toch een lichtpunt: regen.

Helemaal op het einde, zo rond 23.00 uur, werd de Vlaamse feestdag toch nog interessant. Toen begon het eindelijk te regenen, zo verfrissend!

Deze keer geen muggenpis, maar bakken water.

Iets waar de natuur, inclusief de vele tuinen, al lang naar snakt.

flauwe kul

Wat als de aarde écht rond was?

gefotografeerd aan de zijkant

zij kwamen even langs

1. Wesp op Echinacea pallida

2. Citroenpendelvlieg op Jacobskruiskruid

3. Een goudwesp

4. Een roofvlieg

duidelijke boodschap

Mooie affiche van Vogelbescherming Vlaanderen. 

Knap ontwerp. Morgen in De Standaard.

- ja, ik ben lid. -

intacte kringloop

Half juni zag ik een rozenbladwesp (foto onder), meer bepaald de Arge pagana, eitjes leggen in de bast van een wilde roos. De schijnrupsen van dit wespje zijn intussen geboren en ze smullen al heerlijk van de bladen. Deze kringloop van het leven tracht ik zo weinig mogelijk te verstoren. In dit geval zie ik geen enkele reden om in te grijpen want wilde rozen genoeg hier, meer dan Arge pagana's. Wie bomen mooi vindt, zeurt ook niet om een vallend blad. 

étude op tuba

Vlakbij de beschaduwde plek waar ik het kruiswoordraadsel van de dag invul, staan 2 grote struiken gewone kattenstaart. Ze staan naast de vijver, ook hun geliefkoosde plek in de natuur. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er momenteel wel 15 tot 20 citroenvlinders er een bacchanaal in houden, mannen en vrouwen onder mekaar en de ene sekse niet onderdoend voor de andere. Het is overduidelijk dat de gewone kattenstaart dé wilde plant bij uitstek is voor de citroenvlinders. Op de vlinderstruiken zit ook een groepje en op de grote kaardenbol komt er af en toe ook wel eentje aperitieven maar in vergelijking met de wilde flower-power-fuif op de kattenstaarten is het daar eerder een klassieke avond, de première van de étude voor tuba van K. Almaan of zo.

sfeerfoto voor zover dat kan: de citroenvlinders dansen op en neer

Heb je niks anders te doen?

De eerste week van mijn vakantie zit er alweer op en ook de Cuba-reizigers zitten halverwege hun 'droomreis' van dit jaar. Ik ga nog een weekje zo goed als niksen en dan begin ik aan het scheren van de beukenhaag, wat toch een dag werken is. De voorbije droge en warme dagen had ik vooral oog voor de vele dieren die gast waren in onze tuin. Ze zijn een objectieve graadmeter in hoeverre je diervriendelijke tuininrichting ook werkelijk aanslaat. Maar evenzeer zeggen de waarnemingen iets over de gezondheid van een populatie, het klimaat en de omliggende natuurrijkdom. Allemaal heel boeiend. 

Ik hoor van andere mensen die ook natuurvriendelijk tuinieren dat het een prima vlinderjaar is en ik zie ze er vrolijk van worden. Vlinders, het doet duidelijk iets met de mensen. Vlinders-in-wording, de rupsen, dat is een liefde die nog wat moet groeien maar ook dat komt nog wel. De afgelopen weken zag ik 2 nieuwe soorten, met name de kleine ijsvogelvlinder en het bruin blauwtje. Het stimuleert een of ander gelukshormoon, dat voel ik in mijn lijf. 

Ik moet er alleen over waken dat ik me niet te zeer op zeldzaamheden ga richten want het zijn toch voornamelijk de courante vlinders die leven en kleur in de keet brengen. Het landkaartje bijvoorbeeld, met de lenteversie en de zomerversie, dat is toch een spectaculair natuurfenomeen. De lieveling, in de volksmond 'mot' genoemd zoals alle andere nachtvlinders, duikt hier ook regelmatig op. Niks bijzonders zou je zeggen, tot je dat beestje van nabij bekijkt: die dwarsstreep, die paarse afboording, die puntige hoeken. 

