blogpauze

Naar jaarlijkse gewoonte stop ik tijdens de grote vakantie altijd zo'n 2 of 3 weken met internetgebruik. Dit betekent ook geen facebook, twitter of blogger. Ik weet uit ervaring dat me dat goed afgaat.  Rond 20 augustus klap ik mijn laptop terug open en als ik iets te vertellen of iets te tonen heb, dan zal ik dat doen. Als je zolang niets meer van me hoort dan weet je alvast hoe het komt.  Ik ben er zeker van dat je dit ook helemaal niet zo erg vindt. Dat is begrijpelijk. Tijdens deze blogpauze hoop ik veel te kunnen wandelen, veel schone natuur te ontdekken en indrukwekkende architecturale schepsels op mijn weg tegen te komen. Even focussen op de essentie. Zou eigenlijk meer moeten gebeuren.

Tot dan en bedankt om hier regelmatig, af en toe of per ongeluk langs te komen. 

Jo wint V.M.S.- tornooi

De eerste 3 van het D-tornooi van VMS met rechts de finalisten

Van 7.00 uur a.m. tot 1.00 uur p.m. stond vandaag alles in het teken van de tafeltennis. Jo nam deel aan het D-tornooi van V.M.S., de club van Pellenberg. Na een wat ongeconcentreerde start in de voorrondes begon  de zoon beter en beter te spelen waardoor hij zonder verliesmatchen de halve finale bereikte. Hier speelde hij zijn beste match van de dag, wat ook nodig was want de speler van de Lanakense club pingpongde erg sterk en retourneerde zowat iedere aanval. Na een spannend treffen stootte Jo door tot de finale. De zege kwam hier iets vlotter temeer daar hij deze tegenstander en zijn spelwijze al goed kende. Behalve met de sportieve kant van deze overwinning was Jo toch ook blij met de mooie geldprijs die VMS overhandigde. Stel je hier ook niet té veel bij voor, want voor dat bedrag bindt Clijsters zelfs haar veters niet. Sterk gespeeld Jo.

zomerspektakel

de bloeiwijze van de Aesculus parviflora

De vele regen heeft goed gedaan voor de tuin. De planten kunnen nu even bekomen van de kortstondige hittegolf. De slappelingen staan weer fier rechtop en de dorstigen kunnen er weer een tijdje tegen. 

De amfibiepoel wordt momenteel opgefleurd door wel 12 waterlelies, 10 witte wilde en 2 mooie gele. Naast deze poel, waar de grond slechts luttele centimeters dik vruchtbaar is, doen de droogteresistente bloemen (tegenwoordig krijgen ze hypegewijze overal de term prairieplant mee) het nog opvallend goed: de Echinacea's, de Monarda's, de dropplant en zelfs de grote groep duizendknopen houdt zich sterk.

Daar tussenin staat tevens een Aesculus parviflora, een struikachtige kastanje. Ook hij staat momenteel prachtig te bloeien (zie foto). Met enige verbeelding kan je er een reuze-veronicastrum in zien. In ieder geval past hij prima tussen de prairieplanten ... moest je van mij een tip willen krijgen. 

Het geheel wordt aangevuld door het snoekkruid en de kattestaarten in de moeraszone van de poel. Dit alles te samen levert bovenstaand kleurrijk plaatje op. De citroentjes weten het alvast te waarderen.

de eerste dit jaar

Een portie mosselen-frit en 2 "bollekes"

Van de olympische openingsceremonie in London heb ik slechts enkele minuten meegepikt. Ik zag een helikopter, iets met een jurk aan dat met een parachute uit die helikopter sprong -goedgelovigen moesten denken dat het de Britse queen betrof- waarna diezelfde koningin in levende lijve het stadion binnen getaffeld kwam. Spektakel op olympisch niveau ware geweest als de échte koningin uit de helikopter sprong, zonder parachute uiteraard. 

Op culinair vlak ben ik gisteren evenwel niets tekortgekomen. Het koppel dat ons eens meenam naar de Cuylhoeve trakteerde ons opnieuw op een etentje. Hiervoor wandelden we langs het Albertkanaal naar de waterskiclub van Beringen. We hebben hier met ons tienen opvallend smaakvol gegeten. Alhoewel we allemaal een ander gerechtje van de kaart bestelden, werd dit alles toch prima bereid en verzorgd gepresenteerd, netjes tegelijkertijd opgediend. 

Ik koos voor mijn eerste portie mosselen natuur van dit jaar. Hierbij dronk ik 2 bollekes (De Koninck) omdat het al verschrikkelijk lang geleden was dat ik dit biertje tot mij nam. Jammer dat ze niet van 't vat waren en ietsje te lauw uit het flesje kwamen. Voor de rest niets dan lof voor de keuken en de service. Het terras ligt vlakbij het Albertkanaal -dit waterskiet immers iets beter dan op de mijnterril- en dat geeft een extra dimensie aan je vakantiebeleving. Water en boten, weet je wel.

Dat doet me eraan denken dat we ergens in de komende maand zelf ook nog op vakantie gaan. Naar de Vogezen en de Jura. Je hoort er nog wel van als we terug zijn. Enkele idyllische dorpjes uit de reeks 'Les Plus Beaux Villages de France' staan alvast op het programma.

lantaarntjes aan het water

2 lantaarntjes op wateraardbei

Ik sprak er enkele dagen geleden nog over. De lantaarntjes zijn op bezoek en vandaag heb ik ze vanuit het water goed kunnen gadeslaan en er enkele foto's kunnen van nemen. Het was na een verfrissende duik dat ik het groene en paarse lantaarntje in de motten kreeg. Met enkel mijn kop boven water kon ik ze bijzonder goed benaderen. Ze zaten allebei op de wateraardbei vlakbij de plek waar het gezuiverd water terug in de zwemvijver loopt. 

Ze hoorden duidelijk bij mekaar maar van enige seksuele activiteit was niets te bespeuren. Evenmin zag ik het vrouwtje eitjes deponeren. In tegenstelling tot vele andere juffers doet het lantaartje dat op haar eentje, zonder dat het mannetje haar bij de nek heeft gegrepen. Af en toe doet het vrouwtje dat zelfs onder water. 

Om er foto's van te nemen moest ik bovengronds zo dicht mogelijk naar de beide beestjes sluipen. Dat viel goed mee, ze lieten me erg dichtbij komen. Bij sommige foto's was de afstand tussen mijn kodak en het beest slechts 10 centimeter. Daar ik met één voet op de vijverrand stond, met de andere op een losliggende kassei in de moeraszone en mijn bovenlijf boven het water bengelde liep het scherpstellen niet van een leien dakje. Echts iets voor verborgen camera. Misschien daarom ook dat die lantaarntjes zo lang bleven zitten; hoe lang is het misschien geleden dat ze nog zo'n klungel hebben bezig gezien?

Alhoewel de lantaarntjes erg kleine beestjes zijn, zo'n 3 centimeter schat ik, vallen ze vooral op door dat felblauw stukje in hun achterlijf. Precies een LED. Als ik ze uit het oog verloor, was het telkens dat blauw 'lantaarntje' (het 8ste segment) dat het eerst opviel en hierdoor hun positie aanwees. Zowel het groen als het paars van de borststukken vind ik mooie kleuren, let er maar eens op. Meteen bruikbaar als kleurenlijn in de Gamma. 

landkaartje

de zwart-wit versie van het landkaartje

De lantaarntjes (waterjuffers) kwamen vandaag langs. Een foto heb ik er spijtig genoeg niet van want de beestjes hadden het niet zo begrepen op mijn fototoestel of het kan ook aan mij liggen. Wespen en hoornaars waren ook van de partij. Zij kwamen regelmatig verfrissing zoeken in het water van de vijver net als de merels dat doen. Nieuwe gasten van deze hete dagen zijn een tweetal landkaartjes van de 2de generatie, de zwarte versie. Ze zitten graag op de wilde marjolein en kunnen vrij goed benaderd worden. Bij eentje is een flinke hap in de vleugels. Ook met de vleugels dicht (zie foto) zijn de tekening en kleurenpracht mooi om zien.

de crocosmia

de Crocosmia (vroeger Montbretia) in bloei

Gefotografeerd bij valavond terwijl de zakkende zon haar zacht licht wierp op de bloemen. Zelf lag ik op mijn rug onder de bloemen tot ik al schuifelend een geschikt silhouet voor de achtergrond vond. Een tweede bloem herhaalt in de achtergrond de oranje 'stervorm'.  Het zwaardvormig blad wou ik mee op de foto hebben. Een heel geklungel en van de drie foto's die ik nam was deze de meest geslaagde. Bij hevig zonlicht (zoals op deze dagen) bereik ik de beste resultaten tussen 9 en 10 uur 's morgens of bij valavond. 

