slakken moeten ook eten

Bij het opentuinen-weekend was het weer zover: terwijl de geestesgenoten genoten van de kleurenpracht in de tuin of hun kinderen een duikje lieten nemen in het water, zagen de sceptici vooral plagen die er niet waren. Eén van de vragen waaraan je je als ecotuinierder sowieso kunt verwachten is "wat doet ge tegen de slakken?". Je voelt behalve de wens om een antwoord te krijgen op de vraag ook de goesting om u vast te praten.

naaktslak smult van hartgespan

Alhoewel ik die vraag ondertussen al meer dan beu gehoord ben, probeer ik toch steeds een ruimdenkend antwoord te geven. Biodiversiteit betekent voor mij dat alle beestjes op onze planeet het recht hebben om te leven. Om in leven te blijven moeten beestjes ook kunnen eten. Slakken verschillen hierin niet van koeien, apen, sprinkhanen en mensen. En hoe meer beestjes, hoe interessanter het wordt. Slakken, met of zonder huisje, zijn prachtige weekdieren. Hoe meer je ze bestudeert hoe groter de fascinatie. De 'schade ' die ze aanrichten aan hun lievelingskost, onze planten!, stelt absoluut niks voor in vergelijking met het mondiale drama dat de mensen aanrichten. "Oei, 't is ne echte", zie je de wenkbrauwfronsende mensen denken.

Voorts verzeker ik de mensen dat in onze ecologisch beheerde tuin nauwelijks slakkenschade voorkomt. Af en toe zien we wel leeg gevreten bladeren van de Ligularia, Hosta en hartgespan. Maar onze reflex is niet: hoe kunnen we van die beesten afgeraken? Geen giftige slakkenkorrels, ook geen minder giftige en ook geen nog minder giftige in de biologische variant hier. Aan ons wordt geen geld verdiend om beestjes af te maken. Niet bij de slakken, niet bij de mieren, niet bij de wespen, niet bij de luisjes,.... als je de gifindustrie moet geloven, is zowat alles dat kruipt een groot gevaar. In onze tuin rekenen we op het werk van de vogels en de egels. Binnenkort misschien ook op de extra hulp van kleine kippen. "Kippen eten geen slakken!", kreeg ik al als triomferend wederwoord van een non-believer, die me voor een grote groep schaakmat wou zetten. Rustig blijven, eens diep inademen en tussen de lijnen suggereren dat zijn kennis omgekeerd evenredig is met zijn grote mond.

slakkenrover in de maak: kip x kat= kap

Zie ik toch een slak in de tuin, pluk ik de tak waaraan hij mag verder knabbelen, af en leg hem vanachter in het bos. Geen verdrinkingsdood, bier drink ik liever zelf op. En zout doe ik op de patatten. Geef toe, slakken moeten de mensen toch als echte sadisten beschouwen. Wat maken ze niet allemaal mee?

Als er maar geen einde komt aan de slakkendiscussie (en ik ben in een grappige bui) heb ik 2 verhalen om af te ronden:

1. Er zijn groene tuiniersters die aan het experimenteren zijn om van het slakkenslijm een biologische vaseline te maken. Hiertoe mengen ze het slijm met de glibberige kern van Aloë vera. Het verkregen zalfje schijnt zelfs goed te zijn tegen onregelmatige maandstonden. Binnenkort kan je je slakken naar hen opsturen en -wie weet- word je er nog voor vergoed ook. Moeilijke mensen willen dan meestal over iets anders beginnen, wat de bedoeling is.

2. Het zal niet zolang duren of de "kap" komt ons ter hulp. Wetenschappers zijn volop aan het kruisen tussen de slakkenetende kip en de met jachtinstinct bezegende en energieke kat. Dat beest kan een tuin in een mum van tijd slakkenvrij maken. Een beetje Frankenstein maar gifvrij.

Zou het waar zijn, of is hij ons weeral iets aan het wijsmaken? Ik mag bij momenten ook zo mijn binnenpretjes hebben.

Missie geslaagd als ze uiteindelijk de onderliggende boodschap oppikken: zouden we niet beter alles een beetje op zijn beloop laten en wat meer verdraagzaam zijn voor de beestjes? Wie heeft ons doen geloven dat iedere slak er één teveel is? Kunnen we ons geld niet veel beter uitgeven bij een plantenkweker dan aan gifmengers?

