gaat u zitten

kwartet bijzonder tuinmeubilair

pakken sneeuw

Voor de meeste lezers van deze blog is het natuurlijk geen nieuws dat er de voorbije nacht wel heel veel sneeuw is gevallen. Maar voor mijn fietsende schoonbroer, die ondertussen ergens in Jordanië rondtoert, liggen de zaken anders. Speciaal voor hem enkele foto's vanuit Tessenderlo. Aan hem om te beslissen of hij iets mist of niet.

Loes achter de tafel op het terras

Bijna 30 cm sneeuw

mijn vader die onze inrit sneeuwvrij maakt

Er lag zoveel sneeuw op de weg dat ik geen andere oplossing zag dan na anderhalve kilometer richting werk rechtsomkeer te maken (De minister liet ondertussen weten dat er sprake is van overmacht). Net voor mij een auto die niet over een vluchtheuvel geraakte, zelf op de markt vastgezeten (in achteruit er toch nog af geraakt) en langs de Heggenbossenweg verscheidene auto's die het berijdbare spoor bijster waren. De kinderen raakten ook niet op school want de bussen richting Diest reden niet uit. Niet dat ze veel misten want ze moesten enkel het rapport in ontvangst nemen. Daarvoor kunnen we ons leven niet riskeren.

FZ 70

Moest Frank Zappa vandaag nog leven, dan zou hij 70 geworden zijn. Prostaatkanker besliste er anders over. Ondertussen zelf al een jaartje ouder bedenk ik me dat Frank eigenlijk niet oud is mogen worden. Hij was net geen 53 toen hij stierf (4.12.1993). Toch heeft hij een indrukwekkend oeuvre nagelaten. Zelfs na zijn dood blijven de platen of CD's verschijnen. Zelf heb ik er onlangs nog 2 online besteld die recent zijn uitgebracht.

Tussen al mijn LP's ook een picture disk (waar is de tijd?)

Vaak wordt me de vraag gesteld welke plaat of CD ik nu de beste vind. Ik vind dat heel moeilijk om te kiezen. Mijn allereerste die ik zelf kocht, bracht ik mee vanuit London. Sheik Yerbouti (79) heet de dubbelaar en is zeker één van de besten om de smaak te pakken te krijgen. Terwijl vele fans vielen op Dancin' fool en Bobby Brown goes down raakte ik vooral geïntrigeerd door de Zappa's vette solo's Rat Tomago, The Sheik Yerbouti Tango en Wild Love.

Toen de box Shut Up 'n Play Yer Guitar, met 3 LP's vol gitaarsolo's, uitkwam was dit echt een kolfje naar mijn hand. Ondertussen heb ik deze box ook op CD gekocht en op enkele nummers na vind ik dit een magistrale CD. De nummers Shut up 'n Play Yer Guitar, Shut Up 'n Play Yer Guitar Some More en Return of the Son of Shut Up 'n Play Yer Guitar behoren tot het beste van Zappa.

Mijn drie volgende 'personal bests' zijn:

Roxy & Elsewhere, een Live-registratie uit 1973/1974 met de heerlijke percussioniste Ruth Underwood;
Zappa in New York, een live-registratie uit 1976 met naast Ruth ook de gebroeders Brecker op trompet/sax en Terry Bozzio op drums;
en tenslotte (dat wordt moeilijker) Make a Jazz Noise Here of te wel You Can't Do That on Stage Anymore, Vol. 2 - The Helsinki Concert.

Maar vraag aan een andere Zappa-fan wat zijn favoriete platen zijn en hij/zij zal er misschien 5 anderen noemen. Wil je Zappa's muziek toch eens live (en op een geloofwaardige manier) beleven, kan je 't best naar de concerten van Zappa plays Zappa gaan. Zoon Dweezil wordt alsmaar beter en de begeleidingsband is superb. Als bewijs, een clip vanop Youtube met ondermeer Sheila Gonzalez en de hier wat overenthousiaste Steve Vai.

En uiteraard moeten we Frank zelf ook nog eens laten spelen. 't Is tenslotte zijn verjaardag. Op Youtube vond ik een onuitgegeven versie van Inca Roads met een keigoeie gitaarsolo. Geef toe, Frank was -is- uniek.

sneeuwwandeling

Liebroek, wandelen tussen de besneeuwde elzen

dessert met pellekes

Benny Bax heeft het in de smaakpolitie op VT4 al zo vaak gezegd: hygiëne is van levensbelang. Bij het binnentreden van het restaurant dat hij met argusogen aan een inspectie gaat onderwerpen, geeft hij altijd zelf het goede voorbeeld. Eerst goed de handjes wassen, met zeep uiteraard. De natte handjes afdrogen met een papieren doek, keukenrol bijvoorbeeld. En altijd een haarnetje of petje opzetten. Haren in de soep of huidschilfers in de chocoladesaus lusten de klanten niet echt.

.

Benny geeft het goede voorbeeld

Maar niet alleen Benny wijst op het belang van een goede hygiëne in de keuken. Ook in de Basisvoorwaarden van de Hygiënecode voor de horeca staat het geschreven:"Haren kunnen het eten en drinken besmetten. Daarnaast worden haren in de gerechten als zeer onsmakelijk ervaren. Advies: draag een petje of haarnetje, zorg dat de haren volledig afgedekt zijn."

De Chinezen van een vrij belabberd Chinees establishment heeft Benny er kunnen van overtuigen. Zij droegen uiteindelijk een haarpetje. 't Was geen zicht maar 't was wel proper. En voor zover ik weet, is ook het personeel van de industriële grootkeukens verplicht om altijd een haarnetje te dragen. Hygiëne boven alles. Maar wat zie ik dan dit weekend in De Morgen?

Sergio is totaal onverantwoord bezig

De grootmeester van de keuken, Sergio Herman, overladen met lof en sterren door Michelin en Gault Millau, staat daar met zijn vettig haar samen met Margot Vanderstraeten een dessert klaar te maken -het kan ook het hoofdgerecht zijn, dat is nooit duidelijk in zo'n sjieke zaken- . Met andere woorden: De Chinees die in orde is, krijgt in het beste geval de sticker van de Smaakpolitie en "superster" Sergio, die van de Benny nooit een sticker zal krijgen, is de culinaire trots van de Lage Landen. En dat terwijl hij, volgens hygiënist Benny, ons leven in gevaar brengt.

Verse producten, ok. Maar verse pellekes? Komaan Benny, op naar het Oud Sluis! De Bax is de max.

robijnrood is de kleur

Het is niet omdat de federale overheid maar niet van de grond komt dat de federale overheidsdiensten er de brui aan geven. Zo werd ik deze week aangenaam verrast door de DIV, de Dienst voor de Inschrijving van de Voertuigen. Maandagavond langs de verzekeringsman geweest en woensdagmiddag werd mijn nieuwe nummerplaat al door De Post aan mijn deur geleverd. Voor een overheidsdienst is dat toch een prima service, niet?

de nummerplaat is keurig verpakt

De man van de verzekering vulde on-line een formulier in om mijn nieuwe tweedehandswagen in te schrijven. Op 2 dagen tijd moet je de plaat hebben, zei hij. En dat klopte perfect. De pakjesdienst van De Post belde 2 dagen later aan met een keurig pakje in karton. Aan de postbode moest meteen 20 euro betaald worden. In het pakje vond ik, naast de splinternieuwe nummerplaat met robijnrode kentekens, het vernieuwde inschrijvingsbewijs (de vroegere rode kaart), een factuurtje en een sticker om mijn oude plaat gratis terug te sturen naar de DIV. Deze procedure loopt blijkbaar gesmeerd. Als het goed is, mag het gezegd worden.

mijn eerste kennismaking met de nieuwe plaat

Er is me gezegd dat het zelfs mogelijk is om nog dezelfde dag een nummerplaat geleverd te krijgen. Het kost dan wel 80 euro. Maar toch, straf dat dat in België gerealiseerd kan worden. Bij de opening van het pakje bekijk ik eens grondig de robijnrode kentekens. Hier heeft de ministerraad dus zolang over gebakkeleid? De minister wou zwarte kentekens, vanuit Waalse hoek kon men dan weer moeilijk afscheid nemen van de vertrouwde rode cijfers en letters. Het compromis: een zo donker mogelijk rood, robijnrood dus. RAL 3003 voor de kenners.

de factuur, precies 20 euro

Het bijhorend factuurtje leert me dat de autoplaat welgeteld 11, 8182 euro kost. Waarom zo'n vreemd getal? Wel, blijkbaar heeft men zitten rekenen tot men, inclusief BTW, aan een totaalprijs van precies 20,00 euro kwam. Maar één briefje en gemakkelijk voor de postbode. Zelfs hier is grondig over nagedacht. De service wordt compleet gemaakt met een zelfklever die je achteraan je oude nummerplaat kan plakken (zie hieronder). Hiermee kan je deze plaat kosteloos terugzenden. Gewoon even droppen in de postbus. En geloof me, als je je oude plaat wat proper wrijft, blijft de zelfklever prima plakken. Goed materiaal.

de sticker op de oude plaat plakken en gratis versturen

Woensdag kreeg ik ook de sleutels van mijn 'nieuwe' tweedehandswagen. Deze Opel Astra Enjoy werd op een wel heel symbolische dag geleverd. Net die zelfde dag rolde immers de laatste Astra van de band in de Antwerpse Opel-fabriek. Niet dat ik fel geëmotioneerd word door het wel en wee van de auto-industrie maar de opeltjes van Antwerpen zijn wel heel degelijke wagens waar de arbeiders terecht fier op zijn. De fabriek had zeker heel veel potentie alleen jammer, of schandalig zo je wil, dat GM niet bereid is om er de kaart van de 'groene auto' te trekken.

de laatste blik op mijn oude, niet-Europese plaat

Mijn nieuwe Opel is drie jaar oud en heeft ongeveer 50.000 km op de teller. Voor een 1300 trekt het beestje verbazend goed op. Het rijcomfort is heel groot en absoluut niet te vergelijken met mijn vorige Astra Break waarmee we enkele weken geleden in panne vielen. Er zitten zoveel (ongevraagde) nieuwe toeters en bellen op dat het nog wel een tijd zal duren eer ik ze volledig onder de knie heb. Cruisecontrol bvb., nog nooit gebruikt. Automatische lichten en ruitensproeiers. Airconditioning, waarvan de garagist zeg dat ik ze best altijd laat opstaan. Zelfdempende spiegels. Een boordcomputer. En ABS.

Het is deze ABS die me deze week al goed van pas is gekomen. Nadat een chauffeur -een vrouw, maar dat zal wel toeval zijn- enkele wagens voor me, in de gracht slipte, diende ik in de remmen te gaan. Door de spekgladde wegen in Schaffen zou ik met mijn vorige auto onvermijdelijk getutst hebben maar deze keer kwam ik netjes tot stilstand. Ik had nog ruimte over.

Alleen boxen vanachter, die mis ik. Niet abnormaal want er zijn er zelfs die kicken op de tuning van hun uitlaatpijp waarmee je een Dafke het lawaai van een Ferrari kunt geven. Het meest belangrijke blijft toch voor mij dat een auto start als ik er de sleutels insteek. Die zekerheid dat het ding rijdt als je dat verwacht. De boordcomputer leert me overigens dat een volle naftbak me een reikwijdte van 900 km. oplevert. Dit doet me eraan denken.... dat ik beter wat minder computer en wat meer tussen de echte mensen kom. Kent er iemand interessante exemplaren?

nieuwe wintergast

Als ik nu een fatsoenlijke kodak had gehad, was de onderstaande foto heel wat scherper geweest maar so what, 't is de moeite die telt zeker? Gisteren bemerkte ik tussen de vele vinkachtigen in mijn wilde tuin voor de eerste maal een keep. Vandaag zag ik er al twee. Van binnenuit, dwars door het dubbelbeglaasde venster, heb ik geprobeerd er een foto van te maken maar meteen werd duidelijk dat mijn kleine Canon-digitaaltje zijn beperkingen heeft. Toch wil ik je de foto niet onthouden, want het duo keep-groenling mag gezien worden.

keep en groenling aan de voedersilo

Als vogelliefhebber ben ik uiteraard heel blij met de komst van de keep in mijn tuin. Niet dat het een zeldzame vogel is, maar deze oranje vink (Fringilla montifringilla) is toch wel een kleurrijke aanwinst. In het bijzonder in het bijzijn van de gewone vinken en de groenlingen komt zijn aparte schoonheid goed tot zijn recht.

Opvallend is ook dat de keep net zoals de groenling erin slaagt om de zonnepitten uit de voedersilo (buis in de boom) te pikken. De mezen kunnen dat ook maar -vreemd genoeg- lukt het de gewone vink niet. Hij blijft zijn eten zoeken op de grond.

De keep is een wintergast. Hij is bij ons alleen in de winter waar te nemen. In de zomer verblijft hij in Scandinavië of Noordoost-Europa. Hier broedt hij ook. Zijn lievelingskost zijn beukennootjes maar blijkbaar vindt hij zonnebloempitten best wel lekker. Het vogeltje op de foto heeft er dus een hele reis opzitten.

Als nu ook de putter (distelvink) nog de weg vindt naar mijn tuin dan is 't plaatje compleet. Ik heb dus nog iets om naar uit te kijken.

onbedoelde familiefoto

het verslagje van de wereldwinkelbeurs

Het voorbije weekend ging de 19de geschenkenbeurs van de Looise wereldwinkel door. Voor de eerste maal werd uitgeweken naar de Gaanderij van het cultureel Centrum. Ook de lokale medewerker van het Belang van Limburg kwam langs. Hij trok er enkele foto's waarvan er eentje de krant haalde. Onbedoeld werd het een familiefoto: Sara en Heleen (links), mijn vader aan de overkant van de tafel en achteraan, voor de spandoek, die van ons en mijn broer Dirk.

regenboog

zondag, 12 december (verjaardagsfeest Heleen)

Vorige zondag, toen alle sneeuw en ijzel waren weggesmolten, brak ineens een felle zon door de grijze wolken. Hooguit 5 minuten lang verscheen boven het Hoeveveld een prachtige regenboog. Heel even probeerde ook een tweede regenboog gestalte te krijgen, maar dat lukte net niet. Het blijft een mooi natuurverschijnsel.

geschenkenbeurs wereldwinkel

In het weekend van 11 en 12 december organiseert de Wereldwinkel van Tessenderlo haar jaarlijkse geschenkenbeurs. Tot op heden ging deze beurs door in de Schuur achter de kerk maar dit jaar wordt er uitgeweken naar het Cultureel Centrum op de Vismarkt. Behalve voor een breed aanbod aan geschenken en het normale winkelassortiment kan je er ook terecht voor een drankje en een hapje in het wereldwinkelcafé. Je bent welkom.

de affiche werd dit jaar getekend door Erwin Vanmol

Openingsuren: zaterdag van 10 uur tot 18 uur - zondag van 10 uur tot 18 uur.

In samenwerking met 11.11.11.

babka 99 jaar

Gisteren vierden we de 99ste verjaardag van babka, de grootmoeder van mijn wederhelft. Babka, wat Oekraïens is voor grootmoeder, werd op 20 november 1911 geboren in Prikarpatskaia in Oekraïne. Net voor de tweede wereldoorlog emigreerde ze naar Beringen samen met haar twee eerste kinderen, waaronder haar enige zoon en de tweejarige Mariko, mijn schoonmoeder. In België kreeg ze er nog drie dochters bij.

Haar man was even voordien reeds naar Beringen gekomen om er te werken in de steenkoolmijn. Ze nestelden zich in een zeer bescheiden woonst van de Mijn vlakbij het voetbalstadion van Beringen, ooit een eersteklas-speler. In dat kleine huisje woont ze nog steeds en het is daar dat we gisteren haar verjaardagstaart aansneden. 99 jaar, dat is ongelofelijk veel.

babka met haar taart

Babka ziet er voor haar leeftijd nog steeds heel gezond uit. Het geheugen is wel niet meer wat het geweest is en je moet al wat harder praten dan vroeger maar toch, doe het haar maar eens na. Tot voor kort kookte ze bij iedere familiebijeenkomst haar typische gerechten: gebakken patatjes, holopski's en knedlikken. De tafel was pas compleet als er ook tomaten en augurken bijstonden. Ondertussen doet ze het wat kalmer aan en zit ze graag in haar zetel, waar ze klokvast ook haar middagdutjes doet.

babka met haar oudste en jongste achterkleinkind (Loes Rutten en Ella Kowbel)

Babka's leven was zeker niet zorgeloos. Ze verloor vrij vlug haar man. Ook haar enige zoon, die ik jammer genoeg nooit gekend heb, kwam op veel te jonge leeftijd om in het verkeer. Zoals je weet, moest ze ook nog haar dochter (mijn schoonmoeder) Mariko op 60-jarig leeftijd afgeven. Voor een moeder moet dat verschrikkelijk zijn om twee kinderen ten grave te dragen. Toch heeft ze haar altijd stevig weten te houden.

Haar levensvreugde vindt ze momenteel voor een groot deel bij haar kleinkinderen, zes stuks, en haar acht achterkleinkinderen. Niet dat ze nog altijd juist weet wie wie is maar je ziet toch aan haar oogjes dat ze blij is met haar nageslacht. Een telefoontje vanuit Syrië met gelukwensen van Marc, mijn rondfietsende schoonbroer, doet haar zichtbaar deugd. Ook houdt ze goed in de gaten dat iedereen een stuk taart heeft genomen. Ze wil niet dat iemand iets te kort komt.

