Voor we subiet naar 0110 vertrekken heb ik samen met de zoon nog eens een flinke tocht met de mountainbike gedaan. We rijden niet als bezetenen, we dragen geen fluopakjes (uit respect voor de vogeltjes) en houden rekening met andere weggebruikers. Met niets te vergelijken dus met de hordes zichzelf-afbeulende-fietsanarchisten-op-leeftijd.
Het plezantste aan zo'n zweetmoment is het ogenblik dat je aangekomen bent. Afstappen en recupereren zijn genotsvoller dan het fietsen zelf. Af en toe, zoals gisteren in Liebroek, levert je inspanning nog eens een extra surprise op: een hele vlucht wilde ganzen. Maar soms zorgen we zelf voor de 'surprise'. Doordat ik de kleinste wegeltjes ken in het stiltegebied Gerhagen, neem ik wel eens een ongebruikelijk paadje. Nog niet zo lang geleden verrasten we zo een man en een vrouw die in de bosjes zaten. Ze waren verkleed als joggers, - en thuis zullen ze ook wel gezegd hebben dat ze gingen 'trainen' - maar ze kwamen in feite konijntje spelen.
Van zo'n moment kan ik ook enorm (na)genieten. Haha, je had hun gezicht moeten zien!
1 oktober 2006
14 dagen
Het hoogtepunt van de "eigen kweek" van vlinders is het moment dat je ze in de natuur de vrijheid schenkt. 14 dagen heeft het beestje om er het beste van te maken want veel langer duurt het leven van een koolwitje niet. Enkele dagen na de geboorte beginnen ze reeds te paren waarmee de ganse cyclus van eitje tot imago van vooraf aan terug begint.
informatie: www.vlinderstichting.nl en www.wildzoekers.nl .
surf zeker ook eens naar www.uwtuinvolvlinders.nl/vlindertuin/ .
geboortekamer
De verzorgsters van de rupsjes en de poppen zijn heel fier met de geboorte van -ondertussen- zes koolwitjes. Deze nacht zijn er nog 4 geboren. Er zijn zowel zonen als dochters bij. Hoe je dit ziet? Niet zo moeilijk, de vrouwtjes van de koolwitjes hebben ook aan de bovenkant zwarte stippen. Vreemde vaststelling, het watje dat als geboortekamer dienst deed, was deze morgen besmeurd met bloedvlekjes. Dit had zelfs de papa niet verwacht. Aan de vlinderstichting eens uitleg vragen wat dat kan geweest zijn.
Met dank aan juf Kristien!
30 september 2006
avondvullend
Onze familie is een atletiekfamilie. Zelf heb ik ook enkele jaren atletiek gedaan. Mijn specialiteit was dat ik geen specialiteit had. Ik kon niks extreem goed, maar ik kon met zowat alles meedoen zonder me belachelijk te maken. Op het moment dat de tien rond er op de 100 zat aan te komen, ben ik beginnen te volleyballen omdat ik speedofobie heb. Nog wat later schakelde ik over naar handbal. Hier ben ik zelfs een aantal jaren scheidsrechter geweest. De bond riep mij meestal op om dameswedstrijden (2de nationale) te leiden. Ik was erg geliefd. Dit kwam omdat ik mijn fluitje slechts gebruikte als het echt nodig was. Zo kon het spel enige vaart krijgen. Het was ook de tijd van mijn bruingebrande benen. Zo is het me ooit overkomen dat jonge gasten na de match naar me toekwamen en zeiden dat "van iedereen die op het veld stond ik de mooiste benen had." Na die match ben ik niks meer blijven drinken.
De atletiekmicrobe is ondertussen doorgegeven aan de zoon des huizes. Zo gebeurt het dat hij naast voetballen en pingpongen ook al eens deelneemt aan een atletiekmeeting. Gisterenavond ging hij nog eens meedoen. Hij ging de 60 meter sprint doen, het kogelstoten en het verspringen. Om 7 uur startte de meeting. Rond half 10 uur waren we thuis. So what? Ik heb eens uitgeteld hoeveel minuten onze Jo werkelijk aan atletiek gedaan heeft. De sprint: 10,28 seconden. Verspringen: 3 X 15 seconden. Kogelstoten: 3 X 20 seconden en wat proefworpen. Samen zo'n twee minuten en half atletiek op een sportavond die voor ons 2,5 uur lang duurde.
