weg triestige gevel

Kiekeboe in de Antwerpse Paradijsstraat

Kortelings geleden had ik het over het gebruik van "trompe l'oeil" in de tuin. Maar bij geen enkele toepassing komt deze foefelarij beter tot zijn recht dan bij muurschilderingen. Het is een kunstje dat al honderden jaren wordt toegepast, niet zelden om welgestelder te lijken dan men werkelijk is. Fake marmeren zuilen of uitzichten op immense Engelse parken bijvoorbeeld. Heel recent zijn daar ook nog keigoede straattekenaars bijgekomen die kloven op stoepen tevoorschijn toveren waar je niet over durft lopen uit schrik om er in te vallen.

Een zeer interessante 'trompe l'oeil' zag ik het voorbije weekend in de Paradijsstraat van Antwerpen vlakbij de Ossenmarkt. De stripmuur van Merho fleurt er niet alleen de nogal triestige gevel van een hoekhuis op maar wekt ook de illusie dat je daar een groen steegje kan inslaan. De Paradijsstraat wordt er bijna echt een paradijs. Liefhebbers van stripmuren kunnen in Antwerpen trouwens een stripmurenroute volgen.

Ook een schoontje zag ik op de binnenkoer van het Rockoxhuis, waar de ARGUS-prijsuitreiking plaatsvond. Naast een aantal klassieke uitvoeringen waarbij vergezichten worden gesimuleerd kan je er ook dit tafereeltje vinden:

mooie mannetjespauw met kippen

Niet zo mooi als echte beesten -vooral minder beweeglijk- maar het brengt kleur in de keet. Liefhebbers van 'trompe l'oeil' moeten zeker eens gaan kijken op deze website waar je duizenden voorbeelden kan bewonderen. Zoals je kan merken, zijn er nog mensen/kunstenaars die van deze wereld een schonere plek willen maken. Wellicht behoor je er zelf ook toe, of niet?

Ons babka 101

Babka, de Oekraïense grootmoeder van mijn vrouw...

en de overgrootmoeder van mijn kinderen is vandaag 101 jaar geworden. Zondag hebben we 't met de hele familie reeds gevierd en vandaag kwam de burgemeester langs. In het Belang van Limburg staat een reeks foto's. Naast babka vind je er ook haar nog 2 levende dochters, Lena en Therese. Ook de taart staat erbij.

niet met mij!

Phishing in mijn inbox. Een poging om mijn bankgegevens te onfutselen. G-mail gooide de e-mail automatisch in de spamfolder. Toch even op de bijhorende link geklikt en opnieuw meldde Google Chrome mij dat het een bekende phishing-website betrof. Prima van Google. Opgelet dus: men is bezig met de KBC-klanten in de zeik te nemen. Maar niet met mij krapul.

Gisteren had de bank zijn klanten nog gewaarschuwd voor internetcriminelen. Die phishing-wormen stuurden mij volgend (vals) bericht:

dé ontdekking van de dag

zicht op Antwerpen van op de overkant

De Antwerpenaren onder jullie gaan zich een breuk lachen maar dat neem ik er graag bij: wij hebben tijdens ons dagje Antwerpen voor 't eerst kennisgemaakt met de Sint-Annatunnel, beter bekend als de voetgangerstunnel onder de Schelde. Het was meteen dé ontdekking van de dag om niet te zeggen van de voorbije maanden. Schoon en charmant dat die tunnel is! Hoe is ' t mogelijk dat ik nog maar van vorig jaar - dankzij een toeristisch programma op de TV - weet dat je te voet naar de overkant kan? Maar we hebben dit wijd gat in onze cultuur nu dus ruimschoots goedgemaakt met een stevige wandeling en een haast kinderlijke bewondering van de binnen- en buitenkant.

unieke houten roltrappen, heel charmant

De werken aan deze tunnel begonnen in 1931. Acht maanden vroeger dan voorzien, op 14 augustus 1933, was het huzarenstukje al geklaard. Op kleurrijke muurtegels zijn de belangrijkste gegevens weergegeven: de lengte van de tunnel is 572 meter, het voetpad bevindt zich 31,57 meter onder de deksteen van de kaaimuur en de inwendige diameter bedraagt 4,30 meter. De tunnel, de beide toegangsgebouwen en de volledige technische uitrusting werden in 1997 als monument beschermd.

de voetgangerstunnel onder de Schelde, sfeer in overvloed

De netheid van de ganse tunnel valt ons meteen op. Het zou de properste straat van gans Antwerpen zijn. Elke dag wordt de Sint-Annatunnel droog gepoetst en iedere week 'met nat'. De duizenden gele muurtegels worden om de 5 weken met de hand schoongemaakt. Een hele klus, lijkt me. Zou hier GSM-bereik zijn, vroegen we ons af. Tegen de verwachting is er een vlekkeloos bereik. Ik lees ergens dat fietsers sinds 1995 toegelaten zijn mits ze zich houden aan voetgangerssnelheid ('stapvoets'). Blijkbaar wordt dat niet ernstig genomen met heel wat belgerinkel tot gevolg. Bijna 20 jaar lang werd er tol geheven: een halve Frank voor een gewone voetganger en een kwartje erbij voor een fiets. 

met de houten roltrappen de diepte in

Naast de ronduit prachtige authentieke roltrappen is er aan beide kanten ook een lift voor zo'n 40 personen. De meeste fietsers dalen af via deze liften maar de sportievelingen onder hen, of zij die geen geduld hebben om te wachten op de lift, zetten hun fiets gewoon op de roltrappen. De wandeling naar de linkeroever duurt wel even. Het lijkt me nu, na onze ontdekking, een verplicht nummer voor elke toerist. Het zicht op Antwerpen vanaf Sint-Anneke is daarenboven heel bijzonder. Het grijze, nevelige weer beperkt de kleurenintensiteit van de stad maar plaatst de kathedraal en de Boerentoren in een fotogeniek kader. Het MAS is niet veel meer dan een schim, iets wat in de nabijheid van de Schelde sprookjesachtige, wat griezelige kiekjes kan opleveren.

De toegangsgebouwen zijn van de hand van Emiel Van Averbeke

Over de Boerentoren gesproken, de eerste schetsen ervan waren van de hand van Emiel Van Averbeke die toen hoofdbouwmeester van de stad was. Van Averbeke ontwierp ook de beide toegangsgebouwen van de Sint-Annatunnel. Ze misstaan niet in zijn schitterend oeuvre. 

Thuisgekomen lees ik op Wikipedia dat de Black Box Revelation een clip hebben opgenomen in de tunnel. Mijn jongste broer wist dan weer dat er op de albumhoes van de Kreuners' 's Nachts Kouder dan Buiten ook een foto van de tunnel staat. Heel wat Antwerpenaren zouden er ook hun trouwfoto's laten nemen. Het verrast me niet. De sfeer in en rondom de Sint-Annatunnel is heel apart. 

Toen we -in familiekring- kond deden van onze "grote ontdekking" bleek dat zowat iedereen de voetgangerstunnel al lang kende. Sommigen waren er met de school al geweest, iemand was er zelfs al doorgefietst richting zee. Ons enthousiasme werd er alleszins door getemperd. Het blijft -voor mij en die van ons- een ontdekking van formaat. 

prijsuitrijking

iedere genomineerde ontving ook dit VELT-pakket

In het Rockoxhuis in de Antwerpse Keizerstraat werden we gisteren verwacht voor de 'proclamatie' van de tuinwedstrijd "De Groene Verleider" van Argus. We werden half augustus al blij gemaakt met de melding dat onze siertuin genomineerd werd en nu blijkt dat de jury, waaronder Groene Vinger Jean Vanhoof, onze tuin ook nog de 4de prijs gaf. Op 71 inzendingen binnen de categorie Landelijke Tuinen is dat natuurlijk een mooi resultaat.

Op het officiële diploma hieronder zie je waaruit ons prijzenpakket bestaat: voor 100 euro aankoopbonnen bij AVEVE, een VELT-boekjespakket, een vogelbad en een kruidenpot. Niet slecht en er nog een keurige receptie bovenop.  Vermits we kozen voor de trein worden het vogelbad en de pot achterna gestuurd. Nogal een service hé!

De 4de prijs voor onze natuurvriendelijke tuin

Na de receptie had ik nog een korte babbel met Jean Vanhoof wiens boekje over zwemvijvers toch een belangrijke inspiratiebron was. Hij is momenteel met een nieuw boek bezig -iets over verticale tuinen, denk ik- en is van Mol naar Antwerpen verhuisd. Naar een stek zonder tuin. Straf vind ik dat. Zwemvijvers aanleggen doet hij nog steeds. Bij de voorstelling van de genomineerde tuinen vertelde hij eerder dat de jury niet in de mogelijkheid was om alle tuinen te bezoeken (tijd en afstanden en zo...) en dat vond ik wel jammer. Bij ons was de jury niet geweest waardoor heel was aspecten en creaties onbekend bleven. Het wilde karakter van onze tuin heb ik bijvoorbeeld bij de inzending (foto's en tekst) te weinig in de verf gezet. Blijkbaar werd net dat nogal geapprecieerd. 

Tuinen in een wedstrijd gieten is sowieso een moeilijk iets (in feite mijn ding niet) want de inrichting ervan, de plantenkeuze, de klemtonen, ... zijn een uitgesproken subjectief gegeven. Maar het was toch eens plezant om er aan mee te doen. Bovendien gaf de proclamatie ons de gelegenheid om nog wat onbekende stukken Antwerpen te verkennen. Daarover kortelings meer.

(Wie onze tuin uitgebreid wil bekijken, kan terecht op dit webalbum.)

Update 19/11/12: ARGUS heeft intussen een PDF met foto's online gezet. Je vindt er onder meer 3 van mijn ingezonden foto's.

de suur en de schuifaf

de eik werd bevrijd van de dwarsligger

De kinderen worden groot. Schommelen of schuifaffen behoort tot de verleden tijd. De voorbije zomer heb ik het niet 1x zien gebeuren. Ergens is dat wel jammer vooral omdat die kindertijd zo snel voorbij gevlogen is. Ook het houtwerk van beide speeltoestellen heeft zijn beste tijd gehad. Hoewel geïmpregneerd zit het rot er behoorlijk in. 

De ladder van de schuifaf werd al meermaals gerenoveerd maar daar kunnen we niet bezig mee blijven. Zeker niet voor 't oog alleen. Daarom heb ik gisteren de knoop doorgehakt en werden de suur (streektaal voor schommel), de hangstok en de schuifaf gedemonteerd. Dit lijkt banaal maar feitelijk werd er een heus tijdperk afgesloten. 

Enkel de trampoline blijft nu op de speelweide nog overeind. Voor de rest is het er maar kaaltjes, daar onder de drie eiken. Er kunnen nu weeral nieuwe plannen worden uitgebroed. Die van ons heeft al laten horen dat het er in de zomer heerlijk vertoeven is, onder de deugddoende schaduw. Ze zou er graag 2 dekchairs, of hoe noemen ze die dingen, placeren. Ik bedenk wel iets.

de schuifaf

treurceder

Onze treurceder in de voortuin

op de achtergrond: haagbeuk (groen) en amberboom (rood-geel)

gevonden wat ik zocht

Door de afboording van het tuinpad is er een nieuwe terreinafbakening gekomen voor de vaste planten rondom. Door de bijkomende ruimte -waarop ik gehoopt had- ontstond er plek voor zo'n 20 nieuwelingen. Ik had aan het scheuren kunnen gaan maar verkoos deze keer toch om op zoek te gaan naar nieuwe vaste planten, soorten met een oranje herfstgloed. Lang duurt zo'n zoektocht bij mij niet want hun intense kleuren kon ik al van ver in de massa onderscheiden. 

Mijn keuze viel op een wolfsmelk die ik ooit nog geprobeerd heb, een vlindervriendelijke geranium en een minder bekende wederik die goed verwildert. Ik trok van ze alle drie een foto om je de warme herfstkleuren te kunnen tonen. Ze werden zonet geplant en ze passen als gegoten in onze tuin. De wintertest komt er zo te voelen ook aan.

Euphorbia griffithii 'Fireglow'

Geranium sanguineum 'Max Frei'

Lysimachia clethroides

heerlijk tuinweer geeft actieve tuiniers

Heleen voor het konijnenhok

Onze drie konijnen doen het nog steeds goed. Ze zien er stralend gezond uit. Dat is mede dankzij de uitermate goede zorgen van de dochters, waarvan de jongste naar mijn inschatting de actiefste is. Vandaag heeft ze het hok en de buitenren weer een flinke beurt gegeven. Dat kwam als geroepen want de konijnenmest kon ik prima gebruiken bij de aanplant van een nieuwe ligusterhaag.

ligusterhaag aan de oosterzijde

Omdat de bodem uitgeleefd was, werd voor elke ligusterplant een flink gat gegraven waarin ik goede tuingrond kapte. De grotendeels wintergroene ligustrums kregen stuk voor stuk een volledige emmer water om een goede start te nemen. Rond de planten werd zelfgemaakt haksel -dat deed ik gisteren- gelegd tesamen met de konijnenmest. Voor de haag creëerde ik een gemengd struweel met in hoofdzaak Spaanse aken en kardinaalsmutsen. Alle drie doen het in onze tuin prima, de Acer campestre en de wilde kardinaalsmuts zaaien zich zelfs spontaan en veelvuldig uit. Zij zorgen respectievelijk voor schone gele en rode herfstkleuren.

afboording met boerenkasseien 

De voorbije weken heb ik voorts niet stilgezeten. Met een tweede vracht boerenkasseien heb ik één van de tuinpaden afgeboord. Het is de bedoeling dat er tussen de kasseien een laag haksel komt, toch een van de meest natuurvriendelijke paadjes die je kunt maken. De kasseien liggen gewoon in de tuingrond, zonder witte zand of cement. Kenners hebben het al in de gaten: ik heb bij het pad een portie "trompe l'oeil" toegepast. Het pad wordt naar achteren toe beetje bij beetje smaller en smaller waardoor de tuin veel dieper lijkt dan hij werkelijk is. 

In de rechter bovenhoek zie je de roodverkleurde Acer griseum die we -bijna dag op dag- 2 jaar in onze tuin hebben. Vooraan links zie je de lekkere en lichtkleverige Japanse wijnbes. In de V van de kasseien heb ik de nieuwe Fothergilla's geplant die ik van mijn neef cadeau gehad heb. Ik verwacht er veel van: ze hebben mooie geurende bloemen en ze behoren tot de mooiste herfstverkleurende struiken. 

blijf niet aan de kant staan

dan ben ik maar stom

Wie is er nu zo stom om de dikke stam van een Amerikaanse eik zo maar te laten rotten in zijn tuin? Ik en wel hierom:

plaats zat voor de elfjes

(je zou er ook een schoon meubel kunnen van laten timmeren maar

of het zo verfijnd gaat zijn als deze elfenbankjes?)

meteen goedgekeurd

Behalve 20 kg gemengd vogelzaad in bulk kocht ook onlangs ook een elegante en kleurrijke 'Fiësta Diner' om de vogels te helpen met het doorkomen van de winter. Dat ding is heel gemakkelijk op te hangen en met een bekertje is het zo gevuld. Binnen enkele minuten hadden de mezen al in de mot dat daar ook eten te rapen viel. Niet lang daarna was de boomklever ook van de partij (zie foto - niet zo scherp wegens duisternis en afstand en ISO 800). Mijn groep huismussen neemt ook haar deel van de 'buit'. Ook de staartmezen en de kuifmezen zijn in de tuin present. Om maar te zeggen dat ecologisch tuinieren met een goed gekozen beplanting u veel (vogel-) plezier bezorgt. 

boomklever in de "Fiësta Diner"

Tegen de middag nog een 2de foto gemaakt, als het al ietsje lichter was:

boomklevers zijn een plezier in de tuin

historische vondst

De Looise grond gaf opnieuw één van zijn geheimen prijs

Bij graafwerken in onze tuin werd deze historische vondst gedaan. Wellicht gaat het om een ijzeren mini-spade. Deze vondst is niet onbelangrijk want tot op heden was niet bekend dat de Romeinen ook in een zandbak speelden. In Tessenderlo zijn niet alleen een aantal ijzerzandsteenheuvels, de zogenaamde getuigenheuvels, maar ook verscheidene stuifzandduinen. Vermoedelijk was er vroeger in onze tuin zo'n gele-zand-duin, een ideale speelplek voor de Romeinen, zo blijkt.

(Ook interessant: lijkwade gevonden in Tessenderlo.)

planttijd

de eikenbladhortensia heeft een mooie herfstverkleuring

Zolang het niet vriest, is november een uitgelezen moment om bomen, hagen en struiken te planten. Dit is zeker het geval voor het plantgoed dat met blote wortel wordt aangeboden. Wie verlekkerd is op de allermooiste verkleuringen heeft in de kwekerij zijn uitgekozen exemplaren gereserveerd. Of er tenminste toch goed rondgekeken welke planten voor een krachtige herfstboost in de tuin kunnen zorgen. Gelukkig is de natuur zo lief om naast het saaie bruine blad ook voor oranje, gele, rode, paarse (en alle schakeringen daar tussenin) bladeren te zorgen. Keuze te over. Zo veel dat het moeilijk kiezen is.

de donzige fluweelboom verkleurt opvallend oranje

Op 2 Fothergilla's na, die nog in pot staan, werden mijn uitgesproken herfstplanten jaren geleden reeds in de grond gestoken. Dit plantseizoen heb ik uitsluitend appelbomen en 2 magnolia's aangeplant. Wat nu de beste of de schoonste herfstboom of -struik is, is niet te zeggen. Zelfs binnen dezelfde soort kan de verkleuring soms variëren (Parrotia en kornoeljes) en enkele vriesdagen kunnen de mooie gekleurde bladeren plotsklaps op de grond doen belanden (Ginkgo biloba en Fraxinus). Er zit niks anders op dan zelf goed rond te kijken. Kwekerijen, parken en tuinen... daar kan je best je keuze maken.

de Japanse notenboom wordt volledig geel

Toch wil ik enkel suggesties doen waarvan je geen spijt gaat hebben. Bij de bomen zijn er m.i. enkele uitschieters: de amberboom (Liquidambar), de Parrotia persica en de schaarser aangeboden Fraxinus angustifolia 'Raywood'. Wie van geel houdt, zal van de Ginkgo biloba of de inheemse lork (Larix) zeker blij worden. 

Bij de struiken of kleinere bomen gaat mijn voorkeur uit naar de bloemkornoeljes (Cornus florida), de oranje verkleurende fluweelboom (vermeerdert zich gemakkelijk met worteluitlopers), de toverhazelaars (Hamamelis intermedia) die je na de bladval nog eens extra vertroetelen met hun geurende lintbloemen, de uitmuntende krentenboompjes en de blauwbessen. Bij de Japanse esdoorns heb je ook prachtige exemplaren - de mijne wordt zo volledig knalrood- maar de precieze benaming van deze variëteit ben ik kwijtgeraakt. Ook de eikenbladhortensia en de kardinaalsmutsen verkleuren mooi.

de wilde wingerd kent zijn gelijke niet

Wie zijn volledige gevel in een warme herfstgloed wil tooien, moet zeker de wilde wingerd (Parthenocissus tricuspidata) een plaats geven. Naast de roodverkleurende bladeren komen er ook schone bessen in. Het grote voordeel van deze klimplant is dat hij volledig zijn plan trekt. Geen draden of klimrekken nodig. Zijn zuignapjes (precies kleine kikkerpootjes) klimmen werkelijk overal tegenop. Deze wingerd was niet voor niets ook de lievelingsplant van Hundertwasser.

palmhartengerecht

wie werkt, moet ook eten

Een bijzonder gerecht en slechts 10 minuten werk. Dat is altijd meegenomen. Ik maakte het onlangs voor mezelf klaar. Niet uit een kookboek of de Libelle maar eerder toevallig door al het bruikbaars dat nog in de schappen lag bij mekaar te zoeken. Puur uit intuïtie bekwam ik een lokerige spaghetti met Peruaanse palmharten. Echt lekker. Moest mijn naam Piet zijn, het recept zou nu gedrukt en al op de Boekenbeurs te koop zijn. Maar mijn naam is niet Piet, gelukkig.

Recept voor dit 10-minuten-gerecht:

- Kook een portie spaghetti (of andere deegwaren) gaar. Persoonlijk ga ik net iets verder dan al dente.

- Terwijl de pieten gaar koken (niet dé Piet), stoof je 3 teentjes look en een halve ajuin in olijfolie. Vervolgens doe je hier 2 grof gesneden tomaten bij en uiteindelijk ook de Peruaanse palmharten (verkrijgbaar in een glasbokaal bij de Wereldwinkels).

- Zet het vuur af en meng -net voor het opdienen- 1 of 2 schellen kaas met zongedroogde tomaten en komijn (ja, dat is allemaal te verkrijgen) door de saus zodat deze smeuïg wordt. Kruiden deed ik met zeezout (wereldwinkel), peper en paprikapoeder.

- Giet de spaghetti af en kap hem in een diepe teljoor. Schep de saus er bovenop. Moest het niet (alleen) voor jezelf zijn, kan je er nog verse (groene) kruiden bovenop doen voor de zjaar. 

Smakelijk. 

de ruige weegbree

is dit geen verrukkelijk wild plantje?

Ik sta er nog regelmatig versteld van hoe schoon eenvoudige wilde planten kunnen zijn. Neem nu de  weegbreefamilie. De grote en de smalle weegbree in bloei mogen best gezien worden. Dat vind ik niet alleen. Aan de straatkant hebben we een grote groep smalle weegbree. Hoe meer er gehakt wordt, hoe meer exemplaren opduiken. Dit jaar waren ze in het bloeiseizoen wel uitzonderlijk mooi, zo mooi zelfs dat  's morgens een grote kuil duidelijk maakte dat een nachtelijke bezoeker zichzelf een flinke plant had toegeëigend. Smalle weegbree dat gepikt wordt? Heb je van mijn leven. 

De hertshoornweegbree heb ik me ook ooit aangeschaft bij Ecoflora. Jammer genoeg was het teer ding het jaar daarop al verdwenen. Zonde van het geld. Maar de allermooiste weegbree die ik zag was de ruige weegbree (zie foto). De plantjes konden met gemak wedijveren met de vele soorten wilde bloemen rondom. Het sprankelend wit en violet van de meeldraden trok als een vuurwerkstokje onze aandacht. De lange aarstelen zorgen ervoor dat plantenliefhebbers ze niet ongezien kunnen voorbijlopen. 

Bij ons in de Kempen ben ik deze weegbree (Plantago media) nog niet tegengekomen. In de Maasstreek zouden ze wel te vinden zijn omdat ze daar de nodige kalkbodem hebben. Toch is de ruige weegbree een 'verdwijnende' soort en dat is jammer. Wij vonden onze schitterende exemplaren rond de ruïne van Le Château de l' Engelbourg in Thann (Vogezen). 

Zicht op Thann en haar 'La Collégiale Saint-Thiébaut'

noppes Lier

Op Allerheiligen doen we meestal een citytrip. Ik had Lier uitgekozen omdat ik daar, behalve gezeten in de trein naar Antwerpen, nog nooit geweest ben. Je hebt er de obligate Zimmertoren, de stadsvesten, de samenvloeiing van de Kleine en de Grote Nete, het belfort en het begijnhof - beiden op de Unesco-erfgoedlijst - maar ook het Fort van Lier. Al dat schoons had ik graag in alle rust bewonderd maar het weer besliste er anders over. We blijven voor een keer eens thuis. Slecht komt dat niet uit want mijn nek doet behoorlijk zeer van al dat kloppen en kruien.

de Hamamelis x intermedia 'Westerstede' 

opent hier dit jaar het toverhazelaarsseizoen

Vroeg in de morgen heb ik de parking (mijn laatste bouwwerf) schoon geveegd om te beletten dat er zich kladden cement zouden vasthechten aan de betonblokjes. Gisteren heb ik er de allerlaatste veranderingen aangebracht, hierbij gebruikmakend van de kleine granieten steentjes die ik gratis kon afhalen in Houthalen. Op de foto hieronder zie je het resultaat van mijn geknutsel met de bestaande betonblokjes, de grote boerenkasseien en de handzame granieten stenen. Ze werden doelbewust in een heuveltje gelegd net zoals twee kleinere vakken die niet op de foto staan. Bezoekers zullen er wel weer smalend over doen. "Het moet zo"... ja, ja dat zal wel!

Tijdens dit ochtendwerk zag ik dat één van de toverhazelaars, de gele Westerstede, haar eerste lintbloempje open rolde. Het ziet ernaar uit dat het een goed Hamamelisseizoen gaat worden. Er staan opvallend veel bloemknoppen klaar om hun kleurenpracht op ons los te laten. Voor wie het nog niet wist, de meeste toverhazelaars hebben eveneens een magnifieke herfstverkleuring met schakeringen van geel, oranje en rood. Niet alle toverhazelaars geuren, daarom koop je ze 't best in bloei en met de neus open. De meest intense reuksensatie ervaar ik bij de 'Arnold Promise'. Probeer maar eens uit.

3 verhardingen speels door mekaar gebruikt