begijnhofkerk Diest

Terwijl drie van mijn vier kinderen het beste van zichzelf gaven op het pingpongtornooi in Diest bezocht ik voor de eerste maal in mijn bijzonder boeiend leven de begijnhofkerk van het Diestse Begijnhof. Ik vond er prachtig houtsnijwerk uit de 17de eeuw.

zicht op het altaar

De begijnhofkerk of Sint Catherinakerk dateert uit de 14de eeuw en werd gemetseld in de typische ijzerzandsteen die je in onze regio op vele plaatsen (getuigenheuvels) terugvindt. De linkergevel van het kerkje wordt flink onderstut want de kerk is in niet zo'n goede conditie. Een trieste vaststelling die je voor veel Vlaamse 'beschermde monumenten' kan doen.

Een stierenkop, detail uit de preekstoel

In de kerk hangen heel wat schilderijen uit het begin van de 17de eeuw. Mij zegden ze niet zo veel temeer daar de lichtinval vs. schaduw de meeste werken onaanschouwbaar maakten. Mijn aandacht werd vooral getrokken door het mooie houtsnijwerk in de kerk. De preekstoel -"verboden toegang, instortingsgevaar"- is zeker de moeite waard. Hij is van de hand van Jan Mason en dateert uit 1671.

detail uit de ballustrade van het begijnenkoor

Ook de afsluiting van het begijnenkoor wordt toegeschreven aan Jan Mason. De getorste zuilen (zie foto boven) en de beeldengroepen onderstrepen het meesterschap van Mason. Tot mijn verbazing leverde een Google-zoektocht geen extra informatie op over deze houtsnijwerker. Ik kan moeilijk geloven dat zo'n stielman enkel werk heeft geleverd aan de begijnhofkerk van Diest. Iemand meer informatie?

Voor de geïnteresseerden: In het stedelijk museum van Diest bevinden zich ook nog stukken uit de Begijnhofkerk. In het begijnhof vindt ook iedere eerste zondag van de maand een tweedehandsboekenbeurs plaats. De verkopers kennen wel de prijs.

kleurige herfst

Het mag nu toch wel stillekesaan flink gaan regenen want mijn tuingrond is volledig leeggezogen. Op verschillende plaatsen stak ik mijn schup in de grond en overal komt er stuifzand tevoorschijn. Zelden meegemaakt. Het verwondert me dat de bomen en struiken er niet het loodje bij neerleggen. Ook de regenput is leeg en spuiten met drinkwater doe ik niet. Met af en toe een emmer te vullen in de vijver, waar het waterniveau ook behoorlijk laag staat, hou ik de vaste planten die op sterven na dood zijn, hopelijk in leven.

Toch niet alleen kommer en kwel in de tuin. De herfst is al stevig ingezet. De bladeren en rijpe appels vallen in grote getale van de bomen. En natuurlijk, de prachtige herfstkleuren steken de kop op. De verkleuring van de bladeren is nu op zijn mooist.

van rechtsboven met de klok mee: japanse esdoorn, druivelaar, gele pavia, sierappeltje, toverhazelaar, helianthus Lemon Queen, parrotia persica, kornoelje en in het midden de liquidambar.

muggenbeet als weldoener

Want wat lezen we vandaag bij PW Diest:

"Op de 5de plaats deze week komen we terecht bij personen die het goed menen met onze club. Deze week konden we onze 12 prachtige elektronische scoreborden in gebruik nemen. Dat we hiervoor de nodige gelden wisten rond te halen is zeker niemand ontgaan. Na de West-Vleterenavond, wafelverkoop en badeendjesrace konden we ons doel zo goed als bereiken. Ware het niet dat een 3-tal personen/families méér deden dan hun best.

Zij zorgden o.a. persoonlijk voor de aankoop van 1 elektronisch scorebord! Hartelijk dank hiervoor !! We hebben het over :

- Ludo + Kristien Rutten + familie
- Luc Vermandel + familie
- en de Rotary-club, waarvan Piet Melotte deel uitmaakt. "

Dit was graag gedaan beste club.

op clematisbezoek

Er was gisteren in 't land zoveel te doen dat het niet zo simpel was om er een keuze uit te maken. Het autovrije Brussel en Antwerpen spraken me ook erg aan, toch koos ik ervoor om een kleinschalige clematiskwekerij in Rillaar te gaan bezoeken.

In het kader van 'op de siertoer' stelden heel wat plantenkwekers hun geleeg open voor mensen die ook geïnteresseerd zijn in de bedrijvigheid achter hun zaak. Al vaak had ik die serres van de clematiskwekerij vlakbij de carpoolparking in Rillaar (nabij Scherpenheuvel) zien liggen. De mogelijkheid om nader kennis te maken met de eigenaars en de clematisteelt liet ik nu niet aan me voorbijgaan. Als je goede, op praktijkervaring berustende uitleg wenst, moet je bij de vakman zijn.

die van ons en de kleinste voor een grote partij clematissen

We werden vriendelijk verwelkomd door een van de twee gebroeders Van Nuffelen die de clematiskwekerij runnen. Zo'n 600 sterke en rijkbloeiende soorten kunnen ze te koop aanbieden. Stekken, verzorging en inpotten doen ze allemaal zelf. Ze leveren grotendeels aan de detailhandel maar ook particulieren kunnen er op zaterdag (van tien tot vier) terecht om hun favoriete clematissen op de kop tikken.

Echt goedkoop zijn ze niet -geen opruimprijzen- maar je krijgt hier zeker waar voor je geld. Alle clematissen worden in een tweeliter pot aangeboden, de plant is gegarandeerd ziektevrij en de goedgevormde clematissen bestaan uit drie tot vier stengels. En als je op zoek bent naar deskundige uitleg kunnen de gebroeders u zeker wegwijs maken in de geheimen van de koningin der klimplanten. Zelf sukkel ik als een echte sukkel met clematissen in mijn tuin. Hooguit twee jaren en dan geven ze de geest. Wat zou er schelen?

Eén van de zes clematissen ('Anita') die thuis wacht om geplant te worden

Ondertussen heb ik een antwoord. De bosgrond is ok maar wat mijn planten missen is paardenmest of koemest. In het plantgat moet voldoende organisch materiaal gemengd worden om de clematis jaar na jaar in de bloei te krijgen. En ik geef toe, hier ben ik nogal lui in. Eens geplant denk ik dat de natuur wel zijn plan zal trekken maar bij de bosranken volstaat dat niet. Af en toe moeten de mouwen worden opgerold en moeten de clematissen in de watten gelegd worden. Een tweede fout is een tekort aan water. Ik geef ze blijkbaar in droge periodes veel te weinig water (ik giet eigenlijk nooit) zeker omdat mijn bosgrond tijdens droogteperiodes in een mum van tijd volledig uitdroogt. In fijne stiefzand groeit natuurlijk niks.

Met de aankoop van 6 nieuwe planten ga ik nog eens een nieuwe kans wagen. Ik heb me voorgenomen om deze keer alles volgens de regels der kunst uit te voeren (een groot plantgat, veel water, paardenmest, goede potgrond) en eens zien wat dat op termijn geeft. Als het nu niet lukt dan zal het "de laatste keer" zijn dat ik me een partij clematissen aanschaf. Al weet iedere tuinliefhebber dat het verdorie moeilijk is om een elegante bosrank als de clematis montana of tangutica in bloei uit je winkelkar te houden.

Dina steunt protest van de boeren

Zo'n 2.000 melkboeren zijn vandaag naar het Waalse Ciney getrokken en hebben er uit protest tegen de lage melkprijzen 3 miljoen liter melk, ter waarde van 600.000 euro, uitgegoten. Een opmerkelijke aanwezigheid was er van 'boer zoekt vrouw' Dina. Haar steun was meer dan welkom want volgens deurwaarder Van Melkebeke werd dankzij Dina de kaap van 3 miljoen liter net overschreden.

Dina laat de boeren niet in de steek.

Kim is mama

Wist u het al? Kim Clijsters is mama! Je moet potdoof, stekeblind en als wortelknol door het leven gaan als je het ondertussen geen miljoen keren hebt gelezen en gehoord. Mama Kim krijgt buitensporig veel aandacht. Zoveel aandacht dat een veel interessanter verhaal verschrompelt tot een voetnoot.

Fawziya, een twaaljarig meisje uit Jemen, was bijna mama. Helaas bloedde ze dood. Geen beker voor haar, geen interviews, geen fotoshoots, geen burgemeester die een fontein gaat oprichten. Zelfs geen kind om in de armen te sluiten. Een klein kadertje in een beperkt aantal kranten. Meer zit er niet in voor Fawziya. Aan een tenniscarrière had het kind niet gedacht. Meer dan minuut holle woorden kan er voor haar niet worden uitgetrokken.

Clouseau strikt topmuzikant

Op de nieuwe CD zal de Vlaamse invloed prominent aanwezig zijn.

Bhumibol heeft me liggen

Na een bezoek aan een cafetaria in een Hasseltse sporthal stak er ineens een vreemde munt in mijn portefeuille. Het was een 2 euro lookalike die door mijn veel te groot vertrouwen in de rest van de mensheid rechtstreeks van de toog in mijn geldbeugel belandde. De grootte, de metalic kleuren en het gewicht kloppen maar het gebrild mannetje, de tempel en het geschrift zijn bij nader toezien hoegenaamd niet Europees. Kijk maar:

het vreemde muntstuk

Sommigen zouden kwaad reageren en spreken van bedrog en afzetterij -dat is het ook- maar ik vond het muntstuk vooral intrigerend en 'de toren' van een prachtige architectuur. Niettegenstaande het muntstuk door weinige automaten als vals wordt erkend, heb ik het omwille van zijn schoonheid nog steeds in mijn bezit. Ook al blijkt het na enig speurwerk slechts 0,21 euro waard te zijn.

Al heel wat vrienden en collega's hebben het stuk bestudeerd. De meesten denken dat het die 'Turkse valse' is waarover de pers enkele jaren geleden berichtte. Maar dat klopt niet. Het gebrild figuurtje is namelijk Rama IX, de koning van Thailand die we beter kennen als Bhumibol Adulyadej (°1927), de langstzittende monarch van de wereld. En die toren is natuurlijk Wat Arun Ratchawararam, ook wel “The Temple of Dawn” genoemd. Deze 79-meter hoge pagode is gebouwd in de Khmer-stijl en is één van de grote toeristische trekpleisters in Thailand.

Deze tempel aan de Chao Phraya River wordt veel bezocht. De inkom is er slechts 10 Thaise Baht.... oftewel het mysterieuze muntstuk. Geef toe, er zijn lelijkere manieren om opgelicht te worden.

vuurvlindertje

Vandaag had ik het genoegen om na een lange vakantie nog eens een ganse dag te mogen gaan werken. Het doet dan ook pijn als je om 16.00 uur reeds de grote schoolpoort achter je dicht moet trekken. De grote ledigheid die dan volgt, volbreng ik meestal node op mijn terras met uitzicht op de tuin en met enkele versgebakken pizza's grijpklaar voor mijn neus. Toch uw hart blijft op het werk. Je kent dat gevoel.

Gelukkig vond ik daarnet troost in de verschijning van een kleine vuurvlinder. Alhoewel deze vlinder niet zeldzaam is en eigenlijk in bijna heel Europa kan waargenomen worden, is hij in mijn tuin niet zo frequent op bezoek. De eitjes worden gelegd op zuring (vooral schapenzuring) en de vlindertjes zelf vinden hun nectar op heel wat kruiden. Per jaar kunnen er drie generaties vuurvlindertjes voorkomen. Mijn exemplaar bleek een heel rustig vlindertje te zijn dat zich gewillig liet fotograferen.

de kleine vuurvlinder

nanoseconde onnozel

De telenetreclame waarin Evi Hanssen ongeveer een nanoseconde naakt is te zien, krijgt heel wat mediabelangstelling. Dé boodschap is dat wie digitale televisie kijkt, heel gemakkelijk kan terugspoelen en pauzeren en bijgevolg de naakte Evi beter kan bewonderen. Ocharme. Heb je ze daar al zien staan? Is dat bloot? Wie voor zoiets zich een digitaal abonnement laat aansmeren, is wel heel onnozel. Kijk maar eens.

het framepje met de 'naakte' Evi

Wie bedenkt trouwens zoiets, Evi Hanssen in haar blootje met een olifantenslurf tussen haar benen. Moet je daar niet een beetje ziek voor zijn? Dat blijkt inderdaad zo te zijn want intiem contact tussen Evi Hanssen en een olifant werd al eerder gesuggereerd. Op muggenbeet dan nog wel.

