Deze herfstvakantie was het ideale moment om nog eens een structurele ingreep te doen in de tuin. Ik zwierde er een groep rododendrons uit en creëerde op de plek een veldje voor klein fruit. De meeste planten had ik reeds ergens staan op een vijftal na.
In de halfschaduw van mijn drie kerselaars (twee rode en een geelbuik) verbeterde ik een strook van 10 meter op anderhalve meter met wat resterende paardenstront. Dankzij de regen was de grond nat genoeg om het plantgoed goed te doen aanslaan. Aan de noorderzijde stapelde ik met de kleinste dochter en wat vriendinnen (van haar) een muurtje van houtstammetjes om de wind te breken om alzo een aangenaam microklimaat te bereiken. Hiertegen plantte ik een vijftal bramen en twee sierrozen met name de Guirlande d'amour en de Rosa félicité et perpétue. Drie kweeperen vervolledigen de achterzijde.
Aan de voorzijde hoop ik volgend jaar heel wat lekkere vruchten te kunnen plukken van de jostabes, de rode, zwarte en witte aalbes en een drietal 'kronselen' (stekelbessen). Met kronselen en bloemsuiker worden ook heel lekkere taarten gemaakt al mis ik hier iemand die de goesting en de bekwaamheid heeft om ermee aan de slag te gaan. Op de bodem tussen het klein fruit kan ik in het voorjaar nog bosaardbeien kwijt of wilde blauwbessen.
De vogels hebben op enkele uurtjes tijd het nieuwe terrein al volledig verkend. Hopelijk gaan ze niet zo drastisch te werk als bij de kersen en mag het baasje deze keer ook meesnoepen.
In het weekend van 5 en 6 juni volgend jaar zal voor de eerste maal onze tuin opengesteld worden. Onze 'open tuin' kadert binnen het VELT-ecotuinenweekend. Dat weekend kan je in heel Vlaanderen en in Nederland ecologische moes- en siertuinen gaan bezoeken en wie weet wat inspiratie op doen. Moesten er onder jullie geïnteresseerden zijn, dan ben je welkom. Een ideale gelegenheid om -eindelijk- eens nader kennis te maken. Ik zorg ervoor dat je alvast geen dorst hoeft te lijden.
Het lijken sappige kersen maar het zijn wel degelijk appeltjes. Voor kersen of krieken zijn we al veel te laat op het jaar. Maar de rood-oranje appeltjes van de malus floribunda hangen nog in overvloed aan de boom. De gebogen takken hangen momenteel overladen over het terras. De kleurenpracht past prima bij de rode herfstverkleuring van de amberbomen en de kornoeljes.
Nog een extra troef van deze sierappel is de weelderige bloei met wit-roze bloemen in het voorjaar. Dit boompje is ook voor de kleinere tuinen geschikt omdat de maximale hoogte beperkt blijft tot zo'n 4 meter. Ook de bloemschikkers of andere knutselaars die werken met natuurlijke materialen zullen blij zijn met dit prachtboompje want de appels zijn op vele manieren bruikbaar: in herfstkransen, in een lege glazen fles, geregen aan touwen of in de nachtclub (als de pingpongballetjes op zijn).
De Antwerpenaars konden zich vandaag via een volksraadpleging uitspreken omtrent de Lange Wapper. "Een feest van de democratie", "de stem van het volk" waar rekening moet mee gehouden worden. Zo zou het inderdaad moeten. Maar in Tessenderlo hebben we met zulk een volksraadpleging niet zo'n beste ervaring.
Op 25 maart 1979 konden de stemgerechtigde Looienaars zich in een referendum uitspreken over de komst van mercaptanenproducent Phillips Petroleum vlakbij het wooncentrum van Tessenderlo. Alhoewel het een regenachtige dag was, kwam bijna 70 procent van de Looienaars opdagen. Ja, dat is wat anders dan de 30% in Antwerpen en ... maar liefst 93% van de kiezers zei overduidelijk NEEN tegen P.P.. Een prachtoverwinning voor de Looise bevolking en in het bijzonder de milieugroepering BELT (Beter Leefmilieu Tessenderlo) dat een heroïsche strijd voerde tegen deze Amerikaanse multinational.
Maar hoe denk je dat het uiteindelijk afliep met de exploitatievergunning (thans milieuvergunning) ? Niettegenstaande de Looise socialisten tegen P.P. waren, leverde hun rode minister Dewulf toch de gecontesteerde vergunning af. Toen ook de Raad van State de milieugroep BELT en burger E. Pals gelijk gaf omwille van fouten op de Wet op de Ruimtelijke Ordening werd in snel tempo het gewestplan op maat van P.P. herkleurd. De inwoners van de Hofstraat die het meest te lijden had van de stankhinder van de mercaptanenproducent, werden onteigend. Het waren dus de inwoners die konden ophoepelen.
Zelfs toen bleek dat Phillips Petroleum de basisgrondstof thiodiglycol leverde waarmee Sadam Hoessein zijn mosterdgas aanmaakte, deed de overheid zijn ogen toe. Het bedrijf kon rustig verder zijn gang gaan. In de vergunning werd één regeltje toegevoegd: thiodiglycol mocht niet meer geproduceerd worden. En dat was het. Terwijl heel Amerika, CIA inclusief, moord en brand schreeuwde over de verschrikkelijke Hoessein was het een Amerikaans bedrijf dat de verschrikkelijke moorden met gifgas mogelijk maakte.
Ondertussen staat het bedrijf er nog. Net zoals Townsend Thoresen na het kapseizen van The Herald of Free Enterprise zijn merknaam opdoekte, verdween ook Phillips Petroleum als merknaam. Het bedrijf gaat thans door het leven als Chevron Phillips en het staat nog steeds op indentiek dezelfde plaats. De mening van de Looienaars heeft slechts een weekje de krant gehaald. Daarna gooide de politici ze in de prullenmand.
Toch één lichtpuntje: dankzij de inzet van de Looise milieubeweging werden de milieuvergunning en het milieueffectenrapport 'uitgevonden' en is het voortaan verplicht dat rond een industriegebied ook een bufferzone wordt voorzien. Hoe breed dat die zone moet zijn, is evenwel niet bepaald. In Tessenderlo volstaat het zo dat rond een van de grootste chloorproducenten ter wereld enkele struiken werden aangeplant om wettelijk in orde te zijn.
Om heel cynisch van te worden. Het feest van de democratie duurt meestal niet lang.
Gisterenavond vond in Vorst Nationaal de metalgebeurtenis van het jaar plaats. In het tourschema van Progressive Nation 2009 deden Bigelf, Unexpect, Opeth en Dream Theater ook Brussel aan. De zoon en ik zijn grote Dream Theater-fan, dus konden we dit concert niet aan onze neus laten voorbijgaan. Voor Jo was het de eerst maal dat hij een live concert bijwoonde van wat ondertussen toch een supergroep mag genoemd worden.
We arriveerden halverwege de set van Opeth en vonden een prima plaatsje links van de mengtafel. De concertzaal zat behoorlijk vol -het aantal fans groeit zienderogen- en ik was duidelijk niet de enigste papa die zijn nageslacht meebracht. Er is nog hoop in het Reggi en Tiësto-tijdperk.
Dream Theater bracht een korte set voor hun normale doen. Eerdere optredens duurden ongeveer drie uur maar als je het podium deelt binnen een concept met drie andere groepen dan zou dat een beetje te veel van het goede zijn, al had het voor die 44 euro wel gemogen. Bovendien verveelt Dream Theater nooit. Er zit zoveel variatie in hun oeuvre -van het heavy As i am over het "poppy" I walk beside you tot onversneden progrock alla Octavarium- dat ze urenlang het publiek kunnen blijven boeien.
En boeien ... dat deden ze ook met John Petrucci in een glansrol. Gewoonweg heerlijk om die man bezig te zien. Is er iets wat hij niet kan spelen? Tempowisselingen op zijn Zappa's, ontroerend melodisch (The spirit carries on), supersonische snelheden, technisch ingewikkelde riffs,... Petrucci jaagt het met zijn zes- of zevensnarige Music Man-gitaren allemaal perfect door zijn Mesa-speakers hierbij ritmisch strak en verfijnd ondersteund door de drums van Portnoy. Dat Petrucci gene gewone is, kan je ook horen op de vele official bootlegs waarop hij ganse platen van Deep Purple, Pink Floyd en Iron Maiden covert. En wie dan toch nog twijfelt moet de 2 cd's van Liquid Tension Experiment maar eens in huis halen.
Zoals verwacht speelde Dream Theater heel wat nummers uit hun recente Black Clouds en Silver Linings. Naar mijn mening een minder sterk album. Daarnaast putte de band vooral uit de meer recente cd's: Systematic Chaos (Forsaken - Repentance), Octavarium (Sacrified Sons) en Train of Thought (As I Am). Het hoogtepunt van de avond was The Spirit Carries On uit Scenes From a Memory waar Petrucci met zijn aangrijpende solo de hele zaal tot en met de laatste stoel kippenvel bezorgde. Twee lesbische meiden naast mij deden letterlijk een goddelijke buiging. Ik begreep het maar buigde niet mee.
Alhoewel de klank bij momenten allesbehalve in orde was en het solo-gefreak van Rudess zelfs irritant zat de sfeer er gisteren goed in. Het publiek was zichtbaar tevreden: het applaus, de handen die massaal waveden door de lucht en het gesmeek om bisnummers spraken voor zichzelf. Aan de verbaasde gezichten van de fans -allicht voor een groot deel bestaande uit actieve beoefenaars van de zessnarenkunst- is te merken dat zij vooral grote bewondering hebben voor de muzikale kunde van de groepsleden. Met kennersogen zien zij dat Dream Theater binnen de erg grote Rockfamilie momenteel zijn gelijke niet heeft als het op 'beheersing van de instrumenten' aankomt. Ook wat muzikale compositie betreft, zowel in samenspel als bij het soleren, is de band uit New York de absolute top.
Al minstens drie generaties zijn er gek van en er volgen er nog. De zoon en ik waren erg tevreden. Al de ganse morgen speelt Dream Theater door de living. We doen alles nog eens over. Toch nog dit. Een paar grote verschillen vanuit de tijd dat ik nog jong was: bij het thuiskomen stinken onze kleren niet meer naar de 'doemp' of de wiet. Op dat vlak is het rookverbod in de concertzalen een zegen. En daar waar in mijn tijd iedereen gefouilleerd werd op cassetterecorders en fototoestellen wordt er nu naar hartenlust gefilmd en opgenomen met ultramoderne GSM's. Dream Theater, weldra op Youtube.
Morgen start de nieuwe Week van het Bos. De Week van het Bos is uitgegroeid tot de grootste boshappening in Vlaanderen. Deze campagne van ANB en VBV wil zo veel mogelijk mensen in contact brengen met de schoonheid van de Vlaamse bossen.
Niet toevallig wordt de week van het bos net deze week georganiseerd. De bossen zijn momenteel op hun mooist: een frisse neus halen, genieten van de kleurenpracht, stiekem snoepen van de vele vruchten, je laten verwonderen door de honderden paddenstoelen,… voor elk wat wils!
Om door de bomen het bos te kunnen zien wordt er elk jaar een ander facet van het bos in de kijker geplaatst. Dit jaar werd er gekozen voor de slogan ‘Zaad met pit!'. Hiermee gaat de organisatie terug naar de kern van de zaak: het zaadje, de bron van nieuw leven en in vele gevallen nog lekker ook.
Terwijl drie van mijn vier kinderen het beste van zichzelf gaven op het pingpongtornooi in Diest bezocht ik voor de eerste maal in mijn bijzonder boeiend leven de begijnhofkerk van het Diestse Begijnhof. Ik vond er prachtig houtsnijwerk uit de 17de eeuw.
zicht op het altaar
De begijnhofkerk of Sint Catherinakerk dateert uit de 14de eeuw en werd gemetseld in de typische ijzerzandsteen die je in onze regio op vele plaatsen (getuigenheuvels) terugvindt. De linkergevel van het kerkje wordt flink onderstut want de kerk is in niet zo'n goede conditie. Een trieste vaststelling die je voor veel Vlaamse 'beschermde monumenten' kan doen.
Een stierenkop, detail uit de preekstoel
In de kerk hangen heel wat schilderijen uit het begin van de 17de eeuw. Mij zegden ze niet zo veel temeer daar de lichtinval vs. schaduw de meeste werken onaanschouwbaar maakten. Mijn aandacht werd vooral getrokken door het mooie houtsnijwerk in de kerk. De preekstoel -"verboden toegang, instortingsgevaar"- is zeker de moeite waard. Hij is van de hand van Jan Mason en dateert uit 1671.
detail uit de ballustrade van het begijnenkoor
Ook de afsluiting van het begijnenkoor wordt toegeschreven aan Jan Mason. De getorste zuilen (zie foto boven) en de beeldengroepen onderstrepen het meesterschap van Mason. Tot mijn verbazing leverde een Google-zoektocht geen extra informatie op over deze houtsnijwerker. Ik kan moeilijk geloven dat zo'n stielman enkel werk heeft geleverd aan de begijnhofkerk van Diest. Iemand meer informatie?
Voor de geïnteresseerden: In het stedelijk museum van Diest bevinden zich ook nog stukken uit de Begijnhofkerk. In het begijnhof vindt ook iedere eerste zondag van de maand een tweedehandsboekenbeurs plaats. De verkopers kennen wel de prijs.
Het mag nu toch wel stillekesaan flink gaan regenen want mijn tuingrond is volledig leeggezogen. Op verschillende plaatsen stak ik mijn schup in de grond en overal komt er stuifzand tevoorschijn. Zelden meegemaakt. Het verwondert me dat de bomen en struiken er niet het loodje bij neerleggen. Ook de regenput is leeg en spuiten met drinkwater doe ik niet. Met af en toe een emmer te vullen in de vijver, waar het waterniveau ook behoorlijk laag staat, hou ik de vaste planten die op sterven na dood zijn, hopelijk in leven.
Toch niet alleen kommer en kwel in de tuin. De herfst is al stevig ingezet. De bladeren en rijpe appels vallen in grote getale van de bomen. En natuurlijk, de prachtige herfstkleuren steken de kop op. De verkleuring van de bladeren is nu op zijn mooist.
van rechtsboven met de klok mee: japanse esdoorn, druivelaar, gele pavia, sierappeltje, toverhazelaar, helianthus Lemon Queen, parrotia persica, kornoelje en in het midden de liquidambar.
"Op de 5de plaats deze week komen we terecht bij personen die het goed menen met onze club. Deze week konden we onze 12 prachtige elektronische scoreborden in gebruik nemen. Dat we hiervoor de nodige gelden wisten rond te halen is zeker niemand ontgaan. Na de West-Vleterenavond, wafelverkoop en badeendjesrace konden we ons doel zo goed als bereiken. Ware het niet dat een 3-tal personen/families méér deden dan hun best.
Zij zorgden o.a. persoonlijk voor de aankoop van 1 elektronisch scorebord! Hartelijk dank hiervoor !! We hebben het over :
- Ludo + Kristien Rutten + familie - Luc Vermandel + familie - en de Rotary-club, waarvan Piet Melotte deel uitmaakt. "
Er was gisteren in 't land zoveel te doen dat het niet zo simpel was om er een keuze uit te maken. Het autovrije Brussel en Antwerpen spraken me ook erg aan, toch koos ik ervoor om een kleinschalige clematiskwekerij in Rillaar te gaan bezoeken.
