vuurvlindertje

Vandaag had ik het genoegen om na een lange vakantie nog eens een ganse dag te mogen gaan werken. Het doet dan ook pijn als je om 16.00 uur reeds de grote schoolpoort achter je dicht moet trekken. De grote ledigheid die dan volgt, volbreng ik meestal node op mijn terras met uitzicht op de tuin en met enkele versgebakken pizza's grijpklaar voor mijn neus. Toch uw hart blijft op het werk. Je kent dat gevoel.

Gelukkig vond ik daarnet troost in de verschijning van een kleine vuurvlinder. Alhoewel deze vlinder niet zeldzaam is en eigenlijk in bijna heel Europa kan waargenomen worden, is hij in mijn tuin niet zo frequent op bezoek. De eitjes worden gelegd op zuring (vooral schapenzuring) en de vlindertjes zelf vinden hun nectar op heel wat kruiden. Per jaar kunnen er drie generaties vuurvlindertjes voorkomen. Mijn exemplaar bleek een heel rustig vlindertje te zijn dat zich gewillig liet fotograferen.

de kleine vuurvlinder

nanoseconde onnozel

De telenetreclame waarin Evi Hanssen ongeveer een nanoseconde naakt is te zien, krijgt heel wat mediabelangstelling. Dé boodschap is dat wie digitale televisie kijkt, heel gemakkelijk kan terugspoelen en pauzeren en bijgevolg de naakte Evi beter kan bewonderen. Ocharme. Heb je ze daar al zien staan? Is dat bloot? Wie voor zoiets zich een digitaal abonnement laat aansmeren, is wel heel onnozel. Kijk maar eens.

het framepje met de 'naakte' Evi

Wie bedenkt trouwens zoiets, Evi Hanssen in haar blootje met een olifantenslurf tussen haar benen. Moet je daar niet een beetje ziek voor zijn? Dat blijkt inderdaad zo te zijn want intiem contact tussen Evi Hanssen en een olifant werd al eerder gesuggereerd. Op muggenbeet dan nog wel.

Evi en de olifant (maart 2005), ook toen al grote liefde.

9.58

Bolt wint in Berlijn met een nieuw wereldrecord. Er waren wél geen Belgen bij.

hop op de camping

Iedereen kent wel de hop, de klimplant (humulus lupulus) met zijn vrouwelijke hopbellen waarvan de lupiline in heel wat biersoorten voor de nodige bitterheid zorgt. Over die hop wil ik het nu niet hebben wel over de hop, de vogel of de Upupa epops.

Ooit, in de jaren 50-60, kwam de hop nog regelmatig voor in Vlaanderen maar de laatste tijd is hij zo schaars geworden dat je van een gelukstreffer mag spreken als je nog een hop spot. Zelf heb ik nog nooit het geluk gehad om deze prachtige vogel in levende lijve te bespeuren en ik ben nu toch al heel wat jaren aan 't vogelen. Onze vakantie in Italië bracht hier verandering in.

een hop, vlakbij onze tent in Umbrië

Na ons kort verblijf in de buurt van Venetië sloegen we onze tent op aan het Trasimenomeer (Lago Trasimeno) op de grens van Toscane met Umbrië. Nadat we tegen valavond al een echte otter hadden zien zwemmen - heel wat Nederlandse kampeerders waren ervan overtuigd dat het een lokale reuzevariant van de waterrat was - verscheen de dag erop plots een erg kloeke hop voor onze tent.

Niettegenstaande zijn heel bijzonder verenkleed viel hij nauwelijks op. Hij hield zich erg stil en zijn kuif, die hij als een pauw kan tentoonstellen, bleef netjes dicht. Een wonderlijk moment. Ik vroeg een van de kinderen om er wat foto's van te maken en tot mijn verbazing liet de hop zich tot twee meter afstand benaderen. Hij werd precies graag 'getrokken'. Toen hij uiteindelijk opvloog werd zijn schoonheid nog duidelijker al vind ik de beschrijving hiervan in één van mijn vogelboeken ietwat overdreven: "in vlucht daarentegen is zijn vlinderachtige verschijning als vuurwerk".

nog een voltreffer, een kleine zilverreiger

Het Trasimenomeer, waarmee de Italianen het plan hebben opgevat om er een groot natuurpark van te maken, schonk ons bij een strandwandeling nog een voltreffer. Een kleine zilverreiger. Helaas bood mijn canon powershot onvoldoende zoommogelijkheden om er een kwaliteitsfoto van te maken.

Of ik in Italië nog bijzondere fauna of flora ben tegengekomen? Natuurlijk de vele olijfbomen die -in tegenstelling tot hun massaal geïmporteerde familieleden in onze contreien- het daar erg naar hun zin hebben, prachtige steeneiken, korstmossen, hele legers hagedissen, een vliegend hert en neushoornkevers, een koningspage die op de kleinste haar kleed kwam zitten en uiteraard heel veel Nederlanders (waarvan een kliek van de camping werd afgesmeten wegens luidruchtigheid, hoe kan het anders?) en Italianen die niet zelden onvriendelijk waren.

vandaag: il Palio di Siena

Tijdens onze vakantie in Italië reisden we zowel door Umbrië als Toscane. Grotendeels deden we onze trip van 16 jaar geleden over, toen nog kinderloos en met een klein iglotentje als slaapplaats. Siena was dit maal de grootste stad die we bezochten omdat we met Firenze (Florence) gaan wachten tot de kinderen wat groter zijn. Siena is ook de stad van de Palio, vandaag zelfs niks dan de Palio.

De Dom van Siena

In Siena, waarvan het historisch centrum behoort tot het Unesco-werelderfgoed, moet je 2 dingen zeker bezoeken: de Dom (Duomo) en het marktplein (Piazza del Campo). Siena's kathedraal is een pareltje van de Italiaanse gotiek terwijl de schelpvormige Il Campo beschouwd wordt als een van de mooiste marktpleinen ter wereld. Het marktplein vormt tevens het middeleeuwse decor voor de Palio, een gekke paardenrace waar de verschillende stadsdelen het tegen mekaar opnemen. Toevallig wordt net vandaag -op 16 augustus- de tweede Palio van het jaar gereden!

detail van de voorgevel van de Dom

Tijdens ons bezoek aan het marktplein was alles in gereedheid gebracht voor de paardenrace. De zittribunes waren gemonteerd en rondom de schelp was de tijdelijke renbaan bedekt met verharde okergele aarde. Omstreeks dit uur zal het plein volstromen met overenthousiaste Italianen en toeristen die het spektakel live willen meemaken. De paardenwedstrijd duurt slechts iets meer dan een minuut, drie rondjes van exact 339 meter rond het plein met name, maar er gaat een hele show aan vooraf. Het paard, met of zonder ruiter, dat als eerste de eindstreep haalt bezorgt zijn contrada (stadsdeel) de fel begeerde vaandel of palio. Start voorzien omstreeks halfacht p.m..

de familie op de plek van de Palio

De Palio wordt gestreden tussen de 17 stadsdelen van Siena. Per Palio mogen echter slechts tien contrada's meedoen. De overige zeven starten sowieso bij de volgende wedstrijd terwijl de drie resterende contrada's bij loting worden vastgelegd. Ieder stadsdeel heeft zijn eigen symbool, meestal een dier, met bijhorende vlag en kledij. Voor en tijdens de paardenren is zowat alles toegestaan, omkoping en mekaar met heet zweepje kloppen incluis, en heel vaak belanden door de scherpe bochten zowel een aantal jockeys als paarden met hun smikkel tegen de grond. Het is geen uitzondering als bijna de helft van de deelnemende paarden zijn ruiter kwijtgeraakt is. Allesbehalve diervriendelijk maar de Italianen zijn er wild van en gaan er in op alsof hun leven ervan afhangt. De winnaars feesten evenveel dagen als hun contrade overwinningen op zak heeft. Geheel terzijde: het gaat niet zo goed met de Italiaanse economie.

De marchanten in Siena verkopen ook de vlaggen van de contrada's

We konden er niet live bij zijn maar naar 't schijnt komt het rechtstreeks op de Italiaanse TV en ook op youtube staan een aantal filmpjes die een goed beeld schetsen van de Palio. Bezoekende toeristen doen er goed aan terplekke geen partij te kiezen en zich uit de voeten te maken als contradaleden daar om verzoeken. Een plaatsje op het centrale middenplein is gratis -laat kinderen evenwel thuis- een plekje op de tribunes of in de talrijke vensters kost stevig plaat.

Livestream hier.

Volgens mij kunnen alleen de Italianen zo gek zijn. Maar mooi om te zien. Vanaf 3:02 zie je de pallium, de vaandel, waar het allemaal om te doen is.

update 20.27 uur: Te gek! De deelnemende paarden kwamen aan de start om 19.10 uur, rechtstreeks te volgen op de RAI. Om 20 uur viel de uitzending weg voor het nieuws. Om 20.25 uur werd het nieuws onderbroken voor de wedstrijd die eindelijk van start gegaan was. Een uur en een kwartier was er dus niks anders te zien dan paarden die aan de start stonden en een paar valse starten! Uiteindelijk won de contrada van de Civetta, de uil.

città, spiaggia, piazza, arrividerci

Blogpauze.

een gekke clematis Rüütel

de clematis Rüütel bloeit weelderig

Eén van onze nieuwe aanwinsten in de tuin draagt de bizarre naam clematis Rüütel, een roodbloemige bosrank. Behalve dat de plant weelderig bloeit, is er iets heel bijzonders aan de hand. Op onze plant staan drie verschillende bloemen (zie foto): sommige bloemen hebben slechts 4 bloembladen, anderen vijf en nog anderen dan weer zes. Niet dat het me stoort maar wat voor aardigheid is dit nu weer?

Dit is ook een kerk

het kerkje van Meldert, Lummen

Van de basiliek van Koekelberg naar de Sint-Willibrorduskerk van Meldert is maar een kleine stap. De ontmoetingsruimte van de Meldertse gelovigen is dan ook een bijzonder geval. Sinds 1971 is het erkend als beschermd monument, maar ondanks deze "bescherming" en ondanks de almachtigheid van God stortte op 7 juli 2006 een deel van het schip en de hele kerkentoren in.

Meer dan drie jaar later ging ik er gisteren eens poolshoogte nemen. Ik was benieuwd naar de vordering der werken. Maar het viel wat tegen. De brokstukken zijn opgeruimd en er is een omheining geplaatst maar voor de rest is er weinig veranderd. Op een kleurrijke vlinderstruik op de achtergevel na. Geheel naar de traditie der ambtelijke traagheid is er sprake van 2010 als start van de heropbouw, "ten vroegste" wel te verstaan.

koekelberg moet je gezien hebben

Onze tafeltennisclub van Diest mocht vier jeugdspelers voor een speel- en trainingsweekje naar Aarlen sturen. Vertrekplaats: het Noordstation in Brussel. 's Zondags best te doen met de wagen want er is nauwelijks enige drukte. Ook zijn er parkeerplaatsen zat in de buurt van de protserige Belgacomtoren, vlakbij het station.

Jo en zijn clubgenoten vertrekken naar Aarlen

Nadat we het sportieve viertal heelhuids in handen hadden gegeven van de reisbegeleiders, zou het zonde zijn om meteen terug naar Limburg te rijden. Ik had het plan opgevat om eerst de stijlvolle klokkentoren van het Noordstation eens grondig te bekijken. Tussen al die joekels van het noordkwartier valt hij nauwelijks op en krijgt hij zeker niet de aandacht die hij verdient. Toch is dit modernistisch bouwwerk meer dan het bekijken waard. Gentenaars herkennen er misschien hun Boekentoren in en Antwerpenaars hun Boerentoren en dat is niet toevallig. Het Art Deco-gevoel is ook hier duidelijk aanwezig. Ik vind het zonde dat deze elegante klokkentoren zo weggedrumd wordt. Met een pleintje errond zou het een juweeltje worden waar Brussel ongetwijfeld kon mee uitpakken. Helaas.

De wondermooie klokkentoren van het Noordstation

Je voelt het al aankomen, liefhebbers van de bouwkunsten, van het Noordstation reden we naar onze nationale trots van de Art Deco, de basiliek van Koekelberg. Nota bene: het grootste Art deco-gebouw ter wereld en -op vijf na- de langste kerk ter wereld. Gene prul dus.

Ik heb de basiliek al ettelijke malen zien staan -je kan er ook moeilijk naast kijken- maar het was gisteren toch de allereerste keer dat ik de 'Sacré Coeur' van Brussel bezocht. En of ik onder de indruk was!

De basiliek van Koekelberg verdient het om in de schijnwerpers te staan

Koning Leopold numero twee zag in Brussel ook graag zoiets staan als de Sacré-Coeur op de Montmarte van Parijs. In 1905 werd er begonnen met een neogotische constructie naar een ontwerp van Pieter Langerock. Na de eerste wereldoorlog werd er verder gebouwd aan de basiliek maar werd Langerocks ontwerp verlaten. De gotische bouwstijl viel niet langer in de smaak en -geheel naar de tijdsgeest- opteerde men voor een monumentale Art Deco-stijl, naar een ontwerp van Albert Van huffel.

Toen Van huffel in 1935 stierf, werd diens project verdergezet door Paul Rome. Alhoewel de basiliek al in 1951 ingewijd werd, kwam de voltooiing er pas in 1970. De basiliek is bij de generatie net voor de mijne dan ook meer gekend als "bouwwerf" dan als architectonisch kunstwerk. Maar een groot kunstwerk is de basiliek van Koekelberg zonder enige twijfel. Het verbaasde mij dan ook dat er zo weinig mensen/bezoekers te bespeuren waren. Op de Montmartre krioelt het altijd van het volk, op de heuvel van Koekelberg waren we met een tiental. Soms begrijp ik de mensheid niet.

Een Italiaans ijsje in het Elisabethpark

Iets meer volk in het Elisabethpark aan de voet van de basiliek. De twee dochters die meewaren hadden er een Italiaans ijskarretje opgemerkt en ze waren, zoals steeds, 'uitgehongerd'. Geen probleem, zelf nam ik ook een hoorntje met één bananenbal en het smaakte me wel. Thuisgekomen bestudeerde ik de overdreven vele foto's en verdiepte me in het metsel- en betonwerk van de basiliek. Het zou gepast zijn, bedenk ik, om in de kerk, naast de kruisjes van de overleden parochianen, foto's op te hangen van alle metsers die hier hun truweel hanteerden. Iets moois kunnen ontwerpen of tekenen, is niet iedereen gegeven maar de uitvoering ervan, dat is pas echte kunst.

gratis ijs

Enkele opgeraapte ijsbollen (foto: gastheer)

Op de nationale feestdag (eergisteren) waren we in Niel bij As te gast bij een collega van die van ons. Alles was in gereedschap gebracht om er een gezellig tuinfeest van te maken. Toen donkere wolken, dreigend dondergegrommel en regen ons deel waren, werd besloten om het feest binnenskamers verder te zetten.

We zaten nog net buiten te schuilen onder de tuinparaplu toen we getuige werden van een wonderlijk natuurfenomeen. Grote ijsbollen, van formaat net geen pingpongballen, vielen uit de lucht. Het waren er niet veel maar de inslagen ervan maakten toch indruk op ons. We raapten enkele van die bollen op en de gastheer trok er een foto van (zie boven).

Gelukkig geen schade, ook niet aan de auto's die buiten geparkeerd stonden. Minder geluk in Heusden en omstreken. Vanuit Niel bij As was goed te zien dat de kern van het 'onweer' aan ons voorbijgegaan was. Ook in Tessenderlo, waar we wonen, was van het ijsfenomeen en de bijhorende storm niets te merken geweest. Maar toch, zelfs op mijn gezegende leeftijd maakt zo'n gratis cocktail-ijs toch enige natuur-verwondering los.

"Met de opwarming van de aarde", verklaart onze weerman op de TV, "gaan we meer van dat krijgen ... maar voorlopig is er niets abnormaals aan de hand".

verken zelf de maan

Op 21 juli 1969, vandaag precies 40 jaar geleden, zette Neil Armstrong (om 02:56:15 UTC) als eerste mens voet op de maan met de legendarische woorden 'It's one small step for (a) man, one giant leap for mankind.. ' Vijftien minuten later volgde Edwin Aldrin terwijl Michael Collins aan boord bleef.

40 jaar na deze maanlanding van Apollo 11 kan je via Google Earth 5.0 nu zelf de maan gaan verkennen. De exploratiemogelijkheden zijn zeer divers, de foto's hebben een opvallend hoge resolutie en een aantal videobeelden werden nooit eerder vertoond. Het introductiefilmpje belooft niks dan goeds.

Goed om weten: wie onze astronaut Frank De Winne aan de slag wil zien als loodgieter (wie gooit er nu ook nog maandverband in het toilet???) komt hier niet aan zijn trekken. Burggraaf Frank was bij de eerste maanlanding 8 jaar. :)

goed gezegd Albert

Als het goed is, moet het ook gezegd worden. Tijdens zijn toespraak voor de nationale feestdag kwam de koning der Belgen verrassend raak uit de hoek. Zo hebben we het graag: niet zeveren maar to the point!

Enkele passages waarin ik me volledig kan vinden:

"De crisis is grotendeels toe te schrijven aan het gebrek aan ethiek. In de financiële sector zijn talrijke verantwoordelijken onder druk van de markten bezweken om op korte termijn almaar grotere winstmarges te verwezenlijken, meestal onrealistisch, en zonder verband met de reële economie...

Die collectieve en individuele gedragen, samen met onvoldoende controle over de financiële tussenpersonen, hebben een wereldwijde financiële crisis veroorzaakt waarvan de impact op de reële economie verstrekkend is. Miljoenen banen in de wereld worden vernietigd, en de crisis heeft in ontwikkelingslanden tot bovenmatige gevolgen geleid die de meest kwetsbare bevolkingsgroepen treffen. Pleiten voor de ontwikkeling van een ethiek op economisch en financieel vlak lijkt me dan ook zeer belangrijk...

De nood aan normen slaat ook op het geheel van de bezoldiging van managers. Laten we ons eraan herinneren dat het financiewezen de economie moet dienen, en deze de mens. Het is van belang tot die grondbeginselen terug te keren...

Benevens de financiële sector, kunnen wij ons ook nog vragen stellen over het toenemende materialisme in onze samenlevingen, en of we niet veel meer belang moeten hechten aan familiale waarden, aan solidariteit, aan gemoedelijkheid en aan respect voor de andere...

De wereld bereidt zich geleidelijk voor om de economie te doen heropleven, om de ontwikkeling te bevorderen van technologieën die het milieu niet belasten en om energie te besparen. Het is dan ook nodig in onze Gemeenschappen en Gewesten een bijzondere inspanning te leveren om dat kwaliteitsonderwijs en die aangepaste beroepsvorming waarover ik het zojuist had te behartigen."

Er lopen wereldvreemdere koningen rond op aarde. En ook presidenten. Albert den tweede is de slechtste nog niet, dat is zeker. Maar toch: koningschappen zijn niet meer van deze tijd. Maar als ze dan toch het woord nemen, laat ze dan iets zinnigs zeggen. Albert volbracht zijn taak met onderscheiding.

landkaartjes

het 'donker' landkaartje

We hebben weer een paar heerlijke dagen achter ons. De vele zonuren brachten een hele nieuwe zwerm vlinders tot leven. Op de paarse vlinderstruiken zag ik tot mijn verrassing een vijftal distelvlinders en een paar gehakkelde aurelia's zitten. Zoveel distelvlinders was erg lang geleden. In de achtertuin fladdert al een paar dagen een tweetal landkaartjes rond. Ze zijn erg schuw en laten zich niet gewillig fotograferen. Maar dat kan ook aan mij liggen. Er bestaan nog soorten die zich uit de voeten maken als ik in de buurt kom.

Die landkaartjes zijn heel interessante vlinders. De soort vertoont namelijk 'seizoensdimorfisme' wat betekent dat de bij ons voorkomende generaties totaal verschillend van kleur zijn. In het voorjaar zijn de landkaartjes hoofdzakelijk oranje met vele zwarte vlekken en hier en daar wat wit aan de vleugelbovenrand (vergelijkbaar met de kleuren van de distelvlinders), bij de zomervorm (zie foto) die thans rondvliegt, is de grondkleur zwart met onderaan een oranje band en in het midden een witte band.

Echt zeldzaam is deze vlinder niet maar voor mijn tuin is het toch een nieuwe soort. Ik sluit niet uit dat het iets met mijn waterpartijen te maken heeft omdat, volgens de boekjes, het landkaartje graag in vochtige bossen vertoeft.

het zwarte gat

Zittend op het terras met een dampende koffie lees ik in De Morgen: "Alle mogelijke doemscenario's hadden de SP.a-strategen uitgedokterd en in ieder scenario was er plaats voor eerste opvolger Ludo Sannen in het Vlaams Parlement. Helaas ontspon zich een rampscenario en viel hij toch uit de boot." De gewezen groene minister en gewezen rode fractieleider "weet geen raad met die onzekerheid en heeft nu een beangstigend gevoel voor het zwarte gat waar hij voor staat. Hij is bijzonder teleurgesteld."

Cynisme overvalt me. Die domme strategen toch! Hem zo met een kluitje in het riet sturen! Misschien dat een betere verkiezingsuitslag had geholpen? En wat meer bescheidenheid? Want is het niet al te voorbarig en hoogmoedig om nog voor de stembusgang te weten dat de Limburgse lijsttrekker sowieso minister wordt? En dat zijn voorgewarmd zeteltje dan vrijkomt?

Als er één zekerheid in de politiek is, dan is het dat je er altijd rekening moet mee houden dat het plots afgelopen kan zijn. Politici houden daarom best hun voeten op de grond. Laten eerst het volk spreken en dan de partijstrategen. Kennen alle vervoegingen van gebruik-maken-van en mis-bruiken. Verdiepen zich in witte konijnen en haasje over springen. Trainen zich in klimmen én vallen. Weten àlles van politieke vluchtelingen: met wat geluk worden ze aan boord gehesen maar als er teveel zijn, worden ze terug over boord gekieperd. Intelligentie is meegenomen, een goede bloedlijn is handiger.

"Bijzonder teleurgesteld"? Over de combinatie Sannen-teleurstelling weten we in Tessenderlo alles af. Als groene minister voor leefmilieu presteerde hij het om een nieuwe chloorfabriek in het centrum van onze gemeente te vergunnen. Tegen de milieubeweging in. Tegen het partijstandpunt in. Persberichten en groene eisen, die hij nota bene vaak zelf ondertekend had, deden er niet meer toe. Jarenlang actievoeren en dossieropbouw werden om zeep geholpen. Zijn eigen achterban, aan wie hij zijn eerste ticket richting Brussel te danken had, noemde hij plots "extremistisch". En of dat wij "teleurgesteld" waren. Woest. Nu nog.

Dan loopt hij, niet gespeend van enig opportunisme, over van de Limburgse groenen naar de sossen en wordt hij door de SP.a flink in de watten gelegd. Schijnbaar is er een afspraak: Sannen heeft levenslang recht op een parlementair zitje. Met iets anders wordt geen rekening gehouden. Zeker niet met het opvoeren van mevrouw Lieten die roet in het feestmaal komt gooien.

Smeert uw gat in met roet en ge krijgt een zwart gat. Sannen sukkelt er nu mee. Wat een luxeprobleem, denk ik dan. Na zoveel jaren parlementaire wedde kan je zo'n tegenstoot best verwerkt krijgen, niet? Ik ken mensen die het moeilijker hebben. En dan zwijg ik nog over de vele vangnetten: hij kan terug les gaan geven (over ethiek... wordt dat niet moeilijk?), hij kan kandideren voor Limburgse gouverneur, hij kan als Yzerbedevaarder eens gaan polsen bij de NVA en hij kan zelfs gaan solliciteren bij Tessenderlo Chemie, waar hij zeker een goede indruk heeft nagelaten. Met zijn talent moet hij directeur kunnen worden.

Voila, het is eruit. Terug genieten van de vakantie. Er zijn interessanter dingen in het leven.

update 29/7/09:Minister van sociale economie (Freya) doet wat ze moet doen m.n. opkomen voor de mensen die uit de boot vallen: Sannen wordt kabinetschef.

Aalborg-Skagen

De voettocht met Gelijke Tred is voor de oudste dochter erg goed meegevallen. De ouders hadden de dochter meer gemist dan andersom, en dan weet je dat die eerste vakantietrip zonder de ouw geslaagd was. Voor zover Loes zich kan herinneren, werden ze met de bus afgezet in Aalborg en was de eindbestemming Grenen, het meest Noordelijk punt van Jutland.

Loes en een vriendin aan het korenveld

Ook die van ons en ik hebben ooit nog op de camping van Aalborg overnacht om later dat magisch plekje in Grenen een bezoekje te brengen. Dat landtongetje waar het Skagerrak en het Kattegat samenvloeien, is een van de weinige toeristische trekpleisters in Denemarken. We vonden het zelf ook heel bijzonder. In België hebben we zoiets niet. Maar wij deden de trip wel met onze auto, te voet is het natuurlijk een ander paar mouwen. Flink van de dochter en haar vrienden en vriendinnen.

bootje op het Kattegat

Loes kreeg van ons een digitaal kodakske mee. Een goedkope Lenco (3,1 Megapixels) met een SD-kaart van 2 giga. Plaats zat en uiteindelijk kwam de dochter met zo'n 200 foto's en enkele filmpjes thuis. Fototechnisch niet geweldig, meer de sfeer van The Blair Witch Project. Toch hier en daar een geslaagde natuurfoto: van het Kattegat, van korenvelden vol blauwe korenbloemen, van paarden en van rode koeien. Tof om te zien dat de dochter oog had voor het omliggende landschap en de natuur. 't Is haar met de paplepel meegegeven zeker?

Het eindpunt, Grenen met het Kattegat en het Skagerrak.

Volgend jaar wil ze opnieuw meegaan. Het wildkamperen en de verre wandelingen zijn haar prima bevallen. Alleen de WC-aangelegenheden vielen tegen. Een toilet aangeboden krijgen door vriendelijke Denen, maar toch in de bosjes moeten gaan zitten is mijns inziens ook wel wat té principieel. En dat geldt ook voor het afslaan van een lekkere Deense maaltijd. Dat soort warme contacten heb ik altijd erg belangrijk gevonden. Op een Jeetee of een Joepie (wandelvierdaagsen van de KSA) waren dat net de momenten om in te kaderen. Maar goed, als dat de spelregels zijn dan zij het zo.

Toch, Loes heeft ervan genoten, sportief en sociaal was het een pracht 9-daagse. Gelijke Tred mag fier zijn op hun initiatief. Bedankt ook Kristien en Lo voor de prima begeleiding en het heelhuids terugbrengen van de dochter en Co.

lievelingsboenkeboenk

Website 'ontdekt' via Melancholia, waarvoor dank.

wetstraat-humor

11 juli: Vlaamse FEESTdag... en dan gooien ze zoiets op je bord!