Dat ze nu 99 jaar is geworden en volgend jaar 100, daar is ze volgens mij echt niet mee bezig. Ook geen fierheid daarover bij babka. Zij weet als geen ander dat oud mogen worden vooral een kwestie van geluk is. Geluk dat maar al te vaak versneden is met verdriet en afscheid nemen.

Django!!

Django Reinhardt, onze wereldvermaarde jazz-gitarist, werd 100 jaar geleden geboren in het Waalse Liberchies (23 januari 1910). Om deze verjaardag te vieren toeren Koen De Cauter en Fapy Lafertin & groep door het land om de gipsy-jazz van Django terug tot leven te wekken. Gisteren traden ze met hun octet op in Paal-Beringen, vlakbij Tessenderlo... dus daar moesten we bij zijn.

de bijhorende CD en inkomticket

Met 45 toeschouwers was de zaal maar matig gevuld. Eigenlijk is dat een belachelijke opkomst voor een achtkoppige band van dit niveau. Maar goed, de sfeer zat er toch behoorlijk in en het concert swingde zoals ik dat met Django-muziek verwacht had. Nuages en Minor Swing, Django's meest bekende songs, passeerden met een mooie eigen interpretatie. Zeer mooi vond ik het sfeerrijke 'Le vieux Leon' , een compositie van Georges Brassens, 'Plachterida' van Fapy en 'Place de Brouckère', een minder gekend nummer van Django.

Onder leiding van Koen De Cauter werd er een prima afwisseling gebracht van rustige, swingende en op sneltrein-tempo nummers (ja Django en zijn slaggitaristen gingen er soms tegenaan!). De 3 zonen van Koen en Fapy Lafertin zelve, die het gitaarwerk van Django voor zijn rekening nam, kennen het genre als weinig andere Belgen en zijn prima 'ambassadeurs' van Reinhardts muziek. Toch waren voor mij 2 andere groepsleden de verrassing van de avond: cornetspeler Jon Birdsong en Lionel Beuvens, de drummer. Twee namen om te onthouden.

Op het W.E.R.F. label werd een CD uitgebracht met de muziek van deze Tribute. Zoals dat met Belgische groepen gaat, kon je ook nu na het concert aan de vestiaire de CD gaan kopen. Terwijl ik dit stukje blog, herbeluister ik het -veel te korte- optreden van gisterenavond opnieuw. Django, dat is een stijl op zichzelf. Ik hou ervan.

(Een videodocumentaire over Django vind je hier.)

jeugdsentiment: Genesis

Het is dankzij het hondsweer buiten dat ik gisteren uren lang blijven plakken ben op YouTube. Ik schrok mijn eigen een bult toen ik zag welke prachtige video's van Genesis er tegenwoordig te bewonderen vallen. Ik geraakte plotsklaps terug verslingerd aan hun progrock-muziek uit de jaren 70 en 80, mijn wondervolle jeugdjaren. Zelfs in die mate dat ik zonet op 't internet nog 2 DVD's van hen heb aangekocht. Deze band met Phil Collins -en in de beginperiode ook met Peter Gabriel- is tijdloze klasse.

Het was dankzij mijn betreurde vriend Hans dat ik voor het eerst Genesis te horen kreeg. Ook Deep Purple werd er via hem ingelepeld. Frank Zappa was dan weer een eigen ontdekking. Veruit de meeste LP's die ik kocht waren van deze drie groepen. Van Genesis herinner ik me vooral de dubbel live-LP Seconds Out. Peter Gabriel had toen de groep al verlaten maar Phil Collins nam, naast zijn vertrouwde drumstel, ook de zang voor zijn rekening. Volgens mij deed hij dit met verve al dachten de Gabriel-fanaten daar anders over.

Via Seconds Out verdiepte ik mij in de Genesismuziek mét Gabriel en zo kwam ik uit bij Foxtrot, Selling England by the Pound en Nursery Crime. Het is uit deze periode dat onderstaande magistrale 'The Musical Box' dateert. 1972, lieverds! Peter Gabriel zingt, Collins zit aan de drums en de gitaarfreaks herkennen de toen al tappende Steve Hackett.

Uniek beeldmateriaal van de Belgisch televisie

Toen Gabriel de groep verliet vreesden velen voor het voortbestaan van Genesis. Ten onrechte, want Phil Collins nam de micro over van Gabriel en liet iedereen met verstomming horen dat zijn zangkwaliteiten al even goed waren als zijn drumtechniek. Voor de live-optredens trok Genesis Bill Bruford (drums) en Chester Thompson (drums) aan om het slagwerk te verzorgen op die momenten dat Phil Collins de zangpartij voor zijn rekening nam. Tijdens de instrumentale nummers kwam je oren en ogen te kort want dan kroop Collins terug achter zijn eigen drumstel en werd er met twee drummers tegelijk muziek getoverd.

In de volgende muziekvideo brengt Genesis Los Endos, origineel terug te vonden op A Trick of the Tail, de eerste LP zonder Peter Gabriel uit 1976. Ook op Seconds Out was dit een van mijn lievelingsnummers. Op deze video heeft gitarist Steve Hackett de groep reeds verlaten. Daryl Stuermer vervangt hem op indrukwekkende wijze. Ik krijg er nog kippenvel van.

Los Endos, een prachtig instrumentaal nummer

In 1996 werd bekendgemaakt dat ook Phil Collins Genesis voor bekeken hield. Tony Banks en Mike Rutherford bleven verweesd achter. Collins groeit uit tot een echte wereldvedette net als Peter Gabriel dat eerder al deed. In 2007 komt de bezetting Collins, Banks, Rutherford, Thompson en Stuermer weer bij mekaar voor een reünie-tour (Turn it on again: the Tour). In 2008 verscheen de registratie van het concert in het Circus Maximus te Rome. Volgens mij één van de allerbeste live-registraties ooit.

Hieronder vind je part I en part II van de In the Cage-medley zoals gespeeld in Rome. Een nummer van een kwartier lang is bij Genesis echt geen rariteit. Op Foxtrot uit 1972 staat bvb. Supper's Ready, afgeklokt op 22'.58". Niet voor niets dat de hitjes-liefhebbers Genesis maar niks vonden.

Vergelijk dit podium eens met het eerste filmpje, goed geboerd hé?

Phil Collins en Chester Thompson samen op de drums.

Deze DVD is nog steeds verkrijgbaar. Enkele uren geleden kocht ik hem -ik wil hem nu toch echt zélf hebben- op het internet (18,99 euro). Ook de DVD 'Live at Wembley Station' zit in mijn winkelkarretje (13,00 euro). Tot dat de bestelling binnen is ga ik me zoet houden met de vele LP's nog eens op de pickup te leggen. Hopelijk staan er niet te veel krassen op. Je gelooft me of niet maar de dubbele Live "Seconds Out" heb ik destijds in London tweemaal gekocht: ééntje om te beluisteren en ééntje om krasvrij te bewaren. Een zalige, nog onbezorgde tijd.

Maar Genesis, dat is ook de herinnering aan Hans. Mijn buurjongen en vriend, die veel te jong en gezeten op zijn droom, een Honda Goldwing, tragisch om het leven kwam. Zonde, echt zonde. Zonder Hans was ik misschien in mijn Mud-fase blijven plakken ;)

herfstverkleuring

Sinds gisteren heb ik een nieuwe aanwinst in mijn tuin. Omwille van zijn mooie herfstverkleuring kon ik de jonge papieresdoorn (acer griseum) niet in het plantencentrum laten staan. De verkleuring doet me wat denken aan deze van de Parrotia waar je ook op hetzelfde blad het felrode samen met het groene kan terugvinden. Deze klein blijvende boom wordt ook aangeplant omwille van zijn afbladderende barst die zich als kaneelstokjes oprolt. Maar daarvoor is mijn boompje nog te jong. Moest mijn tuin wat groter zijn dan zou ik maar al te graag de hele esdoornfamilie aanplanten. Wat een schone bende!

de papieresdoorn heeft een mooie herfstverkleuring

de vijand

11 november. Wapenstilstand. Overal in het land wordt vandaag het einde van de eerste wereldoorlog gevierd. De wind, de koude, de regen en de modder zijn zo onaangenaam dat je er nog geen hond doorjaagt. Toch zijn ze niets vergeleken met de omstandigheden die heersten op het front.

Koude rillingen en wat nat worden, och, als het dat maar is. Niemand die van zo'n prutsen doodgaat. Dus trotseerden we, warm ingeduffeld, het gure herfstweer en bezochten we in Lommel het grootste Duitse militaire kerkhof van de tweede wereldoorlog buiten Duitsland. Naast de 542 doden uit de eerste wereldoorlog rusten hier 38556 Duitse soldaten, meestal heel jonge mensen.

De crypte uit basaltlava met de bijna 6 meter hoge crucifix

Na de tweede wereldoorlog werden de Duitse gesneuvelden van op 4 tijdelijke verzamelkerkhoven (Henri-Chapelle, Fosse, Overrepen en Neuville-en-Condroz) overgebracht naar deze heidevlakte in Lommel. Tevens werden er 542 soldaten van de eerste wereldoorlog overgebracht van een klein soldatenkerkhof in Leopoldsburg.

De Belgische autoriteiten lieten voor telkens 2 doden een massief betonnen kruis aanbrengen. Op deze kruisen werden de namen op metaalplaatjes aangebracht, tenminste voor zover de identiteit nog kon worden vastgesteld.

Eén van de zovele graven met een onbekende soldaat

Onmiddellijk na het afsluiten van een Oorlogsgravenovereenkomst tussen de Belgische en Duitse regering (1952) begon de Duitse Oorlogsgravendienst het grote heidegebied vorm te geven. De meest dringende taak bestond erin om de woestijnvorming van het gebied tegen te gaan. De grond werd verbeterd en versterkt door de aanplanting 15.000 bomen en struiken. Ook werden de rijen van graven geaccentueerd door de aanplanting van dophei. De werkzaamheden werden ondersteund door jongeren uit 15 verschillende staten.

Het kerkhof is ingedeeld in 63 blokken met graven

In 1955 kon een einde worden gesteld aan de inrichtingswerken. Op 6 september 1959 werd de begraafplaats ingewijd. Van de oorspronkelijke 13000 onbekende soldaten kon 'der Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge' er meer dan 7500 identificeren.

Van op de parking kom je op de begraafplaats via de crypte. Hierin ligt, even van de grond verheven, een stenen figuur die de dood symboliseert. Op het massieve bouwwerk staat een indrukwekkende groep, gebeeldhouwd uit donkere basalt. Het kruisbeeld is bijna zes meter hoog en de twee zijdelingse figuren, Maria en Johannes, meten elk 3,30 meter. De volledige groep weegt bijna 40 ton.

het uitzicht op het middenterrein vanop de crypte

Geen praal en pracht op dit bijzonder sobere kerkhof. De gedachte dat onder ieder kruis twee of meer soldaten begraven liggen, noopt tot stilte. De grootte van het kerkhof is zo immens dat de wreedheid en zinloosheid van oorlog en geweld je overdonderen. Vrede, of noem het wapenstilstand, is van een onschatbare waarde. Hoe groot de tegenslagen en moeilijkheden in ons leven ook zijn, het blijft een voorrecht om te kunnen leven in vredestijd.

Een lief engeltje op het graf van een 19-jarige soldaat.

Daarom dat ik blij ben dat naast het kerkhof ook een ontmoetingscentrum voor jongeren werd ingericht. Schoolklassen en jeugdgroepen, uit Duitsland en België, komen hier met de geschiedenis van de oorlog in het reine en leren er, ondermeer door het onderhoud van de oorlogsgraven, hoe belangrijk het is om op vreedzame wijze met elkaar door het leven te gaan. 'Verzoening via de graven- werken in dienst van de vrede' is hierbij de onderliggende gedachte.

Op deze begraafplaats vind je ook nog een struikvormige Ginkgo biloba (Japanse notenboom). Deze werd in 1995, 50 jaar na het einde van de 2de wereldoorlog, aangeplant als symbool van de vrede. Heel wat betonnen kruizen zijn bijzonder mooi begroeid met allerlei soorten korstmossen.

Een speciale gemeenteverordening verbiedt dat het schorriemorrie van Vlaams Belang en Blood and Honour dit Duits kerkhof misbruiken om hun nazi-sympathieën te verspreiden. Ook hier hebben ze niks van begrepen: "Soldatengraven zijn de grootste predikers voor vrede" (Albert Schweitzer).

* Deze uitstap sluit aan bij een eerder bezoek aan het Ijzerfront, met ondermeer het Duits kerkhof van Vladslo. *

bollentijd

Zolang het niet vriest, kan je nog steeds bloembollen (of -knollen) in de grond steken. Een klein karweitje waar je volgend jaar veel plezier aan beleeft. En dit jaar op jaar, tenminste zolang je kiest voor wintervaste exemplaren zoals ik dat doe. Alle bollen en knollen die in de winter moeten gerooid worden, laat ik in de winkel liggen. Bij heel wat tuincentra liggen de bloembollen momenteel al in de aanbieding. Het assortiment is erg breed, voor ieder wat wils.