Evi en de olifant (maart 2005), ook toen al grote liefde.

9.58

Bolt wint in Berlijn met een nieuw wereldrecord. Er waren wél geen Belgen bij.

hop op de camping

Iedereen kent wel de hop, de klimplant (humulus lupulus) met zijn vrouwelijke hopbellen waarvan de lupiline in heel wat biersoorten voor de nodige bitterheid zorgt. Over die hop wil ik het nu niet hebben wel over de hop, de vogel of de Upupa epops.

Ooit, in de jaren 50-60, kwam de hop nog regelmatig voor in Vlaanderen maar de laatste tijd is hij zo schaars geworden dat je van een gelukstreffer mag spreken als je nog een hop spot. Zelf heb ik nog nooit het geluk gehad om deze prachtige vogel in levende lijve te bespeuren en ik ben nu toch al heel wat jaren aan 't vogelen. Onze vakantie in Italië bracht hier verandering in.

een hop, vlakbij onze tent in Umbrië

Na ons kort verblijf in de buurt van Venetië sloegen we onze tent op aan het Trasimenomeer (Lago Trasimeno) op de grens van Toscane met Umbrië. Nadat we tegen valavond al een echte otter hadden zien zwemmen - heel wat Nederlandse kampeerders waren ervan overtuigd dat het een lokale reuzevariant van de waterrat was - verscheen de dag erop plots een erg kloeke hop voor onze tent.

Niettegenstaande zijn heel bijzonder verenkleed viel hij nauwelijks op. Hij hield zich erg stil en zijn kuif, die hij als een pauw kan tentoonstellen, bleef netjes dicht. Een wonderlijk moment. Ik vroeg een van de kinderen om er wat foto's van te maken en tot mijn verbazing liet de hop zich tot twee meter afstand benaderen. Hij werd precies graag 'getrokken'. Toen hij uiteindelijk opvloog werd zijn schoonheid nog duidelijker al vind ik de beschrijving hiervan in één van mijn vogelboeken ietwat overdreven: "in vlucht daarentegen is zijn vlinderachtige verschijning als vuurwerk".

nog een voltreffer, een kleine zilverreiger

Het Trasimenomeer, waarmee de Italianen het plan hebben opgevat om er een groot natuurpark van te maken, schonk ons bij een strandwandeling nog een voltreffer. Een kleine zilverreiger. Helaas bood mijn canon powershot onvoldoende zoommogelijkheden om er een kwaliteitsfoto van te maken.

Of ik in Italië nog bijzondere fauna of flora ben tegengekomen? Natuurlijk de vele olijfbomen die -in tegenstelling tot hun massaal geïmporteerde familieleden in onze contreien- het daar erg naar hun zin hebben, prachtige steeneiken, korstmossen, hele legers hagedissen, een vliegend hert en neushoornkevers, een koningspage die op de kleinste haar kleed kwam zitten en uiteraard heel veel Nederlanders (waarvan een kliek van de camping werd afgesmeten wegens luidruchtigheid, hoe kan het anders?) en Italianen die niet zelden onvriendelijk waren.

vandaag: il Palio di Siena

Tijdens onze vakantie in Italië reisden we zowel door Umbrië als Toscane. Grotendeels deden we onze trip van 16 jaar geleden over, toen nog kinderloos en met een klein iglotentje als slaapplaats. Siena was dit maal de grootste stad die we bezochten omdat we met Firenze (Florence) gaan wachten tot de kinderen wat groter zijn. Siena is ook de stad van de Palio, vandaag zelfs niks dan de Palio.

De Dom van Siena

In Siena, waarvan het historisch centrum behoort tot het Unesco-werelderfgoed, moet je 2 dingen zeker bezoeken: de Dom (Duomo) en het marktplein (Piazza del Campo). Siena's kathedraal is een pareltje van de Italiaanse gotiek terwijl de schelpvormige Il Campo beschouwd wordt als een van de mooiste marktpleinen ter wereld. Het marktplein vormt tevens het middeleeuwse decor voor de Palio, een gekke paardenrace waar de verschillende stadsdelen het tegen mekaar opnemen. Toevallig wordt net vandaag -op 16 augustus- de tweede Palio van het jaar gereden!

detail van de voorgevel van de Dom

Tijdens ons bezoek aan het marktplein was alles in gereedheid gebracht voor de paardenrace. De zittribunes waren gemonteerd en rondom de schelp was de tijdelijke renbaan bedekt met verharde okergele aarde. Omstreeks dit uur zal het plein volstromen met overenthousiaste Italianen en toeristen die het spektakel live willen meemaken. De paardenwedstrijd duurt slechts iets meer dan een minuut, drie rondjes van exact 339 meter rond het plein met name, maar er gaat een hele show aan vooraf. Het paard, met of zonder ruiter, dat als eerste de eindstreep haalt bezorgt zijn contrada (stadsdeel) de fel begeerde vaandel of palio. Start voorzien omstreeks halfacht p.m..

de familie op de plek van de Palio

De Palio wordt gestreden tussen de 17 stadsdelen van Siena. Per Palio mogen echter slechts tien contrada's meedoen. De overige zeven starten sowieso bij de volgende wedstrijd terwijl de drie resterende contrada's bij loting worden vastgelegd. Ieder stadsdeel heeft zijn eigen symbool, meestal een dier, met bijhorende vlag en kledij. Voor en tijdens de paardenren is zowat alles toegestaan, omkoping en mekaar met heet zweepje kloppen incluis, en heel vaak belanden door de scherpe bochten zowel een aantal jockeys als paarden met hun smikkel tegen de grond. Het is geen uitzondering als bijna de helft van de deelnemende paarden zijn ruiter kwijtgeraakt is. Allesbehalve diervriendelijk maar de Italianen zijn er wild van en gaan er in op alsof hun leven ervan afhangt. De winnaars feesten evenveel dagen als hun contrade overwinningen op zak heeft. Geheel terzijde: het gaat niet zo goed met de Italiaanse economie.

De marchanten in Siena verkopen ook de vlaggen van de contrada's

We konden er niet live bij zijn maar naar 't schijnt komt het rechtstreeks op de Italiaanse TV en ook op youtube staan een aantal filmpjes die een goed beeld schetsen van de Palio. Bezoekende toeristen doen er goed aan terplekke geen partij te kiezen en zich uit de voeten te maken als contradaleden daar om verzoeken. Een plaatsje op het centrale middenplein is gratis -laat kinderen evenwel thuis- een plekje op de tribunes of in de talrijke vensters kost stevig plaat.

Livestream hier.

Volgens mij kunnen alleen de Italianen zo gek zijn. Maar mooi om te zien. Vanaf 3:02 zie je de pallium, de vaandel, waar het allemaal om te doen is.

update 20.27 uur: Te gek! De deelnemende paarden kwamen aan de start om 19.10 uur, rechtstreeks te volgen op de RAI. Om 20 uur viel de uitzending weg voor het nieuws. Om 20.25 uur werd het nieuws onderbroken voor de wedstrijd die eindelijk van start gegaan was. Een uur en een kwartier was er dus niks anders te zien dan paarden die aan de start stonden en een paar valse starten! Uiteindelijk won de contrada van de Civetta, de uil.

città, spiaggia, piazza, arrividerci

Blogpauze.

een gekke clematis Rüütel

de clematis Rüütel bloeit weelderig

Eén van onze nieuwe aanwinsten in de tuin draagt de bizarre naam clematis Rüütel, een roodbloemige bosrank. Behalve dat de plant weelderig bloeit, is er iets heel bijzonders aan de hand. Op onze plant staan drie verschillende bloemen (zie foto): sommige bloemen hebben slechts 4 bloembladen, anderen vijf en nog anderen dan weer zes. Niet dat het me stoort maar wat voor aardigheid is dit nu weer?

Dit is ook een kerk

het kerkje van Meldert, Lummen

Van de basiliek van Koekelberg naar de Sint-Willibrorduskerk van Meldert is maar een kleine stap. De ontmoetingsruimte van de Meldertse gelovigen is dan ook een bijzonder geval. Sinds 1971 is het erkend als beschermd monument, maar ondanks deze "bescherming" en ondanks de almachtigheid van God stortte op 7 juli 2006 een deel van het schip en de hele kerkentoren in.

