scheefbloemwitje

Waarneming van 20/8/2021

 

 

De voorbije zomer en herfst was er geen activiteit op mijn blog. De reden daarvoor heb ik hier en daar al toegelicht. Er waren (en zijn) psychomedische issues waar ik op dit moment nog steeds medicatie voor inneem en waardoor ik eveneens in de onmogelijkheid ben om mijn werk terug op te nemen. Dit betekent niet dat er geen bijzondere waarnemingen in de tuin gedaan werden. Eentje daarvan is de aanwezigheid van een zeer zeldzaam witje, namelijk het scheefbloemwitje.

Op de website van de Nederlandse Vlinderstichting staat nog steeds dat er geen waarnemingen in Vlaanderen gedaan zijn maar dat de komst ervan wel verwacht wordt. Op de kaart van de geografische verspreiding op waarnemingen.be zie je evenwel dat het scheefbloemwitje in heel Vlaanderen reeds gezien is, al zullen er wel enkele foute determinaties tussen zitten. De aanwezigheid is zo recent dat het scheefbloemwitje in geen enkele van mijn vlindergidsen voorkomt.

Je kan dit witje herkennen aan de zwarte vlekken op de vleugels (zie foto's). De tekening van de vleugelpunt loopt verder dan de zwarte stip. Deze zwarte stip is vervolgens niet rond zoals bij het kleine koolwitje maar heeft eerder de vorm van een geopende parachute met naar binnen gericht de bolle kant en gericht naar de achterrand de holle kant. De vlinder heeft de scheefbloem (Iberis - niet aanwezig in onze tuin) als waardplant en is afkomstig uit de Alpen.

Waarneming van 2/9/2021

 

Kepen zijn present

 

keep

De eerste waarneming van een keep in onze tuin dateert van december 2010. Het heeft dus toch zo'n 20 jaar geduurd eer deze oranje vink zich hier liet zien. Intussen is hij tijdens de winterperiode zo goed als elk jaar present. Momenteel zijn ze met zijn vieren maar het gekke is dat ze dit jaar niet aan de voedersilo zelf eten alhoewel vorige jaren bewezen werd dat ze dat kunstje toch onder de knie hebben. Ze foerageren nu onder de silo en ruimen het gesmost eten op.

In 2010 blogde ik over de wens dat hier ook eens putters zouden landen, maar helaas, ze blijven weg. Tot mijn grote spijt want distelvinken worden her en der in onze gemeente wel gesignaleerd. Maar zoals je eerder kon lezen, is hier wel een vrouwtje goudvink aangekomen, iets wat ik quasi als onmogelijk beschouwde. Na een week rondhangen is dit vrouwtje weggebleven. Goudvinken vormen in de winter koppeltjes, het is dus mogelijk dat ze bezig is met een speurtocht naar een mannetje.

De grote bonte specht heb ik ook al 'betrapt' aan de voedersilo. Na wat vruchteloos geklungel en gekke stoten droop hij, allicht gefrustreerd, af. Dat er op de grond eten met hopen lag, daar had hij niet aan gedacht. In totaal werd er al zo'n 40 kg vogeleten verorberd.

Keep in de gele kornoelje

richting overstromingsgebied

 

Met een bomvolle auto naar Pepinster en Verviers

Mede dankzij giften van vrienden en collega's kon die van ons een vracht hulpgoederen samenstellen die ze vandaag in Pepinster en Verviers gaat bezorgen aan de meest hulpbehoeftigen. Via facebook heeft ze hiervan een adressenlijst kunnen samenstellen. Voor wie het moest vergeten zijn:  op 15 juli 2021 trad de Vesder buiten haar oever en richtte grote schade aan in onder andere de steden Verviers en Pepinster. Er was die nacht een uitzonderlijke extreme regenval. Zoveel maanden later is daar nog veel werk aan de winkel en de juiste hulp is er nog steeds welkom.

Met de informatie die ze vandaag bij de getroffenen vergaart, kan wat later in het jaar een tweede rit georganiseerd worden.

Naar Botero in Mons

 

Voor het barokke belfort van Bergen

Het voorbije weekend vertoefden we in Mons (Bergen) om de tentoonstelling van Alfredo Botero in het BAM te bezoeken. We maakten van de gelegenheid gebruik om in de gure wind en regenvlagen de stad te verkennen. Wie Mons zegt, denkt meteen aan het barokke belfort dat het aanzicht van de stad bepaalt en sinds 1999 Unesco werelderfgoed is.

Voor een stilleven van Botero

Alfredo Botero is een Colombiaans beeldhouwer en schilder. Hij heeft intussen de gezegende leeftijd van 89 jaar. Nog tot 30 januari kan je in Beaux-Arts Mons een indrukwekkend overzicht van zijn schilderwerken bewonderen. De eerste en tweede verdieping zijn volledig aan Botero toegewijd. 

 

De tentoonstelling "Voorbij de Vormen" brengt belangrijke werken uit prestigieuze musea samen, waaronder historische schilderijen die zelden aan het Europese publiek worden getoond, alsook schilderijen, tekeningen en beeldhouwwerken uit internationale privécollecties. Een unieke kans dus.

Af en toe kan je er best eens voor gaan zitten.

Wij hebben met ons allen de tentoonstelling tweemaal doorlopen. De oudste werken doen nogal grauw aan. Het lijkt wel of Botero met de leeftijd alsmaar meer heldere en felle kleuren toepast. Zijn disproportionele mensen zijn heel herkenbaar en zijn bij momenten komisch. Goed kijken is de boodschap want de randfiguren zijn vaak het meest interessant. In een reuzepeer zit zo bijvoorbeeld een wormpje verstopt en in de Botero-versie van Van Goghs "De Slaapkamer" is de schilder zelf onder de lakens gekropen.

Botero in het bed van Van Gogh

Een plezant spelletje dat je met je smartphone kan spelen, is het opzoeken van de originele werken bij Botero's 'historische werken'. Wij deden het en leerden zo nog wat bij. Dit bijvoorbeeld:

Naar "Portret van Battista Sforza en Frederico da Montefeltro" (1465-72) - Piero della Francesca

Botero is een man met humor, zijn satirische werken van nonnen, kardinalen en pausen behoren wat mij betreft bij zijn beste werken. De schilder heeft ook zijn hart op de juiste plaats want de wreedheden in zijn eigen land of bv. de Irakese Abu Ghraibgevangenis durft hij op doek vast te leggen. Botero werd in 1994 bijna ontvoerd en een van zijn beeldhouwwerken werd een jaar later opgeblazen met 23 doden als gevolg.

Slapende kardinaal uit 2004

Ballerina to the handrail

Fernado Botero "Au-delà des Formes" van 9.10.21 tot 30.01.2022 in Beaux-Arts te Mons.

 

taart aan de deur

 

De verjaardagstaart van Heleen en Sara

 We zitten hier in quarantaine maar ook met twee jarigen. Het obligaat feestje werd daarom beperkt tot de eigen gezinsleden en de lekkernijen van de bakker werden geannuleerd mede omdat de jarige (Heleen) er toch niet veel van proeft. We hebben er evenwel het beste van gemaakt met steppegras als hoofdgerecht. 

Rond de middag ging de deurbel. Geen koffiepads, melk of brood deze keer maar een indrukwekkende verjaardagstaart met aardbeienslagroom en macarons. Geleverd door de man van een nicht van die van ons, merci Dirk en Martine. Zij zitten normaliter mee aan de feesttafel en kwamen op het geweldige idee om de 'corona-sukkelaars' te verblijden met een taart-aan-de-deur. Er zijn nog mensen die aangeboden hebben om voor ons te gaan winkelen, dank daarvoor.

De verplichte quarantaine voor de besmetten duurt minstens tot zondag. De 4 andere gezinsleden hebben woensdag een PCR-test. Zelf voel ik me op dit moment nog behoorlijk gezond op wat moeë ogen en een schurende keel na. De helft van de taart is nog over, gezien de quarantainemaatregelen moeten we ze zelf opeten. Niet dat dit erg is.

 Update 12.18 uur: zelf ook positief. Tien dagen in isolatie.

verlichte vrouwen

 

Het vrouwvolk van het huis, enfin toch twee ervan, schoot vorige week in actie. De kerstmaand, meestal gerokken tot eind januari, wordt hier jaarlijks aangekleed met een kerstboom en buitenverlichting. Met die LED-lampjes van tegenwoordig valt dat qua stroomverbruik best allemaal mee en daarbij gezelligheid en warmte mogen hun prijs hebben. Ik moei me er zelf niet mee, ze doen dat goed dus ze hebben hier alle vrijheid zolang de lichtjes maar niet plimpen of van kleur veranderen. Daar zou ik heeeel onrustig van worden.

