gemuggelosofeer
De kortste weg naar haat is via de liefde.
Bond Beter Leefmilieu en Natuurpunt vragen aan Vlaams minister van Leefmilieu Hilde Crevits om ook in beroep de hervergunning van Tessenderlo Chemie te weigeren. Voor de verenigingen moet er eerst een oplossing komen voor de zoutlozingen. Dan pas kan de vergunning voor de hele fabriek worden herbekeken. De zoutlozingen zorgen ervoor dat de Laak en de Winterbeek al jaren biologisch dood zijn. Bovendien worden de drinkwaterlagen bedreigd . Het bedrijf weigert echter om een concrete oplossing uit te werken.
Ik dacht dat mijn collega een slag van de molen had gekregen. Hij voelde vlinders in zijn buik en verklaarde voor waar dat hij zonet een vrouw had ontmoet die én verstandig én grappig was. Ik loerde met een scheef oog naar dat vrouwmens in kwestie. Ze had wat weg van een geopende Zeeuwse mossel met chapelure. Voor mij was het meteen overduidelijk: mijn collega had dringend hulp nodig, gespecialiseerde hulp. De mijne met name.
Eerst heb ik dat grote dieren-misverstand uit de weg geruimd: als er een vrouw in het spel is, kan het wel eens vreemd doen in de buik maar met vlinders heeft dit niks te maken. Het zijn vleesmaden. Het zijn verschrikkelijke, getande carnivoren die je van binnenuit beginnen op te eten zodra ze de geur van schede en eierstokken waarnemen. Hoe inniger je contact met een vrouwmensje, hoe harder ze bijten. Genade kennen ze niet: ze vreten dwars door alles heen. Je maag, je hersenen, je ogen, je scrotum, zelfs het laatste restje vlees in je darmvulling moet eraan geloven. Millimeter per millimeter. Dat zie ik een koninginnenpage of een gentiaanblauwtje nog niet doen. Of wel?
De collega slikte even.
Maar waar het mij vooral om te doen was, was zijn compleet onwetenschappelijke bewering als zou die Zeeuwse “én verstandig én grappig” zijn. Voor een menswetenschapper als ik, iemand die jarenlang met potlood en notitieboekje is afgedaald in de diepste en donkerste uithoeken van het Rijk der Vrouw is zoiets pijnlijk om horen. Want wat gesteld werd, is onmogelijk. Empirische onzin. Die combinatie in één vrouw bestaat gewoonweg niet, net zoals een vierkante cirkel niet bestaat. En dan zwijg ik nog volkomen over het derde, door mij onderzocht criterium: proper op hun eigen zijn. Als je ook dat erbij wil, dan rest je niks anders dan wachten op het smelten van het poolijs en hopen dat er een of ander fossiel terug tot leven komt.
Waar haalde mijn collega het dan? Intelligent en humoristisch? Bij een vrouw? Tegelijkertijd? Het kan niet anders dan dat die flatterende beschrijving werd ingelepeld door dat afgekookt weekdier zelve. Mooie woorden bij het verleiden, ongenadig bij wat erna komt. Op en top vrouw. De matras als spinnenweb.
Daarom dat ik mijn collega-in-levensgevaar wat dichter naar me toetrok. Hoe dacht hij grappigheid en intelligentie te ontwaren, bij een vrouw dan nog… dat wou ik weten. Na een kwartiertje neuspeuteren en repliceren zat hij muurvast. Als iemand die uit een diepe coma ontwaakte, moest hij toegeven dat hij even de kluts kwijt was geweest. Dat hij gebrainwasht was. “Vrouwen zijn niet verstandig en grappig, ze zijn eigenwijs en lachwekkend”. “Is het zo juist, Muggenbeet?” Ja, hij had mijn les goed begrepen.
Veel had het niet gescheeld of mijn collega had seks gehad met die vrouw. Wie weet had ze zijn geslacht wel afgebeten. Opgelucht en nog geheel intact ging hij huiswaarts. Tot morgen en bedankt!
De ‘mosselvrouw’ die ons al die tijd wantrouwend in de gaten had, zag haar brok vlees ontglippen. Ze kwam na het vertrek van mijn collega naar me toe. Met een blik op onweer en veel nattigheid maar ook met haar blauwe Wibra-blouse wijd open eiste ze gerechtigheid.
Zoals het een echte man betaamt, vond ik enige compensatie voor haar verloren prooi een terechte vraag. Ik gaf haar een grote portie wild en dierlijk geslachtsverkeer. Eigenwijze, lachwekkende vrouwen zijn daarvoor het best. Ze vinden alles zalig, zolang het maar zeer doet! Ik vond het zelf ook fijn al proefde ik wat veel zeezand.
Proper op hun eigen zijn, ik had het er al eerder over.


Patrick kent "daddy's hobby" ook... altijd een goede aanwijzing dat de mens in kwestie zin voor humor heeft. Want laten we toegeven, die naam is toch erg goed gevonden voor een bordeel? Volgens mij zelfs de mooiste naam die er bestaat (nvdr: of de vrouwen er ook appetijtelijk zijn weet ik -zogezegd- niet, allez, ge verstaat dat wel). Of kennen jullie een nog meer toepasselijke naam of een nog grappigere?
Een schone, grappige en creatieve IJslandse en een hete Amerikaanse bieden als bezetenen tegen mekaar op om toch maar de virtuele eigenares te mogen zijn van mijn nieuwe profielfoto met Dukkie. Al minutenlang liggen ze te rollebollen en te mudfighten om Muggenbeet aan hun bed te ketenen.
In de eigenwijze tuin van Bart werd een nieuw tuinvijvertje aangelegd. Bart heeft wat besoignes over de kleur van het water (regenwater) maar, geloof me Bart, eer de planten en vooral de plantenwortels goed op dreef gekomen zijn met hun zuiverende werking moet je wel even geduld hebben. Stilstaand water heeft zo zijn eigen wetmatigheden: beperk daarom het aantal kakkende dieren, volle zon kan maar niet de ganse dag, rottend materiaal (behalve van de eigen waterplanten) liefst verwijderen en voorzie voldoende water- en oeverplanten.
Voor de zuivering van het water zorgen een grote kluit gele lis, een tiental pijlkruid, watermunt en een paar snoekkruid. Voor het beschaduwen van het water zorgen een spaanse aak, drietal waterlelies en een vloot eendenkroos dat tevens defosfateert. Voorts is er ter verfraaiing ook nog moerasboterbloem, wateraardbei en moerasandoorn. Op de oever staan varens, biezen, akeleiruiten, de gewone boterbloem, kattenstaart, berenklauw en smeerwortel. Deze vijver ligt in de halfschaduw maar er is voldoende zonlicht om mooie waterlelies te krijgen en alle kleuren (rood, groen, blauw) van waterjuffers te lokken en gelukkig te maken.
Vlakbij dit vijvertje staat een imposante mispel (gered vanop een bouwwerf), die momenteel weelderig bloemt en tientallen bijen zot maakt. Onder deze struik staat een groen tafeltje met twee stoelen. Als je me zoekt, kan je me hier vinden.
Het noorderterras deze morgen om 7.00 uur.
Ik ben maar een simpele, nederige man maar ik vind dat wanneer iemand zijn grote behoefte gedaan heeft en hij laat aan de binnenkant van de pot een brede bruine 'voetafdruk' achter, dat hij dat verdorie zelf moet proper maken in plaats van mij op zo'n wansmakelijke manier welkom te heten. En dan zich anoniem snel uit de voeten maken. Lafaard! Viezerik!
Het is bijna 6 jaar geleden dat wij, ten huize Muggenbeet, onze fotovoltaïsche cellen op het elektriciteitsnet aansloten. Op 18 mei 2002 rondde de firma AEC-SMT, in samenwerking met de leerlingen van Syntra, de werken af en zagen we onze teller voor het eerst achteruit draaien. Dat was toen een hele belevenis.
Misschien kregen jullie dezelfde vraag tot medewerking: