultaat. Hopelijk geldt dit ook voor jou. De nieuwe lay-out doet vermoeden dat ik nog een tijdje zal doorgaan met bloggen. Vele collega's, waaronder niet van de minsten, hebben er ondertussen de brui aangegeven. Twitter en facebook laten hun sporen na in het blogwereldje. Alles moet korter en rapper. Toch blijf ik persoonlijk plezier putten uit het bloggen. De mogelijkheid om op het worldwideweb een eigen universum te creëren is een fantastisch gegeven. Tien, vijftien jaar geleden was dit compleet ondenkbaar, pure sciencefiction.

Alhoewel de reacties meestal uitblijven of aan de lage kant zijn, leert Google me dat er toch meer dan 7000 pageviews per maand zijn. Ongeveer 100 mensen volgen me met een feedreader, niet enorm maar toch een behoorlijk cijfer. En voor vrienden en familie is Muggenbeet hoe dan ook een gemakkelijke link naar wat er zich zoal in Tessenderlo afspeelt. In ieder geval, bedankt voor jullie interesse en respons. Ik hoop je hier nog vaak terug te vinden. Maar mijn lezers zijn ook altijd fysiek, in levende lijve dus, welkom op onze stek in Tessenderlo. Dit kan tijdens de komende opentuinendag (zie de pisbloem links), maar het mag ook op een ander tijdstip. Een e-mailtje volstaat. In het écht ben ik een vriendelijk mens.

gele trilzwam

de trilzwam aan een tak van de meelbes

Alhoewel het nu toch al een hele tijd gevroren heeft, met pakken sneeuw er bovenop, hangt in de tuin een gele treurzwam, volledig intact en in supervorm, aan een tak van een meelbes. Duidelijk een geval apart. Lang heb ik gedacht dat deze geleiachtige zwam, die ik wel het jaar rond ergens in mijn tuin vind, de Judasoor was. Maar deze soort is bruiner en heeft echt wel de vorm van een oortje terwijl deze oranje zwam meer een hersenachtige structuur heeft.

matrushka

Heleens babushka (of matrushka) uit klei

Zelf heb ik geen Oekraïens bloed in mijn lijf maar mijn kinderen die bestaan toch nog voor een kwart uit Oost-Europese genen. Je ziet dat er ook aan, bijvoorbeeld aan de ogen. Meer dan 5 woorden Oekraïens praten zit er voorlopig niet in. Misschien dat de interesse voor die wel heel bijzondere taal later nog komt. Wat hun wel boeit zijn Oekraïense hebbedingetjes en prullaria. De handgeschilderde houten eitjes en babushka's kennen jullie allicht ook.

Die babushka's of matruska's , wat Russisch is voor grootmoeder, zijn houten poppetjes die in mekaar passen. Ooit waren ze volledig handgemaakt maar ondertussen, mede door de interesse van de toeristen, worden ze volledig machinaal gefreesd. Nadien worden ze geschilderd met rood als overheersende kleur. Je hebt daar echte kunstwerkjes tussen, soms wel tot 10 poppetjes in één babushka. Traditioneel beelden de poppetjes een ouder vrouwtje uit maar sinds de Perestroika duiken ook ander thema's op.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat de dochter in de school -tijdens het knutselen met klei- een matrushka heeft geboetseerd. Ook in haar versie kan je het hoofd eraf halen maar voor het volledig uithollen heeft ze blijkbaar niet voldoende tijd gehad. Ook haar verfwerk vind ik origineel gedaan. Alleen jammer dat de gebruikte klei niet echt duurzaam is. Hij verhardt wel maar is niet stevig genoeg. We moeten er dus heel omzichtig mee omspringen.

creatief met schelpen

een selectie van onze schelpenverzameling

Bij elk uitstapje naar de zee worden door ons wel enkele schelpen meegebracht. Ze liggen zomaar voor het oprapen op het strand. Je hoeft er alleen maar voor te bukken en ze zijn van jou. Boeiend aan schelpen is dat ze eigenlijk de huisjes geweest zijn van gestorven weekdieren. Er bestaan duizenden soorten van, volgens ons schelpenboekje zelfs 80.000. Determinatie is niet altijd gemakkelijk, de mossel en de oester dan even niet meegerekend.

Het voordeel van zeeschelpen is dat je ze terplekke in het zilte water kan uitspoelen zodat je ze -zonder stank- prima kan bewaren. Dit biedt de gelegenheid om je verzameling binnenshuis uit te stallen, bijvoorbeeld in een oude letterbak zoals wij dat deden (zie foto). Je selecteert op variëteit, grootte en kleur. Met weinig moeite heb je een mooi en origineel kunstwerkje dat bovendien nog educatief is ook. Tussen de schelpen kan je hier en daar nog een andere strandvondst zetten: een zeester, een exoskelet van een krab of de inwendige schelp van een inktvis.

Niet alleen voor creatievelingen of natuurliefhebbers zijn schelpen een interessant gegeven. Ook voor liefhebbers van de Nederlandse taal zijn schelpen best de moeite om zich in te verdiepen. Hun namen zijn pure poëzie: strandgaper, boormossel, zwaardschede, nonnetje, slijkgaper, wulk, muiltje, posthoren, alikruik,.... . Het is niet al zeekomkommer en kwal wat er komt aangespoeld.

winterkoning

De winterkoning, het ledentijdschrift en de lidkaart

Net als vorig jaar kregen alle leden van de Vogelbescherming weer een mooi presentje als dank voor de hernieuwing van hun lidmaatschap. Omdat het winterkoninkje verkozen werd als vogel van het jaar, werd van ons 'klein lawaaimakertje' een mooi speldje gemaakt. Het is een kleinigheid maar ik vind het wel een tof initiatief. Dit jaar werd de verkiezing gewonnen door de bosuil.

vegetarische rijstschotel

een vegetarisch gerecht met rijst als basis

Noem het een risotto of nasi-goreng of wat je ook wil, met rijst en wat groentjes kan je heerlijke maaltijden klaarmaken. Vandaag heb ik iets speciaals uitgeprobeerd: rijst met broccoli en oesterzwammen. Geserveerd met een tomaten/paprikasaus krijg je een gezonde maaltijd waar Sergio Herman zijn pik zou bij aflikken. Als ge er je kost moet mee verdienen of je wil wat opscheppen, dan stoemp je het gerecht in een ijzeren ringetje en bouw je er een torentje mee. Zelf schep ik het liever, onafgemeten, met een lepel uit de kom, recht op het bord en dit zonder zever of streepjes saus. Als ik een kunstwerk wil zien, ga ik naar een museum. Aan tafel wil ik gewoon eten.

Recept: Snij een halve ui in kleine stukjes en gooi ze in een hete pan met boter. Bak hierin ook de oesterzwammen en eventueel wat Quorn-blokjes. Kap er de voorgekookte rijst bij (een zakje per 2 personen) en roer goed tot ook de rijst meegebakken is. Zet het vuur wat zachter. Snijd een tomaat in kleine porties en kap deze stukjes bij in de pan. Blijf roeren tot ook de tomaten gaar zijn. Werk af met licht afgekookte broccoli en gebakken ei (dit doe ik altijd vooraf in een aparte pan). De broccoli kan je ook hard koken en verkruimelen zodat je een 'groene rijst' krijgt.

Afkruiden: zout en peper. Zelf strooi ik ook wat groentenbouillon op de smeltende boter.

Voor de saus: deze keer nam ik gewoon de overschot van de spaghettisaus van gisteren.

Voor de drank: Cola light vond ik er goed bij passen. Werk je nog aan een ernstig keukenpiet-imago, of is VT4 aan 't filmen, kan je er ook wijn bij serveren.

Tip: een ideaal gerecht om overschotten weg te werken zonder versleten te worden als culinaire wrek.

familiefoto

vlnr: Heleen, Loes, oma, Jo, opa en bovenaan Sara

Op Kerstmis nodigen we altijd mijn ouders uit op een zelfbereid middagmaal. Dit jaar hield ik het op een gezonde en licht verteerbare wokschotel voorafgegaan door een prei-uiensoep, altijd lekker bij winterse temperaturen. Voor het dessert openden we een doos van 't Ijsboerke met daarin een kerstboom van vanille- en cappuccinoijs. Vooral het bruine gedeelte van deze 'ijsboom' vond ik erg lekker, de koffiesmaak kwam er heel pertinent in voor. Uitgesprokener dan bij een mokkaijs.

Naar jaarlijkse traditie werden er ook wat foto's gemaakt van de kinderen tesamen met mijn ouders. Ook worden dan de geschenken onder de kerstboom gehaald en uitgedeeld. Voor mijn ouders hadden we een DVD-speler gekocht, hun eerste stapjes in het digitale tijdperk. Met de bijhorende Scart-kabel zou de TV automatisch op DVD moeten springen zodra ze het toestel opzetten. Want als het te moeilijk is, vrees ik dat de DVD-speler louter meubilair zal worden. Ik ken dat. Hebben maar niet gebruiken.

In de namiddag ontvingen we ook nog 2 alleenstaande buurvrouwen. Hiervoor had de kleinste een koekjesgateau in mekaar geknutseld met Petit-Beurrekoekjes en een brouwsel van boter en bloemsuiker. Ze doet dat goed. In een mum van tijd schoot er niks van over.

Geybels en Bracke terug koek en ei

zelfgemaakt filmpje. Verloopt op 15 januari, dus kijken maar.

website dankzij collega's Sven en Joke