 

de kerstboom 2021

in quarantaine

 

Ons voltallig gezin is sinds vandaag in quarantaine. De jongste dochter werd positief getest nadat ze klaagde over hoofdpijn en verlies van smaak- en reukzin. Dit betekent dat de rest van het gezin op doktersadvies tenminste tot en met donderdag in strenge afzondering is geplaatst. Woensdag (de zogenaamde 5de dag) worden we bij de arts verwacht voor een polymerase chain reaction-test. 

Uiteraard komt dan de vraag naar boven waar de covid-besmetting werd opgelopen. Op het werk, tijdens de uitstap naar Sclessin, ...? Niemand weet het zeker maar ik had toch niet verwacht dat corona zo sluikelings ons huis zou binnensluipen. Gelukkig zijn we allemaal reeds tweemaal ingeënt (Pfizer) waardoor de klachten en symptomen nog draaglijk zijn.

Zo'n quarantaine is wel streng, eigenlijk mag er niet veel meer. Maar we hebben goede vrienden en er wordt al voor ons gewinkeld en aan de deur geleverd. Het is spijtig dat het net de jarige dochter is die besmet is. Haar feestje werd afgelast en de bestelling van de grote verjaardagstaart bij de bakker werd geannuleerd.

geen eendagsvlieg

 

zwarte mees

Twintig kilo vogelvoer verdween er al in de bekken van de kleine vogels hier rond het huis. Ook de druiven aan de voordeur zijn geliefd, de merels hangen als kolibries in de lucht om ze van de druivelaar weg te plukken. Aan en onder de voedersilo gaat het als vanouds al is het trio zwarte mezen wel een nieuw gegeven. En natuurlijk is de aanwezigheid van de goudvink wel heel apart. Ik heb nog nooit een goudvink in levende lijve gezien en dan zit hij plots in je eigen tuin.

Goed nieuws is dat het vrouwtje goudvink geen 'eendagsvlieg' blijkt te zijn. Ze zit hier al een hele week en komt meermaals per dag onder de silo zonnebloempitten grabbelen. 

 

de goudvink

In het Engels heet de goudvink bullfinch, stierenvink dus. Allicht verwijst dit naar de stevige nek van de vink. Wanneer het vrouwtje tussen andere vinken zit, dan zie je dat de goudvink toch een maatje groter is dan de gewone vinken. Op de foto zie je dat de poten er niet gezond uitzien. Ze zijn verdikt door witte, pokachtige wratten. Blijkbaar wordt dit veroorzaakt door mijten die zich in de huidplooien hebben genesteld.

Er is nog tuinnieuws, we hebben ons terug geëngageerd om mee te doen met het ecotuinenweekend van VELT vzw. Concreet betekent dit dat onze tuin voor iedereen wordt opengesteld en dit tijdens het eerste weekend van juni. Ook op de aansluitende pinkstermaandag zijn we open. 

goudvink

Vrouwtje goudvink 

 

Er is nog eens opbeurend nieuws uit de tuin. Voor de eerste maal verscheen er een goudvink aan de voedersilo. Zoals je op de foto ziet, is het een vrouwtje. Ik hoop dat het wijfje haar mannetje eens meebrengt want dat schijnt een mooie verschijning te zijn. Het boek 'Vogels over de vloer'  schrijft: ...  "zijn prachtige dieproze borst, gitzwarte kap en witte stuit maken hem tot een van de mooiste tuinvogels die we in ons land hebben." Nog wat geduld hebben dus maar het vrouwtje leidt hier in haar eentje ook al tot sensatie.

De goudvink hangt rond bij de voedersilo waar ze op de grond eet van het gemorste zaad. Ze heeft hier momenteel het gezelschap van twee zwarte mezen, de boomklever, heel wat koolmezen, vinken en onze zwerm huismussen. 

ree

Tijdens een ochtendwandeling oog in oog staan met 4 reeën, het overkomt me niet elke dag. Meer zelfs, vandaag was het de eerste maal. Ze waren op hun qui-vive maar tegelijkertijd behoorlijk kloek. Eén van de reeën had me zeker gezien maar bleef met zijn kompanen toch in het lekkere gras staan. In de buurt werden heel wat bossen gedund waardoor veel schuilgelegenheid verdwenen is. De zeldzame dichte bosschages waar nog donkere hoekjes zijn en adelaarsvaren groeien, bieden de prachtige beesten een laatste veilige verblijfplaats.

geweldig toch!