vandaag in de grond gepoot

Deze voormiddag heb ik het koopje van gisteren aan de aarde toevertrouwd. 3 zakjes anemoontjes (blanda) kregen hun stek onder de appelboom in de voortuin, 50 blauwe druifjes belandden in het nieuwe tuintje naast de gevel en ook 3 kromme reuzenknollen van de gele hondstand (idd. de knollen lijken op de hoektand van een hond) mogen in dit nieuwe tuintje met hun prachtige hangende bloemen de zomer opfleuren. De 14 grote sieruien zijn eerder een experiment, wellicht passen ze niet echt in mijn wilde tuin maar aan die belachelijke prijs kon ik ze nu ook weer niet laten liggen. Helaas uitverkocht was de blauwe Camassia. Ik zou er graag wat meer van in mijn tuin zetten. Echt heel mooi deze 'prairielelie'.

Ook nog gekocht: Clematis Paul Farges (vitalbagroep), een rozige bosrank die 8 tot 10 meter hoog kan groeien. Hij mag vrijelijk in onze taxushaag klimmen en ons zo wat extra privacy bieden. Hiermee is het werk in de tuin voor dit jaar afgesloten (op een lokale snoeibeurt van de blauwe regen na) en kunnen we ons gaan concentreren op de binnenklussen. Dat moet ook gebeuren maar de goesting is nog ver te zoeken.

beter krom dan recht

Herfstvakantie voor de mensen van 't onderwijs. Dit betekent dat wij niet kunnen gaan werken want de school is gesloten. Echt zonde, dus zijn wij genoodzaakt om iets anders te vinden om onze opgelegde vrije tijd zinvol in te vullen. Gelukkig is het plantseizoen nog volop bezig en ligt daar aan de linkergevel nog wel een klus op een halvegare te wachten om uitgevoerd te worden.

het pad wordt opgebroken

De linkergevel was een hoekje waar wij nooit kwamen. De steentjes waren daardoor mooi begroeid met mos maar voor de rest was daar niet veel te beleven. Een rechte pad, onze twintig jaar oude beukenhaag en daartussen een partij klimop en de altijd groene Chinese kamperfoelie. Bijzonder onderhoudsvriendelijk maar saai. Ik wilde wel eens iets anders. De voorbije dagen heb ik het stukje flink onder handen genomen.

een krom pad is boeiender en speelser

Het pad heb ik grotendeels opgebroken behalve aan de twee vensters zodat vrouwlief ze ongehinderd en veilig kan blijven poetsen. Safety first. Ik heb er enkele bochten in gelegd en verwerkte er verschillende soorten stenen in. Na enkele uren slijpwerk met een diamantschijf was het ambetant werk achter de rug.

Ook omheinden we het mini-perceeltje met een nieuw kastanjehek. Met 8 sterke palen werd het hek verankerd. Gisteren ben ik met die van ons wat nieuw plantgoed gaan kopen maar een deel vond ik hier en daar in de bestaande tuin. Zo verplantte ik een Cornus kousa en een jonge toverhazelaar en scheurde ik een groep ijzersterke herfstasters (Asran) voor tegen de gevel.

het tuintje, net klaar

Rond een uur of half drie vandaag was alles aangeplant. De wind was enorm hevig (en is dat nog) maar omdat het hoofdzakelijk bodembedekkers en vaste planten betreft hoef ik niets te vrezen.

Nu afwachten wat het gaat geven op termijn. Het stukje is een geval apart. Op 2, 3 uren van de dag na staan de plantjes in de schaduw maar als de zon voorbij de gevel glijdt, is het bakken geblazen. De grond is aangevulde grond en is lemerig en dus anders dan de rest van mijn tuin (zandgrond).

Mijn keuze viel op geitenbaard, akeleiruit, Viola odorata en labradorica, herfstanemonen, Tiarella Wherryi, varens, salomonszegel en vrouwenmantel. Met de tijd zullen hier ook zaailingen allerhande tussen staan en mag het stukje zijn eigen gangetje gaan en verwilderen. Tegen de schutting aan straatkant heb ik 2 wilde clematissen gepland. Hier heb ik de grond wat gemengd met zeewierkalk (uitprobeersel) want uit natuurwandelingen, ondermeer in de Voerstreek, heb ik geleerd dat de Clematis vitalba het best gedijt op kalkrijke grond, wat anderen ook mogen beweren.

Bijna 4 uur. Tijd om een andere klus uit te voeren. In opdracht van, jawel, die van ons. Dat het maar snel terug school is.