Zonet vond ik in het waterzuiveringsgedeelte (helofytenfilter) van de zwemvijver de eerste eitjes van de bruine kikker. Vorig jaar was dit op 9 maart dus zijn we dit jaar toch een weekje sneller. Verwacht wordt dat er de komende weken nog een heel pak eierklompen gaan bijkomen.
2 maart 2016
28 februari 2016
trouw
Gisteren mocht ik de trouwfoto's nemen van mijn neef en zijn vriendin. In de eerste plaats is het plezant om weten dat ze geloven dat je wel mooie foto's kan nemen maar in de tweede plaats is het toch redelijk riskant om die taak aan mij te kwijten. In optimale lichtcondities doet mijn Sony RX 100 het prima maar er waren daar locaties waar het behoorlijk duister was met hier en daar een felle lichtstrook die door de vensters knalde. Een uitdaging voor een hobbyist gelijk mij! Bovenal verschilt mijn smaak nogal serieus van de beroepsfotograaf. Gelukkig wilde het koppel geen gewone trouwfoto's maar kon ik vrijelijk mijn gang gaan. Van de 300 foto's zou ik er zelf zo'n 50 niet overhouden maar de overige zijn ok. Ik denk dat ze er wel tevreden mee zullen zijn.
27 februari 2016
heerlijke zanger
Al enkele weken worden mijn tuinwandelingen opgeluisterd door het mooie lied van een heggemus. Vanop de top van steeds dezelfde conifeer brengt hij zijn zangkunsten ten berde. Aan de voedersilo verschijnt hij nooit. Hij leidt door het jaar een verborgen leven maar in de lente verbreekt hij zijn anonimiteit en geeft hij flink van katoen. Deze morgen - ja, hij begint er vroeg aan - kon ik hem onopvallend vanuit de struiken gefotografeerd krijgen.
14 februari 2016
op kwekersbezoek
![]() |
| Mijn neef aan het stuur met zijn Magnolia "Theodora" aan zijn zij. |
Onder impuls van mijn neef bezochten we gisteren 2 kwekers dichtbij de Franse grens om ons beider collectie een nieuwe boost te geven: Damien Devos, een gekend standhouder van Celles, en Dirk Benoit van boomkwekerij Pavia.
De aanhangwagen van mijn neef lag goed vol en ook de auto zelf werd ten volle benut om de wat teerdere heesters te vervoeren. Veilig rijden kwam evenwel nooit in het gedrang al kan de foto wijzen op het tegendeel.
Mijn eigen aanwinsten uit de Vlaanders en reeds aangeplant: Chaenomeles speciosa 'Moerloosei' (een sierkwee waar ik al lang achter zoek), een jonge Aesculus x neglecta 'Erythroblastos' (als gezel voor mijn 'Autumn Fire'), de Hamamelis x intermedia 'Angelly' (een gele van Heijningen-selectie), een kleine Magnolia sprengeri 'Eric Savill' (met wijnrode bloemen), een tere Magnolia x foggii 'Jack Fogg' (zou naar bananen geuren) en tenslotte een wat grotere Magnolia brooklynensis 'Eva Maria' (als alternatief voor de uitgeputte 'Woodsman').
![]() |
| Nieuwe aanwinst: Hamamelis "Angelly" |
12 februari 2016
sijzenkoppel
Dit kan toch geen toeval meer zijn? Op dezelfde dag, enkele uurtjes na de verschijning van de eerste keep van deze winter, landt er plots ook een koppeltje sijzen. Je zou haast gaan denken dat ze hand-in-hand uit het Noorden afgezakt komen. Hiermee is ons lijstje van ooit al verschenen wintervogels weer compleet. De distelvink of putter laat helaas nog verstek gaan. Ik luk er niet in deze vogel op mijn geleeg te krijgen. Sinds deze week hoor ik tussen het ochtendgezang ook de zanglijster weer en de bosuil is bij schemer ook actief.
(op de foto boven: links vrouwtje, rechts mannetje)
toch eentje
Ik had de hoop al opgegeven want doorgaans komt hier geen keep aan de voederplaats als de winter niet erg koud is en bovendien lang duurt. Zo heb ik nog maar 1 strenge winter gekend waar een grote groep kepen, vergezeld van sijzen, hier enkele dagen vertoefde. Tot zonet, toen ik tussen de vinken (Fringilla coelebs) en huismussen één exemplaar ontdekte. Ik vind het een prachtige vogel met dat oranje in zijn verenkleed.
11 februari 2016
vonk
| boomklever |
De eerste helft van deze vakantieweek heb ik veel binnengezeten. Meer dan gepland maar dààrvoor is het dan ook vakantie. De krant werd grondiger doorgenomen dan op schooldagen en ook voor de koffie nam ik rustig de tijd. Zo zou het altijd moeten kunnen. Naast het lezen en loeren in tuinboeken heb ik ook verscheidene uren op de keukenkast gehangen om naar de vogels te kijken die de laatste kilo's van mijn voedervoorraad komen oppeuzelen. De kletsnatte omstandigheden deren hun niet, zelfs zonder regenjas lijken ze droog te blijven. Dat kan van mij niet gezegd worden. Met 2 trainingsjasjes over mekaar én regenjas heb ik dinsdag enkele uren de koude regen getrotseerd om mijn magnoliacollectie in de tuin uit te breiden. Doornat was ik maar de aanwinsten gaven me een bevredigend gevoel. Ook het zwoegen in die barre condities op zich gaf me een kick.
Laat ons zeggen dat het bezoek aan het arboretum van Wespelaar de vonk deed overslaan. Enkele Magnolia's waren zo adembenemend mooi dat ik mijn visie omtrent beverbomen in de tuin helemaal herbekeken heb. Ik ben beginnen lezen over de botanische soorten, de onderlinge kruisingen en variëteiten, de grootte en kleuren van de bloemen, hun tijdstip van bloei en zo meer en hieruit vloeide een lijstje. Dé collectie voor onze tuin.
Twee van dat lijstje heb ik nog niet te pakken gekregen. Aan de grens met Frankrijk zit wel een kweker die ze aanbiedt. Als die van ons, die thans in Parijs zit met een meute leerlingen (dat zegt ze toch), zin heeft in een daguitstap Vlaamse Ardennen kan ik ze hopelijk dit weekend op de kop tikken. Net als me in 't zweet werken als 't pijpenstelen regent, kan zo'n succesvolle plantenjacht me enorm deugd doen. Een gevoel dat veel tuinliefhebbers ongetwijfeld delen.
| Magnolia denudata aan de veldkapel |
9 februari 2016
Ajan
| Hamamelis x intermedia 'Ajan' |
De toverhazelaar 'Ajan' die ik vorig jaar cadeau kreeg van Joost van Heijningen, is prima aangeslagen. Op alle takken hangt een zee van oranje bloemen met een heerlijke geur die vanop het tuinpad zonder moeite op te snuiven valt. De gelijktijdig aangeplante 'Arnhem' verging het helaas minder goed. Twee van de drie gesteltakken zijn tot op de entplek afgestorven wat niet te begrijpen valt want de struik was al 6 jaar oud. Hopelijk groeit de resterende tak verder uit tot de mooie habitus die deze 'Arnhem' oorspronkelijk had. Zonde maar de natuur is soms niet te vatten. Deze week werd aan mijn collectie toverhazelaars ook een nieuwe 'Jelena' (naar Jelena De Belder) toegevoegd. Mijn oude struik is wel als een 'Jelena' aangekocht maar volgens mij is het geen echte. Iets wat helaas wel vaker gebeurt: ik zag nog deze week enkele 'Pallida' aangeprezen als 'Westerstede'. 't Zou niet mogen.
| bovenaanzicht Hamamelis x intermedia 'Ajan' |
7 februari 2016
werken tussen de kerstrozen
Gisteren heb ik voor 't eerst weer enkele uren in de tuin gewerkt. De lenteschoonmaak laat ik nog steeds achterwege ook al staan de eerste blauwe druifjes in bloei en heeft het speenkruid al aardige tapijten vers groen op de bodem getoverd. Ik heb nog wat aangeplant en hier en daar wat verzet. Bij de pauzes die ik nam bekeek ik al mijn toverhazelaars en kerstrozen. Dat 'binnenwerk' van zo'n Helleborus orientalis mag best gezien worden. De niet gevulde variëteiten vormen heel veel zaad en elk jaar vind ik tientallen jonge kiemplantjes. Moest ik me erop toeleggen, ik had meteen een minikwekerij.
Wat ik zoals aangeplant heb? Wel, ik ben mijn collectie beverbomen (Magnolia's) aan het uitbouwen. Ecologisch stellen ze niet veel voor maar ik ben er hoe langer hoe meer stapelgek van. Het kruisen en selecteren blijft intussen eindeloos doorgaan -elke nieuwe aanwinst wordt op zijn beurt weer ingezet als voortkweekmateriaal- zodat het aanbod een doolhof van jewelste is geworden. De onderlinge verschillen zijn soms zo miniem dat je je afvraagt waar nog de meerwaarde zit. Op mijn wenslijst staan er nog 2 en ik hoop ze tegen de lente gevonden en aangeplant te hebben. In de bloeiperiode stel ik ze even aan je voor.
| Hamamelis x intermedia 'Aphrodite' |
20 januari 2016
Coccothraustes coccothraustes
Al grommelend was ik deze middag van school thuisgekomen. De bus was alweer meer dan 20 minuten te laat, iets wat blijkbaar doodnormaal is volgens mijn medepassagiers. Terwijl ik mezelf trakteerde op een gebakken eitje zag ik door het venster tussen de mussen en gewone vinken een appelvink zitten. De Coccothraustes coccothraustes, of letterlijk vertaald, de pittenverpletteraar. Het grommelen was meteen gedaan en gebukt onder het raam greep ik de kodak en nam onopvallend enkele foto's. De appelvink is bijzonder schuw -weet ik van andere keren - daarom doe ik mijn best opdat hij toch maar niks van mij zou kunnen opmerken.
Plots vloog de appelvink in een van de struiken, zette zijn cloaca aan het werk en vloog weg. Hij is nu in de buurt en komt zeker nog terug. De zaden van Spaanse aken en de zonnepitten van de voedersilo weet hij zeer te smaken. Wat een kanjer van een vink is me dat. En die forse bek!
Terwijl ik dit tekstje uit mijn mouw schud, word ik geroepen door de vrouw van 't huis. 2 reigers zijn vlakbij geland, snel! Natuurvriendelijk tuinieren loont elke dag. Met een appelvink rond je deur weet je zeker dat je goed bezig bent. Wat de mensen ook moge denken.
17 januari 2016
Vogels tellen
![]() |
| vrouwtje vink |
Het vogeltelweekend zorgde voor geen verrassingen. Logisch want de vogels uit de omtrek hebben er geen flauw benul van dat er dit weekend streepjes getrokken worden, waarom zouden ze dan met meer afzakken dan op andere dagen? Vogels houden zich niet bezig met dergelijke spelletjes. Eten vinden, daar gaat het dezer dagen om!
Zoals het lijstje rechts leert, kwam de blauwe reiger ook nog eens op bezoek. Heel vroeg in de morgen zag ik ook een winterkoninkje. Al de andere zijn onze vaste gasten met onze kolonie huismussen andermaal als grootste groep. Staartmezen en kuifmezen waren er dit weekend niet te bespeuren. Voor de sijzen en de kepen is de winter nog veel te slap. Een eekhoorn was ook in de buurt maar zolang hij niet kan vliegen blijft hij onvermeld.
16 januari 2016
eerste mini-winterprik
zachte hagel op het dakvenster
Terwijl het in Haspengouw en het Hageland deze week al gevaarlijk rijden was, bleven we hier verstoken van alles wat op een winter gelijkt. Tot zo net, toen de eerste lading zachte hagelbolletjes uit de hemel viel. Vriestemperaturen zijn er nog niet bij. Na een tiental minuten is al het wit reeds van de grond verdwenen. Niet dat ik om een ferme winterperiode sta te roepen. Want elke werkdag begint tegenwoordig met een fietsrit en een slippertje met grote gevolgen is snel gemaakt. Dit weekend is het ook vogeltelweekend. De moeizaam opvliegende blauwe reiger zal op mijn lijstje zeker niet ontbreken.
10 januari 2016
Turkse tortels
een paartje Turkse tortels
Bij de voorstelling van onze tuinbewoners is de verleiding groot om de kleurrijke of koddige exemplaren wat voorrang te geven. Deze keer wil ik toch ook eens onze Turkse tortels tonen. Grijs met een smalle zwarte nekband, dus uiterlijk weinig spectaculair ware het niet dat ik ze hier altijd per koppeltje zie. Ze lijken wel onafscheidelijk en hopeloos verliefd.
Sinds onze dochters enkele konijnen onderhouden zijn ze vaak vlakbij huis te vinden. De gemorste maïskorrels worden graag door hen opgepikt, iets wat kippenhouders ook wel zullen weten. Ook onder de voedersilo speuren ze naar eten, tesamen met de huismussen, merels en vinken.
Gisteren (foto) zag ik het mannetje aanstalten maken om op het vrouwtje te kruipen maar ze had er geen zin in. Nochtans, als er een ding is waar deze tortelduiven in uitblinken, dan is het wel zich voortplanten. 5, 6 of meer broedsels per jaar zijn geen uitzondering. Telkens 2 eieren in het nest en dit -zoals ik zelf jammerlijk genoeg heb vastgesteld- bijna het hele jaar rond. Toen ik begin november een Abies procera tegen de vlakte legde, bleken er nog 2 jonge tortelduifjes op het nest te zitten. Ze hebben de bruuske val prima overleefd en werden met zachte hand onder een dichte struik gezet. Maar zo laat op het jaar had ik echt niet verwacht, anders had ik de kettingzaag nog wat op stal gelaten.
Turkse tortels zijn net als houtduiven een exquise maaltijd voor de sperwer. Dit leidt tot echte drama's bij de overgebleven partner. Je ziet dat beest treuren en ik heb zelf al waargenomen dat de overgeblevene de restanten van zijn lief terug tot leven probeerde te wekken. Vreselijke taferelen. Tortelduifjes kunnen wat meemaken!
9 januari 2016
een nieuw begin
voortaan met een auto minder
Deze week hebben we afscheid genomen van onze 14 jaar oude gezinswagen met bijna 400.000 km op de teller. Alle vakanties - Polen, Kroatië, Roemenië, Frankrijk,.... - was hij ons werkpaard en torste hij niet alleen 6 reizigers maar ook de tent met tafels, stoelen en bedden. Wat hebben we er plezier aan beleefd en gemak ervaren van ons minibusje, een Mercedes Vito L 110 cdi voor de kenners, maar de autokeuringsdienst heeft er een einde aan gemaakt. Een rode kaart voor roest aan de onderkant en een herstellingsprijskaartje dat we niet meer wilden ophoesten.
Het afscheid viel zwaar. Vreemd om het als groene te zeggen maar deze wagen was deel van de familie geworden. Ook al is het maar in een vorm gegoten ijzer op wielen toch is hij ons zo lang trouw gebleven en heeft hij ons zo vaak voortgeholpen dat we er menselijke eigenschappen aan toedichtten. Ja, er zijn traantjes gevloeid toen de opkopers er mee wegreden. Het was alsof de dierenarts onze hond opnieuw zijn verlossend spuitje gaf: rationeel de juiste keuze maar emotioneel hartverscheurend.
Voortaan doen we verder met één auto. Eén kleintje waar met wat kunst- en vliegwerk misschien een fiets in te proppen valt. Echt niet evident met 2 gelijklopende woon-werkverplaatsingen, 4 pubers waarvan er 2 bezig zijn met hun rijbewijs en 2 studenten in Leuven die voortdurend stranden in een station. Die van ons, de eigenlijke bestuurster van het groene busje, rijdt voortaan met mijn Opel en ik.... heb me een busabonnement aangeschaft.
De voorbije donderdag ben ik in het donker per fiets vertrokken naar 't werk, zo'n 16 km enkel, maar laat ons zeggen dat deze testrit ferm was tegengevallen. Wind, regen, een ontbrekende conditie maar vooral trieste fietspaden (steentjes, modder, ongelijkheden, plots bordjes 'hier stopt het fietspad' en oversteekplaatsen met een hoog Russische roulette-gehalte) en een onbehaaglijk gevoel telkens er een auto of vrachtwagen op me afkwam. Zal hij me zien of stopt mijn leven hier?
In april stopt de Omnipas. Misschien dat de fluitende vogeltjes, de stralende ochtendzon en de frisse lentegeuren me terug op de fiets krijgen. Ik sluit dat zeker niet uit maar de komende 3 maanden zal ik op lijn 20 of 17A te vinden zijn. Het fietsritje naar de bushalte is iets meer dan 2 km. Ik ben benieuwd hoe het zal verlopen maar het zal een volledig andere manier van leven zijn. Het kwartierje naar het werk wordt al snel een uur en het aantal bussen is zo beperkt dat missen geen optie is. Naar flexibiliteit toe is dit een achteruitgang maar ik reken op wat begrip bij mijn bazen.
Mooi meegenomen is dat de torenhoge garagekosten, de verzekeringspremie en de wegenbelasting wegvallen. Het Ministerie van Onderwijs betaalt het busabonnement volledig terug (onze gemeente komt ook voor 25% tussen) en wie fietst krijgt 0,15 euro per afgelegde kilometer. Als 53-jarige ga ik me dus terug verplaatsen zoals toen ik kotstudent was. Psychiaters zullen er wel een naam voor hebben maar de volksmond kiest doorgaans uit wereldvreemd, hippie, zot, achterlijke groene of sukkelaar.
Het afscheid viel zwaar. Vreemd om het als groene te zeggen maar deze wagen was deel van de familie geworden. Ook al is het maar in een vorm gegoten ijzer op wielen toch is hij ons zo lang trouw gebleven en heeft hij ons zo vaak voortgeholpen dat we er menselijke eigenschappen aan toedichtten. Ja, er zijn traantjes gevloeid toen de opkopers er mee wegreden. Het was alsof de dierenarts onze hond opnieuw zijn verlossend spuitje gaf: rationeel de juiste keuze maar emotioneel hartverscheurend.
de laatste seconden
Voortaan doen we verder met één auto. Eén kleintje waar met wat kunst- en vliegwerk misschien een fiets in te proppen valt. Echt niet evident met 2 gelijklopende woon-werkverplaatsingen, 4 pubers waarvan er 2 bezig zijn met hun rijbewijs en 2 studenten in Leuven die voortdurend stranden in een station. Die van ons, de eigenlijke bestuurster van het groene busje, rijdt voortaan met mijn Opel en ik.... heb me een busabonnement aangeschaft.
De voorbije donderdag ben ik in het donker per fiets vertrokken naar 't werk, zo'n 16 km enkel, maar laat ons zeggen dat deze testrit ferm was tegengevallen. Wind, regen, een ontbrekende conditie maar vooral trieste fietspaden (steentjes, modder, ongelijkheden, plots bordjes 'hier stopt het fietspad' en oversteekplaatsen met een hoog Russische roulette-gehalte) en een onbehaaglijk gevoel telkens er een auto of vrachtwagen op me afkwam. Zal hij me zien of stopt mijn leven hier?
In april stopt de Omnipas. Misschien dat de fluitende vogeltjes, de stralende ochtendzon en de frisse lentegeuren me terug op de fiets krijgen. Ik sluit dat zeker niet uit maar de komende 3 maanden zal ik op lijn 20 of 17A te vinden zijn. Het fietsritje naar de bushalte is iets meer dan 2 km. Ik ben benieuwd hoe het zal verlopen maar het zal een volledig andere manier van leven zijn. Het kwartierje naar het werk wordt al snel een uur en het aantal bussen is zo beperkt dat missen geen optie is. Naar flexibiliteit toe is dit een achteruitgang maar ik reken op wat begrip bij mijn bazen.
Het was even wennen aan al die tabellen.
Mooi meegenomen is dat de torenhoge garagekosten, de verzekeringspremie en de wegenbelasting wegvallen. Het Ministerie van Onderwijs betaalt het busabonnement volledig terug (onze gemeente komt ook voor 25% tussen) en wie fietst krijgt 0,15 euro per afgelegde kilometer. Als 53-jarige ga ik me dus terug verplaatsen zoals toen ik kotstudent was. Psychiaters zullen er wel een naam voor hebben maar de volksmond kiest doorgaans uit wereldvreemd, hippie, zot, achterlijke groene of sukkelaar.
3 januari 2016
is de kust veilig?
Groenling (Chloris chloris) mannetje
oordeelt of de omgeving veilig is
vooraleer een graantje mee te pikken
bij de voedersilo.
of
"Die kwiet achter het venster
lijkt mij te traag om me te pakken."
(keukenraam-foto. ISO 400, f5.6, 1/75 sec., 1000mm.)
Abonneren op:
Posts (Atom)
