 

 

De paashaas is even de kluts kwijt

Pasen 21

 

Omdat onze kinderen te oud zijn om de klokken van Rome nog over de vloer te krijgen, leggen wij heel vroeg in de morgen zelf chocoladen eieren en paashazen in de tuin. Het voordeel hiervan is dat je als ouder zelf kunt kiezen wat je kinderen zullen vinden. Die spullen uit Rome... je weet nooit wat de paus en zijn onderdanen daarmee uitgespookt hebben. Het biedt ons ook de mogelijkheid om 1) de lokale wereldwinkel te steunen en 2) enkele moeilijke vindplaatsen uit te kiezen zoals onder een emmer, iets wat de echte klokken in al die jaren nooit gelukt is. Volgens die van ons, die tijdens het rapen het management uitoefent, werden alle 75 stuks teruggevonden, al heeft het wel enig minutieus speurwerk vereist. De kinderen vonden het weer leuk en wij ook.

CurieuzeNeuzen in de Tuin

  Wij zijn er klaar voor!

Morgen start CurieuzeNeuzen in de Tuin, 'het grootste onderzoek naar hitte en droogte in Vlaanderen ooit'. Onze tuin is één van de geselecteerde 5000 meetpunten die mee data verzamelen voor dit onderzoek. Het bodemstaal, een mengeling van 3 stalen, werd reeds genomen en staat klaar voor verzending. Nog een keer slapen en dan gaat ook de gesofisticeerde sensor de grond in. Het onderzoek is een initiatief van de Universiteit Antwerpen, waar een van de dochters biologie studeert en De Standaard.

De bodemsensor (zie foto onder) meet elk kwartier de luchttemperatuur, de bodemtemperatuur en de bodemvochtigheid. De sensor is via een sim-kaart verbonden met het internet of Things-netwerk van Orange. 1 keer per dag ('s nachts) worden de gegevens doorgestuurd naar de database. Deze metingen lopen tot 2 oktober 2021, alle informatie samen zou dan een goed beeld moeten geven van de situatie in Vlaanderen en specifiek ook deze van onze tuin. Dankzij dit burgeronderzoek kunnen de huidige droogte- en hittekaarten veel nauwkeuriger gemaakt worden. Deelnemers aan het onderzoek krijgen de mogelijkheid om de gegevens live te volgen en de vergelijking te maken met de situatie in de andere tuinen.

De inhoud van de doos met in het midden de sensor, het gerief voor het bodemstaal zit al in een terugzenddoos.

Bij deze kan ik al zeggen dat ik onder de indruk ben van de heldere communicatie vanuit de initiatiefnemers. De e-mails en de handleiding over het wat, waarom en hoe van het onderzoek zijn een toonbeeld van klare taal. Dat de lokale Delhaize (DPD-Pickup punt) dienst doet als afhaal- en verzendpunt maakt de deelname wel erg gemakkelijk. 

vroeg bezoek

 

Deze week werden we al driemaal aangenaam verrast toen we de gordijnen van onze slaapkamer opentrokken. Vandaag was het opnieuw het geval: een koppeltje wilde eenden dobbert op onze zwemvijver en lijkt het er erg naar zijn zin te hebben. Het vrouwtje vertoefde vandaag in het kruid van het moeras, wie weet vindt ze het er wel geschikt om te broeden. Evenwel, als we de rolluik beneden naar boven trekken, vliegen ze beiden op, de wijde wereld in. Nog 2 zaken die ik graag deel: de matkop was gisteren nog eens van de partij. Een tof meesje dat ik zelden te zien krijg. In de vijver was er ook een speciaal tafereel te zien, zo speciaal dat ik ingegrepen heb. Een mannetje van de bruine kikker had zich vastgeklemd aan een van onze grotere goudwindes. De vis kon nauwelijks nog bewegen, met het schepnet heb ik de goudwinde bevrijd van de oversekste judoka. Waar was die gast zijn gedacht?

 

Foto's vanachter het slaapkamerraam genomen.

eerste kikkerdril

 

Begin maart, dat betekent hier dat de bruine kikkers 's nachts hun eitjes komen afzetten. De voorbije nacht was het zover. De eerste lading kikkerdril is een feit. Drie eiklompen liggen in de helofytenfilter van de zwemvijver (zie foto), de vaste stek voor de bruine kikkers, vermoedelijk omdat daar het water het warmst is. Wat betreft voortplanting, is het evenwel geen goede keuze want de dikkopjes zwemmen naar de zwemvijver waar de goudwindes hen opwachten om ze op te eten. Daarom dat ik de klompen verplaats naar onze 2 andere waterpartijen waar geen vissen in zitten. Na de week vries een tijdje geleden, vonden we 8 dode bruine kikkers. Ook dat hoort erbij.

de kleine bonte specht

 

De foto is maar aan de triestige kant maar wat erop staat maakt me blij. Het is immers nog eens een nieuwe vogelsoort voor onze tuin, de KLEINE bonte specht met name. Heel hoog op een dode tak van een kastanje hing hij, al speurend naar insecten onder  de schors. Het was door het geluid dat hij maakte, dat ik hem vond. Nu is de grote bonte specht al jaren een vaste gast, hij broedt zelfs in het verwaarloosde bos van de buurvrouw, maar deze was toch meer dan een kopje kleiner. Nog een herkenningspunt van dit mini-spechtje is de zwart-wit gestreepte rug. 

Naar het Magrittemuseum

 

Verborgen Werk

Vorige zaterdag nam het vrouwvolk mij mee naar Brussel, in hoofdzaak om een bezoek te brengen aan het Magrittemuseum maar een stadswandeling was ook voorzien. We reisden met de trein. Het museum is vlakbij Brussel-centraal en we hadden hier ook nog gratis treinticketten liggen. Het idee kwam van die van ons die het museum al lang op haar onuitputtelijk verlanglijstje had staan. Voor mezelf, nog steeds worstelend met mentale problemen, was het een flinke oefening in het 'uitstappen-maken' zoals voorgeschreven door de psycholoog. Ik vertrok met weinig goesting alhoewel het surrealisme me wel kan bekoren.

De Kunstberg met zicht op het oude Brussel

De Belgische René Magritte (1898-1967)  kennen we allemaal van zijn " La Trahison des Images (1928-29)" of  "Het verraad van de voorstelling" met de geschilderde tekst: Ceci n'est pas une pipe. Dit werk hangt niet in het museum, net als heel wat andere vertrouwde afbeeldingen. Niet getreurd, het Magrittemuseum heeft voldoende andere kunstwerken in huis om de trip naar Brussel te doen. Het museum gaat er prat op dat ze de "belangrijkste collectie ter wereld" in haar bezit heeft; meer dan 230 werken verspreid over drie verdiepingen.

De Brand

De Terugkeer

Voortgaand op de 'pijp-en-duif-beelden' die je overal te zien krijgt, had ik het idee dat Magritte maar een beperkt schilder was die het vooral moest hebben van zijn gekke titels. Dat vooroordeel moest ik snel bijschaven want zijn schildertechniek is van een hoog niveau. Ik vernam dat Magritte zelfs geen atelier had maar dat hij zijn schilderijen aan de keukentafel produceerde. Bij mij zouden de doeken vol vetplekken en koffie hangen maar niets daarvan bij Magritte. Eén van de mooiste werken die ik er vond, was De Vlamterugslag uit 1943 (privécollectie):

Aan eén van de vele toezichters vroeg ik of er foto's mochten genomen worden. De vriendelijke man zei dat het geen probleem was tenzij het infobordje een doorstreept toestel toonde. Dus denk niet dat ik stout ben geweest. De stadstrip dan.

Het drukbezochte Warandepark met het koninklijk paleis en het parlement konden we niet links laten liggen. We gingen er op zoek naar halsbandparkieten en moeilijk bleek dat niet te zijn. Op de grote Markt was nauwelijks volk, de anders overvolle Beenhouwersstraat was leeg en aan Manneken Pis was plaats in overvloed. Corona laat zich heel goed voelen.  Manneken Pis zag er vreemd uit, als je niet wist dat hij daar wel degelijk stond, zou je er zo voorbij lopen, oordeel zelf:

 Rond 16.00 uur slenterden we terug naar het centraal station. Dankzij een extra trein (dank je wel) geraakten we al zittend in Leuven. Hier stapten we vlot over op de trein naar Hasselt met halte in Diest, het station waar we meestal zaken mee doen. We sloten de gemaskerde uitstap af met verse fritten uit de frituur. Gelukkig geen surrealistische fritten maar echte, gemaakt van patatten.