De laatste tijd bekijk ik al die opvliegende nachtvlinders met wat meer aandacht. Ze kruipen bijna altijd weg onder een blad maar ik vind ze wel. Ze hebben dan ook met een ietwat afwijkeling te maken.

een grijsbandspanner en de bruine molmboorder

Vervolgens dat klein grut op naam brengen. Dat is best een leuke hobby! Alleen die officiële namen al. Wie verzint het allemaal? Wordt daar lang over gediscussieerd? Komen er ruzies van? Wie beslist er uiteindelijk over? Want het is toch een beetje god spelen, dieren een naam mogen geven? Je merkt het al, ik krijg mijn tijd wel om. Of ik niks anders te doen heb? Natuurlijk wel maar nu even niet.

de kleine vuurvlinder

Een blauwtje met passie.
Voortuin, genietend van de zon.
Op jacobskruiskruid (aangewaaid maar erg geliefd door insecten)

nog te onbekwaam

Op dit moment ben ik nog te onbekwaam om de vele soorten hommels die hier de bloemen frequenteren juist te determineren. Zelfs met determinatiekaarten lukt het me niet. Maar ook zonder de juiste naam kan ik van het schouwspel genieten.  Ze zijn zodanig met de nectar in de weer dat ze nauwelijks oog hebben voor de andere hommels. Zelfs vlinders en hommels kruipen over mekaar als ware het beste vriendjes. Interessant op dit moment is om te zien welke bloemen nu wel of niet interessant zijn voor de hommels. De Virginische ereprijs is dit op moment de koploper. Daarnaast staan enkele Cephalaria gigantea (zie foto) en daar zijn ze ook zot van. Op sommige zonnige momenten tel ik tot dertig hommels die tegelijk druk in de weer zijn. Tel daar nog de vlinders en de zweefvliegen bij en je begrijpt dat Maria, die vanuit haar kapel alles vanop de eerste rij kan volgen, zich geen ogenblik verveelt. 

de grote rupsendoder

de grote rupsendoder

Tussen de vele hommels en vlinders kroop ook deze uit de kluiten gewassen wesp. Net als de andere insecten voedt de grote rupsendoder zich met nectar uit de Veronicastrum. Deze grote rupsendoder behoort tot de graafwespen. Het verticale nest wordt gemaakt in het zand. Zoals de naam aangeeft, verlamt de grote rupsendoder rupsen die ze vervolgens in het nest sleept. Er wordt een eitje bij de buit gedeponeerd zodat de uitgekomen larve meteen van een stevig ontbijt kan genieten. De meeste grote rupsendoders worden waargenomen tijdens de warme maanden juni, juli en augustus.  Dit jaar werden er nog maar 20 exemplaren ingevoerd bij waarnemingen.be, wat weinig is, zeker gezien de grote rupsendoder met zijn oranje-zwart achterlijf toch wel een heel opvallende verschijning is. Ook present waren een aantal stadsreuzen, die imposante zweefvlieg waarover ik al eerder schreef.

de drang kan groot zijn

Een koppeltje rode smalbokken

In de bloemen van de lijsterbesspirea trof ik vanmiddag een koppeltje rode smalbokken (of gewone smalboktor) in actie aan. Ze waren duidelijk gesteld op hun privacy want het gebeuren speelde zich grotendeels af onder de bloemen. Het bruingele mannetje is zo te zien beduidend kleiner dan het vrouwtje. Het vrouwtje is roodbruin en ook het halsschild is roodbruin. Heel vaak zie je in de natuur dat het mannetje de meest opvallende kleuren heeft maar hier is het andersom. Het ventje slaat maar een potsierlijk figuur naast het vrouwtje.

het vrouwtje voor de daad

niet mee naar Cuba

Klaar om naar Keulen Airport te vertrekken

Begin deze week vertrokken mijn wederhelft en nakomelingen, met uitbreiding van de schoonzus en de schoonbroer, naar het land van Fidel en Raul. Op 3 sms'jes na heb ik er niets van gehoord maar ze zullen het er zeker naar hun zin hebben. Ik las dat ze met een heel oude en sjieke authentieke taxi voor 8 personen van Varadero naar Havanna vervoerd werden en dat voorts alles dik oké was. Zoals je merkt, ben ik zelf niet mee. Ik verkoos om thuis te blijven om eens goed uit te rusten en me te laten onderdompelen in de geneugtes van de stilte. Ik heb me een vast ritueel aangemeten dat ik als zalig ervaar: de krant lezen met een koffie, de digicorderopnames bekijken (waaronder de RHS Hampton Flower Show en Baardmannetjes), wandelen en foto's nemen, de Tour volgen, tussendoor mijn ouders bezoeken en voor het konijn zorgen, op het avondterras vertoeven terwijl ik het kruiswoordraadsel van de dag invul en slapen in een te groot en leeg aanvoelend bed.  Dit is tegenwoordig vakantie voor mij. Mijn wederhelft heeft vanuit haar Oekraïens genetisch bepaalde gedienstigheid voor een overlevingspakket-voor-wat-wereldvreemde-mannen gezorgd, onder meer een hele wasmand vol met broodjes om af te bakken, en het ziet er daardoor naar uit dat ik die 14 dagen niet van honger of dorst zal weten te gaan. Ik ben nu toe aan een nieuwe koffie. Normaal roep ik dan even de vrouw maar tijdelijk dien ik nu zelf recht te staan. Het zou wat overdreven zijn om ze even hiervoor te laten overkomen.

'druk' bezig .....

logisch vervolg

Rond deze tijd van het jaar komt ook het oranje zandoogje tevoorschijn. Het bruin zandoogje is altijd een pak vroeger. Beide worden nogal eens verward. Zoals je linksonder en rechtsboven kan zien, heeft het oranje zandoogje heel kleine witte oogjes op de onderkant van de achtervleugel. De 2 witte puntjes in het zwarte oog worden meestal als onderscheidsmiddel gehanteerd maar er zijn ook bruine zandoogjes die daar 2 witte puntjes hebben. Het oranje zandoogje is ook wel kleiner dan zijn bruin broertje. Met de vleugels open zie je dat het oranje zandoogje een pak meer oranje heeft (vooral op de achtervleugels) dan het bruin zandoogje. 

De kleine vuurvlinder (linksboven en rechtsonder) verscheen vandaag ook. Ik vond hem zowel op de marjolein als op de Veronicastrum. De rupsen van dit vlindertje leeft van zuring, een plant die in menig tuin wordt uitgestoken maar hier mag blijven staan. Vaak zie ik hem niet maar gezien het overduidelijk een prachtige vlinderzomer is, is zijn komst een logisch vervolg op de successerie tot nu toe. De kleine vuurvlinder behoort ook tot de blauwtjes, net als het groentje.

euforisch voor een f*** vlinder

Vergeef me mijn contentement omwille van een f*** vlinder maar vandaag vond ik een heel klein vlindertje dat eens geen boomblauwtje is. Geen blauw te zien maar wel bruin en oranje en toch duidelijk een blauwtje. Twee mogelijkheden: ofwel een vrouwtje icarusblauwtje ofwel het mannetje van het bruin blauwtje. Het is volgens mij deze laatste, een Aricia agestis waarvan de rupsen zich voeden met zonneroosje, reigersbek en ooievaarsbek. De gevonden imago zat te smullen van de wilde marjolein en liet zich gewillig fotograferen. Wat een schoonheid, hoe mooi kan een beest wel niet zijn !

wat een meute !

Wat een meute vlinders ! Echt genieten geblazen deze dagen. De Veronicastrum zit vol met dagpauwogen, atalanta's en -opvallend talrijk momenteel- koevinkjes. Af en toe zit er ook een gehakkelde aurelia bij en een bruin zandoogje. Op de vlinderstruik in de voortuin landde een eenzame distelvlinder. Ik ben fan van de onderkant van hun vleugels. Die ogen  lijken wel een schilderij uit de Jugendstilperiode. Vandaag is er een hele kolonie citroenvlinders neergedaald. Ik telde er 12. Bij voorkeur vertoeven ze op de gewone kattenstaarten die hier rond de zwemvijver zijn aangeplant. Het boomblauwtje gebruikt deze plant om zijn eitjes te deponeren. Een andere plant die het onverwacht goed doet bij de vlinders is de lijsterbesspirea. Naast enkele koevinkjes zat ook een landkaartje, de zwart-witte zomereditie, op de bloemen nectar te drinken. 

zeven uit de put van Beringen

fotografie: Ludo Rutten

Mijnbezoek Beringen 2 juli 2017

3 extra's:

de gids aan het werk

in memoriam

schuddend treintje

admiraalvlinders

't Is nog betrekkelijk vroeg op de dag en het lijkt er nu al op dat het een mooie vlinderdag gaat worden. De zonrijke zone rond de veldkapel is dankzij de bloeiende Veronicastrum virginicum 'Fascination' bijzonder geliefd door dagpauwogen, bruine zandoogjes en atalanta's (of admiraalvlinder). De ogen van de dagpauwogen passen perfect bij de kleuren van de bloemaren. Deze 'perfect match' laat ik nu even links liggen. Omdat het toch al een tijd geleden is dat ik nog zo'n groep admiraalvlinders over de vloer kreeg, geef ik hun vandaag wat foto-aandacht.

De groep Veronicastrum aan de veldkapel: