het zwarte gat

Zittend op het terras met een dampende koffie lees ik in De Morgen: "Alle mogelijke doemscenario's hadden de SP.a-strategen uitgedokterd en in ieder scenario was er plaats voor eerste opvolger Ludo Sannen in het Vlaams Parlement. Helaas ontspon zich een rampscenario en viel hij toch uit de boot." De gewezen groene minister en gewezen rode fractieleider "weet geen raad met die onzekerheid en heeft nu een beangstigend gevoel voor het zwarte gat waar hij voor staat. Hij is bijzonder teleurgesteld."

Cynisme overvalt me. Die domme strategen toch! Hem zo met een kluitje in het riet sturen! Misschien dat een betere verkiezingsuitslag had geholpen? En wat meer bescheidenheid? Want is het niet al te voorbarig en hoogmoedig om nog voor de stembusgang te weten dat de Limburgse lijsttrekker sowieso minister wordt? En dat zijn voorgewarmd zeteltje dan vrijkomt?

Als er één zekerheid in de politiek is, dan is het dat je er altijd rekening moet mee houden dat het plots afgelopen kan zijn. Politici houden daarom best hun voeten op de grond. Laten eerst het volk spreken en dan de partijstrategen. Kennen alle vervoegingen van gebruik-maken-van en mis-bruiken. Verdiepen zich in witte konijnen en haasje over springen. Trainen zich in klimmen én vallen. Weten àlles van politieke vluchtelingen: met wat geluk worden ze aan boord gehesen maar als er teveel zijn, worden ze terug over boord gekieperd. Intelligentie is meegenomen, een goede bloedlijn is handiger.

"Bijzonder teleurgesteld"? Over de combinatie Sannen-teleurstelling weten we in Tessenderlo alles af. Als groene minister voor leefmilieu presteerde hij het om een nieuwe chloorfabriek in het centrum van onze gemeente te vergunnen. Tegen de milieubeweging in. Tegen het partijstandpunt in. Persberichten en groene eisen, die hij nota bene vaak zelf ondertekend had, deden er niet meer toe. Jarenlang actievoeren en dossieropbouw werden om zeep geholpen. Zijn eigen achterban, aan wie hij zijn eerste ticket richting Brussel te danken had, noemde hij plots "extremistisch". En of dat wij "teleurgesteld" waren. Woest. Nu nog.

Dan loopt hij, niet gespeend van enig opportunisme, over van de Limburgse groenen naar de sossen en wordt hij door de SP.a flink in de watten gelegd. Schijnbaar is er een afspraak: Sannen heeft levenslang recht op een parlementair zitje. Met iets anders wordt geen rekening gehouden. Zeker niet met het opvoeren van mevrouw Lieten die roet in het feestmaal komt gooien.

Smeert uw gat in met roet en ge krijgt een zwart gat. Sannen sukkelt er nu mee. Wat een luxeprobleem, denk ik dan. Na zoveel jaren parlementaire wedde kan je zo'n tegenstoot best verwerkt krijgen, niet? Ik ken mensen die het moeilijker hebben. En dan zwijg ik nog over de vele vangnetten: hij kan terug les gaan geven (over ethiek... wordt dat niet moeilijk?), hij kan kandideren voor Limburgse gouverneur, hij kan als Yzerbedevaarder eens gaan polsen bij de NVA en hij kan zelfs gaan solliciteren bij Tessenderlo Chemie, waar hij zeker een goede indruk heeft nagelaten. Met zijn talent moet hij directeur kunnen worden.

Volila, het is eruit. Terug genieten van de vakantie. Er zijn interessanter dingen in het leven.

Aalborg-Skagen

De voettocht met Gelijke Tred is voor de oudste dochter erg goed meegevallen. De ouders hadden de dochter meer gemist dan andersom, en dan weet je dat die eerste vakantietrip zonder de ouw geslaagd was. Voor zover Loes zich kan herinneren, werden ze met de bus afgezet in Aalborg en was de eindbestemming Grenen, het meest Noordelijk punt van Jutland.

Loes en een vriendin aan het korenveld

Ook die van ons en ik hebben ooit nog op de camping van Aalborg overnacht om later dat magisch plekje in Grenen een bezoekje te brengen. Dat landtongetje waar het Skagerrak en het Kattegat samenvloeien, is een van de weinige toeristische trekpleisters in Denemarken. We vonden het zelf ook heel bijzonder. In België hebben we zoiets niet. Maar wij deden de trip wel met onze auto, te voet is het natuurlijk een ander paar mouwen. Flink van de dochter en haar vrienden en vriendinnen.

bootje op het Kattegat

Loes kreeg van ons een digitaal kodakske mee. Een goedkope Lenco (3,1 Megapixels) met een SD-kaart van 2 giga. Plaats zat en uiteindelijk kwam de dochter met zo'n 200 foto's en enkele filmpjes thuis. Fototechnisch niet geweldig, meer de sfeer van The Blair Witch Project. Toch hier en daar een geslaagde natuurfoto: van het Kattegat, van korenvelden vol blauwe korenbloemen, van paarden en van rode koeien. Tof om te zien dat de dochter oog had voor het omliggende landschap en de natuur. 't Is haar met de paplepel meegegeven zeker?

Het eindpunt, Grenen met het Kattegat en het Skagerrak.

Volgend jaar wil ze opnieuw meegaan. Het wildkamperen en de verre wandelingen zijn haar prima bevallen. Alleen de WC-aangelegenheden vielen tegen. Een toilet aangeboden krijgen door vriendelijke Denen, maar toch in de bosjes moeten gaan zitten is mijns inziens ook wel wat té principieel. En dat geldt ook voor het afslaan van een lekkere Deense maaltijd. Dat soort warme contacten heb ik altijd erg belangrijk gevonden. Op een Jeetee of een Joepie (wandelvierdaagsen van de KSA) waren dat net de momenten om in te kaderen. Maar goed, als dat de spelregels zijn dan zij het zo.

Toch, Loes heeft ervan genoten, sportief en sociaal was het een pracht 9-daagse. Gelijke Tred mag fier zijn op hun initiatief. Bedankt ook Kristien en Lo voor de prima begeleiding en het heelhuids terugbrengen van de dochter en Co.

lievelingsboenkeboenk

Website 'ontdekt' via Melancholia, waarvoor dank.

wetstraat-humor

11 juli: Vlaamse FEESTdag... en dan gooien ze zoiets op je bord!

Britney Spears in Antwerpen

exclusieve foto: Britney achter de schermen

Kom-kom-mertijd

Zomervakantie. Komkommertijd in de media. De banaalste zaken verschijnen plots in het nieuws. Alle plekken van de krant moeten worden gevuld. Voor de ene mens een reden om zich boos te maken -"hebben jullie niks anders te melden?", "is dit de Standaard of de Flair?"- voor mezelf een wonderbaarlijke periode waarin ik mijn medemens, en in het bijzonder de krantenredacteur, met al zijn zwaktes en fantasiën beter kan leren kennen. De voorbije week was een echte smulweek, de regeringsonderhandelingen dan wijselijk buiten beschouwing gelaten. Enkele belangwekkende nieuwsflitsen:


1. Een 80-jarige Kroaat krijgt een hartaanval toen hij oraal bevredigd werd door een straathoertje. Een de man had nog zo goed onderhandeld. Sterven voor 4,50 euro, het is niet iedereen gegeven.

2. She, de vrouwenafdeling van het Belang van Limburg, weet te melden dat een Russin een glazen bol van 14 kilo wist op te heffen met haar vagina. Ze heeft hiermee het record vaginaal gewichtheffen op haar naam geschreven. Tof.

3. Het Laatste Nieuws heeft het onderbroekje gezien van Hermelien uit Harry Potter oftewel Emma Watson. Het gebeurde allemaal toen ze wandelde op de rode loper en haar splitrok ineens en heel eventjes te veel prijsgaf. Een kinderhand is gauw gevuld.

4. De Standaard heeft een ware trend ontdekt. Sterren plakken hun tepels af om op te vallen. Het kan met ordinaire tape maar ook sterretjes zijn mogelijk. Geen gewone trend, weet de Standaard, maar een 'officiële trend'.

5. You, het hoekje van de lezeressen van het Laatste Nieuws, vat een nieuwe kontenstudie samen. Sam Amos, naar verluidt een Brits onderzoeker, stelt dat er zes soorten dameskonten bestaan en vergelijkt ze met een fruitsoort. Ieder fruit correspondeert met een bepaald karakter. De perzik bvb. valt te vertrouwen, deze dames zijn zeer eerlijk en open. Sam Amos is een rotte vis, dit type valt te wantrouwen en lult uit zijn nek.

6. Ook uit de You-stal: vrouwen boven de 45 jaar grijpen graag naar geile romans en Nederlandse moeders zijn nog even avontuurlijk in bed dan voor de geboorte van hun klein mannen.

7. Over 2 BV's, met name een platte vijg en een wandelende komkommer, wist De Standaard nog te berichten dat ze samen gezien zijn in de Efteling. Met klemtoon op 'samen' want ze zijn geen koppel. Géén koppel. Ook geen foto's of toch...

Morel en Vanhecke in de Efteling, duidelijk op een zijspoor beland.

dubbelzinnige reclame

Op mijn facebookpagina verschijnt -volledig buiten mijn wil- soms reclame waar mijn wenkbrauwen serieus van gaan fronsen. De reclame zou inhoudgerelateerd zijn: vaak linken naar datingsites waar verse en gewillige groene blaadjes aangeboden worden, tot daar aan toe, maar die reclame voor kuisvrouw.be gaat via een smal gangetje wel erg diep naar mijn onderbewustzijn. Hoe dat ze het weten! :)

Vandaag liever niet, beste kuisvrouw, i'm not in the mood.

Michael Jackson al gezien

Toen Elvis Presley al lang dood en begraven was, beweerden nog veel mensen dat ze wel degelijk de enige, echte Elvis in levende lijven hadden opgemerkt. Larie en apekool natuurlijk. Bij Michael Jackson kon het natuurlijk ook niet uitblijven. Eén groot verschil evenwel, de echte Michael leeft nog. Hij heeft zich gewoon verstopt achter een brievenbus, ergens in Belgisch Vlaams Brabant. Waar precies mag ik van Michael niet verklappen. En die afspraak wens ik te respecteren.

"everything allright" aldus Michael

(foto genomen op 8 juli 2009 met een Nokia N95)

kaarten Dream Theater besteld

Vorst Nationaal, zaterdag 17 oktober 2009
Dream Theater, Opeth, Unexpect en Bigelf

"Zonder twijfel dé metalgebeurtenis van het najaar. Dream Theater komt terug naar Europa in het kader van hun Progressive Nation Tour, die van september tot november 2009 loopt. Mike Portnoy, de beroemde drummer van de groep, maar eveneens de ontwerper van dit reizende festival, beslist na twee succesvolle edities in de States om het concept naar Europa te brengen. De liefhebbers van het genre kunnen zich in de handen wrijven. De kwaliteit druipt van de affiche, die gebaseerd is op criteria van verscheidenheid, originaliteit en muzikaliteit." (proximusgoformusic)

De kaarten zijn besteld en de zoon (12) gaat voor het eerst mee naar een groot concert. Kaarten zijn online te bestellen bij Sherpa.

update: Sherpa bezorgde de kaarten binnen de vier dagen. Goed zo. Dat is ooit anders geweest.

drakenvlieg

een bloedrode heidelibel wacht op een vrouwtje

Dragonfly, de Engelse benaming voor een libel klinkt toch fantastisch niet? Je mag er zeker van zijn dat vanuit het perspektief van pakweg een huisvlieg, zo'n drakenvlieg echt een monster is, een wrede rover. Zijn verre voorouders vlogen al rond zo'n 300 miljoen jaren geleden. Uit teruggevonden fossielen kan men afleiden dat ze een spanwijdte hadden van zo'n 75 cm ! Je zou van minder de bibber krijgen.

Tegenwoordig zijn de libellen maximum een 10 cm groot en heb je als mens niks te vrezen. Integendeel, mooiere schepsels zal je op aarde niet tegenkomen. De kleurenpracht, de metamarfose van larve tot libel, de grote facetogen met maar liefst 30.000 afzonderlijke oogjes, de vier onafhankelijke vleugels die voor een enorme wendbaarheid zorgen en een vliegsnelheid van zo'n 40 km per uur kunnen genereren, de paringsdaad waarbij het vrouwtje bij de nek wordt gegrepen en ze haar geslachtsorgaan behendig omhoog krult,... .

Het zal je dan ook niet verbazen dat één van mijn hobbies tegenwoordig de verkenning van het grote insectenrijk is. Was dit tijdens mijn puberale fase nog vooral gefocust op het rijk der vrouw, sinds mijn jaren van verstand en vooral ook levenswijsheid heeft deze eerder eentonige, saaie en altijd op de sukkel zijnde creatuur plaats moeten maken voor de heersers der schepsels, de insecten. Of de zespotige nu een sprinkhaan, een krekel, een gewone doodgraver of een libel is, als man voel je meteen dat hier de lamp brandt.

Je kan al raden hoe gelukkig ik gisteren weer was toen ik aan mijn moerasje een bloedrode heidelibel (zie foto) zag fladderen. Het beest werd regelmatig opgejaagd door een stel vuurjuffertjes, toch ging het regelmatig postvatten op een uitgebloeide iris alsof het wist dat ik scherp stond om er mooie foto's van te nemen. Het zijn prachtige foto's geworden. Ik kan me niet inbeelden dat P-magazine, Playboy of Hustler ooit dit niveau heeft bereikt. Fototechnisch wel, maar qua opwinding bedoel ik dan.

zo je wil

Sssttt. Morgen verjaart die van ons. Dan wordt ze weer even oud als ik. Moest je tijd zat hebben, kan je haar dan even via mail een verjaardagsgroet doen? Hou het bescheiden, wat dacht je van het volgende: "proficiat met je verjaardag en nog veel gelukkige jaren gewenst met de beste man ter wereld!". ;)

vleugellamme glazenmaker

In de kleine poel waaruit ik onlangs alle vis verwijderde, hangen tegen het pijlkruid heel wat achterbleven zongedroogde huiden van libellenlarven. Ik verzamelde er enkelen van zodat ik ze met de kinderen goed kon bestuderen. Mooi om zien zijn het gaatje onder de nek waardoor de libel zijn vrijheid tegemoet kroop, de rugzak waarin de vier vleugels zaten opgeplooid, de oogkarkassen en de zes poten, zoals bij alle insecten.

de achtergebleven huid van de larve

In de buurt van een van de larvenhuiden hangt een prachtige libel van bijna 10 cm groot. Honderd procent zeker ben ik niet (ik twijfel tegenwoordig aan alles en iedereen) maar ik vermoed dat het een vrouwtje van de prachtige blauwe glazenmaker is. Ze tuimelt in het water en kruipt moeizaam via een stengel terug op een blad van het pijlkruid. Het beest lijkt nog jong maar er komt maar geen vordering in het spreiden van de vleugels. Zelfs na uren zonnen niet. De zichtbare handicap schept wel fotogelegenheid maar veel liever had ik gehad dat de glazenmaker keigezond was en binnen enkele weken voor verse eitjes had gezorgd.

de verfomfaaide vleugels maken vliegen onmogelijk

Inzoomen op de foto maakt duidelijk dat alle vier de vleugels onbruikbaar zijn. Komt het door de tuimeling in het water (plakken ze aan mekaar?) of is het een geboorte-afwijking, ik weet het niet. Zeker is dat mijn libel gedoemd is om in mijn poel te blijven. Op 12 uur tijd is er niets van evolutie te zien. Er rest me niks dan afwachten. De meeste libellen sterven sowieso na een week of vier.

roven zonder vliegen zit er niet in

Normaal leggen glazenmakers grote afstanden af. Ze vangen in de vlucht insecten die ze smakelijk verorberen. Het is mijn libel niet gegeven. Er zijn lelijker plekken op aarde om te sterven, dat wel, maar waarom moest dit mij weer overkomen? En dat zo vlak na de dood van Michael Jackson?

gelijke tred

de drie dochters met links de oudste

Loes, de oudste van mijn nakomelingen, is een halfuurtje geleden vertrokken voor een negendaagse voettocht door Denemarken. Ze doet dat met een ganse bende waaronder veel leerlingen die vorig jaar 'afstudeerden' in de Step, de Freinetschool van Beringen. Het initiatief heet 'Gelijke Tred' en het wandeltempo wordt bepaald door de traagste deelnemer. Geslapen wordt er in tenten en geplast (en meer) in de natuur.

Voor zover ik goed gehoord heb, zou de aankomst voorzien zijn in Skagen, het noordelijkste punt van Jutland. Heel lang geleden was ik er samen met die van ons en ik herinner me vooral het landpunt Grenen waar het Kattegat en de Skagerrak samenkomen.

Ik hoop dat Loes, die voor het eerst zo lang zonder de familie is, haar prima amuseert en dat de groep onderweg geen tegenslagen kent.

fan

Photofunia zond me deze fanfoto toe. Dé vraag die nu op ieders lippen ligt: welk boek ligt er op de TV?

Stoclet House op Werelderfgoedlijst

foto: Unesco

Het Werelderfgoedcomité van de Unesco, dat van 22 tot 30 juni samenzit in Sevilla, heeft gisteren tijdens de 33ste Sessie besloten het Brusselse Stocletpaleis op de Werelderfgoedlijst te zetten. Daarmee bezit dit opmerkelijk gebouw van de zogenaamde Weense Secession dezelfde status als de gebouwen van Gaudi in Barcelona en de Acropolis in Athene. Eerder werden ook al de herenhuizen van Victor Horta opgenomen in de Werelderfgoedlijst.

Het Stocletpaleis werd tussen 1905 en 1911 gebouwd in opdracht van zakenman Adolphe Stoclet, naar een ontwerp van de Weense architect Josef Hoffmann. Het is een zogenaamd Gesamtkunstwerk: architectuur, meubilair, decoratie en de omliggende tuin vormen een onlosmakelijk geheel.

Het Stocletpaleis, foto: Unesco

De meubels en decoratieve elementen werden vervaardigd door de Wiener Werkstätte, ateliers opgericht door Hoffmann. Het gaat om ontwerpen van de architect zelf of van befaamde Weense artiesten als Karl Otto Czeschka, Koloman Moser, Edouard Wimmer en Gustav Klimt.

Als grote liefhebber van de Jugendstil ben ik uiteraard heel blij met deze erkenning voor het Stocletpaleis. Mijn grootste wens is nu dat het gebouw eindelijk opengesteld zal worden voor het publiek. Schone dingen moeten gedeeld worden.

de klim naar de top

klaar voor het vertrek

Enkele weken geleden wandelde ik met mijn zoon en vader door de diepste holle wegen van Vlaanderen in Loksbergen. Gisteren nam ik de drie dochters en een vriendinnetje mee naar een ander driesterrenplekje van de Lage Kempen: de mijnterril van Heusden-Zolder. De terril van Beringen beklommen we jaren geleden al, die van Zolder kende ik alleen van ziens.

wijds zicht over de mijnsite van Heusden-Zolder

Aan het vertrek staat een infobord waar een blogger heel tevreden mee is (copy-paste): "De steenkoolwinning in Heusden-Zolder startte in 1923 en heeft geduurd tot 1992. De terril is opgebouwd uit stenen die bij de steenkoolwinning mee naar de oppervlakte zijn gebracht. Over de jaren heen is de top gestegen tot 155 m boven de zeespiegel. Sinds 1997 is het een Vlaams natuurreservaat. Voor het natuurbeheer van de terril en de aangrenzende heideterreinen worden schapen ingezet. Door de begrazing zorgen ze voor een stevige grasmat én verhinderen ze de groei van bomen. Dat is nodig om erosie tegen te gaan. De hellingen aan de zuidkant van de terril hebben een eigen microklimaat, waardoor heel wat zeldzame plant- en diersoorten hier hun thuis vinden, zoals de nachtzwaluw, de koninginnepage en de blauwvleugelsprinkhaan."

hoger kan niet meer

Niettegenstaande er heel wat wolken in de lucht hingen en die alsmaar donkerder en dreigender werden, was het uitzicht perfect. De windmolens van Nike en Lommel, de indoor-skipiste van Peer, onze hoofdstad Hasselt, de koeltoren van Mol,... je kan ze allemaal vinden. Maar de mijnterril van Zolder is zeker ook voor de natuurliefhebbers de moeite waard om te beklimmen. Het is fascinerend om te zien hoe zo'n immense berg puinafval is omgeturnd tot een groene, rustgevende site met heel wat biodiversiteit.

Volgens het Agentschap voor Natuur en Bos, dat instaat voor het beheer van de mijnterril, kan je hier zeldzame soorten zoals nachtzwaluw en boomleeuwerik zien. Ook zwarte specht, sperwer, havik, de opvallende ijsvogel en vele insecten en vlinders doorkruisen hier het luchtruim. Dat geluk was ons niet gegeven. We zagen wel een groep gierzwaluwen, enkele distelvlinders, een penseelkever en een 'beest' (zie hieronder) dat ik nooit eerder zag en waarvoor ik een natuurgids heb moeten raadplegen.

raar beest, dat wordt opzoeken

Het zou gaan om een "stinkende kortschildkever". Toch zo'n 3cm lang en een echte rover. Met zijn krachtige kaken kan het insect pijnlijke beten toebrengen. We zagen hoe de kever zijn achterlijf omhoog krulde telkens we wat te kort bijkwamen naar zijn goesting. Zo'n nieuwe ontdekking is natuurlijk altijd prettig om zien.

Dat geldt ook voor het talrijk voorkomend slangenkruid (Echium vulgare) op de terril. Deze tweejarige blauwe bloemen vind je vooral in de duinstreek of op zonnige drogere gronden. Je zou het de plant niet aangeven maar zijn wortels kunnen meer dan 2 meter diep gaan. Het hertshooi voelt zich ook duidelijk in zijn sas op de terril net als de akkerdistel. Mooi zijn ook de groepen gele honingklaver -met hier en daar een witte ertussen- en de magnifieke kaardenbollen. Wie goed kijkt, vindt ook kamille en koninginnenkruid.

het slangenkruid en het hertshooi fleuren de mijnterril op

Twee uurtjes duurde de wandeling en de klimpartijen zijn gemakkelijk te doen. Wel opletten bij het afdalen want het losliggend puin op de wegen kan wegschuiven, zoals we ondervonden. Aan de start is er een ruime parking en er staan voldoende zitbanken om een stevige boterham te eten. De wandeling bestaat uit twee lussen, verloren lopen is onmogelijk. Net als de terril van Beringen een aanrader voor wie kickt op verre zichten of voor wie zich graag eens afzondert van de drukke en zotte bedoening "daar beneden".

big ask again

Onze twee weervrouwen maken u warm om mee te komen
dansen op het Klein Strand van Oostende

weidebeekjuffer

De weidebeekjuffer of de gebandeerde beekjuffer vind ik de mooiste juffer die in Vlaanderen voorkomt. Vooral het mannetje met zijn blauwgroen lijf en zijn donkerblauw gevlekte vleugels is een prachtverschijning. Omdat ik voor het geluk geboren ben, kon ik deze middag voor de tweede maal in mijn leven zo'n mannetje zien fladderen en rusten rond onze zwemvijver.

Je moet weten dat ik nog steeds foto's neem met een canon powershot, een compact toestelletje met beperkte zoommogelijkheden. Dat betekent concreet dat ik voor een scherpe insectenfoto het beest moet proberen te benaderen tot ongeveer een meter afstand. De weidebeekjuffer is op dat vlak een lastige klant: erg beweeglijk en mensenschuw. Net voordat je klaarstaat om het knopje in te drukken, vliegt de juffer op en zoekt hij een nieuw plekje in de zon aan de overkant van de vijver. En zo word je wel een tijdje voor de zot gehouden. Dan is het een kwestie om vanuit de struiken toe te slaan...

nieuw gerief

Meteen na de school met mijn opel plus aanhangwagen naar Sint-Lambrechts-Herk gereden. Via de website van de Vlaams Tafeltennis Liga kocht ik daar enkele dagen geleden een echte Donic-wedstrijdtafel. 115 kg weegt dat geval en de normale prijs draait rond de 600 euro. Voor 200 euro werden ze nu van de hand gedaan (inclusief net). Dat is een koopje ook al is de tafel zichtbaar bespeeld.

Onze Sven (speelgoed-)outdoortafel kan nu definitief buiten blijven staan, onder de kriekenbomen. Binnen kan er vanaf nu serieus getraind worden. Niet dat dat voor mezelf nog echt nodig is, maar de kinderen kunnen best nog wat oefening gebruiken.

moonchild

Gisteren, 14 juni, was het precies 14 jaar geleden dat Rory Gallagher overleed. In mijn fuifjaren was Going to my Hometown uit Live in Europe (1972) één van die liedjes waarvoor ik graag op de dansvloer kwam. Rory kon met zijn mandolinespel en zijn Fender strat zowel de folkies als de bluesfanaten bekoren. Ik was alvast fan... en ben dat eigenlijk nog steeds.



Tattoo'd Lady