De Crocosmia's in onze tuin komen uit de tuin van mijn schoonvader zaliger. Zo'n 20 jaar geleden heb ik daar enkele plantjes uitgestoken en bij ons gezet. Zij doen het nog steeds prima en breiden zich langzaamaan uit. Ze hebben het naar hun zin als de grond goed vochtig is. Ze bloeien daarom niet ieder jaar even mooi maar dit jaar ziet het er veelbelovend uit. Welke Crocosmia het precies is, moet ik schuldig blijven. Eigenlijk doet het er ook niet toe.

schol

Omdat ik rond ben met al het snoeiwerk (haag, pruimenboom en blauwe regen) voor deze zomer heb ik mezelf eens getrakteerd op een frigofris biertje. Ik koos deze keer voor de bruine Cuvée de Ciney, een vrij zoet abdijbiertje dat er goed in kapt. 6 van deze flesjes heb ik gekregen van een plantenminnend koppeltje dat hier een grote klomp Veronicastrum is komen halen. Omdat ze 100% zeker wilden zijn dat ze krak dezelfde soort hadden dan ze bij ons gezien hadden tijdens de opentuinendag, zat er niks anders op dan de moederplant te scheuren. Omdat ze zo vriendelijk en attent zijn, deden we dat met plezier. Schol.

(Een Ciney-glas heb ik niet in huis maar een pint van de chocopasta drinkt even goed)

mea culpa

gepiep in de beukenhaag

Normaal gezien is het snoeien van de ongeveer 50 meter lange beukenhaag een klus die ik klaar op een rustdag van de Tour de France. Maar het was toen zo'n kletsnat pokkenweer dat ik het uitgesteld heb tot gisteren. Een natte haag scheren is niet echt iets om naar uit te kijken. Het wordt al snel een geklodder.

Omdat het gisteren behoorlijk warm was, snoeide ik heel op 't gemakske. Met beurten van zo'n 20 minuten want er moet ook regelmatig gerust en gedronken worden. Aan de straatkant hoorde ik wel wat gepiep maar ik stond er verder niet bij stil. Tegen de avond ontdekte mijn vrouw, bij het opruimen van het snoeisel dat aan de kant van onze eigendom lag, een nest. Een merelnest zo bleek. Met 'de jong' er nog in.

Het nest dat allicht goed verscholen zat onder de rode bladeren van de beukenhaag hangt er nu wel een beetje te open en bloot bij. Mea culpa want had ik het geweten had ik de haag daar natuurlijk onaangeroerd gelaten. We leven hier ook aan de achterkant van ons huis. Zowat alle nesten in hagen, takkenwallen en nestkastjes en hun respectievelijke bewoners kan ik daar zo aanduiden maar aan de voorkant.... tja, daar komen we nauwelijks. Ik had dus geen flauw benul van dat merelnest. Laat ons hopen dat ze veilig en wel  groot kunnen worden.

De boze blik van de jonge merel op de foto -van smeerlapke dat ge zijt!- is terecht. Niemand heeft graag dat  zijn 'kamp' afgebroken wordt. Ik kon daar vroeger ook kwaad om worden. Les: volgende keer toch eerst de haag nakijken op eventuele nesten. Dat is zo gebeurd. Voor 't zelfde geld had ik er een paar onthoofd. Ik mag er niet aan denken.

de charme van het kaasjeskruid

kaasjeskruid (Lavatera sylvestris 'Primley Blue')

-op de foto klikken voor een groter formaat-

Een halfschaduwhoekje naast ons avondterras. Enkele vaste planten die we recentelijk vonden op kwekerij Bruckeveld heb ik gezelschap gegeven van een Heuchera en het prachtig blauw geaderd kaasjeskruid, Primley Blue.

Dit kaasjeskruid is familie van de stokroos, de Hibiscus en de echte heemst.  De aders van het kaasjeskruid komen terug in de Heuchera en het witte van de Veronicastrum s. 'Spring Dew' en het blauw van de Campanula pyramidalis passen er als gegoten bij. Vlakbij, maar niet op deze foto, groeien nog 2 Geraniums, met name de G. wlassovianum (met de kleur van de donkere aders op het kaasjeskruid) en de blauw-witte G. sylvaticum 'Mayflower'.

Samen een leuk hoekje laag bij de grond. Iets voor mensen die de tijd nemen om er even bij stil te staan. Zo niet, gaat al dat schoons aan je neus voorbij.

"Naar beneden kijken en dan nog stil staan.... zo geraakt mijn gazon niet afgereden!"

"Neen mijnheer, dat is waar en je Brugmansia is ook hééél schoon. Tegen zoveel charme kan mijn kaasjeskruid niet op."

wilde engelwortel

Alles is mooi aan deze plant.

Orton-effect op bloemen

trio zonnehoeden met Orton-effect

(op de foto klikken voor het upload-formaat)

Wie zich wat verdiept in de digitale fotografie heeft allicht ontdekt dat de moderne beeldverwerkingssoftware de mogelijkheid biedt om aan je foto's een aantal effecten toe te kennen. Sommigen daarvan liggen nogal voor de hand: van een kleurenfoto een zwart-witte of een sepia maken, je foto satureren of vervagen, een aquarel of pentekening maken, het beeld scherper maken, de kleuren omkeren of warmer maken enzovoort.

Zelf probeer ik mijn foto's minimaal te bewerken omdat het me verplicht te leren werken met mijn fototoestel. Wat ik wel vaak doe, is de foto optimaliseren wat schaduw en licht betreft. Meestal komt het erop neer dat ik de foto iets donkerder maak. Op mijn betere foto's plaats ik tegenwoordig ook mijn 'handtekening'.  

De meest recente software biedt tegenwoordig effecten waarvoor je vroeger een aantal of heel wat stappen nodig had of waarvoor je zelf creatief uit de hoek moest komen, lees je plan trekken.

Sommigen daarvan vind ik best interessant omdat ze goede imitaties geven van het werk van bekende fotografen of icoon-fototoestellen. 'Polaroid' bijvoorbeeld kadreert je foto zodanig alsof hij uit een Polaroid-toestel geschoven komt. 'Lomo' maakt van je digitale foto een Russische variant met een flinke anarchistische toets. Gelijkaardig is 'Holga' dat verwijst naar de goedkope en onbetrouwbare toestellen uit Hong-Kong. Mits spaarzaam toepassen kan ik ook wel genieten van het Orton-effect, gebaseerd op de techniek van Michael Orton. Zowel Adobe Photoshop Elements 10 als Picasa 3 bieden dit Orton-effect aan.

Ook een digitale passe-partout of kader gebruik ik meer en meer. Ik vind dat de foto's mét kader tonen dat je tevreden bent met je eindresultaat. Net zoals bij je analoge foto's sommigen aan de muur komen te hangen en de rest  in een doos verdwijnt. 

gele zonnehoed na 3 bewerkingen in Photoshop Elements

Om te bloggen tenslotte reduceer ik mijn foto's tot een bestand van 100 Kb tot 500 Kb wat neerkomt op een formaat van 800 op 600 pixels. Dit geeft voldoende kwaliteit op het scherm en het belet dat anderen veel kunnen uitrichten als ze je foto's stelen. Omwille van het gebruiksgemak en de prima recente update gebruik ik dezer dagen meestal Picasa 3 uit de Google-stal. De mogelijkheden zijn fantastisch en het is volledig gratis.

(Als ik de koning in de zetel van zijn buitenechtelijke dochter Delphine wil laten zitten, doe ik wel nog beroep op Photoshop. Mijn diplomaatje Desktop Publishing van de avondschool komt hier van pas.)

ontroerende dochterliefde

nationale feestdag

badges uit mijn jeugdjaren

uit mijn badges-verzameling...

ze vertellen heel veel van wat ik denk en wie ik ben

De toespraak van de koning op de televisie deed me er aan denken dat het vandaag de nationale feestdag is.  Een dag die me compleet koud laat, in dezelfde grootteorde als die Vlaamse feestdag. Niet dat het aan mijn leeftijd ligt want ik herinner me niet dat ik ooit in heel mijn leven die dagen een warm hart heb toegedragen, laat staan dat ik erom zou gefeest hebben. Of ik dan geen identiteit heb? Toch wel, mijn ouders hebben mij gecreëerd en ik ben als mens geboren op de mooie planeet aarde, gelukkig op een stuk waar het goed is om te vertoeven. 

vertelt hij schuin moppen?