Liever 100 slakken in mijn tuin dan 1 irritante anti-al-wat-met-groen-te-maken-heeft van onze soort. Dat weet ik wel zeker.

de eerste pluimen

Als mijn lieve lezers me vriendelijk vragen om hen op de hoogte te houden van het groeiproces van de winterkoninkjes en me daar zelfs rijkelijk voor willen vergoeden, dan kan ik niet anders dan nog maar eens een foto op mijn blog te zwieren. Normaal gezien zou dit pas binnen enkele dagen gebeuren maar omdat stoere vader winterkoning dreigde van me bijeen te kloppen als ik niet ogenblikkelijk in actie schoot, is de nieuwe foto al voor vandaag. Zoals ik ook tegen vader winterkoning al gezegd heb zijn de 'kindjes al groot geworden' en 'lijken ze net op de papa'.

de eerste pluimen staan erop

fascinerende druppelkrans

wil je de druppeltjes nog beter zien, klik dan even op de foto.

't was een klein moeite

het gewonnen boek

Zonet alweer een e-mail binnengekregen met goed nieuws:

PROFICIAT !

Uw antwoord was bij de eerste tien, u wint dan ook een exemplaar van ‘Natuurlijk!’ het allernieuwste boek van Laurence Machiels. U krijgt dit boek nog deze week toegestuurd. Bedankt voor uw deelname en alvast veel succes met het eco-tuinieren.

Met vriendelijke groeten,
Sarah De Bock

het ding

slechts een 3 mm groot, 6 poten en een paar antennes

(een groter formaat krijg je als je op de foto klikt)

Het ding dat ik deze middag in de tuin ontdekte is slechts minuscuul klein. Een 3 mm groot schat ik. Maar duidelijk een insect want 6 poten. Weinig opvallend gekleurd, wat zwart met geel en een paar antennes. Geen enkel insectenboek of natuurgids waarin ik het ding in teruggevonden heb. Moest het beestje niet op een knalgele teunisbloem hebben gezeten, zou het wellicht ook nooit door mij ontdekt geweest zijn. Mijn verdieping in de insectenwereld is nog niet zover gevorderd -in tegenstelling tot het doorgronden van de wereld der vrouw dat ik reeds jaren geleden afgerond heb- dat ik in staat ben om het ding haarfijn te benoemen. Maar... ik denk dat het een nimf is van een of andere wants. Wantsen leggen eitjes maar uit het eitje komt geen kleine afgewerkte wants maar een nimf. Pas na een aantal vervellingen verandert de nimf in een geslachtsrijpe wants. Het is maar een gok en als 't iemand beter weet... graag.

Neen, het is zeker geen teek. Een teek heeft 8 poten en een zuigsnuit. Ook vrouwen hebben geen zuigsnuit. Al kunnen ze wel het bloed onder iemands nagels vandaan halen. Dat laatste is van horen zeggen.

vers uit het ei

De vier winterkoning-eitjes zijn uitgebroed. Wanneer de jongskes precies uit de eierschaal gekropen zijn, weet ik niet. Maar toen ik deze morgen even poolshoogte ging nemen tussen de plantenpotjes trof ik het viertal nog in heel jonge toestand aan: erg klein, oogjes nog volledig toe en vol donshaartjes. Het ouderpaar zal de komende dagen werk genoeg hebben om het viertal groot te brengen. Als de zon deze dagen terug volop gaat schijnen zal het vinden van insecten geen probleem zijn. Hopelijk vindt ook onze kat dit nestje niet en hebben we heel binnenkort een viertal lawaaimakers extra in onze tuin.

blind en vol donshaartjes

(in de donkerte genomen met flits)

Vlaamse gaaipluimpjes

eenvoudige collage met pluimpjes, licht en schaduw

te mooi om te laten liggen

gezocht: ecologische tuiniers

Begin juni verwelkomden 217 ecologische tuinen 21 000 bezoekers. Dit is een mooi record, zowel wat betreft aantal tuinen als aantal bezoekers. Wil jij helpen om dit record nog te verbeteren in 2012? Heb jij een ecologische tuin en wil je pronken met je realisaties? Stel je dan nu kandidaat voor de Velt Ecotuindagen op 2 en 3 juni 2012. Inschrijven kan tot en met 31 juli via www.velt.be/ecotuindagen2012. Ter herinnering: onze tuin is dit weekend in de namiddag open.

zie hoe schattig

onze 3 dwergkonijnen aan het grasbuffet

drie zinnenstrelende rozen

3 rozen, digitaal ingekaderd

(erop klikken om te vergroten)

Op de roos 'Gertrude Jekyll' na, een roze Austin-roos die ik moedwillig kapot hebben laten gaan, heb ik nooit een grootbloemige roos van betekenis in mijn tuin gehad. Ik vind heel wat van die grote rozen schreeuwlelijk. Moeilijk in te passen op mijn geleeg ook.

Omdat het rond de aanvang van de zomer dé koopperiode voor rozen is, tenminste toch al je ze in bloei wil zien en er eens wilt aan ruiken, trok ik vandaag naar een plantenkweker om er een rode klimroos te zoeken en aan te schaffen. Helaas, geen geschikte klimroos gevonden maar wel 2 heel aparte en mooie rozen. Zonder voorkennis, laat staan hun naam of eigenschappen te kennen, heb ik ze gekocht omdat ik ze zo charmant vind.

Samen met een nieuwe paarse, die enkele weken geleden reeds aangeplant werd, ben ik nu de "trotse bezitter" van 3 nieuwe rozen (zie foto):

boven: de oranje/ambergele trosroos "Amber Queen", roos van het jaar 1984 in Engeland en sterk geurend;

midden: de paarse "Burgundy Ice", een Australische trosroos en nog een verre mutant van "Sneeuwwitje";

onder: de romantische witroze, erg gevulde.... dat ik het nog niet met zekerheid weet! Zo mooi dat ik vergat een kaartje mee te pakken of aandachtig te bekijken welke roos het nu precies is. Als ik speur op het internet kom ik uit op "Honoré de Balzac", maar dat moet ik toch eerst eens checken bij mijn volgend bezoek aan de plantenzaak. Of zijn er rozenkenners onder jullie die het weten? Is het de Balzac of niet?

update 27/6/2011: ik ben zonet naar de kweker geweest en het is inderdaad de Honoré de Balzac.

onze tuin is extra open

Het komend weekend wordt onze tuin (op vraag) extra opengesteld.

Ook jij bent welkom, zelfs voor de 2de of 3de keer.

Op vraag van de milieudienst van onze gemeente zal onze tuin het komende weekend extra opengesteld worden. Dit gebeurt in het kader van "juni, de compostmaand". Lezers van deze blog of VELT-leden die tijdens het échte ecotuinen-weekend niet konden komen .... of tuinliefhebbers die nog een keer willen langskomen, zijn van harte welkom. Denk er wel aan dat het deze keer iets meer low profile zal zijn, met name zonder de VELT-omkadering.

Ook de drukte zal deze keer heel wat minder zijn maar dat biedt dan weer de gelegenheid om meer uitleg te geven en wat langer bij pot en pint te blijven hangen. De snelle en charmante bediening door mijn wederhelft zal er ook niet bij zijn (jammer, jammer) want my lady heeft heel veel, maar dan ook écht héél véél verbeterwerk. Maar ik ga er van uit dat je voor de échte bloemekes komt :)

Je bent welkom bij op: schoterweg 158 3980 Tessenderlo. Let wel op de gewijzigde uren.

(de gele bloem op de foto is van een gele kamille)

wild triootje

de gewone agrimonie (gescheurd exemplaar van Yo van Duizendblad)

de kattenstaart, een mooie inheemse oeverplant

een gele toorts, één van de vele zaailingen

(voor een grotere foto, gewoon klikken op de foto)

Vlaams Belang lanceert nieuwe campagne

Met het ouder worden neemt ook de zelfkennis toe.

nieuwe toevoegingen in de tuin

Ik begin het stilaan zelf obsessief te vinden, maar ik blijf maar tuinstukjes vinden die voor verbetering vatbaar zijn. Te weinig kleur, te weinig verticale elementen, saai voor de insecten, te veel lege plekken, ... alle argumenten zijn goed om toch maar een nieuwe uitbreiding van de plantencollectie te kunnen verantwoorden. Te vaak koop ik met de ogen en het gevoel. En ook al wordt er al jaren gezegd dat het nu wel vol staat, als ik iets meebreng vind ik toch steeds ergens een ideaal plaatsje. Ook al moet ik, zoals gisteren, alweer een stukje van het weinige gras dat nog overschiet, omspitten. Er komt geen einde aan. En dat is goed zo. Tot nu toe is iedere nieuwe toevoeging een aanwinst, wat diversiteit betreft maar ook wat tuinbeleving betreft.

de zachtrode Potentilla nepalensis Miss Willmott

In de droge voortuin, rondom de stam van de uit de kluiten gewassen Ginkgo biloba, werd een bakje rode Potentilla nepalensis geplant. Tussen de paarse salvia's en groepjes Veronicastrum brengen deze plantjes een speelse rode toets. Een zeldzame kleur in mijn tuin, een beetje gedurfd zelfs, maar prima gecombineerd zo. Ook de 5-vingerige bladeren kleuren mooi oranje en rood. Deze 'ganzerik' staat het liefst op de zonnige zuidkant. Bij langdurige droogte mag ik niet vergeten ze af en toe wat water bij te geven.

de elegante blauwe Scabiosa caucasica

Ik hou van scabiosa's. Hun blauwe kleur en bizarre stengelvormen vind ik sierlijk. Ook hun diep ingesneden bladeren zijn bijzonder mooi. Deze Kaukasische scabiosa doet me denken aan de gele Cephalaria gigantea die ik ook koester in mijn tuin. Deze bloemen staan graag in de zon en houden van wat kalk in de grond. Om deze reden doe ik een ietsiepietsie krijt bij in het plantgat. De nieuwe planten heb ik in het gezelschap geplaatst van enkele lichtpaarse Veronicastrum, een drietal oranje Asclepia's en een groepje zachtgele Coreopsis verticilata Moonbeam.

de Geranium 'Rozanne', de langstbloeiende geranium (tot oktober)

Ik heb al heel wat verschillende variëteiten Geranium. Daarin verschil ik niet van de meeste tuinliefhebbers. Het zijn ook zo'n dankbare en gemakkelijke planten. Bij een recent bezoek aan de boomkwekerij waar ik kom, wees de bazin me op Geranium 'Rozanne'. Deze had ik nog niet, 'nochtans echt een plantje voor jou' werd me gezegd. Zelf had de bazin er een drietal van in een hoge pot geplant en het resultaat was echt overweldigend: kleurrijk en bijzonder breed uitgroeiend, uitzonderlijk goed vullend dus. Eén nadeel: de 'Rozanne' is een duurdere soort omdat het een licentieplant is. Zelf voortkweken mag in principe niet, een beetje zoals bij Steppegras. Aan schoonheid hangt nu eenmaal een prijskaartje en ik heb er een bakje van 24 van gekocht. 3 euro per stuk, maar op de meeste plekken moet er minstens 5 à 6 euro voor een P9 betaald worden. Ik ben er zeker van dat deze geraniums volgend jaar de show voor maanden gaan stelen.

de bijzondere bloeiwijze van de wateraar of Kaapse waterlelie

Voor mijn water- en oeverplanten ga ik sinds kort naar een vernieuwde zaak in Hulsen, vlakbij Balen. Bij de aanleg van mijn nieuwe poel kocht ik enkele waterlelies, lissen, beekpunge, lobelia's en zuurstofplanten. Ook kocht ik een potje fonteinkruid -die van ons kan getuigen dat het etiket in het potje zat- omdat ik dat klein wit bloemaartje wel koddig vind. Vrij snel bleek dat ik me (gelukkig) miskocht had. De bevestiging ervan kwam tijdens mijn opentuinenweekend.

Een vijverspecialist wees me erop dat er een Kaapse waterlelie op het water dreef. Een vijverplantje afkomstig uit Zuid-Afrika met een wel heel bijzondere bloeiwijze. Ik heb ondertussen reeds de vierde bloem in het plantje. Het straalt niet meteen de schoonheid van de echte waterlelies uit maar het is toch een blikvanger. Ook de drijvende, langwerpige bladeren ervan sieren het wateroppervlak. Volgens de plantengids wordt de plant ook wel wateraar genoemd, maar of het uitgesproken wordt als woeker-aar of koren-aar, daar ben ik nog niet uit. Ik heb de 'lelie' meteen diep genoeg in de modder geplant want zoals dat met Kaapse planten gaat, kan een strenge winter fataal zijn.

Het scheelde niet veel of we waren, onder impuls van mijn wederhelft, ook vandaag weer naar een plantencentrum getrokken. Ik zou niet weten voor welke plant maar, wees er maar zeker van, de kans dat we met lege handen zouden thuiskomen is piepklein. Of hoe een hobby toch stilaan uit de hand begint te lopen. Niets zo deugddoend dan je omringd te weten door schoonheid. Iets wat ik in het mens-dom nog zelden tegenkom.

terrasjesdag WW Tessenderlo

Wie volgende zaterdag even tijd heeft, kan op de Vismarkt van Tessenderlo ene komen drinken op de Terrasjesdag van de Wereldwinkel. Met de muziek van Werner Peeters en een wijntje of biertje van de wereldwinkel erbij, is er steeds wel een fijne ambiance.

Flipke en Mathilleke

Om de konijnenspecial op Muggenbeet af te sluiten, laat ik je nog even kennismaken met de buitenren die ik gisteren in mekaar heb geklopt. Alhoewel, vergeleken met heel wat foto's die ik op het internet vond, onze 3 konijntjes al ruim gehuisvest waren, meenden we toch dat ze nog een extra stukje van ons gras konden krijgen. Terwijl ik de vurige tongen van Pinksteren trotseerde, construeerde ik daarom met dubbel geplooide kippengaas, 2 afgedankte borstelstelen, enkele paaltjes en een lat een veilig speelpleintje. Alle scherpe kantjes werden weggewerkt en voor de stevigheid werd de gaas met roestvrije binddraad vastgesnoerd. Op het pleintje legden we nog een schijf van een populierenboom. We vinden de konijnen thans zo mooi om naar te kijken dat we er misschien nog een bank gaan bijzetten.

de buitenren

Hierbij sluit ik dan ook de konijnenweek af,... ah neen, het belangrijkste zou ik nog vergeten. Op woensdag 15 juni e.k. komt Überkonijn prins Filip, van het ras Saksen-Coburg, samen met rammelpartner Mathilde naar Tessenderlo. Volgens de ontvangen nieuwsbrief van de burgemeester komt het koppel op "werkbezoek". Wat dit inhoudt, weet ik niet en moet ik ook niet echt weten. In ieder geval is het gemeentehuis tijdens het bezoek gesloten dus daar wordt alvast niet gewerkt. Of bedoelt men dat Filip zélf aan het werken is als hij in Tessenderlo flaneert? Naar mijn bescheiden smaak is 'toeristische uitstap' dan toch een juistere term.

extract uit de nieuwsbrief met het heuglijke nieuws

Er wordt gevraagd om op 15 juni de Belgische driekleur uit te hangen en dit "om onze gemeente een zo feestelijk mogelijke uitstraling te geven", alsof ik -ooit nog anarchist van gedachte- een Belgische vlag voor het oprapen liggen heb, nog gezwegen van de Vlaamse leeuw.

Wie op 15 juni echt iets bijzonders wil zien, kan 's nachts terecht in het hemelruim. Als ik goed ben ingelicht, zal de schaduw van de aarde dan de maan totaal verduisteren. Jawel, een totale maansverduistering. Men zegt wel eens dat de bezoekende prins "geen groot licht is", geef toe, die maansverduistering kon zich op geen betere dag manifesteren.

Slechts op 1 punt heeft Flipke me tot op heden positief verrast en dat is dat hij rammelt als de beste. Saksen-Coburg is een hitsig ras, denk dus tweemaal na eer je ze in huis haalt.

uitbreiding op komst

In een bos vol ambetante eksters, kraaien, kauwen, gaaien en eekhoorns is het slim gezien van het mannetje-winterkoninkje om een nestje te maken binnenin ons tuinhuisje. In de deur ervan hangen van die gekleurde vliegenlitsen die de vrije doorgang voor grote vogels erg bemoeilijken. Daarenboven werd het nestje goed verstopt in een metalen rek vol plastieken bloempotjes. Het vrouwtje-winterkoninkje moet al even slim zijn, want zij koos uit meerdere nesten precies dit bouwsel uit om haar eieren te leggen.

4 kleine witte eitjes, wellicht het tweede legsel van het jaar

Normaal gezien maakt het kleine lawaaimakertje een kogelvormig nest met een zij-ingang, maar ik vind in mijn tuin toch vaak gewoon komvormige winterkoningnesten. Zonet heb ik het nestje nog eens gecontroleerd en het vrouwtje is volop aan het broeden terwijl het mannetje in de buurt blijft en nerveus heen en weer vliegt terwijl het keihard lawaai maakt. Zeker als onze kat in de buurt is, hebben mijn oren het geweten.

Op twee weken tijd broedt het vrouwtje de eieren uit. De jongskes worden dan door beide ouders gevoederd. Het winterkoninkje is na het goudhaantje onze kleinste vogel. Behalve aan het lawaai maken is het gemakkelijk te herkennen aan het kort staartje dat vaak omhoog gericht staat. Het vogeltje houdt van rommelige tuinen en vertoeft graag op takkenhopen.