burgerzin

"U bent aangewezen om op zondag 13 juni 2010 om 8 uur stipt de bediening waar te nemen van bijzitter in het stembureau 84 te Tessenderlo....".

De oproepingsbrief was bedoeld voor de schoonbroer. Helaas is hij momenteel aan het fietsen op de Duits-Franse grens richting Italië. Een gegronde reden om te verzaken aan zijn burgerplicht. Het moet niet van de poes zijn om als voorzitter van de kiesbureaus alle tafels volledig bezet te krijgen. Hoe langer hoe meer wordt er alles uit de trukendoos gehaald om te ontsnappen aan deze karwei. De reflex dat je deelneemt aan iets wat toch dé hoogdag van de democratie mag genoemd worden, is volledig afwezig. Zelf begrijp ik dat niet. Ik kijk telkens uit naar de verkiezingsdag. Ik stem heel graag.

Die van ons denkt er ook zo over. Zij heeft zich, ter vervanging van haar broer, spontaan gemeld als vrijwilligster om als bijzitter te kunnen functioneren. De voorzitter was hier blij mee. Die van ons komt graag onder de mensen. Zij doet dit graag.

Voor deze zondagse job (tot 15 uur) krijgt ze, luidens de brief, een presentiegeld van 23,4 euro. Er wordt benadrukt dat ze haar rekeningnummer moet bij hebben voor de uitbetaling ervan. Tevens krijgt men een reisvergoeding van 0,20 euro per kilometer maar alleen als men zetelt in een andere gemeente dan waar men in het bevolkingsregister is ingeschreven. Zij die zonder wettige reden nalaten "hun opgedragen ambt te vervullen " worden gestraft met een geldboete van 50 euro tot 200 euro (verhoogd met de huidige opdeciemen). Het presentiegeld, de reisvergoeding en de verzekeringskosten vallen ten laste van de Staat.

Grappig hierbij is dat de oproepingsbrief vermeldt dat het "toegelaten is om uw eigen stempel mee te nemen om de omslagen te verzegelen teneinde de controle op de stemming te versterken". We hebben hier wel wat stempels liggen, van Bambi, vissen en varkens, maar bij elektronisch stemmen lijkt me dat wat ridicuul.

7.05 uur, die van ons wordt binnen tien minuten verwacht in het stembureau. Tegen 8.00 uur ga ik zelf mijn stem uitbrengen. Het zal voor niemand een verrassing zijn dat het tweemaal 13 zal worden. Met de Bartjesmanie doe ik niet mee: over alles wat ik in het leven belangrijk vind, heb ik hem geen enkel woord horen reppen. Ik hou van alle kleuren van de regenboog. Hoe meer kleurpotloden, hoe blijer. Dat was als kind al zo.

Hopelijk mogen we straks in een meer progressief en meer ecologisch landje leven. Al vrees ik voor een zwart-gele olievlek. Smurrie dat nauwelijks nog op te ruimen valt. Aan mij zal het -opnieuw- niet gelegen hebben.

Delen

mensen van bij ons

Ik denk al lang dat ik een zonderling ben en in feite buiten de samenleving leef. Maar dat lijkt nog mee te vallen. Volgens de Streekkrant dan toch.

boerenjasmijn

één van onze boerenjasmijnen in volle bloei

Zoals ik in het stukje over de Open Tuin hieronder reeds schreef, bleken heel wat bezoekers begeesterd door de weelderige bloei en de doordringende zalige geur van de boerenjasmijn. Alhoewel het een opvallende en vaak voorkomende sierstruik is, kenden heel wat mensen er de naam niet van. De grote interesse wijst er wel op dat de boerenjasmijn in de smaak valt. Je zou voor minder.

De drie grote solitaire boerenjasmijnen (Philadelpus) bloeien nu toch al enkele weken en dit zowel in de halfschaduw (zie foto) als in de volle zon. En alhoewel ze in arme zanderige grond staan, lijkt hun dat geenszins te deren. De aangename geur verspreidt zich meters ver en doet denken aan geparfumeerde zeep. In de 15 jaren dat ik de boerenjasmijn in mijn tuin heb, is er nog nooit enige ziekte of 'ongedierte' in voorgekomen. Nog een laatste troef vind ik de worteluitlopers. Op enkele jaren tijd kan je naast de originele struik meerdere nieuwe plantjes afsteken. Goed voor nog een open plekje of om weg te geven aan vrienden.

Als je de bijen, hommeltjes en andere nectarminnende insecten een plezier wilt doen, plant dan wel de boerenjasmijn met enkelvoudige bloemen.

een geslaagde open tuin

Het voorbije weekend heb ik voor het eerst in mijn leven deelgenomen aan een opentuinen-concept. Vermits ik al decennia lang op het ecologische pad vertoef, was het een evidente keuze om dit binnen het VELT-weekend te doen. Geen pesticiden, geen meststoffen en met je tuin de natuur een kans geven... nogal wiedes. Ik sta er voor 100% achter en merk ook dat het zijn vruchten afwerpt. Na enkele jaren geaarzeld te hebben (is het wel goed genoeg?, zal het de bezoekers niet ontgoochelen?....), zetten we dit jaar dan ook ons tuinpoortje voor iedereen open.

Met 2 stoelen aan de straat en "welkom" in het krijt toonden we onze gastvrijheid

De zaterdag was erg heet en ik vreesde dan ook voor veel slaphangende en zieltogende planten. Maar al bij al hielden ze bijzonder goed stand. Enkel de pas aangeplante exemplaren hadden het even moeilijk met de brandende zon. Op zondag was het al stukken beter, al mocht de regenvlaag van iets na de middag wat later gekomen zijn. Zo'n 200 volwassenen kreeg ik over de vloer: geen overrompeling maar toch genoeg om tevreden te zijn. Ik stond er ook op om iedereen persoonlijk aan te spreken en een drankje aan te bieden. Ik ken mijn manieren, kuchkuch, en hoop dat ik niemand links heb laten liggen.

De VELT-stand nabij het terras

Onder mijn bezoekers ook twee collega-blogsters. Annetanne was erbij en ijverig als ze is, brouwde ze vrij snel ook al een stukje op haar blog. Nadat ik de handtekeningenlijst bekeek, besefte ik dat ook Mme Zsazsa over de vloer was gekomen. Jammer dat mijn frank veel te laat was gevallen. Ze neemt het me niet kwalijk en dat is een mooie troost.

Onder de bezoekers ook heel wat familieleden, zowat al mijn buren, mijn collega's Frans en Paul, een twintigtal dorpsgenoten en heel wat VELT-leden. Sommigen hadden een hele lange rit achter de boeg. Tof. Met veel van hen had ik boeiende gesprekken. De zwemvijver en hoe ik het water ervan proper houd, was ongetwijfeld hét onderwerp dat het meest aangesneden werd. Vaak maar toch altijd even enthousiast (je kent me!) legde ik van naadje tot draadje uit hoe ik met spade en kruiwagen het grote gat heb gegraven en hoe het vuil water door de planten gezuiverd wordt. Hier en daar ook vragen over bomen en planten. Ter illustratie werd al eens een afgebroken tak getoond. De welriekende boerenjasmijn kan ervan getuigen.

een sfeerfoto van aan de zwemvijver: familie en WW-vrienden

Alsof het zo moest zijn, was een aantal bloemen net de dag voordien nog open gekomen. Zowel de rode als de witte waterlelie toonden zich plots op hun mooist. Ook de wilde klimroosjes en vlieren bloeiden massaal. De knautia's en rode valerianen stalen de show. Ook de Cornus kousa met zijn parasolachtige bloemen wekte bewondering. Achter de juiste benaming van de echte tulpenboom (Liriodendron en niet magnolia!) werd eveneens vaak gevraagd. Sjieke bladeren, vond men. De topattractie evenwel waren een tweetal vleermuizen die op de middag minutenlang over de vijver scheerde. Was het om te drinken of jaagden ze op insecten? Ik weet niet wat deze gevleugelde zoogdieren op dit uur kwamen zoeken. Ze bezorgden in ieder geval de zwemmende kinderen de schrik op het lijf.

Enfin, mijn kopzorgen van de voorbije dagen bleken onterecht want de tuin beleefde één van zijn kleurrijkste dagen. De reacties waren dan ook positief tot zeer positief. Er waren hier en daar wel wat schampere opmerkingskes maar daar kan ik tegen. Dat een ecologische siertuin ook mooi en kleurrijk kan zijn, had niet iedereen verwacht. Wanneer ik er dan bij vertelde dat ik bijzonder weinig in mijn tuin moet werken omdat de natuur -hoe langer hoe meer- het werk van me overneemt, zag ik toch heel wat oogjes blinken. "Nog zo slecht niet bedacht, nu nog de vrouw overtuigen" vertelde iemand. Vaak blijken het de vrouwen te zijn die hun mannen in het gareel spannen. Op naar het mosvrije, altijd frisgroene en perfect egale gazon! Juu, van huut naar haar.

eén van onze vensteraffiches

Met deze opentuinendagen leerde ik ook heel wat nieuwe mensen kennen. Iedereen werd op ons terrasje uitgenodigd voor een drankje (met die van ons als gastvrouw) en zo ontstonden toch nogal wat interessante babbels. Er werden heel wat afspraken gemaakt om een "tegenbezoek" te brengen, andere bezoekers vroegen dan weer achter zaad of stekjes. Plezant om horen was ook of "ze nog eens mochten terugkomen" want de dieje en de dieje kon vandaag niet meekomen.

Uiteraard, en dat geldt voor iedereen, staat het geïnteresseerden vrij om ook buiten dit weekend langs te komen. Als we thuis zijn, ben je welkom. Iedere week is er wel iets nieuws te zien. Nog heel wat bloemen moeten in bloei komen (clematissen, asters, ligularia's, hosta's, dropplant, munt, cephalaria,...), zelfs de herfstverkleuringen zijn de moeite waard. Dus, voor al diegenen die om een of andere reden belet waren: spring gerust eens binnen.

Nogmaals dank aan allen die langs kwamen.

wereldreis per fiets

Vorige maandag, net op de dag van zijn verjaardag, is mijn schoonbroer in Tessenderlo vertrokken voor een fietsreis van een jaar. Ondermeer Libanon, Syrië, Jordanië en Egypte behoren tot de bestemmingen. Vier van zijn vrienden fietsten de eerste dag mee. De eerste trip bracht het gezelschap via het geroemd Limburgs fietsroutenetwerk tot aan Station As, in de buurt van Genk.

Na de eerste trip werd in Station As een stevige maaltijd genuttigd.

Het geklasseerde station van As werd gerenoveerd in de stijl van de jaren 30 van vorige eeuw. Het herleeft als één van de vijf toegangspoorten van het Nationaal Park De Hoge Kempen. De vzw Kolenspoor houdt er tevens de herinnering aan het mijnverleden in ere. Mijn schoonbroer Marc reserveerde er voor hun eerste nacht een aantal coupées in de authentieke nachttrein. Origineel, heel zeker. Alleen voor grote mensen kunnen de bedden van 1,70 meter voor een onrustige nacht zorgen. Het ontbijt 's anderendaags is in de prijs inbegrepen.

de nachttrein uit 1952 is van Oost-Duitse makelij

Marc had de eerste avond heel wat vrienden en familie uitgenodigd voor een verjaardagsdrankje. Wij gingen met de kroost uiteraard ook een kijkje nemen. Onze kinderen zijn er niet zo gerust in: met de fiets door Albanië en nog wat van die landen met actieve bendes, als dat maar goed afloopt voor een eenzame Belg met fiets en tent. Samen met zo'n 25 anderen dronken we op zijn verjaardag en -uiteraard- op een goede reis en behouden terugkeer. We piepten eens in de slaaptrein en beklommen de 31 meter hoge uitkijktoren vlakbij het Station As.

de toegangspoort tot het Nationaal Park met uitkijktoren

Die uitkijktoren is een replica van een originele boortoren waarmee André Dumont in 1901 de Limburgse steenkool in As ontdekte. De toren is vrij toegankelijk (tot 17.00 uur volgens een bordje boven de ingang maar onder dwang van de kinderen werd dit naar goede anarchistische traditie genegeerd) en vanop het platform op 25 meter hoogte kan je genieten van een panoramisch uitzicht over de stationssite en het Nationaal Park. Jammer voor ons was het té bewolkt om ver te kunnen zien.

afscheid van vrienden en familie aan de slaaptrein

Na deze blitzverkenning van de stationsomgeving werd afscheid genomen van de schoonbroer en zijn 4 metgezellen. Er werden nog wat foto's genomen, de fiets werd gekeurd en heel wat kussen uitgedeeld. Een jaar lang iemand niet zien, is natuurlijk niet niks. Gelukkig kan er via GSM nog wel wat gecommuniceerd worden . Ook heeft het schoonbroer het goede voornemen om regelmatig te e-mailen en iets te posten op zijn reisblog (windop.blogspot.com). Ik beschik over zijn wachtwoord moest het technisch wat mislopen.

Van As ging de fietsreis (dinsdag) naar de jeugdherberg in Voeren. Van daaruit fietst Marc en één van zijn vrienden (Hans Bulckaen) via ondermeer Monschau naar Trier, de stad van de Porta Nigra. Vanaf Trier staat de schoonbroer er alleen voor. Richting Italië. Hopelijk krijgt hij niet te veel af te rekenen met een zere rug, lekke banden en slecht weer. Als fietser blijf je erg kwetsbaar. Volgens onze kinderen zijn vooral de afdalingen in de bergen erg gevaarlijk. Marc blijft evenwel optimist. Moest je dit lezen Marc, succes ermee!

Denis Kozhukhin

De winnaar van de Koningin Elizabeth Wedstrijd voor piano

Terwijl zowat alle ogen gericht waren op Oslo, alwaar "onze" Tom Dice en zijn gitaar een goede beurt maakten en alwaar eveneens een Duits meisje met x-benen zodanig een doordeweeks nummertje ten berde bracht dat ze er de hoofdvogel mee afschoot, vond in het Paleis der Schone kunsten te Brussel de laatste finale-avond met proclamatie plaats van de Koningin Elizabeth Wedstrijd voor piano. Live te volgen op Canvas en naar mijn mening een avond op weergaloos niveau.

Ik ben absoluut geen groot kenner van de klassieke muziek, maar ik hoorde wel dat de allerlaatste speler van het concours, de jonge Rus Denis Kozhukhin, met zijn interpretatie en uitvoering van het 2de pianoconcert van Prokofiev (G-mineur) een hemelse muziekavond bracht. De commentatoren achteraf -die vaak uitmunten in muggenzifterij en een tenenkrullende betweterij en daarom mijn volle aandacht hebben- waren het deze keer met me eens. Een en al lof, "een belevenis die je maar om de 30 of 40 jaar meemaakt", "de winnaar".

En zo bleek ook. Met staande ovatie werd Kozhukhin uitgeroepen als eerste laureaat. Op zo'n moment prijs ik ook mezelf gelukkig: dat net het optreden dat je live hebt gevolgd, uiteindelijk ook als allerbeste wordt gekozen. Dat je iets unieks hebt meegemaakt. Dat je Prokofiev hebt horen uitvoeren zoals het moet. Dat je ontroering puur is. Dat je Wow-gevoel een miljard keer meer op zijn plaats is dan bij de biefstuk of tiramisu in het grote SMS-spel, m.n. Mijn Restaurant.

Ik hoorde en las dat de Rus ook Haydn en het verplicht werk van Jeon Minje prima speelde, maar daar heb ik niet echt een mening over. Bij pianomuziek denk ik aan Rachmaninov en Prokofiev. Hun composities raken en ontroeren mij. Ik snap niet dat hun muziek überhaupt foutloos kàn gespeeld worden en dan nog wel zonder partituur.

Er is hier niks anders op zijn plaats dan heel veel bewondering. Voor Denis maar ook voor alle andere pianospelers die het beste van zichzelf gaven. Respect voor wat zij kunnen. Tom en het x-meisje zullen de kranten, de kalverharten en de natte tienerdromen ongetwijfeld vullen, uiteindelijk zijn hun muzikale prestaties slechts niemendalletjes. Teenkaas tussen de abdijkazen.

Nog tot 15 september kunnen op de website van de KEW alle halve finales en finales herbeluisterd worden.

morgenster

Nog een kleine week en dan worden zo'n 112 VELT-tuinen opengesteld voor het publiek. Zoals je weet, is voor de allereerste keer ook onze siertuin hierbij. Al heel wat bloemen en struiken zijn ondertussen uitgebloeid, anderen zullen hun bloemen pas openen na de open tuindagen. Toch ligt de tuin er fris en kleurig bij, mooi genoeg om plantenliefhebbers aan hun trekken te laten komen.

de blauwe en gele morgensterren

De blauwe regen die tientallen meters langs verscheidene gevels overspant, is jammer genoeg volledig uitgebloemd. Hetzelfde geldt voor alle fruitbomen waaronder de ongeveer 40 jaar oude mispel die dit jaar bijzonder rijkelijk heeft gebloemd en dit tot groot jolijt van een hele zwerm bijen. Ook de sierlijke elfenbloemen, de krentenboompjes, de wilde rododendrons en -uiteraard- de verzameling toverhazelaars hebben hun mooiste periode achter zich.

Nét niet op tijd open, al hoop ik toch nog van wel, zijn de talrijke clematissen, de waterlelies, de ramblers en acanthussen. Zij zijn nogal bepalend in ons tuinontwerp maar ik ben ook weer niet zo zot en hypocriet om er stiekem warmtelampen op te zetten.

Wel van de partij zijn de cornus kousa (2x), de rode pavia, de gele en blauwe lissen, de gele plomp (voor het eerst), de echte koekoeksbloemen, de adderwortel, de welriekende boerenjasmijnen, de wateraardbei, valerianen, akeleien en tientallen andere vaste planten. De vele regen heeft ze allemaal in topconditie gezet. Toch hoop ik dat het komend weekend de zon terug van de partij is. Als het warm genoeg is, staat het iedereen vrij om een duikje te nemen in de zwemvijver. Het water ervan blijft, na drie jaar gebruik, kristalhelder. En dit zonder een milliliter chloor of zelfs maar een microgram "bacteriën".

milieu-negationisme van Dedecker

J.M. Dedecker heeft hét bewijs geleverd dat het afkalven van de ijsbergen niets te maken heeft met de opwarming van de aarde.

(voor een grotere foto, klik op de foto)

zoek het niet te ver

de paardenbloem of de pisbloem

De paardenbloem heeft iedereen al wel eens gezien. Je kan er ook niet naast kijken. Vanaf mei staan de weilanden er vol van en als kind heb je ongetwijfeld al wel eens de vederlichte zaadjes (zie foto) weggeblazen. Veel mooier kan een bloem echt niet zijn: de metamorfose van gele lintbloemen tot een toverachtige 'blaasbol' is voor iedereen zo gewoontjes dat men vergeet dat het een wonder van de natuur betreft. Ieder zaadje heeft zijn eigen paraplu en een briesje volstaat om voor heel wat nakomelingen te zorgen.

Hoe langer hoe meer worden ook de bladeren herontdekt als een lekkere variant op onze sla. Zoals men dat ook bij het witloof doet, worden de jonge blaadjes afgedekt -zodat ze een bleke kleur behouden- en belanden ze als 'molsla' in de winkel. Van het melksap kan zelfs rubber worden gemaakt. Ook de dikke Van Dale vindt het een bijzondere plant: omdat het eerste deel een dier is en het tweede deel een plant werd lange tijd de tussen -n weggelaten. Ondertussen wordt ze er weer verwacht. De taalkundigen weten niet goed wat ze willen en dat merk ik ook bij de tuiniers.

Naar mijn mening wordt een veld vol paardenbloemen en madeliefjes zelden in schoonheid overtroffen. Beide inheemse bloemen zijn dan ook welgekomen gasten in mijn tuin. Hoe meer, hoe liever. Met deze mening stond ik bij een recent tafelgesprek -vreemd genoeg- wel alleen. De vraag werd gesteld hoe je 'pisbloemen' uit je gazon kan krijgen. De ene ging ze te lijf met een patattenmes, de andere had een uitstekend sproeimiddel. Met "laat ze staan en geniet van hun schoonheid" viel ik aardig uit de toon.

Hoe mensen steriele en monotone gazons mooier kunnen vinden dan een bloemenweide, ik snap het maar niet. En dan zwijg ik nog van de arbeidsintensiteit. Het ligt zo voor de hand: stop met het gevecht tegen de natuur. Help ze een handje. Zoek schoonheid ook niet te ver en zeker niet in het prijskaartje. Duur en duurzaamheid zijn heel vaak geen bondgenoten.

uilenoog

met wat fantasie zie je een uilenoog

Wat je ziet, heeft uiteraard niets met een vogel vandoen. Het is een herstellende wonde van een kastanjeboom. Heel wat bomen zijn zo 'geprogrammeerd' dat ze bij een afgeknakte of afgezaagde tak het kern- en spinthout gaan bedekken met nieuw weefsel. Zo tracht de boom zich te beschermen tegen infecties en rotting. Voor insecten en vogels (zoals de steenuil) kunnen de gaten evenwel beter niet dichtgroeien. Voor hen is een boomholte een prima verblijfplek of nestgelegenheid.

weg kwijt

De bedoeling was om mee te stappen in de Belgian Pride Parade maar na een paar West Vleterens het rechte pad bijster geraken, is niet zo uitzonderlijk. Ze hebben er met hun tweeën dan maar een leuke namiddag van gemaakt.

meikever

de meikever is een prachtig beestje

1 mei vandaag, geen wonder dat ik gisteren mijn eerste meikever van het jaar tegenkwam. De naamgeving der beestjes blijkt deze keer te kloppen. Net niet plat getrapt onder mijn 44, wandelde hij op zijn dooie gemak door de tuin. Op zo'n moment kan ik niet aan de verleiding weerstaan om zo'n prachtige kever van dichterbij te bekijken. De meikever verleende zijn volledige medewerking: hij kroop zonder aarzeling op mijn hand en uit niets bleek dat hij zin had om weg te vliegen.

Bijzonder aardig aan de meikever zijn zijn poten met weerhaakjes of klauwen en zijn oranje voelsprieten. En ondanks zijn fors lichaam kan deze kever toch zichzelf in de lucht hijsen en vliegen.

In tegenstelling tot in mijn jeugdjaren, vind ik nog slechts af en toe een volwassen exemplaar van de meikever. De achteruitgang van deze bladsprietkever heeft ongetwijfeld te maken met de bestrijding van de kever. Chemische bestrijdingsmiddelen werden massaal ingezet want ook dit beestje (kever en larve) zou 'erg schadelijk zijn voor de landbouw'. De generatie van mijn ouders bestreden de kever op biologische wijze: ze vingen de kevers door aan de bomen te schudden en bonden vervolgens een touwtje aan de poten. Ze hadden dan een vliegertje. Het was een vorm van tijdsverdrijf, zeggen ze, zoals ze ook graag kikkers opbliezen. In Frankrijk en Duitsland werd lange tijd meikeversoep gebrouwen. Het zou gesmaakt hebben naar kreeftensoep.

Zelf heb ik de meikever propertjes en zonder stukken af teruggezet in mijn tuin. Binnen enkele weken sterft hij toch. Hopelijk voor hem heeft hij dan een lekkere paring achter de rug en had het vrouwtje hierbij niet veel noten op haar zang.

update: vandaag, heel vroeg,  12/5/12 zaten er 2 aan de achterdeur toen we de rolluik omhoog deden. Een mooier begin van de dag is haast niet mogelijk.

dikkopkijken

Enkele weken geleden hing er aan een takje watermunt in onze vijver een flinke eisnoer van een pad. Om zoveel mogelijk eitjes een succesvolle ontwikkeling te gunnen, heb ik het gelei-achtige snoer gedeeld en verplaatst naar twee warmere en algenrijke plasjes in de tuin. Deze week zijn er al honderden dikkopjes uit voortgekomen. Ze zijn momenteel dan ook dé bezienswaardigheid in de tuin.

de paddenvisjes worden op de voet gevolgd.

De dikkopjes zoeken zichtbaar de zonnestralen op. Ze klitten samen nabij de waterrand en nog het liefst van al vertoeven ze op de opgewarmde keien in het water. Sommigen klauteren daarbij te hoog want hier en daar vinden we de uitgedroogde restanten van een dikkopje.

Niettegenstaande het in het plasje ideaal vertoeven moet zijn, zoeken heel wat dikkoppen -als ware het zalmen- de weg naar de aanpalende zwemvijver. Hier duiken ze de diepte in. Ik weet nog steeds niet of de goudwinden ze als lekkere maaltijd binnenspelen, want ik las dat vissen de paddeneitjes en -larven niet lusten. Dit zou me verbazen (maar het kan) want de goudwinden vreten alles op: als echte piranha's verscheuren ze alle lieveheersbeestjes, bijen, muggen, motten,... die het wagen om op de waterspiegel te landen.

Een tiental van de honderden dikkopjes

De evolutie van de dikkopjes wordt nauwlettend opgevolgd. De pootjes moeten er nog aangroeien en de staart moet nog afvallen. Erg interessant allemaal, evenals de vraag hoeveel volwassen padden er uiteindelijk zullen tevoorschijn komen. Ze zijn allemaal erg welkom want de amfibieën zijn in onze nabije omgeving niet dik gezaaid. Padden, dat gaat nog, maar de groene kikkers worden hier stilaan een zeldzaamheid. En de salamanders, die zijn allemaal verdwenen. Triestig.

opmerkelijk sportief herstel

De ELO-curve weerspiegelt de positieve tendens

Nog één tafeltenniswedstrijd en het seizoen 2009-2010 zit er op. Ik heb jullie er op deze blog niet al te veel mee lastig gevallen. Niemand pakt graag uit met teleurstellende berichten. Dat er nu plots toch weer een berichtje opduikt, heeft alles te maken met mijn opmerkelijke klim uit het dal der vernederingen. Zo opmerkelijk dat het -mezelf uitgezonderd- nog door niemand is opgemerkt.

De laatste 12 matchen werden allemaal gewonnen. Slechts negen setjes gaf ik uit handen. De tafeltennisbond beloonde me hiervoor met 151 punten. Hierdoor zit ik vandaag op mijn hoogste sportieve niveau van dit seizoen. Enkele bedenkingen hierbij:

- mijn beste resultaten behaal ik als het vakantie is of als ik op vrijdag niet ben gaan werken. Een zware werkdag leidt zo goed als automatisch tot slechte sportprestaties. Als pingpong-prof zou ik op 5 jaar tijd zeker E4 kunnen worden;

- ook dit jaar zal ik pieken NA het seizoen waardoor ik op de campings weer de pannen van het dak zal spelen. Helaas wil de bond deze resultaten niet mee opnemen in hun voorts uitstekende database. Hopelijk brengt mijn spoedprocedure bij de Raad van State hierin verandering;

- mijn beslissing om het noppenpalet weer aan de kant te leggen, om me weer voluit te kunnen toeleggen op mijn kenmerkend aanvallend en agressief spel, is ongetwijfeld een goede keuze geweest. Als nu ook de Bond deze "voetmatten" nog wil verbieden, zal het sportief en technisch niveau van àlle spelers er baat bij hebben;

- wat volgend jaar? Stoppen of niet? Als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik vrijdagavond liever lang uitgestrekt in mijn zetel voor de TV zit. Anderzijds, heeft de Bond en de club nood aan kleurrijke figuren. In het bijzonder als er een significante groeimarge inzit en als de speler in kwestie beschikt over een auto met 8 zitplaatsen waarmee de echt goede spelers terplekke geraken.

Sportliefhebbers: op woensdag 28 april e.k. komt dé ploeg van België, La Villette, in Diest spelen. Een prima kans om de beste tafeltennisspelers van de Belgische competitie aan het werk te zien. Aanvang: 19.30 uur. Meer info hier.

IJslandse stofwolk aangekomen in Ham

Live: de Ijslandse stofwolk is zonet via het Albertkanaal aangekomen in Kwaadmechelen, meer bepaald nabij het chemisch bedrijf Tessenderlo Chemie.

lijkwade gevonden in Tessenderlo

Tijdens natuurherstelwerken in het vroegere gebied van de Merode (Tessenderlo-Averbode) werd gisterenmiddag een mysterieus stuk textiel gevonden dat meteen doet denken aan de befaamde lijkwade van Turijn. De plagwerken werden meteen stilgelegd en de bijgeroepen expert spreekt van een "wonderlijke vondst". De deskundige vermoedt dat het om een lijkwade gaat, daterend uit de eerste of tweede eeuw na Christus. Het is al de tweede maal dat er in het natuurreservaat Averbode Bos en Heide een waardevolle vondst wordt gedaan. Eerder werd er al een prehistorische pijlpunt gevonden.

de valse van Turijn (links), de lijkwade van Gerhagen (rechts)

Hoe de lijkwade in Gerhagen terechtkwam, is voorlopig een raadsel. Zowel Scherpenheuvel als de abdij van Averbode zijn niet zo ver afgelegen. Mogelijks werd het stuk onderweg verloren maar het is evenmin uitgesloten dat de lijkwade ter bescherming in de bossen werd verstopt tijdens de Boerenkrijg of strooptochten van de zogenaamde Bokkenrijders.

In ieder geval is de gevonden 'lijkwade' in opmerkelijke goede staat. Dit zou volgens de deskundige te verklaren zijn door de henneptextuur (de zogenaamde 'kempvezel') van het textiel. Op de vraag of deze lijkwade van Jezus zou kunnen zijn, antwoordde de deskundige heel voorzichtig dat 'de gevonden lijkwade van Gerhagen minstens even echt is als deze van Turijn'. Bijkomend onderzoek, ondermeer in het uitgebreid archief van de Abdij van Averbode, moet hierover uitsluitsel geven.

De natuurbeweging weet niet of ze blij moet zijn met deze nieuwe vondst. Gevreesd wordt dat een eventuele toeloop van gelovigen het stiltegebied ernstig zal verstoren. Ook de middenstand van Scherpenheuvel liet in een persbericht weten 'bezorgd te zijn'. Het gemeentebestuur van Tessenderlo onderzoekt of bijkomende infrastructuur noodzakelijk is en of er in de bossen van Gerhagen al dan niet ijskarren en hotdagkramen zullen worden toegelaten. Voorlopig wordt de precieze locatie van de vondst geheim gehouden.

oranje koningin

Epimedium × warleyense Orange Queen

Droge schaduw is voor heel wat tuiniers een probleemzone. Ondertussen heb ik ervaren dat epimediums (of is het epimedia?) een sierlijke oplossing kunnen bieden. De elfenbloem tovert al verscheidene jaren zonder pruttelen zijn prachtige bloemen tevoorschijn onder de kastanjebomen. Zowel de rode als de gele variant. Duidelijk een zeer sterke plant... en -naar mijn mening- een van de mooiste der vaste planten.

Op dit moment staan de elfenbloemen in bloei. Hét moment voor geïnteresseerden om hun aankopen te doen. Let bij je keuze niet alleen op de bloempjes maar ook op de bladeren, want ook zij zijn de moeite om in detail te bekijken. Zelf kocht ik gisteren een ganse bak Epimedium x warleyense Orange Queen. Een bijzonder lot tussen de doorsnee vaste planten en aardig geprijsd: anderhalve euro (P9) daar waar in het tuinland bij uitstek, Engeland, 4 tot 10 euro betaald wordt voor hetzelfde plantje!

De "Orange Queen" vind ik een prachtig, betoverend plantje. Toen ik ermee thuiskwam, kreeg mijn keuze ook van de andere huisgenoten veel bijval. Het was voor ons allen een allereerste ontmoeting met deze geel-oranje elfenbloem. Ik weet zo al dat ik de komende jaren veel zal scheuren-op-aanvraag. Niet voor niets dat gespecialiseerde websites spreken van "the one epimedium you MUST grow!".

'Orange Queen' is a cultivar of E. x warleyense.' This species is itself a hybrid of E. pinnatum ssp. colchicum and E. alpinum, named for Warley Place, the fabulous British gardens created by Miss Willmott, the tireless (and fabulously eccentric) Victorian plantswoman. Any plant that will give you an excuse to tell the story of Miss Willmott's approach to horticulture is worth adding to your garden, but 'Orange Queen' is truly exceptional, introduced by German nurseryman Ernst Pagels and beloved by gardeners far and wide.