's Avonds met het licht aan de deur laten openstaan bezorgt je snel gezelschap in huis. Niet altijd gewenst bezoek (vliegjes, muggen, de oversekste buurman,...) maar soms zitten er ook motten en nachtvlinders tussen. Als ze bij vredelievende mensen binnengevlogen zijn, worden ze voorzichtig terug buitengewerkt maar heel vaak worden ze dood gemept of belanden ze op een kleefband. Maar ik zeg u, dat beestje eens goed bekijken en er de juiste naam proberen op te plakken, is een heel leuke vakantiebezigheid. Je bent er een tijdje zoet mee en je staat vaak versteld van de gekke, heel spitsvondige namen die men aan zo'n insect heeft gegeven.

Dat 3 cm groot nachtvlindertje op de foto zat doodstil in de hoek tussen muur en plafond. Je denkt meteen dat dat wel een soort lichtmot zal zijn, niet de moeite om even bij stil te staan. Totdat je de wel bijzondere zwarte banden op de vleugels opmerkt. Via Vlindernet kom je dan te weten dat het geen motje is maar een spanner, de 'aangebrande spanner' zelfs. De rupsen ervan leven van de wilde kardinaalsmuts en ja, daar hebben we er heel wat van. Al in 1775 kreeg hij zijn wetenschappelijke naam. Toen al.

Waar ik wil toe komen: wie bedenkt zo'n gekke naam, hoe wordt daarover een consensus bereikt en wie beslist op een bepaald moment dat dat beest vanaf heden 'aangebrande spanner' heet? Ik neem aan dat de zwarte randen iemand heeft doen denken aan een aangebrande ketel of verstaat er iemand vlinders en vertelt het beest steeds schuin moppen? Met dat soort hersenbrekers hou ik me tijdens de vakantie bezig. Het antwoord moet ik nog uitvlooien maar een tijdje geleden las ik ergens iets over een congres waar nieuwe namen werden uitgedeeld.

Of weet iemand van jullie precies hoe het zit?

Chip and Dale

De drie dochters zijn deze week zonder hun ouders een drietal dagen naar Disneyland Parijs geweest. Een bevriend meerderjarig koppeltje uit de buurt vergezelde hen. Zo'n onverantwoorde ouders zijn we dus ook weeral niet. Als aandenken lieten ze een foto nemen in het gezelschap van Knabbel en Babbel. In Parijs heten deze 2 grondeekhoorns Tic et Tac. In het Engels bedacht Walt Disney deze beesten in 1947 met de namen Chip and Dale. 

De twee figuren zijn goed uit mekaar te houden: de ene (Babbel) heeft een rode neus en moet dringend naar de orthodont en de andere (Knabbel) heeft een zwarte neus en zijn snijtanden staan waar ze horen te staan. Voor wie eraan twijfelt: de eekhoorns op de foto zijn eigenlijk mensen die zich verkleed hebben. Wat zou Roger Vangheluwe tegenwoordig doen? 

van binnen naar buiten

groot venster op het Zuiden gericht

Dit is het zicht dat we hebben vanuit onze 'zithoek' en 'eetkamer', zoals deze ruimtes meestal op het plan benoemd worden. Er is veel licht aan het grote venster dat doorloopt in het dak. Ideaal om onze collectie cactussen te plaatsen. Sommigen groeien zo snel dat er al meermaals een stuk is afgesneden. In het midden van de buitenbeplanting staat een roodbloeiende toverhazelaar, de geroemde 'Diane'. 's Winters zien we hem van binnenuit zijn lintbloemen openvouwen. 

Vlakbij staat nog een winterbloeiende sierkers die maandenlang getooid is met kleine roze bloempjes (Prunus subhirtella Autumnalis Rosea). De vloer van de zithoek vlakbij het venster ligt lager dan het buitenniveau. Hierdoor krijg je het gewenste effect dat het lijkt alsof je werkelijk tussen het groen leeft. Dit gevoel gaat kortelings nog versterkt worden wanneer ik de wilde Clematis vitalba volledig voor de bovenrand van het venster heb geleid.

Zoals je kunt opmerken zijn de aluminium 'luxaflexen' in 't oranje (zoals de helft van onze stoelen), de radiatoren in 't geel en de lampenkappen in 't blauw. De beide zetels van 't salon zijn dan weer in 't groen.