Meer dan drie jaar later ging ik er gisteren eens poolshoogte nemen. Ik was benieuwd naar de vordering der werken. Maar het viel wat tegen. De brokstukken zijn opgeruimd en er is een omheining geplaatst maar voor de rest is er weinig veranderd. Op een kleurrijke vlinderstruik op de achtergevel na. Geheel naar de traditie der ambtelijke traagheid is er sprake van 2010 als start van de heropbouw, "ten vroegste" wel te verstaan.

koekelberg moet je gezien hebben

Onze tafeltennisclub van Diest mocht vier jeugdspelers voor een speel- en trainingsweekje naar Aarlen sturen. Vertrekplaats: het Noordstation in Brussel. 's Zondags best te doen met de wagen want er is nauwelijks enige drukte. Ook zijn er parkeerplaatsen zat in de buurt van de protserige Belgacomtoren, vlakbij het station.

Jo en zijn clubgenoten vertrekken naar Aarlen

Nadat we het sportieve viertal heelhuids in handen hadden gegeven van de reisbegeleiders, zou het zonde zijn om meteen terug naar Limburg te rijden. Ik had het plan opgevat om eerst de stijlvolle klokkentoren van het Noordstation eens grondig te bekijken. Tussen al die joekels van het noordkwartier valt hij nauwelijks op en krijgt hij zeker niet de aandacht die hij verdient. Toch is dit modernistisch bouwwerk meer dan het bekijken waard. Gentenaars herkennen er misschien hun Boekentoren in en Antwerpenaars hun Boerentoren en dat is niet toevallig. Het Art Deco-gevoel is ook hier duidelijk aanwezig. Ik vind het zonde dat deze elegante klokkentoren zo weggedrumd wordt. Met een pleintje errond zou het een juweeltje worden waar Brussel ongetwijfeld kon mee uitpakken. Helaas.

De wondermooie klokkentoren van het Noordstation

Je voelt het al aankomen, liefhebbers van de bouwkunsten, van het Noordstation reden we naar onze nationale trots van de Art Deco, de basiliek van Koekelberg. Nota bene: het grootste Art deco-gebouw ter wereld en -op vijf na- de langste kerk ter wereld. Gene prul dus.

Ik heb de basiliek al ettelijke malen zien staan -je kan er ook moeilijk naast kijken- maar het was gisteren toch de allereerste keer dat ik de 'Sacré Coeur' van Brussel bezocht. En of ik onder de indruk was!

De basiliek van Koekelberg verdient het om in de schijnwerpers te staan

Koning Leopold numero twee zag in Brussel ook graag zoiets staan als de Sacré-Coeur op de Montmarte van Parijs. In 1905 werd er begonnen met een neogotische constructie naar een ontwerp van Pieter Langerock. Na de eerste wereldoorlog werd er verder gebouwd aan de basiliek maar werd Langerocks ontwerp verlaten. De gotische bouwstijl viel niet langer in de smaak en -geheel naar de tijdsgeest- opteerde men voor een monumentale Art Deco-stijl, naar een ontwerp van Albert Van huffel.

Toen Van huffel in 1935 stierf, werd diens project verdergezet door Paul Rome. Alhoewel de basiliek al in 1951 ingewijd werd, kwam de voltooiing er pas in 1970. De basiliek is bij de generatie net voor de mijne dan ook meer gekend als "bouwwerf" dan als architectonisch kunstwerk. Maar een groot kunstwerk is de basiliek van Koekelberg zonder enige twijfel. Het verbaasde mij dan ook dat er zo weinig mensen/bezoekers te bespeuren waren. Op de Montmartre krioelt het altijd van het volk, op de heuvel van Koekelberg waren we met een tiental. Soms begrijp ik de mensheid niet.

Een Italiaans ijsje in het Elisabethpark

Iets meer volk in het Elisabethpark aan de voet van de basiliek. De twee dochters die meewaren hadden er een Italiaans ijskarretje opgemerkt en ze waren, zoals steeds, 'uitgehongerd'. Geen probleem, zelf nam ik ook een hoorntje met één bananenbal en het smaakte me wel. Thuisgekomen bestudeerde ik de overdreven vele foto's en verdiepte me in het metsel- en betonwerk van de basiliek. Het zou gepast zijn, bedenk ik, om in de kerk, naast de kruisjes van de overleden parochianen, foto's op te hangen van alle metsers die hier hun truweel hanteerden. Iets moois kunnen ontwerpen of tekenen, is niet iedereen gegeven maar de uitvoering ervan, dat is pas echte kunst.