muggenbeets oudejaarswens

de juiste prioriteiten leggen, relativeren en op tijd eens lachen

let's do it in 2007 !

"suikerfeest"

Na drie uren zingen, wandelen, een klapke hier en daar en schuilen voor de regen wordt de snoepbuit op tafel gekapt. Het is een hele berg (zie foto) per man. Hier en daar wordt er fruit gegeven of schrijfgerei. Of het idealisme is of omdat de grote mensen het fruit zelf niet lusten, weet ik niet. Maar in 't algemeen houdt men zich aan snoepgoed, al rukt de chips ook op. Nu nog allemaal een hete douche nemen of het bad in want ze zijn stuk voor stuk doornat en bibberen van de kou. Daarna, zo zal je zien, zal de berg beetje bij beetje opgepeuzeld worden.

de snoepbende

vlnr: Heleen, Rani, Loes, Sara, Jo en Jarne

laat me niet te lang staan

Binnen enkele minuten start het nieuwjaarszingen in Tessenderlo. De kinderen uit de buurt komen een heel korte nieuwsjaarswens aan de voordeur 'zingen' en in ruil krijgen ze dan een snoepje. Ik weet niet of dit gebruik in veel gemeentes bestaat. Ik hoor dat elders iets gelijkaardigs geschiedt bij Driekoningen (voor geld) en Sint Maarten.

Het meest gebruikte liedje gaat als volgt:

"nieuwjaarke zoete, 'k heb kouw voete, laat me niet te lang staan want ik moet nog op een ander gaan". De klemtoon ligt mijn inziens op 'laat me niet te lang staan' meer dan op de nieuwjaarsgroet. De bedoeling is immers om binnen beperkte tijd zoveel mogelijk snoep te verzamelen, niet om de geburen een écht gemeend vrolijk 2007 te wensen. Wie zijn trouwens die ouwe zakken die de deur komen opendoen?

Onze kinderen zingen tegenwoordig volgend deuntje:

"wij wensen met vreugde u ahallemaal, een zalig en gelukkig nieuwjaar". Het zijn nog altijd dezelfde liedjes als in mijn jonge jaren. Ze worden als cultureel erfgoed doorgegeven van generatie op generatie. De oudere kinderen begeleiden ook de kleinsten. In 't begin doen de kleine dropkes alsof ze zingen maar op het einde van de dag kennen ze het liedje ook echt.

Alhoewel het slecht is voor hun tandjes, wens ik de Looise kinderen toch een prettige dag en een heel goed gevulde snoepzak.

5 dinges over muggenbeet

Als een trouwe hond neem ik de stokjes op van Goya en Schoefske. 't Gaat over dat stokje waarmee je vijf minder of niet gekende dingen over jezelf dient te vertellen. En het zou nog interessant moeten zijn zeker? En voor iedereens ogen bestemd? Wel, ik doe een poging. Eigenlijk een tweede poging want mijn eerste schrijfsels zijn bij Blogger ergens tussen de patatten terechtgekomen.

1. Uit mijn kindertijd herinner ik me dat ik geen spruitjes, gestoofd witloof en gebakken lever lustte. Dat laatste vies bruin bloedzuiveringsorgaan blijf ik walgelijk vinden. Witloof en spruitjes eet ik daarentegen tegenwoordig heel graag. Spruitjes zijn zelfs mijn favoriete groente geworden. Niet zomaar afgekookte spruitjes maar wel de restjes die de dag erna met een kwak boter opgewarmd worden en dan dat onderste laagje half aangebrande spruitjes, mmmm. Of hoe het kan keren.

2. Ik rook niet, ik drink nauwelijks, ik ga niet vreemd, ik hou niet van voetbal en wagens interesseren me ook geen zier. Ik ben, wat men noemt, een abnormale man. Ik compenseer dit 'gemis' met wat onnozelheden en fantasiën, zoals je op deze blog wel kunt merken. Wat ik wel heel graag doe, is zo af en toe een glasje cognac of Cubaanse rum (zie foto - lekkerder dan een vrouw en 't zaagt niet) tot mij nemen. Hoe ouder, hoe liever. Daar kan ik intens van genieten, evenwel niet in combinatie met mijn lievelingsgroente.

