de voorkant van mijn gitaar
16 november 2006
15 november 2006
ook blinden hebben plezier
De te hete maand november brengt de dierenwereld verschrikkelijk in de war. Omdat je het toch nooit zou geloven indien ik het niet op de gevoelige plaat zou hebben vastgelegd: kikkerina zabbert op het slurfje van Marino, de mol die onterecht denkt dat de hippe zonnebril hem onherkenbaar maakt.
bad idea
Geïnspireerd door de bronstige schildpad begint het hitsig spaarvarkentje aan een onmogelijke opdracht.
14 november 2006
12 november 2006
textiel van de doop
Enkel te dragen op mijn werk, na de uren uiteraard.
Minder textiel is er te zien op de uitgelekte foto's van de 41-jarige Heleen Van Rooyen (°9/3/1965). Typisch naakt voor Playboy, typisch bloot ook van een plus 40 met 2 kinderen.
update 13/10: de link naar de foto's is onbruikbaar gemaakt. Eerst met de kont bloot paraderen maar owee als er -zonder te betalen- naar gekeken wordt. Troost je, je vindt ze wel nog hier.
de doop
Verleden vrijdagavond tot zaterdag in de heel vroege uurtjes werd ik samen met 5 collega's 'gedoopt' op onze school. Weken op voorhand deed men tevergeefse pogingen om ons zenuwachtig te maken of de bibber op het lijf te krijgen maar op mijn leeftijd moet men al met een autobus nymfomane senioren afkomen eer men mij zo ver krijgt. Ik keek zelfs uit naar deze gebeurtenis.
We werden verkleed-als-landloper verwacht. Dit was voor mij een koud kunstje. Bovendien kon ik voor de eerste maal in mijn leven dat verschrikkelijke T-shirt aantrekken dat ik ooit voor mijn verjaardag cadeau kreeg. In vette letters staat er op: "ik heb geen bierbuik, hieronder zit de brandstoftank voor mijn sexmachine". Daar kan je in serieuze omstandigheden niet mee onder de mensen komen.
Op de doop kan dit wel, temeer omdat voor de andere aanwezigen dat soort humor heel gewoon is. Met het uiten van een ongezonde adoratie voor blote tetten (liefst redelijk omvangrijk) en bier word je meteen door hen in de groep opgenomen. Als gewezen bouwvakker was ook dàt een koud kunstje. Welk straf verhaal ook de ronde doet, ik kan er nog steeds een schepje bovenop doen. Helemaal verzonnen -uiteraard- maar dat hoeven ze niet te weten.
De doop zelf moet je je voorstellen als een revue, amusementstheater waar met een klad humor de draak wordt gestoken met de kleine kantjes van de collega's. De schachten krijgen hierin een heel beperkt doofstom bijrolletje. Wij worden op het podium gezet terwijl een beamer (projector) de resultaten van de zoektocht naar je verleden op het scherm projecteert. Soms vinden ze gênante feiten, oude lieven of foto's waarvoor je je diep moet schamen maar over zo'n brave, smaakvolle en elegante jongen als mij kàn men natuurlijk niets schokkends vinden.
Zo werd 'ontdekt' dat ik in het middelbaar volgens de leerkracht "voor niks goed was" en dat dit leidde tot het kortste oudercontact ooit dankzij mijn assertieve vader, dat mijn bompa mijn lief klein konijntje had afgemaakt en gevild en ik hierdoor vegetariër ben geworden, dat ik morele problemen had met het doden van mensen en het blind opvolgen van bevelen en hierdoor gewetensbewaarde ben geworden en nog steeds ben, dat ik bij de KSA was, dat ik vier kinderen heb, dat mijn energieleverancier moeilijk doet omdat mijn teller achteruit loopt.... en zo nog wat van die dingen. Allemaal zaken om fier op te zijn wat me trouwens achteraf van heel wat collega's complimenten heeft opgeleverd wegens het "bijzondere profiel". Al zal er ook wel een groepje 'antigroenen' me voortaan met een scheef oog bekijken. Maar so what? Er staan heel wat hoge bomen op de speelplaats en ze kunnen er in!
De 'ontgroening' is dus heel propertjes verlopen en de toeschouwers hebben plezier gemaakt. Hun avond is geslaagd en dan is die van mij dat ook. Toen ik samen met schachtgenote Isabelle in de uiensoep moest roeren, dacht ik heel eventjes dat we toch nog de vettige toer opgingen. Mijn vrees dat onze kompanen al windenlatend het weesjegroetje moesten opzeggen, bleek evenwel te ver gezocht.
Mijn collega-leerlingenbegeleidster werd op het einde nog verkozen als schachtenkoningin en zij mag daarom op het komende schoolfeest de dans openen met de directeur. Het is haar meer dan gegund. Ondertussen is ook duidelijk geworden dat niet zozeer de doop maar wel al-wat-eraan-vasthangt, de werkelijke beproeving van de dopelingen is.
Bij iedere schoolactiviteit, in de categorie 'zuip-en schranspartij', kunnen wij voor de catering en de schoonmaak zorgen. Vroeg gaan slapen is één van mijn hobby's dus dat wordt op mijn tanden bijten. Luisteren naar dronken zagepieten, die daardoor ook wat onbeleefder, handtastelijker en oversekst geraken, vergt bijzondere vaardigheden die ik sommige dagen wel eens mis. Andere dagen daartentegen kan ik er goed mee overweg, zeker als ik ertoe kan bijdragen dat iets grondig ontspoort.
The day after is dan altijd een reuze gniffelmoment. "Hoe is 't ermee?" vragen aan een lijkbleke, naar-kots-ruikende collega die wieweetwieallemaal over en in zich gekregen heeft, is toch een uniek ervaringsgericht leermoment dat in een pedagogische omgeving als een school meer dan op zijn plaats is! De meest ideale leerkrachten 'naar jongeren toe' zijn zij die vanuit de praktijk kunnen praten. De meest rechtvaardige sanctioneerders zijn zij die weten dat ze best zelf eens in de spiegel kijken.
We werden verkleed-als-landloper verwacht. Dit was voor mij een koud kunstje. Bovendien kon ik voor de eerste maal in mijn leven dat verschrikkelijke T-shirt aantrekken dat ik ooit voor mijn verjaardag cadeau kreeg. In vette letters staat er op: "ik heb geen bierbuik, hieronder zit de brandstoftank voor mijn sexmachine". Daar kan je in serieuze omstandigheden niet mee onder de mensen komen.
Op de doop kan dit wel, temeer omdat voor de andere aanwezigen dat soort humor heel gewoon is. Met het uiten van een ongezonde adoratie voor blote tetten (liefst redelijk omvangrijk) en bier word je meteen door hen in de groep opgenomen. Als gewezen bouwvakker was ook dàt een koud kunstje. Welk straf verhaal ook de ronde doet, ik kan er nog steeds een schepje bovenop doen. Helemaal verzonnen -uiteraard- maar dat hoeven ze niet te weten.
De doop zelf moet je je voorstellen als een revue, amusementstheater waar met een klad humor de draak wordt gestoken met de kleine kantjes van de collega's. De schachten krijgen hierin een heel beperkt doofstom bijrolletje. Wij worden op het podium gezet terwijl een beamer (projector) de resultaten van de zoektocht naar je verleden op het scherm projecteert. Soms vinden ze gênante feiten, oude lieven of foto's waarvoor je je diep moet schamen maar over zo'n brave, smaakvolle en elegante jongen als mij kàn men natuurlijk niets schokkends vinden.
Zo werd 'ontdekt' dat ik in het middelbaar volgens de leerkracht "voor niks goed was" en dat dit leidde tot het kortste oudercontact ooit dankzij mijn assertieve vader, dat mijn bompa mijn lief klein konijntje had afgemaakt en gevild en ik hierdoor vegetariër ben geworden, dat ik morele problemen had met het doden van mensen en het blind opvolgen van bevelen en hierdoor gewetensbewaarde ben geworden en nog steeds ben, dat ik bij de KSA was, dat ik vier kinderen heb, dat mijn energieleverancier moeilijk doet omdat mijn teller achteruit loopt.... en zo nog wat van die dingen. Allemaal zaken om fier op te zijn wat me trouwens achteraf van heel wat collega's complimenten heeft opgeleverd wegens het "bijzondere profiel". Al zal er ook wel een groepje 'antigroenen' me voortaan met een scheef oog bekijken. Maar so what? Er staan heel wat hoge bomen op de speelplaats en ze kunnen er in!
De 'ontgroening' is dus heel propertjes verlopen en de toeschouwers hebben plezier gemaakt. Hun avond is geslaagd en dan is die van mij dat ook. Toen ik samen met schachtgenote Isabelle in de uiensoep moest roeren, dacht ik heel eventjes dat we toch nog de vettige toer opgingen. Mijn vrees dat onze kompanen al windenlatend het weesjegroetje moesten opzeggen, bleek evenwel te ver gezocht.
Mijn collega-leerlingenbegeleidster werd op het einde nog verkozen als schachtenkoningin en zij mag daarom op het komende schoolfeest de dans openen met de directeur. Het is haar meer dan gegund. Ondertussen is ook duidelijk geworden dat niet zozeer de doop maar wel al-wat-eraan-vasthangt, de werkelijke beproeving van de dopelingen is.
Bij iedere schoolactiviteit, in de categorie 'zuip-en schranspartij', kunnen wij voor de catering en de schoonmaak zorgen. Vroeg gaan slapen is één van mijn hobby's dus dat wordt op mijn tanden bijten. Luisteren naar dronken zagepieten, die daardoor ook wat onbeleefder, handtastelijker en oversekst geraken, vergt bijzondere vaardigheden die ik sommige dagen wel eens mis. Andere dagen daartentegen kan ik er goed mee overweg, zeker als ik ertoe kan bijdragen dat iets grondig ontspoort.
The day after is dan altijd een reuze gniffelmoment. "Hoe is 't ermee?" vragen aan een lijkbleke, naar-kots-ruikende collega die wieweetwieallemaal over en in zich gekregen heeft, is toch een uniek ervaringsgericht leermoment dat in een pedagogische omgeving als een school meer dan op zijn plaats is! De meest ideale leerkrachten 'naar jongeren toe' zijn zij die vanuit de praktijk kunnen praten. De meest rechtvaardige sanctioneerders zijn zij die weten dat ze best zelf eens in de spiegel kijken.
8 november 2006
de krukassensor
Ik rijd al een paar dagen met een pruttelende motor. Ook stationair draait hij gebrekkig en op een te laag toerental. De toerentalteller valt na een tiental kilometer rijden volledig naar beneden. Bij een herstart doet hij het weer even. Omdat het probleem zich al enkele dagen handhaafde en het waarschuwingslicht op het dashboard een elektronisch probleem bleef aangeven, ben ik bij het naar huis komen van mijn werk snel even bij mijn Opelgarage gestopt.
"Ik zit met een elektronicaprobleem", vertelde ik op het onthaal. "Uw krukassensor is kapot", wist de garagehouder, die me had horen arriveren, me te vertellen. "Gij weet dat zo rap", bestoefde ik hem, "hoe weet ge dat?" "Ik heb je motor zonet horen pruttelen en het is je krukassensor".
Het onderdeel werd meteen vervangen en inderdaad, de auto bolt weer als nieuw. Dat doet me dus deugd, weet ge, dat er nog echte stielmannen bestaan. Mensen die de juiste diagnose stellen zonder de motorkap open te doen. Mensen ook die, ondanks de drukte, me toch meteen verder helpen. Ik blijf een erg tevreden Opel-klant!
"Ik zit met een elektronicaprobleem", vertelde ik op het onthaal. "Uw krukassensor is kapot", wist de garagehouder, die me had horen arriveren, me te vertellen. "Gij weet dat zo rap", bestoefde ik hem, "hoe weet ge dat?" "Ik heb je motor zonet horen pruttelen en het is je krukassensor".
Het onderdeel werd meteen vervangen en inderdaad, de auto bolt weer als nieuw. Dat doet me dus deugd, weet ge, dat er nog echte stielmannen bestaan. Mensen die de juiste diagnose stellen zonder de motorkap open te doen. Mensen ook die, ondanks de drukte, me toch meteen verder helpen. Ik blijf een erg tevreden Opel-klant!
kan dit bis?
Een nieuw ongelofelijk koppel. Zou het dan toch waar zijn wat Ratzinger (of was het Lieselotje?) zei? Dat het innerlijk of het uiterlijk van een man niet meetelt? Dat wie rad (lees rap) van tong is iedere vrouw kan versieren? Wel uitkijken voor kaakpijn hé Christophe! Hij kan er maar deugd van hebben. Het is eens iets anders als een dol-fijn.
Zou er voor mannen als mij dan toch nog hoop zijn?
Zou er voor mannen als mij dan toch nog hoop zijn?
7 november 2006
positief plassen
In het wielermilieu kan positief plassen binnenkort ook een reden tot feest zijn. Al is het niet volledig uitgesloten dat er voortaan niet meer in een bekertje geplast wordt maar dat sommige renners zelf bezeken moeten worden. Een nieuwe stap ook, in de verdere feminisering van de sport.
update 8/11: dat zou pas wat zijn, dat het rennerstruitje al meteen verkleurt indien de renner positief is.
update 8/11: dat zou pas wat zijn, dat het rennerstruitje al meteen verkleurt indien de renner positief is.
6 november 2006
landlopers
Vrijdagavond om 19.00 uur precies worden wij verwacht op school. Wij, dat zijn de 'schachten' die publiekelijk zullen worden ingewijd en ingelijfd tot het vast onderwijzend en opvoedend team van onze inrichting. 'De Doop' noemen ze het en onderwerp van spot zijn alle leerkrachten en opvoeders die voor het tweede jaar actief zijn. Ik sta ook op de lijst van gedupeerden.
Ieder jaar kiest de creatieve kern van de Vriendenkring een bepaald thema uit waarrond de avond zal draaien. Vorig jaar kaderde alles binnen het thema 'ziekenhuis', wijzelf kunnen vrijdag opdraven in wat als 'boerenpsalm' aangekondigd wordt. De schachten werden vandaag gevraagd om zich als landlopers te verkleden. Landloper spelen is toevallig één van mijn specialiteiten. Veel verkleden komt er niet bij kijken, in tegenstelling tot het plunje waarmee ik iedere dag ga werken. Dat komt dus goed uit.
Het hoort een beetje bij de gebruiken van de school dat de schachten opgejaagd, getreiterd en zenuwachtig gemaakt worden. Ze lichten dan een tipje van de sluier waaruit moet blijken dat ze heel diep gegraven hebben in je verleden. Dat ze HEEL VEEL weten wat je niet meteen verwacht. Maar ik heb geen geheimen, van mij mag alles geweten zijn. Ik ben fier op mijn verleden en ben nergens beschaamd voor. Ja, ik ben een ecologist, ja, ik ben vegetariër, ja, ik kan veel vertellen over het moeilijke leven van de hedendaagse man, ja, ik heb een hoog IQ, EI, SI en ja, ik lach graag en ja, ik kan ook heel venijnig en keihard uit de hoek komen als dat moet.
Noch ik, noch mijn vrouwelijke collega winden zich op. We blijven er ijzig kalm bij. Vrijdagavond zullen we er zijn, we ondergaan ons lot en drinken achteraf met de collega's, die eerder op de avond ons aan het uitlachen waren, een paar pinten aan de toog. Als de collega's zich geamuseerd hebben, is ook mijn avond gelukt. Plezier maken veronderstelt ook dat je af en toe het onderwerp van de grap moet kunnen zijn. Kwetsen, dàt is een andere zaak. Maar in tegenstelling dat enkele jaren geleden zou dit nu niet meer of minder gebeuren. Het niveau zou wat gestegen zijn. Pipi en kaka zouden nog maar heel zijdelings komen piepen.
Laten we afwachten en ons oordeel dan vellen. Moest het 'er toch zwaar over zijn', dan kan men zich op het werk voorbereiden op een jarenlange psychische terreur zoals dat alleen kan ontstaan in het gestoord brein van ondergetekende. Ik kwam, ik leed.... maar overwin uiteindelijk altijd. Of was het: ik overwon, ik leed en ik kwam? Dat kan ook.
Ieder jaar kiest de creatieve kern van de Vriendenkring een bepaald thema uit waarrond de avond zal draaien. Vorig jaar kaderde alles binnen het thema 'ziekenhuis', wijzelf kunnen vrijdag opdraven in wat als 'boerenpsalm' aangekondigd wordt. De schachten werden vandaag gevraagd om zich als landlopers te verkleden. Landloper spelen is toevallig één van mijn specialiteiten. Veel verkleden komt er niet bij kijken, in tegenstelling tot het plunje waarmee ik iedere dag ga werken. Dat komt dus goed uit.
Het hoort een beetje bij de gebruiken van de school dat de schachten opgejaagd, getreiterd en zenuwachtig gemaakt worden. Ze lichten dan een tipje van de sluier waaruit moet blijken dat ze heel diep gegraven hebben in je verleden. Dat ze HEEL VEEL weten wat je niet meteen verwacht. Maar ik heb geen geheimen, van mij mag alles geweten zijn. Ik ben fier op mijn verleden en ben nergens beschaamd voor. Ja, ik ben een ecologist, ja, ik ben vegetariër, ja, ik kan veel vertellen over het moeilijke leven van de hedendaagse man, ja, ik heb een hoog IQ, EI, SI en ja, ik lach graag en ja, ik kan ook heel venijnig en keihard uit de hoek komen als dat moet.
Noch ik, noch mijn vrouwelijke collega winden zich op. We blijven er ijzig kalm bij. Vrijdagavond zullen we er zijn, we ondergaan ons lot en drinken achteraf met de collega's, die eerder op de avond ons aan het uitlachen waren, een paar pinten aan de toog. Als de collega's zich geamuseerd hebben, is ook mijn avond gelukt. Plezier maken veronderstelt ook dat je af en toe het onderwerp van de grap moet kunnen zijn. Kwetsen, dàt is een andere zaak. Maar in tegenstelling dat enkele jaren geleden zou dit nu niet meer of minder gebeuren. Het niveau zou wat gestegen zijn. Pipi en kaka zouden nog maar heel zijdelings komen piepen.
Laten we afwachten en ons oordeel dan vellen. Moest het 'er toch zwaar over zijn', dan kan men zich op het werk voorbereiden op een jarenlange psychische terreur zoals dat alleen kan ontstaan in het gestoord brein van ondergetekende. Ik kwam, ik leed.... maar overwin uiteindelijk altijd. Of was het: ik overwon, ik leed en ik kwam? Dat kan ook.
5 november 2006
reünie
Ieder jaar komen we met een viertal koppels een keer samen om bij een lekker etentje bij te praten. De vriendschap houdt al zo'n 25 jaar stand en dateert nog van in de sociale school van Geel. Ook de vrouwtjes die er achteraf bijgekomen zijn, kunnen het goed met mekaar vinden. Het zijn steeds avonden die snel voorbijgaan en waar redelijk wat afgelachen wordt niettegenstaande er weinig over 't geld en 't gat gesproken wordt.
Tot drie jaar geleden nodigden we mekaar thuis uit. Maar voor één koppel was het dan altijd werken geblazen en ook voor het gesprek was al dat opdienen en afruimen niet bevorderlijk. Daarom dat we nu om beurt een goed restaurantje in de buurt uitkiezen waar we aanschuiven en betalen. Op deze manier leren we ook eens wat andere staminees kennen dan die van je eigen gemeente. Zo belandden we (via onze vrienden van Riemst) al eens in een Maatstrichts restaurant, in 't Hoeveke te Beringen en gisteren was het de beurt aan bistro Vincent te Geel.
Volgend jaar is het aan ons om onze vrienden uit te nodigen. Ik heb nog niet meteen een adres in mijn hoofd waar we naartoe zullen gaan. Het liefst van al eet ik vegetarisch maar de zaken die vlees- en visloze gerechten aanbieden, zijn in onze buurt erg schaars gezaaid. Misschien wordt het daarom wel de Hemelboom in Hasselt of een of andere Chinees. Nog tijd zat om hierover na te denken en wie weet wat is er tegen dan allemaal al gebeurd. Ik heb me gisteren laten vertellen dat tegen dan alle restaurants rookvrij zullen zijn en dat is alvast een prima uitgangspunt.
Tot drie jaar geleden nodigden we mekaar thuis uit. Maar voor één koppel was het dan altijd werken geblazen en ook voor het gesprek was al dat opdienen en afruimen niet bevorderlijk. Daarom dat we nu om beurt een goed restaurantje in de buurt uitkiezen waar we aanschuiven en betalen. Op deze manier leren we ook eens wat andere staminees kennen dan die van je eigen gemeente. Zo belandden we (via onze vrienden van Riemst) al eens in een Maatstrichts restaurant, in 't Hoeveke te Beringen en gisteren was het de beurt aan bistro Vincent te Geel.
Volgend jaar is het aan ons om onze vrienden uit te nodigen. Ik heb nog niet meteen een adres in mijn hoofd waar we naartoe zullen gaan. Het liefst van al eet ik vegetarisch maar de zaken die vlees- en visloze gerechten aanbieden, zijn in onze buurt erg schaars gezaaid. Misschien wordt het daarom wel de Hemelboom in Hasselt of een of andere Chinees. Nog tijd zat om hierover na te denken en wie weet wat is er tegen dan allemaal al gebeurd. Ik heb me gisteren laten vertellen dat tegen dan alle restaurants rookvrij zullen zijn en dat is alvast een prima uitgangspunt.
Abonneren op:
Posts (Atom)