4 maart 2024

Ogen tekort.

 


Er is een halve autobus kikkers gemigreerd van de kikkerpoel naar de zwemvijver. De aanpalende moeraszone, die tevens dienst doet als helofytenfilter, is een geliefkoosde plek om kikkerdril achter te laten. Het water is daar heel ondiep en dus veel sneller opgewarmd dan in de andere waterpartijen. Op de foto een groep kikkers in de zwemvijver zelf, vermoedelijk omdat ze mij als gevaar interpreteerden. In de vijver kunnen ze meteen de diepte in duiken, veilig voor een warmteminnende persoon gelijk mij. Dat leverde bovenstaande koddige foto op.




Genoeg gemoord!

 


Het is haast onbeschrijflijk en totaal ontoelaatbaar wat er momenteel in de Gaza gebeurt. Meer dan 30.600 Palestijnen gedood.... dit is de beschaving ver voorbij. Genoeg gemoord, tijd voor vrede. In Genk lieten we daarom gisteren, samen met zo'n 500 andere warme mensen, onze stem nog eens horen.

Limburg voor Palestina.




3 maart 2024

Nageslacht verzekerd

 


Er wordt wat lawaai geproduceerd in onze kikkerpoel. En dat niet alleen, het aantal eiklompen (kikkerdril) van de bruine kikkers neemt toe. In het ondiepe water zie ik heel wat paartjes waarbij de mannetjes zich vastgeklampt hebben aan de vrouwtjes. Het nageslacht van de bruine kikkers is weer voor een jaartje verzekerd. Toch is er niet alleen goed nieuws. In een andere poel, daar waar ook onze salamanders leven, diende ik enkele dagen geleden 12 dode bruine kikkers van het water te scheppen. Dat is altijd treurig. De oorzaak is voor mij niet duidelijk, in de buurt was het ook van dat. Gelukkig is de populatie bruine kikkers hier helemaal niet bedreigd, ze is springlevend. Groene kikkers, die hebben we nooit gehad en padden .... zie ik hier niet meer. Daar scheelt duidelijk wél iets mee!

Koppeltje bruine kikker.





27 februari 2024

Fotogeniek wilgenkatje

 


Voor plantenliefhebbers zal ik allicht een open deur intrappen: één van de allermooiste wilgenkatjes voor de tuin worden geopenbaard door de Salix gracilistyla "Mount Aso". Wij zagen hem voor 't eerst in het Arboretum van Kalmthout en twijfelden geen moment toen we de mogelijkheid kregen om enkele struikjes aan te kopen. Sommige katjes in kwestie zijn intussen al in een verder gevorderd stadium waardoor er naast het rozerood ook gele details te bewonderen zijn. Met enkele waterdruppels erbij vind ik ze bijzonder fotogeniek.


26 februari 2024

De eerste kikkerdril

 


26 februari, dat zou wel eens een nieuw record voor onze tuin kunnen zijn: de eerste kikkerdril van het jaar van de bruine kikker. Ik heb er een gewoonte van gemaakt de vondst van de eerste eiklomp op de blog te zwieren. Voor zover ik heb gerapporteerd, was 4 maart het vorige record. Toch bijna een week vroeger dus. Ik had het geknor van de kikkers de voorbije dagen al duidelijk gehoord en in de kikkerpoel stuntelde al een vrouwtje met een mannetje op haar rug. Maar uit ervaring weet ik dat het grote legoffensief nog gaat komen. Een beetje zonnewarmte en 't zal beginnen.



Twee nieuwe sierkersen

 

Prunus 'Accolade'

Het voorbije plantseizoen heb ik de tuin grondig 'gereviseerd' en een heleboel planten verplaatst. Er werd zo min mogelijk levend materiaal naar de verhakselaar of een takkenwal verwezen. De vrijgekomen ruimtes boden de gelegenheid om wat nieuwe soorten te introduceren. Zo kwamen twee sierkerselaars in onze ecologische tuin terecht. Beide vrolijken momenteel de boel op. Wat vroeger dan beschreven maar de veranderende natuur kan je als tuinier nu eenmaal niet sturen.

Boven zie je de bevallige Prunus 'Accolade'. De bloemen zijn een klein beetje gevuld zonder evenwel de meeldraden en stamper te doen verdwijnen. Deze geslachtsorganen heb ik er altijd graag bij en met mij, de bestuivers. Toch is het vooral de mooie kleurschakering wit/roze die me van de 'Accolade' doet houden.

Weelderige bloesem van de Prunus incisa.

De tweede nieuwe sierkers kocht ik als heester, het is de Prunus incisa 'Paean' ook wel Fuji-kers genoemd. Hij bloeit heel weelderig met roze bloemetjes. Ik plantte hem in de buurt van de veldkapel waar ook een Cercis chinensis 'Avondale' staat. Deze boom bloeit in hetzelfde kleurenpalet als de sierkers. In de herfst zouden de bladeren oranje moeten verkleuren, maar dat is nog afwachten.

De Fuji-kers naast de veldkapel.

Aan het fietsenhok, lekker in het zonnetje, plantte ik tenslotte een nieuwe variëteit perzik (nog geen foto), de Prunus persica 'Magnum'. Hij zou krulziektevrij moeten zijn, maar daarover later meer. De bloemknoppen zwellen momenteel op -dat ziet er goed uit- al is het topje van de boom afgestorven. Ook al vind ik perziken best lekker, het boompje werd toch vooral voor de perzikbloesem gekocht. Eigenlijk geldt dat hier voor alle fruitbomen.... wat voor velen een bizarre gedachte is 😀 That's me.


25 februari 2024

Wat een boom!

Mijn huisgenoten die onlangs Senegal bezochten, gingen samen met een lokale gids ook de 'Kaasmaker van Abene' opzoeken. Een kaasfabriek in Senegal? Neen, Le Fromager d'Abene is samen met de 'Fromager millenaire de Missirah' de dikste kapokboom van Senegal. Ze behoren beide tot de 5 dikste kapokbomen (Celba pentandra) van de wereld.


In 2021 werd de stamomtrek nog eens opgemeten, zoals het hoort op een hoogte tussen 1.30 en 1.50 meter, en het meetlint gaf 25 meter aan. Dat kan al tellen! Zoals je kan zien op bovenstaande foto, gaat het niet om een mooie ronde stam maar om een heel amorfe structuur. De dikste kapokken staan in Brazilië, hier groeien er twee met een stamtrek groter dan 30 meter.


De boom is vrij te bezoeken. Er zit een man die de plek wat proper houdt en het is gepast om deze een vrije gift te overhandigen. Behalve de 4 Looienaars was er nog één bezoeker, toch ben je er nooit alleen want de kapok huisvest ook een groep apen. De allerdikste boom van Senegal meet 28.69 meter. Het is een Afrikaanse Baobab (Andansonia digitata). 

19 februari 2024

Senegalees zandschilderij

 


Tijdens de voorbij krokusvakantie is een deel van mijn gezin op reis geweest naar Senegal. De dames hebben daar heel mooie dingen gezien waaronder krokodillen, legale cannabisplantages, imposante baobabs en kapokbomen maar ook heel veel zwerfafval. Bij terugkomst ontving ik een ingepakt cadeautje. Het bleek een zandschilderij te zijn (zie foto) met daarop een kooktafereel. Nog meer bijzonder dan het kunstwerkje was het groffe inpakpapier. Het is een herbruikte cementzak. Dat is iets wat hier nog niet in zwang geraakt is. Qua plantrekkerij kan het wel tellen.

12 februari 2024

Hommelkoningin

 


De enkele zonuren brachten hier de eerste hommelkoninginnen in beweging. Ik zag er enkele rondvliegen en landen op Mahonia en winterzoet (foto). Krokussen krijgen normaliter ook bezoek maar hier is de groep paarse krokussen in de voortuin al uitgebloeid. Ook een goed teken van de lentefeeling is het mooie gezang van de heggenmussen. In de top van de bomen wordt hier al uit volle borst gefloten. Voor jezelf doen zo'n zonnestralen toch ook goed, niet? Het is heel wat plezanter en aangenamer om de tuin in te trekken met een een flinke streep zon. Daar kik je helemaal van op. 


9 februari 2024

Oranje gloed

 


Enkele dagen geleden. Het is balkdonker buiten .... behalve in het noordwesten. Daar wordt alles opgelicht door een oranje gloed in de lucht. Heel vreemd. De windrichting doet me peinzen aan Amoco in Eindhout maar, wie weet, is het iets helemaal anders.

Op facebook kwam allicht de correcte verklaring van Marc, in bloggersmiddens beter gekend als Menck: "In mijn buurt is het een gekend fenomeen omdat we hier tal van tomatenkwekers hebben." - "Die voeden hun planten 's avonds en 's nachts met oranje groeilicht. Dat is vaak tot erg ver te zien en kan de hemel serieus doen oplichten."

Speurwerk op het internet bracht me meteen naar Nederland waar dat gekleurd serrelicht een heel issue is. Serrebelichting blijkt een hele wetenschap te zijn. Google Maps leidde me vervolgens naar een aardbeikwekerij niet zo ver hier vandaan. De windrichting klopt volledig en de website van de kweker bevestigt de vermoedens. "Wij kunnen onze aardbeien al aanbieden vanaf maart en dit tot de eindejaarsdagen". Terwijl het normale aardbeienseizoen mei-juni-juli is.

Met het groeilicht wordt het natuurlijk licht nagebootst waardoor de planten aan fotosynthese kunnen doen en dus groeien. Hierdoor kunnen de vruchten heel snel op de markt gebracht worden en hogere prijzen verkregen worden. De natuurlijke seizoenen worden m.a.w. op deze manier volledig op hun kop gezet. Dat geldt -zo te zien- ook voor de nachtelijke donkerte.



28 januari 2024

Eerste vlinder

28 januari: de eerste vlinder van het jaar is een feit. Het was een atalanta (foto van de blog geplukt, niet van vandaag). Dit is redelijk raar want de atalanta geldt als een trekvlinder. Normaal verwachten we als eerste vlinder een citroentje, dagpauwoog, gehakkelde aurelia of kleine vos omdat deze 4 hier overwinteren als volwassen vlinder.


Atalanta in de herfst op Aster.


26 januari 2024

En nu groeien maar!

De mammoetboom of reuzensequoia is aangeplant. Hij heeft een plek gekregen, midden in de tuin, waar hij heel hoog en dik kan worden. De afmetingen van in Amerika zal mijn treurvorm nooit halen, daar staan er van rond de 80 meter hoog met een stamomtrek van 24 meter!!! Weetje: de reuzensequoia is niet dé recordhouder, die eer komt toe aan de Sequoia sempervirens of de 'Redwood'. De hoogste gekende Amerikaanse Sequoia is 115.5 meter hoog.

De Sequoiadendron met in de buurt een toverhazelaar.

Bij het 'verzilveren' van de gekregen ecocheque heb ik lang zitten tobben welke boom mee naar huis zou gaan. 3 bomen van de kwekerij waren in the running. De 'Barbaris Requiem' (die het geworden is), oftewel een Zelkova serrata 'Sartori' die een rode herfstkleur heeft, ofwel een honingboom, de Saphora japonicum die herdoopt werd tot Styphnolobium japonicum.


25 januari 2024

Treurende mammoetboom

 


Onder de kerstboom lag voor mij ook een ecocheque, gekregen van mijn schoonbroer Marc Testelmans. Nogmaals dank... want ik heb er zonet een heel bijzondere boom mee gekocht: een Sequoiadendron giganteum 'Barabits Requiem'. De moederboom, die door M. Barabits uit Sopron, Hongarije werd gevonden, ging verloren. Gelukkig waren er nog enkele entplanten overgebleven die daarom ook de naam 'Barabits Requiem' hebben gekregen. Het was ook mijn allereerste gebruik van een ecocheque. Nu weet ik dat ge dat gewoon in het bancontactkastje kunt steken, zonder code, en dat werkt.

Rest me nog: de aanplant ervan. We zullen er eens aan beginnen.


24 januari 2024

Zoete geur

 Deze nacht heeft het lelijk gedaan. Ik heb rond 2.00 a.m. speciaal de slaapkamerraam opgengezet om het allemaal te aanhoren. Vanuit een warm bed is regen en wind best fijn om te beleven. Zojuist ben ik de tuin eens ingegaan om te kijken of er stormschade is. Dat is niet het geval. Halverwege hing er wel de zoete, zepige geur van de winterzoet. Ik ruik het graag en duidelijk maar er zijn ook andere meningen. Jammer bij de Chimonanthus is dat de gele bloemen op niet veel trekken. Ze lijken op iemand met kleddernatte haren die tegen de kop plakken. Tenzij je de takken omhoog heft (foto), dan gaat het nog. Maar bij de winterzoet gaat het om de geur en het bloeitijdstip.

De krokussen in de voortuin gaan vandaag ook openkomen. De hommelkoninginnen weten waar naar toe om hun eerste hongertje te stillen.

De winterzoet.



23 januari 2024

Faits divers

De zoon verjaart vandaag. Een moment om wat faits divers op een rijtje te zetten: Kristien verjaart op Independence Day in Amerika, de eerste geborene verjaart op dezelfde dag als de Ramp van Tessenderlo (ontploffing op Tessenderlo Chemie), de zoon verjaart op dezelfde dag als de collegebrand in Heusden, de derde verjaart op sinterklaas, de vierde werd 12 jaar op 12/12/12 en mijn verjaardag valt op dezelfde dag als toen in Denderwindeke in 1990 op een boerderij varkenspest werd ontdekt. Toch een speciale familie niet?

Kristien en ik op de ijskoude Klimaatmars in Brussel.

Misschien toch ook een meer wetenschappelijke aanvulling: we hebben alle 6 bloedgroep AB, drie + en drie negatief (heel zeldzaam). De 3 negatieven worden regelmatig gevraagd/gesmeekt om bloed te komen geven.


22 januari 2024

Herdenking

Morgen is het 50 jaar geleden dat in het college van Heusden (waar mijn echtgenote nu werkt) brand uitbrak in de slaapzalen van het internaat. 23 jongens overleefden de brand niet. Eén van hen was een buurjongen van ons: Roland, de zoon van 'Sus', onze kolenboer en uitbater van een klein benzinestation. Zelf zat ik in het zesde leerjaar bij meester André Massy toen het nieuws bekend werd. We hebben er in de klas over verteld, we zaten er allemaal verslagen bij. Een dieptreurig moment dat ik nooit vergeet. Roland ligt begraven op het oude kerkhof van Tessenderlo. Bij één van mijn fietstochten hield ik er even halt.

Het graf van onze buurjongen.
Eén van de 23 slachtoffers van de collegebrand van 23.1.1974.




Tot volgend jaar

 


We zijn er altijd laat mee. Na de jaarlijkse gezinsfoto wordt de kerstboom afgebroken. De boom wordt zoveel als kan verhakseld en de bollen/kabouters/broccoli/komkommers e.d. worden weer netjes opgeborgen. De naalden die bij het buitensleuren van de boom op de grond vallen, worden met de aftrekker bijeengeveegd en met een vuilblik in de tuin gekieperd. Dan volgt nog een rondje stofzuigen. De lichtjes buiten, die moeten nog worden gedemonteerd. Heel wat LED-lampjes lichten niet meer op, hopelijk kan ik ze herstellen.

We hadden dit jaar een schone boom. Zeer mooi gevormd en goed vol. Een dikke anderhalve maand heeft onze Nordmannspar voor een gezellige sfeer gezorgd en dat met opvallend weinig naaldverlies. Zonder boom voelt de living kaal aan en moeten we zelf weer voor de sfeer zorgen. Dat gaat wel lukken.