3. Op mijn leeftijd niks speciaals maar ik heb, behalve op mijn ziel, al heel wat littekens opgelopen. Tijdens het eerste leerjaar in de lagere school ben ik tijdens het sjotten met mijn kop frontaal tegen een regenpijp gevallen. De arts heeft de gapende wonde nogal veterinairs opgelapt waardoor ik er nu een snapke heb. Wat later ben ik tijdens mijn op-het-dak-en-in-de-boom-klimmen-periode eens van een schuin dak afgeschoven met mijn been recht in de schrikkeldraad (pinnekesdraad). Een litteken van zowat 10 cm wild vlees vindt u sindsdien aan de achterkant van één van mijn benen. Een derde litteken dateert uit mijn bouwvakkerscarrière. Onoplettend liep ik tegen een betonijzer dat nogal diep in mijn vlees drong. En bloeden dat dat deed. Mannen mét littekens zijn hot.

4. Onze familie is een atletiekfamilie. Ik heb dan ook al heel wat afgelopen, gekogelstoot en gespeerwerpt. Ooit, in Mol nota bene, won ik een jeugdveldloop. Niet omdat ik de snelste was, wel omdat de jongen die voor mij uitliep de verkeerde weg inliep. Stommerik, haha. Op het podium kreeg ik een mooi aandenken. Bij de prijsuitreiking, waar ik als winnaar een ruime keuze aan ramsjgoederen en onbenulligheden had, koos ik mijn eerste vinylsingle. Het probleem was wel dat wij thuis nog geen platendraaier hadden. Dat kwam pas jaren later wanneer ik mijn eigen centjes mocht investeren.

5. Ik lach graag en provoceer graag. In die mate dat mijn vrouw gewoonlijk preventief de tafelgenoten inlicht over mijn dirty gewoontes. Ik kan bvb. met vuur een stelling innemen en verdedigen alhoewel ik zelf er absoluut niet mee eens ben. Gewoon om te zien hoe de mensen (en vooral vrouwen dan die met een half oor aan 't meeluisteren zijn) hierop reageren. Vooral mijn historisch inzicht dat "alles beginnen fout lopen is sinds de vrouwen denken dat ze een eigen mening mogen hebben" is een kaskraker. Ook aan nepblondines vragen waarom ze hun haar in 't midden zwart verven (in feite de zgn. uitgroei) doe ik graag en dat met zichtbaar leedvermaak. Wat een rare kwast, zie ik ze zo denken en ik kan ze geen ongelijk geven. Ik ben een slechte mens met slechts één positieve kant nl. dat ook ik ooit eens mijn kopke neerleg.

Laïs huppeldepup

Uit de reizende fototenstoonstelling van de Gazet van Antwerpen. Bezocht, bekeken en ingeblikt in het Centraal Station van Antwerpen.

Samson denkt aan de papa's

Na een onderbreking van twee jaren zijn we gisteren terug naar de Gert en Samson kerstshow gaan kijken. Ondanks dat we rot-zitplaatsen hadden op een zijbalkon, waar het zicht erg beperkt werd door schijnwerpers, vonden de kinderen het toch een amusante voorstelling. Het scenario stelt nooit veel voor maar de combinatie van het toneelstukje, de live-uitvoering van gekende meezingers (de Samsonrock blijft een klassieker) én de prima danspartijen werkt wonderwel en mag gezien worden. Voor die prijs mag dat trouwens ook wel.

Dit jaar had Samson -al denk ik dat het vooral Gert is- ook aan de papa's in de zaal gedacht door drie missen in een badpak op te voeren. Ik zag een aantal halfwakkere vaders die plots rechtveerden en hun volledige aandacht herwonnen. De rosse van K3, die nochtans de perfecte keuze zou geweest zijn voor miss Schotland, was er -gek genoeg- niet bij. Maar toch bedankt Samson.

