jaarlijks blogverlof

Naar jaarlijkse gewoonte wordt het virtuele leven voor een aantal weken in de schuif gelegd.  Rond 20 augustus wordt de draad terug opgenomen. Houd jullie allemaal gezond en wel, wij gaan dat ook proberen te doen: wat chillen thuis, reisje naar Polen en Dresden, lijstje Unesco Werelderfgoed verder afwerken, ... meer dan genoeg om onze tijd te vullen. Tot dan. Do widzenia.

timmeren aan 'ecoduct'

De voorbije dagen heb ik mij in mijn tuin nog eens fysiek uitgeleefd met het bouwen van een brug met recuperatiehout. In feite is het een afscheiding met doorgang tussen de siertuin en het bos. Het idee viste ik op tijdens onze driedaagse in de Efteling waar je in de buurt van De Vliegende Hollander er een maxi-uitvoering van kunt terugvinden.

Het begon allemaal met het rooien van 2 bomen: een linde die al jaren roetdauw druppelt op de onderliggende planten en een wilde kers die met zijn takken de nabijgelegen eetkersen verstikte. De stammen ervan vormen de basis van mijn constructie.

De stam van de wilde kers

Het begin: de wilde kers wordt op een hoogte van 1, 90 meter vlak afgezaagd. Deze levende stam staat met zijn wortelgestel bijzonder stevig in de grond verankerd. Rondom deze kers wordt de constructie getimmerd. Deze onderstam is allesbehalve loodrecht gegroeid en dat verleend een bijzondere natuurlijke charme.

De 4 hoekpalen en dwarsliggers

De met klimop begroeide wilde kersenstam krijgt het gezelschap van 3 andere hoekpalen. Zij worden in een gegraven gat van 60 à 70 cm diep neergepoot. Het uitgegraven zand wordt rond de boomstammen flink aangeduwd. Het gieten van een emmertje water extra rond iedere hoekpaal verstevigt de verankering. De voorste 2 hoekpalen en de achterste 2 hoekpalen worden met mekaar verbonden door een stevige dwarsbalk. De dwarsbalken worden daarvoor gedeeltelijk vlak gezaagd omdat een ronde paal niet zo stevig ligt. Met 4 keepernagels per paal hamerde ik alles vast. Het geheel geeft bij het duwen geen krimp meer.

Dwarsbalkjes op het dak

Met kleine knuppeltjes op de twee dwarsbalken wordt het dak provisoir dichtgetimmerd. Dit kan met latnagels of negermennekes. Hierop komt later de dakafwerking: met bamboestokken, een viltdoek, grond en een houten kader wordt op het dak een plantvak gecreëerd waarin sedums, sempervivums en wilde bloemen geplant of gezaaid worden. En dan kan het stapelwerk aan de zijkanten beginnen. 

Al het hout dat vrijkwam bij het rooien van de 2 bomen of dat nog ergens op mijn geleeg rondslingerde werd op maat gezaagd met een elektrische kettingzaag. De mooiste balkjes stapelde ik tegen de hoekpalen omdat zij zichtbaar blijven. Stapel met zorg. Zie dat alles goed vast ligt. 

Het voorlopig resultaat voor de eindafwerking

(aan de rechterkant zie je de kromme stam van de wilde kers)

Zowel aan de linker- als aan de rechterkant moet ik nog een beetje hout bij stapelen. Op het gestapelde hout kieper ik nog fijn hakselhout. De allerkleinste takken van de gerooide bomen moeten toch nog door de hakselaar. Deze fijngemalen houtsnippers gaan de balkjes nog steviger doen liggen. Bovendien zal er zich na korte tijd een verteerde mulchlaag ontwikkelen waarop gras en wilde bloemen zich kunnen gaan nestelen. Op termijn zal de brug dus aangekleed worden met een natuurlijk groendak. In het najaar zal ik er ook een klimroos tegenaan planten.

Ik vind zo'n doorgang een mooi alternatief voor mensen die hun hout niet in de kachel stoppen. Ik heb in het verleden al zitbanken, houtwallen en een stapeltoren in mekaar geflanst maar op deze 'ecoduct' ben ik toch het fierst. Het was 2 dagen hard werken en de hulp van mijn vader en zijn kettingzaag was dan ook erg welgekomen. 

Waar zo'n bezoek aan de Efteling toch niet goed voor kan zijn.

de zoon en ik

Volk van Laaf, Kaatsheuvel

Magnolia grandiflora

'Grandiflora', met grote bloemen, beter kan deze magnolia niet geclassificeerd worden. De witte bloemen zijn wel 20 tot 30 cm groot. Een groot voordeel van deze boom is dat hij momenteel aan het bloeien is waardoor de vorst de feestvreugde nooit komt bederven, iets wat bij de Magnolia stellata en soulangeana maar al te vaak gebeurt. Een andere troef is dat de grandiflora een groenblijvende boom is en dat je dus het jaarrond kunt aankijken tegen een goed gevulde boom. De diepgroene bladeren blinken aan de bovenkant en zijn aan de onderkant licht viltig en bruinig. Er treedt wel bladval op maar in onze tuin wordt hiervan niets opgeraapt.

Eén van de bloemen van onze Magnolia grandiflora

Deze prachtige boom dient wel beschut geplaatst te worden, daarom plantte ik hem in onze tuin vooraan het bos en wordt  hij aan de noorderzijde extra beschermd door een groepje sparren. Onze boom is zowat 30 jaar oud en heeft een hoogte bereikt van meer dan 6 meter. Ook hij is nog een erfstuk van mijn schoonvader. Toen het huis en de tuin van mijn schoonouders in Hulst verkocht werden, hebben we met man en macht deze boom op een lichte vrachtwagen getild en hem een nieuwe plek toegewezen in onze -toen nog erg jonge- tuin. 

Ik had er weinig goede hoop op dat de overgebleven wortelkluit zou aanslaan maar het moet zijn dat deze magnolia gemakkelijk te verplaatsen is want de boom heeft nooit getreurd. Daar onze 'grandiflora' niet solitair in de zon geplant werd maar tegen de rand van het bos, bloeit hij enkel aan de bovenkant, daar vanwaar het licht komt. Als we de bloemen echt goed en gedetailleerd willen zien, komt er ondertussen wel een ladder aan te pas. Zo fanatiek ben ik nu ook weer niet, dus blijft de ladder tegen de muur hangen. Bewonderen gebeurt thans vanaf beneden. Ook de foto is vanaf de grond genomen. 't Is maar dat je je een gedacht kunt vormen.

opwinding in Kaatsheuvel

Behalve van de vele attracties en details van bestratingen heb ik in de Efteling heel veel foto's genomen van bloemen, struiken en combinaties van vaste planten. Tuin- en natuurliefhebbers kunnen uren geboeid ronddwalen in één van de mooiste pretparken van de wereld. In totaal blikte mijn kodakske zowat 600 foto's in, of zo'n 200 per dag. Bij het bekijken van deze overvloed aan foto's stelde ik tot mijn verrassing vast dat mijn fototoestel minstens 2 foto's genomen heeft op eigen houtje, zonder mijn medeweten en zeker zonder mijn toestemming. Pas op: in de Efteling gebeuren veel geheimzinnige zaken, zo bijzonder is dat dus niet.

Zo was ik totaal verrast om deze 2 foto's terug te vinden:

Deze beide foto's werden niet door mij genomen en dat geldt ook voor de dames.

Nog belangrijker dan de bedenking 'hoe komen deze foto's op mijn geheugenkaart?' , is de vraag 'zou deze zichtbare opwinding van de koude zijn, of komt het door mijn aanwezigheid?'. Zonder pretentieus te willen overkomen, gok ik op dat laatste. Het overvalt me dagelijks dat in mijn zog de opwinding aanzwelt. Ter illustratie: zo wandelde ik, verkleed als doorsnee man, voorbij één van de souvenirshops -zo eentje dat nog ontworpen werd door de grote Anton Pieck- toen een aardige vrouw mij lonkte en fluisterend in mijn oren smeekte of ze alsjeblieft met mij op de foto mocht en of ik haar hierbij wilde omhelzen.

Natuurlijk wilde ik dat doen, voor fans doe ik alles. Zij gelukkig en ik gelukkig. Zoals in een sprookje.

Muggenbeet en fan, een onvergetelijk moment voor beiden.

groetjes vanuit de Efteling

copyright: Ludo Rutten
voor nog meer sfeer, klikken op de foto.

nivelleren en aanplanten

Voor het stukje grond waar enkele dagen geleden nog onze mispel stond, is het idee opgevat om een pleintje aan te leggen met hierop een langwerpige feesttafel. Maar een idee realiseren betekent wel dat de mouwen opgerold moeten worden. Alle ogen waren op mij gericht dus...

Deze morgen heb ik op de grond enkele lijnen in het zand getrokken om te bekijken hoe groot het pleintje best wordt aangelegd en tot waar de nieuwe aanplanting kan komen. Het teveel aan zand werd weggehaald, het pleintje werd genivelleerd (klaargelegd voor de zand-cementmengeling) en de borders werden gefigureerd en met goede teelaarde op hoogte gebracht. Deze middag zag het er zo uit:

Hier komt het nieuwe pleintje

Omdat het bouwverlof is, moet ik nog wat wachten eer ik aan mijn Lommelzand en cement geraak. Ook de cementtegels, de ordinaire grijze 30x30's,  en de bakstenen waarmee ik het plein ga verharden zijn nog niet terplekke, dus... zat er niks anders op dan in omgekeerde volgorde te werken: eerst de beplantingen en dan de verhardingen.

Alle aangekochte planten werden uitgezet, verschoven en verwisseld totdat ik van mening was dat het er goed uitzag. Omdat de nieuwe planten allemaal een hekel hebben aan natte wintervoeten werd de grond goed omgewoeld en kruimelig gemaakt. Het plantbed werd iets verhoogd zodat ik er goede hoop opheb dat de Echinacea's e.d. niet wegrotten. Dat zou zonde zijn, voor de prijs maar vooral voor hun schoonheid. 

net na de aanplanting

Het voorlopig resultaat mag al gezien worden. De vlinders en bijen hebben er weer een hele grote speeltuin bij. Toch, en die van ons volgt me daarin, kunnen er best nog wat blauwe kleuren bij. Ik opteer voor enkele blauwe kruisdistels, temeer omdat ze aan de andere kant van het tuinpad ook staan en herhaling hier wel aangewezen is. Zo verkrijgen we een aaneensluitende groep planten in plaats van twee aparte helften. Twee blauwe clematissen en een roomwitte hortensia (Phantom) maken het plaatje compleet. Voorlopig komt het nog een beetje gekunsteld over maar dat is een kwestie van maanden. In de herfst lijkt het alsof alles er al jaren staat.

Voor de plantenliefhebbers en geïnteresseerden, zo die er al zijn, plaatste ik hieronder mijn nieuwe planten. Zoek niet meteen een bril, als je op de prent klikt, wordt de collage groot genoeg. Links op de foto de Echinacea purpurea Flame Thrower, van alle zonnehoeden die ik heb, de mooiste naar mijn smaak.

het plantenlijstje van nieuwe zomerbloeiers

Als de bouwmaterialen aangekomen zijn, vlieg ik er terug in. Het eindresultaat krijg je hier zeker te zien.