Ik heb voor mijn kinderen alles over maar ik vond het een nogal povere avondvullende activiteit. In plaats van al dat wachten had ik liever de rupsjes van de dochter bestudeerd. Daar gaat hij weer? Neenee, de derde in rij is op school een vlinderproject gestart. Dit weekend staat het terrarium met koolwitjerupsen en enkele verpopte exemplaren thuis in bewaring. Ze krijgen regelmatig verse bladeren van witte- en boerenkool. Ook de papieren zakdoekjes op de bodem moeten dagelijks ververst worden ter voorkoming van ziektes. Want die constant koolvretende rupsen scheiden wat af. Deze morgen heb ik tientallen bolletjes opgeveegd. De drolletjes die in de hoeken van de lijsten bleven plakken, heb ik met mijn nagels losgepeuterd. Wie een epidemie wil voorkomen, mag niet vies zijn. En voor wat hoort wat. Jawel, een koolwitje werd geboren. Wat later klom het met zijn natte vleugels op een takje. Deze middag heb ik haar in de tuin de vrijheid gegeven. Het was een vrouwtje. Ik voelde me een beetje gynaecoloog. Gelukkig moest ik niet knippen of naaien want zoals je weet is een vlinder geen zoogdier en kan er ook niks dierbaars gescheurd worden.
De atletiekmicrobe is ondertussen doorgegeven aan de zoon des huizes. Zo gebeurt het dat hij naast voetballen en pingpongen ook al eens deelneemt aan een atletiekmeeting. Gisterenavond ging hij nog eens meedoen. Hij ging de 60 meter sprint doen, het kogelstoten en het verspringen. Om 7 uur startte de meeting. Rond half 10 uur waren we thuis. So what? Ik heb eens uitgeteld hoeveel minuten onze Jo werkelijk aan atletiek gedaan heeft. De sprint: 10,28 seconden. Verspringen: 3 X 15 seconden. Kogelstoten: 3 X 20 seconden en wat proefworpen. Samen zo'n twee minuten en half atletiek op een sportavond die voor ons 2,5 uur lang duurde.
Ik heb voor mijn kinderen alles over maar ik vond het een nogal povere avondvullende activiteit. In plaats van al dat wachten had ik liever de rupsjes van de dochter bestudeerd. Daar gaat hij weer? Neenee, de derde in rij is op school een vlinderproject gestart. Dit weekend staat het terrarium met koolwitjerupsen en enkele verpopte exemplaren thuis in bewaring. Ze krijgen regelmatig verse bladeren van witte- en boerenkool. Ook de papieren zakdoekjes op de bodem moeten dagelijks ververst worden ter voorkoming van ziektes. Want die constant koolvretende rupsen scheiden wat af. Deze morgen heb ik tientallen bolletjes opgeveegd. De drolletjes die in de hoeken van de lijsten bleven plakken, heb ik met mijn nagels losgepeuterd. Wie een epidemie wil voorkomen, mag niet vies zijn. En voor wat hoort wat. Jawel, een koolwitje werd geboren. Wat later klom het met zijn natte vleugels op een takje. Deze middag heb ik haar in de tuin de vrijheid gegeven. Het was een vrouwtje. Ik voelde me een beetje gynaecoloog. Gelukkig moest ik niet knippen of naaien want zoals je weet is een vlinder geen zoogdier en kan er ook niks dierbaars gescheurd worden.
philip catherine
Op zondag 26 november kan je in Zichem in Den Hemel Philip Catherine aan het werk zien samen met Philippe Aerts (b) en Mimi Verderame (dr). Ik zal er als grote fan van Catherine ook zijn. Het gebeurt ook niet elke dag tot zo'n jazztopper vlakbij de deur komt spelen. Ook reuzeinteressant en dus present: flat earth society (Oesterprinses) nu vrijdag 6 oktober in het CC van Hasselt.
Sinds 'Guitars', de LP uit 1975, volg ik Philip Catherine op de voet.
Sinds 'Guitars', de LP uit 1975, volg ik Philip Catherine op de voet.
vijverplanten
Een mayonaisepotteke met enkele stengels waterkruid kost al snel twee euro. Deze week ben ik van plan om mijn vijvertje uit te mesten. Ik kap dan altijd zo'n twee kruiwagens waterplanten op de composthoop. Ik vind dat zo'n zonde. Daarom deze oproep: als er natuurliefhebbers zijn die wat vijverplanten kunnen gebruiken (watermunt, pijlkruid,....), je kan ze bij mij komen halen. Een snel mailtje volstaat (muggenbeet@gmail.com). Dit aanbod geldt niet voor commerçanten of rechtse rukkers. Wel zelf af te halen in Tessenderlo!
28 september 2006
lachen met mij
"Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten!
Ik leverde bewijs van mijn bestaan,
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan!"
Onze goeie Bram Vermeulen verlegde een steen maar hij kreeg wel een beroerte. Dan moet ik nog niet klagen. Ik heb 10 jaar in de bouw gewerkt, vrachten en palletten stenen gesjouwd, ingeladen, uitgeladen en op mekaar gemetst en ik leef nog. Zelfs na urenlang drilboren. Oef. Maar of dat nog lang gaat duren, leven bedoel ik dan, dat weet ik niet zo zeker.
De kinderen verzoeken mij hun plastieken zwembadje naar het containerpark te verhuizen en een echte zwemvijver in onze tuin te maken. Ik verheug me erover dat ze denken aan een "zwemvijver" en niet aan zo'n afgrijselijke blauwe betonnen kuip met chloorwater maar beseffen ze wel wat een werk dat dat is?
Dat wordt zweten van 't graven en kruien want een graafmachine geraakt niet meer tot in onze tuin. Handwerk dus. Met de spade en de kruiwagen.
Aan 't kruis was het waarschijnlijk minder afzien.
Daarnet herinnerden ze me er nog eens aan. Je had beloofd na de vakantie papa! Ik heb uitstel verkregen tot het allerheiligenverlof. Dan heb ik wat vrije dagen. Dit leek hen een goed argument. Het is écht zo: op werkdagen zit fysische arbeid er niet meer in. Uitgeput kom ik thuis, ook al doe ik hoofdzakelijk complexe psychologische denkoefeningen. Als ik dan kan kiezen tussen stomende...(patatten voor de minderjarigen) of slapen dan moet ik geen seconde nadenken.
Op het werk lachen ze me telkenmale uit als ik dit zeg. En ze gaan helemaal uit de bol als ik ze vertel dat een zeldzame rups in je eigen tuin veel interessanter is dan wat doordeweekse mannen het absolute hoogtepunt van genot vinden. "Hier hebben ze weer ne frisse aangeworven", zie je ze dan denken. Met een onderbouwd discours toon ik dan aan dat 'patatten' erg overgewaardeerd worden maar aan de reacties te zien -rimpels op het voorhoofd, kruisgekrab, neengeschud- leid ik af dat ik niet van deze wereld ben. Een kalf onder hengsten.
Maar dit geheel terzijde. Of ik blog binnenkort over de vorderingen aan de zwemvijver of je leest (n)ergens dat ik finaal beland ben tussen de engerlingen en de wormen. Als die van het werk mijn doodsprentje gaan bijeenschrijven, kan je al raden wat de teneur gaat zijn:
Hij ligt nu waar hij het liefste ligt.
Insecten en ongedierte waren zijn grote liefde.
Treur niet.
Hij gaat zich nog amuseren daar onder de grond.
Eindelijk geniet hij van het leven.
En dan maar lachen op de koffietafel.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten!
Ik leverde bewijs van mijn bestaan,
Omdat door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan!"
Onze goeie Bram Vermeulen verlegde een steen maar hij kreeg wel een beroerte. Dan moet ik nog niet klagen. Ik heb 10 jaar in de bouw gewerkt, vrachten en palletten stenen gesjouwd, ingeladen, uitgeladen en op mekaar gemetst en ik leef nog. Zelfs na urenlang drilboren. Oef. Maar of dat nog lang gaat duren, leven bedoel ik dan, dat weet ik niet zo zeker.
De kinderen verzoeken mij hun plastieken zwembadje naar het containerpark te verhuizen en een echte zwemvijver in onze tuin te maken. Ik verheug me erover dat ze denken aan een "zwemvijver" en niet aan zo'n afgrijselijke blauwe betonnen kuip met chloorwater maar beseffen ze wel wat een werk dat dat is?
Dat wordt zweten van 't graven en kruien want een graafmachine geraakt niet meer tot in onze tuin. Handwerk dus. Met de spade en de kruiwagen.
Aan 't kruis was het waarschijnlijk minder afzien.
Daarnet herinnerden ze me er nog eens aan. Je had beloofd na de vakantie papa! Ik heb uitstel verkregen tot het allerheiligenverlof. Dan heb ik wat vrije dagen. Dit leek hen een goed argument. Het is écht zo: op werkdagen zit fysische arbeid er niet meer in. Uitgeput kom ik thuis, ook al doe ik hoofdzakelijk complexe psychologische denkoefeningen. Als ik dan kan kiezen tussen stomende...(patatten voor de minderjarigen) of slapen dan moet ik geen seconde nadenken.
Op het werk lachen ze me telkenmale uit als ik dit zeg. En ze gaan helemaal uit de bol als ik ze vertel dat een zeldzame rups in je eigen tuin veel interessanter is dan wat doordeweekse mannen het absolute hoogtepunt van genot vinden. "Hier hebben ze weer ne frisse aangeworven", zie je ze dan denken. Met een onderbouwd discours toon ik dan aan dat 'patatten' erg overgewaardeerd worden maar aan de reacties te zien -rimpels op het voorhoofd, kruisgekrab, neengeschud- leid ik af dat ik niet van deze wereld ben. Een kalf onder hengsten.
Maar dit geheel terzijde. Of ik blog binnenkort over de vorderingen aan de zwemvijver of je leest (n)ergens dat ik finaal beland ben tussen de engerlingen en de wormen. Als die van het werk mijn doodsprentje gaan bijeenschrijven, kan je al raden wat de teneur gaat zijn:
Hij ligt nu waar hij het liefste ligt.
Insecten en ongedierte waren zijn grote liefde.
Treur niet.
Hij gaat zich nog amuseren daar onder de grond.
Eindelijk geniet hij van het leven.
En dan maar lachen op de koffietafel.
27 september 2006
boemboemboem
De 0110-CD zit wel degelijk bij de Humo en terwijl ik dit typ, knalt hij uit de boxen. Heerlijke baslijn bij Axelle Red.
26 september 2006
het korte geheugen
"Vandaag, meer dan ooit, moet ik vaststellen dat ons werk (het blijven waarschuwen tegen extreemrechts en het VB) meer dan noodzakelijk is. Wij horen en zien zoveel dingen die ons aan vroegere tijden doen herinneren. Er is niet alleen de electorale doorbraak van het VB in ons land, maar ook in gans Europa neemt het neonazisme angstwekkende proporties aan. De opmars van die design fascisten doet me huiveren en beelden uit het verleden doemen weer op. Het doet me enorm veel pijn te moeten vaststellen dat het geheugen van de mensen zeer kort is."
Regine Beer -overlevende uitroeiingskamp- op Blokwatch (artikel Rony Boonen)
Regine Beer -overlevende uitroeiingskamp- op Blokwatch (artikel Rony Boonen)
puzzel met 6 stukken
Vlaanderen gaat zich in het buitenland profileren met een nieuw logo. Minister van Toerisme Geert Bourgeois stelde het nieuwe logo vanmorgen voor.
Maar wat blijkt? Die drommelse leeggemolken leeuw wordt nog maar eens uit zijn kot gehaald. 't Is wel geen heel agressief exemplaar met van die afgrijselijke klauwen waarvan je kippenvel krijgt, dat gelukkig niet, maar waarom in godsnaam weer een leeuw? Hoeveel leeuwen leven er in Vlaanderen? Een paar opgesloten in de dierentuin van Antwerpen, een paar rechtse snullen die zich leeuw wanen maar in feite brulapen zijn en dan nog een aantal bronzen en arduinen exemplaren.
Is het dan echt zo'n wereldvreemde vraag om eindelijk eens een modern logo te ontwerpen zonder deze Afrikaanse vleeseter? Hij mag dan al de koning der dieren zijn, maar wat heeft dit met de Vlaamse biotoop te maken? Waarom geen konijn, een trekpaard, een kieken of een mossel? Als jij een doorsnee Vlaming ziet, denk je dan aan een leeuw? Of als je de minister van toerisme bezig hoort, brult er dan een roofdier of zie je zijn gouden lokken wapperen? Niet dat ik van slechte wil ben, maar ik denk eerder aan een stokstaartje.
Zou die leeuw gewoon niet moeten dienen om te doen alsof we iets voorstellen? Wij, dat inktvlekje op de wereldkaart?
25 september 2006
.jpg)
24 september 2006
vlinderpracht
copyright: muggenbeet
Tijdens de onderbreking van het WK in Salzburg even de tuin in gewandeld. Tot mijn grote verbazing fladderde er een tiental vlinders rond de herfstastertjes. Het mild zonnetje bracht de dagpauwogen en de gehakkelde aurelia's op het lumineuze idee om Muggenbeet op te vrolijken.
Vliegensvlug mijn kodakje bovengehaald en een twintigtal foto's geschoten. De vlinders leken wel verslaafd aan de nectar want ik kon ze tot op enkele centimeters afstand benaderen. A lucky day. Op de foto één van de gehakkelde aurelia's. De diepe insnijdingen bij de vleugels verklaren waarom deze aurelia gehakkeld genoemd wordt.
dagpauwoog op FlickR
gepruts met foto's
De Raad voor de Journalistiek heeft een Richtlijn uitgevaardigd over beeldbewerking. De Raad wijst erop dat bewerkte journalistieke foto’s of bewerkt journalistiek beeldmateriaal de nieuwsconsument niet mogen misleiden. Om verwarring te voorkomen zal zo nodig in een begeleidende tekst of in het beeldonderschrift worden aangegeven dat het om bewerkte beelden gaat.
De afgelopen maanden zijn er, zowel in binnen- als in buitenlandse media, verscheidene incidenten geweest met foto’s die zodanig waren bewerkt, dat ze de realiteit vervormden. Zo waren er het 'kloonstempelen' van demonstranten, het extra toevoegen van 'vliegtuigraketten', het indrukwekkender maken van rookwolken, etcetera. "De geloofwaardigheid van de journalistiek dreigt hierdoor in het gedrang te komen", aldus de Raad.
De afgelopen maanden zijn er, zowel in binnen- als in buitenlandse media, verscheidene incidenten geweest met foto’s die zodanig waren bewerkt, dat ze de realiteit vervormden. Zo waren er het 'kloonstempelen' van demonstranten, het extra toevoegen van 'vliegtuigraketten', het indrukwekkender maken van rookwolken, etcetera. "De geloofwaardigheid van de journalistiek dreigt hierdoor in het gedrang te komen", aldus de Raad.
regenboogtrui
Zo'n 30 minuten geleden is in Salzburg het startschot gegeven voor het wereldkampioenschap wielrennen op de baan. De sportliefhebbers zijn natuurlijk allemaal benieuwd of Tom Boonen zijn regenboogtrui mag behouden.
Alhoewel België op het WK reeds een eerste gouden medaille veroverd heeft, dankzij een prachtprestatie van Dominique Cornu in het tijdrijden bij de beloften, zou het toch een ontgoocheling zijn mocht Tom naast het goud grijpen. Met minder zijn de mensen tegenwoordig niet meer tevreden. Zilver is iets voor de vergeethoek. Wij zijn ook benieuwd en zetten ons meteen voor de televisie tot de finish.
Voor de regio Mol-Balen zou het tevens een welgekome opkikker zijn want de voorbije dagen is het droefenis troef geweest. Op één week tijd werden we geconfronteerd met een mannenlijk in een beek, een vrouw die omwille van de moordende 'dodehoek' door een vrachtwagen werd doodgereden en een gewezen leerling van onze school die omkwam bij het oversteken van de weg. Tom is ook een ex-leerling van onze school. Succes is mooi maar erg relatief.
Alhoewel België op het WK reeds een eerste gouden medaille veroverd heeft, dankzij een prachtprestatie van Dominique Cornu in het tijdrijden bij de beloften, zou het toch een ontgoocheling zijn mocht Tom naast het goud grijpen. Met minder zijn de mensen tegenwoordig niet meer tevreden. Zilver is iets voor de vergeethoek. Wij zijn ook benieuwd en zetten ons meteen voor de televisie tot de finish.
Voor de regio Mol-Balen zou het tevens een welgekome opkikker zijn want de voorbije dagen is het droefenis troef geweest. Op één week tijd werden we geconfronteerd met een mannenlijk in een beek, een vrouw die omwille van de moordende 'dodehoek' door een vrachtwagen werd doodgereden en een gewezen leerling van onze school die omkwam bij het oversteken van de weg. Tom is ook een ex-leerling van onze school. Succes is mooi maar erg relatief.
23 september 2006
mysterie opgelost
Gisteren, toen ik naar huis reed van het werk, passeerde ik ter hoogte van Meerhout een hele stoet sjieke wagens met blauwe zwaailichten en vlaggetjes. Er was uitgebreide begeleiding door onze zwaantjes. Op het einde van de colonne reed er een superdeluxe mini-autobus. Zag ik dat wel goed? Allemaal Chinezen? Was het een mobiele target voor de Quick Response oefeningen? Of waren de uitbaters van de chinese restaurants in groep naar zee geweest? Neen, het moeten heel hoge pieten geweest zijn.
Ondertussen is het mysterie opgelost.
Ondertussen is het mysterie opgelost.
Abonneren op:
Posts (Atom)