Voor én na de kerstshow slenterden we ook wat rond in de dierentuin (zie foto). Het grauwe en koude weer was niet aangenaam maar dat kon ons niet deren om er zowel voor als na de show een flinke wandeling te maken. De apen en de pinguins zijn en blijven de favorieten van onze kinderen. Zelf genoot ik vooral van de vernieuwde aquaria en de prachtige silhouetten van de majestueuze bomen (klik op de foto). De verzameling bomen is, wat mij betreft, indrukwekkender dan de vele opgehokte dieren.

Net voor we met de trein Antwerpen-Hasselt-Luik terug naar Diest reisden, zijn we in het centraal station nog even langsgelopen bij de fototentoonstelling van de Gazet van Antwerpen. Dit was een waardige afsluiter voor een onvergetelijke dag met grote cultuur. De afgevaardigde van de minister zal het zeker met me eens zijn.

als bloggen niet lukt

Er zijn van die avonden dat ik er niet toe kom om iets te bloggen. Déze avond bijvoorbeeld. Eén of andere troela zit me al de hele tijd af te leiden. Eerst zit ze met haar kont op mijn klavier, dan hindert ze mijn zicht door met haar "meisjes" te wiebelen, dan zeurt ze weer over haar nieren en -enkele seconden geleden nog- ontnam ze me mijn adem door met haar bleke en naar jasmijn ruikende dijen mijn hoofd in een klemgreep te houden. Blogt dan maar eens iets!

En volgens mij is ze nog van alles van plan.

een kleine quiz

Het is me pas vandaag opgevallen dat nevenstaande drie profielfoto's erg op mekaar gelijken. Weten jullie welke drie bloggers hier afgebeeld worden?

Wat ik me als beroepsafvrager wel afvraag: hebben ze toevallig hetzelfde idee gehad, is hier sprake van familie of vrienden of werden ze alle drie door dezelfde fotograaf onder handen genomen?

avondgenot

Voor een stomende nacht heb je twee opties: ofwel wind je je vrouw op, maar vermits de doorsnee vrouw bij haar geboorte geen veer heeft meegekregen, is het beter om haar remmingen te verminderen. Het triootje van hierboven verricht hierbij wonderen. Mijn buurvrouw verkoos mint-chocolate, mijn eigen vrouw is momenteel verlekkerd op de crème-caramel.

het 'verschrikkelijk' resultaat

Bij het kandelaberen (zie hieronder) van bomen moet je twee jaren verder denken anders is de pijn aan de ogen ondraaglijk.

tuinwerk

Onze zonnepanelen dreigden overschaduwd te worden door de twee alsmaar hoger worden solitaire haagbeuken in de voortuin. Zoiets kan fataal aflopen voor de fotovoltaïsche cellen dus moest er een oplossing worden gezocht. Net zoals ik eerder deed met de valse acacia (Robinia) aan de voordeur, zat er niks anders op dan deze bomen heel sterk in te snoeien, ook wel kandelaberen genoemd. Dit was een hele klus -uitsluitend aan de slag met een scherpe gebogen handzaag- waar ik toch een 5-tal uren zoet mee geweest ben.

Het is een verschrikkelijk zicht nu, zeker als 't je vergelijkt met de mooie silhouetten van deze morgen. Het doet pijn aan mijn ogen maar het is draaglijk omdat ik er zeker van ben dat het mottig "kapstokuitzicht" binnen een jaar of twee door de nieuwe uitlopers helemaal weggewerkt zal zijn.

In een wilde, ecologische tuin is kandelaberen ook een operatie die nooit nodig is omdat je bij het aanplanten van bomen rekening houdt met hun groeiwijze en de standplaats. Maar het idee om onze stroom met behulp van de zon te maken, rijpte pas jaren nadat onze voortuin was aangelegd. Er zat dus niks anders op. Rooien was momenteel geen optie. Moest er toch geen esthetisch aanvaardbaar herstel zijn, kan ik nog andere en kleinere bomen aanplanten.