In het kader van 'op de siertoer' stelden heel wat plantenkwekers hun geleeg open voor mensen die ook geïnteresseerd zijn in de bedrijvigheid achter hun zaak. Al vaak had ik die serres van de clematiskwekerij vlakbij de carpoolparking in Rillaar (nabij Scherpenheuvel) zien liggen. De mogelijkheid om nader kennis te maken met de eigenaars en de clematisteelt liet ik nu niet aan me voorbijgaan. Als je goede, op praktijkervaring berustende uitleg wenst, moet je bij de vakman zijn.
die van ons en de kleinste voor een grote partij clematissen
We werden vriendelijk verwelkomd door een van de twee gebroeders Van Nuffelen die de clematiskwekerij runnen. Zo'n 600 sterke en rijkbloeiende soorten kunnen ze te koop aanbieden. Stekken, verzorging en inpotten doen ze allemaal zelf. Ze leveren grotendeels aan de detailhandel maar ook particulieren kunnen er op zaterdag (van tien tot vier) terecht om hun favoriete clematissen op de kop tikken.
Echt goedkoop zijn ze niet -geen opruimprijzen- maar je krijgt hier zeker waar voor je geld. Alle clematissen worden in een tweeliter pot aangeboden, de plant is gegarandeerd ziektevrij en de goedgevormde clematissen bestaan uit drie tot vier stengels. En als je op zoek bent naar deskundige uitleg kunnen de gebroeders u zeker wegwijs maken in de geheimen van de koningin der klimplanten. Zelf sukkel ik als een echte sukkel met clematissen in mijn tuin. Hooguit twee jaren en dan geven ze de geest. Wat zou er schelen?
Eén van de zes clematissen ('Anita') die thuis wacht om geplant te worden
Ondertussen heb ik een antwoord. De bosgrond is ok maar wat mijn planten missen is paardenmest of koemest. In het plantgat moet voldoende organisch materiaal gemengd worden om de clematis jaar na jaar in de bloei te krijgen. En ik geef toe, hier ben ik nogal lui in. Eens geplant denk ik dat de natuur wel zijn plan zal trekken maar bij de bosranken volstaat dat niet. Af en toe moeten de mouwen worden opgerold en moeten de clematissen in de watten gelegd worden. Een tweede fout is een tekort aan water. Ik geef ze blijkbaar in droge periodes veel te weinig water (ik giet eigenlijk nooit) zeker omdat mijn bosgrond tijdens droogteperiodes in een mum van tijd volledig uitdroogt. In fijne stiefzand groeit natuurlijk niks.
Met de aankoop van 6 nieuwe planten ga ik nog eens een nieuwe kans wagen. Ik heb me voorgenomen om deze keer alles volgens de regels der kunst uit te voeren (een groot plantgat, veel water, paardenmest, goede potgrond) en eens zien wat dat op termijn geeft. Als het nu niet lukt dan zal het "de laatste keer" zijn dat ik me een partij clematissen aanschaf. Al weet iedere tuinliefhebber dat het verdorie moeilijk is om een elegante bosrank als de clematis montana of tangutica in bloei uit je winkelkar te houden.
Zo'n 2.000 melkboeren zijn vandaag naar het Waalse Ciney getrokken en hebben er uit protest tegen de lage melkprijzen 3 miljoen liter melk, ter waarde van 600.000 euro, uitgegoten. Een opmerkelijke aanwezigheid was er van 'boer zoekt vrouw' Dina. Haar steun was meer dan welkom want volgens deurwaarder Van Melkebeke werd dankzij Dina de kaap van 3 miljoen liter net overschreden.
Wist u het al? Kim Clijsters is mama! Je moet potdoof, stekeblind en als wortelknol door het leven gaan als je het ondertussen geen miljoen keren hebt gelezen en gehoord. Mama Kim krijgt buitensporig veel aandacht. Zoveel aandacht dat een veel interessanter verhaal verschrompelt tot een voetnoot.
Fawziya, een twaaljarig meisje uit Jemen, was bijna mama. Helaas bloedde ze dood. Geen beker voor haar, geen interviews, geen fotoshoots, geen burgemeester die een fontein gaat oprichten. Zelfs geen kind om in de armen te sluiten. Een klein kadertje in een beperkt aantal kranten. Meer zit er niet in voor Fawziya. Aan een tenniscarrière had het kind niet gedacht. Meer dan minuut holle woorden kan er voor haar niet worden uitgetrokken.
Na een bezoek aan een cafetaria in een Hasseltse sporthal stak er ineens een vreemde munt in mijn portefeuille. Het was een 2 euro lookalike die door mijn veel te groot vertrouwen in de rest van de mensheid rechtstreeks van de toog in mijn geldbeugel belandde. De grootte, de metalic kleuren en het gewicht kloppen maar het gebrild mannetje, de tempel en het geschrift zijn bij nader toezien hoegenaamd niet Europees. Kijk maar:
het vreemde muntstuk
Sommigen zouden kwaad reageren en spreken van bedrog en afzetterij -dat is het ook- maar ik vond het muntstuk vooral intrigerend en 'de toren' van een prachtige architectuur. Niettegenstaande het muntstuk door weinige automaten als vals wordt erkend, heb ik het omwille van zijn schoonheid nog steeds in mijn bezit. Ook al blijkt het na enig speurwerk slechts 0,21 euro waard te zijn.
Al heel wat vrienden en collega's hebben het stuk bestudeerd. De meesten denken dat het die 'Turkse valse' is waarover de pers enkele jaren geleden berichtte. Maar dat klopt niet. Het gebrild figuurtje is namelijk Rama IX, de koning van Thailand die we beter kennen als Bhumibol Adulyadej (°1927), de langstzittende monarch van de wereld. En die toren is natuurlijk Wat Arun Ratchawararam, ook wel “The Temple of Dawn” genoemd. Deze 79-meter hoge pagode is gebouwd in de Khmer-stijl en is één van de grote toeristische trekpleisters in Thailand.
Deze tempel aan de Chao Phraya River wordt veel bezocht. De inkom is er slechts 10 Thaise Baht.... oftewel het mysterieuze muntstuk. Geef toe, er zijn lelijkere manieren om opgelicht te worden.
Vandaag had ik het genoegen om na een lange vakantie nog eens een ganse dag te mogen gaan werken. Het doet dan ook pijn als je om 16.00 uur reeds de grote schoolpoort achter je dicht moet trekken. De grote ledigheid die dan volgt, volbreng ik meestal node op mijn terras met uitzicht op de tuin en met enkele versgebakken pizza's grijpklaar voor mijn neus. Toch uw hart blijft op het werk. Je kent dat gevoel.
Gelukkig vond ik daarnet troost in de verschijning van een kleine vuurvlinder. Alhoewel deze vlinder niet zeldzaam is en eigenlijk in bijna heel Europa kan waargenomen worden, is hij in mijn tuin niet zo frequent op bezoek. De eitjes worden gelegd op zuring (vooral schapenzuring) en de vlindertjes zelf vinden hun nectar op heel wat kruiden. Per jaar kunnen er drie generaties vuurvlindertjes voorkomen. Mijn exemplaar bleek een heel rustig vlindertje te zijn dat zich gewillig liet fotograferen.
De telenetreclame waarin Evi Hanssen ongeveer een nanoseconde naakt is te zien, krijgt heel wat mediabelangstelling. Dé boodschap is dat wie digitale televisie kijkt, heel gemakkelijk kan terugspoelen en pauzeren en bijgevolg de naakte Evi beter kan bewonderen. Ocharme. Heb je ze daar al zien staan? Is dat bloot? Wie voor zoiets zich een digitaal abonnement laat aansmeren, is wel heel onnozel. Kijk maar eens.
het framepje met de 'naakte' Evi
Wie bedenkt trouwens zoiets, Evi Hanssen in haar blootje met een olifantenslurf tussen haar benen. Moet je daar niet een beetje ziek voor zijn? Dat blijkt inderdaad zo te zijn want intiem contact tussen Evi Hanssen en een olifant werd al eerder gesuggereerd. Op muggenbeet dan nog wel.
Iedereen kent wel de hop, de klimplant (humulus lupulus) met zijn vrouwelijke hopbellen waarvan de lupiline in heel wat biersoorten voor de nodige bitterheid zorgt. Over die hop wil ik het nu niet hebben wel over de hop, de vogel of de Upupa epops.
Ooit, in de jaren 50-60, kwam de hop nog regelmatig voor in Vlaanderen maar de laatste tijd is hij zo schaars geworden dat je van een gelukstreffer mag spreken als je nog een hop spot. Zelf heb ik nog nooit het geluk gehad om deze prachtige vogel in levende lijve te bespeuren en ik ben nu toch al heel wat jaren aan 't vogelen. Onze vakantie in Italië bracht hier verandering in.
een hop, vlakbij onze tent in Umbrië
Na ons kort verblijf in de buurt van Venetië sloegen we onze tent op aan het Trasimenomeer (Lago Trasimeno) op de grens van Toscane met Umbrië. Nadat we tegen valavond al een echte otter hadden zien zwemmen - heel wat Nederlandse kampeerders waren ervan overtuigd dat het een lokale reuzevariant van de waterrat was - verscheen de dag erop plots een erg kloeke hop voor onze tent.
Niettegenstaande zijn heel bijzonder verenkleed viel hij nauwelijks op. Hij hield zich erg stil en zijn kuif, die hij als een pauw kan tentoonstellen, bleef netjes dicht. Een wonderlijk moment. Ik vroeg een van de kinderen om er wat foto's van te maken en tot mijn verbazing liet de hop zich tot twee meter afstand benaderen. Hij werd precies graag 'getrokken'. Toen hij uiteindelijk opvloog werd zijn schoonheid nog duidelijker al vind ik de beschrijving hiervan in één van mijn vogelboeken ietwat overdreven: "in vlucht daarentegen is zijn vlinderachtige verschijning als vuurwerk".
nog een voltreffer, een kleine zilverreiger
Het Trasimenomeer, waarmee de Italianen het plan hebben opgevat om er een groot natuurpark van te maken, schonk ons bij een strandwandeling nog een voltreffer. Een kleine zilverreiger. Helaas bood mijn canon powershot onvoldoende zoommogelijkheden om er een kwaliteitsfoto van te maken.
Of ik in Italië nog bijzondere fauna of flora ben tegengekomen? Natuurlijk de vele olijfbomen die -in tegenstelling tot hun massaal geïmporteerde familieleden in onze contreien- het daar erg naar hun zin hebben, prachtige steeneiken, korstmossen, hele legers hagedissen, een vliegend hert en neushoornkevers, een koningspage die op de kleinste haar kleed kwam zitten en uiteraard heel veel Nederlanders (waarvan een kliek van de camping werd afgesmeten wegens luidruchtigheid, hoe kan het anders?) en Italianen die niet zelden onvriendelijk waren.
Tijdens onze vakantie in Italië reisden we zowel door Umbrië als Toscane. Grotendeels deden we onze trip van 16 jaar geleden over, toen nog kinderloos en met een klein iglotentje als slaapplaats. Siena was dit maal de grootste stad die we bezochten omdat we met Firenze (Florence) gaan wachten tot de kinderen wat groter zijn. Siena is ook de stad van de Palio, vandaag zelfs niks dan de Palio.
De Dom van Siena
In Siena, waarvan het historisch centrum behoort tot het Unesco-werelderfgoed, moet je 2 dingen zeker bezoeken: de Dom (Duomo) en het marktplein (Piazza del Campo). Siena's kathedraal is een pareltje van de Italiaanse gotiek terwijl de schelpvormige Il Campo beschouwd wordt als een van de mooiste marktpleinen ter wereld. Het marktplein vormt tevens het middeleeuwse decor voor de Palio, een gekke paardenrace waar de verschillende stadsdelen het tegen mekaar opnemen. Toevallig wordt net vandaag -op 16 augustus- de tweede Palio van het jaar gereden!
detail van de voorgevel van de Dom
Tijdens ons bezoek aan het marktplein was alles in gereedheid gebracht voor de paardenrace. De zittribunes waren gemonteerd en rondom de schelp was de tijdelijke renbaan bedekt met verharde okergele aarde. Omstreeks dit uur zal het plein volstromen met overenthousiaste Italianen en toeristen die het spektakel live willen meemaken. De paardenwedstrijd duurt slechts iets meer dan een minuut, drie rondjes van exact 339 meter rond het plein met name, maar er gaat een hele show aan vooraf. Het paard, met of zonder ruiter, dat als eerste de eindstreep haalt bezorgt zijn contrada (stadsdeel) de fel begeerde vaandel of palio. Start voorzien omstreeks halfacht p.m..
de familie op de plek van de Palio
De Palio wordt gestreden tussen de 17 stadsdelen van Siena. Per Palio mogen echter slechts tien contrada's meedoen. De overige zeven starten sowieso bij de volgende wedstrijd terwijl de drie resterende contrada's bij loting worden vastgelegd. Ieder stadsdeel heeft zijn eigen symbool, meestal een dier, met bijhorende vlag en kledij. Voor en tijdens de paardenren is zowat alles toegestaan, omkoping en mekaar met heet zweepje kloppen incluis, en heel vaak belanden door de scherpe bochten zowel een aantal jockeys als paarden met hun smikkel tegen de grond. Het is geen uitzondering als bijna de helft van de deelnemende paarden zijn ruiter kwijtgeraakt is. Allesbehalve diervriendelijk maar de Italianen zijn er wild van en gaan er in op alsof hun leven ervan afhangt. De winnaars feesten evenveel dagen als hun contrade overwinningen op zak heeft. Geheel terzijde: het gaat niet zo goed met de Italiaanse economie.
De marchanten in Siena verkopen ook de vlaggen van de contrada's
We konden er niet live bij zijn maar naar 't schijnt komt het rechtstreeks op de Italiaanse TV en ook op youtube staan een aantal filmpjes die een goed beeld schetsen van de Palio. Bezoekende toeristen doen er goed aan terplekke geen partij te kiezen en zich uit de voeten te maken als contradaleden daar om verzoeken. Een plaatsje op het centrale middenplein is gratis -laat kinderen evenwel thuis- een plekje op de tribunes of in de talrijke vensters kost stevig plaat.
Volgens mij kunnen alleen de Italianen zo gek zijn. Maar mooi om te zien. Vanaf 3:02 zie je de pallium, de vaandel, waar het allemaal om te doen is.
update 20.27 uur: Te gek! De deelnemende paarden kwamen aan de start om 19.10 uur, rechtstreeks te volgen op de RAI. Om 20 uur viel de uitzending weg voor het nieuws. Om 20.25 uur werd het nieuws onderbroken voor de wedstrijd die eindelijk van start gegaan was. Een uur en een kwartier was er dus niks anders te zien dan paarden die aan de start stonden en een paar valse starten! Uiteindelijk won de contrada van de Civetta, de uil.
Muggenbeet beweegt zich meestal op de as Diest-Tessenderlo-Mol maar vaak zit hij ook gewoon in zijn luie zetel. In het echt is Muggenbeet nog liever dan uit deze blog blijkt, al zal niemand dat willen bevestigen.
Contacteer Muggenbeet
Copyright
Gelieve geen teksten, foto's of fotobewerkingen te kopiëren. Kan je het toch niet laten, vergeet dan niet Muggenbeet te vermelden als bron.
veldje voor klein fruit
Een stierenkop, detail uit de preekstoel
Berichten