Tijdens deze noeste arbeid heb ik toch kunnen genieten van de bloeiende winterjasmijn (zie foto), de geurende Viburnum bodnantense Dawn en de roze winterbloemetjes van de Prunus subhirtella autumnalis rosea. Alhoewel er geen sprake is van 'winter', liggen deze planten toch op schema. Zelf lig ik ook op schema. Ik ga nu douchen, me omkleden, nog wat eten en dan ga ik samen met 't vrouwke eindelijk ook eens naar Borat kijken.

DVD onder de boom

Het scheelde geen haar of er waren dit jaar GEEN geschenken onder de kerstboom. De kerstman geraakte bij zijn overkomst naar België in een hels avontuur betrokken maar gelukkig bereikte hij het Europese vasteland zonder veel kleerscheuren. Het is uitsluitend dankzij zijn stuurmanskunst en eindeloze moed dat ik vandaag een DVD rijker ben: King Kong ! Eerder deze week ontving ik ook de DVD-box van Monty Python waardoor ik momenteel nog een grotere fan van Terry Gilliam's animaties geworden ben dan ik ooit geweest ben.

bescheiden eskimo

De gebruikelijke kerststronk werd dit jaar ingeruild voor een kerstiglo met marsepeinen eskimo. De eskimo, die aan zijn rode neus te zien al redelijk veel vodka tot zich genomen had, liet, net voor hij doormidden werd gesneden, duidelijk verstaan dat de paus niet op hém moest rekenen om gaan te redden. Ik ben benieuwd welk alternatief de paus achter de hand heeft.

kerststal een mythe?

Dat Jezus, wiens verjaardag we trouwens vandaag vieren, geen blanke langharige knaap was, is alom geweten. Maar hoe langer, hoe meer mensen beginnen aan te nemen dat ook de kerststal een mythe is. Nieuw wetenschappelijk onderzoek, zoals dat alleen kan gevoerd worden door échte wetenschappers, toont aan dat de geboorte van Jezus moet hebben plaatsgevonden in een autogarage. Onze eigenste kerstgarage bevestigt deze thesis. Maar wat maakt het uit? Een prettig en warm kerstfeest voor alle muggenbeet-lezers!

Ebay ziet spoken

Ook het weekblad Knack wou haar steentje bijdragen aan het landmijnenprogramma van het Rode Kruis. Daartoe bood Knack op Ebay een originele Gal (zie prent) te koop aan. Maar dit was buiten de hallucinaties van Ebay gerekend. Ebay beschouwde het als een aanstootgevend object en haalde de tekening van het net. Knack biedt de originele cartoon nu maar te koop aan op haar eigen site. Je kan bieden tot 28 december 18.00 uur via webmaster_knack@roularta.be.

Ondertussen is ook de eindbalans van Music for life -het glazen huis van Studio Brussel aan het Leuvens station - bekend. Het werd een 'enorm succes' met 2.419.426 euro mede dankzij de verdubbeling van het verzamelde geld door de federale regering.

Als afsluiter zou er nu, volgens mij, een paginagrote advertentie in alle kranten moeten komen waarin alle bedrijven, die betrokken zijn bij de productie van die verschrikkelijke landmijnen, én hun financiers aan de schandpaal worden genageld. Geld geven om die mijnen op te ruimen is prima. Maar ik weet ook graag welke criminelen zich verrijken met deze verwerpelijke bussiness. Zou het niet beter zijn als deze klootzaken verplicht worden al die rotzooi zelf -met eigen handen- op te ruimen?

veiligheid in de kerstperiode

Of je nu een plastieken of een echte kerstboom in huis gehaald hebt, maakt niet zo veel verschil uit. Beide bomen zijn in combinatie met lichtjes, het kerststalletje en kaarsen een extra veiligheidsrisico. Daarom gelden ook dit jaar dezelfde tips als vorige jaren:

Plaats nooit brandende kaarsen in de nabijheid van de kerstboom, doof de lichtjes als je het huis verlaat of gaat slapen, zet Jozef ver genoeg van Maria en nodig nooit een eenzame Al Qaida-strijder met nitroglycerine uit op het diner. Of je kan, zoals Muggenbeet dit jaar deed, een beroep doen op Billy, één van 's lands meest bekwame brandweerlui. Billy geeft beginnende brandjes geen schijn van kans. Zijn slang blust alles.