Wie nog ergens cementtegels liggen heeft en er graag van af wil, geef me een seintje.

er wordt hier afgeteld

Nog enkele dagen vooraleer we naar de Efteling vertrekken

Alhoewel ik de tel al kwijtgeraakt ben hoe dikwijls we met de mannen naar de Efteling geweest zijn, de kinderen blijven er naar uitkijken. Dit jaar wordt het ook een specialleke: omdat de papa in de komende herfst gaat doorbreken met zijn langverwachte roman "Moordborstje zaait paniek in de Efteling", blijven we 2 nachten slapen in een zgn. Boshuys. Dit laat de auteur toe om nog een paar details te checken zoals de prijs voor een kroket uit de muur, het aantal plastieken bloemen in het Sprookjesbos en de zuigkracht van 'papier hier' (wat tussen haakjes een niet onbelangrijke rol gaat spelen in mijn spannende ero-thriller), terwijl de kinderen zich volop kunnen uitleven in het pretpark. De kleinste telt ondertussen af. Hiervoor heeft ze een speciaal blad geconstrueerd waarop elke dag die voorbij is, geschrapt kan worden. Dé grote dag komt nu wel erg dichtbij.

overvloed links en rechts

Vandaag alle drie op De Morgen in Beeld.

Dit verdient meer dan 1 minuut stilte.

op plantenjacht bij Creaflora

Op aangeven van Eddy, éen van mijn FB-vrienden met groene vingers, reisden we deze morgen richting Tongeren. In de deelgemeente Henis heeft Tom Devriendt een kleinschalige kwekerij van eucalyptus en bijzondere vaste planten uit de grond gestampt. Op zijn voortreffelijke website was ik al heel wat planten tegengekomen die ik maar al te graag in mijn diervriendelijke tuin zou aanplanten.

Toms visitekaartje voor enkele aangekochte planten.

Bij aankomst in de Weilgenstraat was ik terstond gerustgesteld. De voortuin van het kwekerijtje beviel me meteen. De zomerse gloed glunderde ons tegemoet. Hier woont iemand die van planten houdt en het is een kenner, daar kon ik niet naast kijken. Zoals per e-mail gecommuniceerd, volgde ik het bord 'ingang' en belde ik aan bij het poortje. Tom leidde ons naar zijn kwekerij waar hij zijn mooie planten op tafels heeft uitgestald.

Ook al ben ik 20 jaar met planten bezig, hier stootte ik toch regelmatig op een plant of variëteit waarvan ik het bestaan niet kende. Tien bakken kon ik er vullen, als ik me volledig liet gaan. De magnifieke rode en oranje kleuren van de Echinaceae zijn zo subtiel mooi dat ze laten staan geen optie kan en mag zijn. Alhoewel ik in mijn hoofd een lijstje van 'niet te vergeten planten' had gememoriseerd, profiteerde ik van mijn aanwezigheid om ver buiten dat lijstje te gaan. Mezelf kennende zou ik anders volgende week terug naar Tongeren rijden want "die en die plant waren eigenlijk toch ook heel mooi".

Prachtig aanbod van Creaflora, thans klaar om aangeplant te worden

Ik ga je een opsomming van alle gekochte planten besparen (specialisten kunnen een lijstje krijgen op verzoek). De bovenstaande foto geeft perfect de sfeer weer die ik ga proberen te creëren op het nieuw vrijgekomen perceeltje. Het is een zonnig stukje, met niet al te beste grond. Laat dat nu net de lievelingscondities zijn van het gros der aangekochte planten. Kenners onder jullie zien wellicht dat ik me beperkt heb tot soorten met enkelvoudige bloemen, ook al zijn er prachtige gevulde exemplaren. Maar zoals je weet, wil ik zo dicht mogelijk bij de natuur blijven en is teveel invloed van mensenhanden niet zo mijn ding.

Bijzonder blij ben ik met mijn plantjes. Op zo'n momenten ben ik mensen als Tom dankbaar. En dit omdat zij van die zeldzame menselijke exemplaren zijn die hun vrije tijd besteden aan het opkweken van zo'n mooie bloemen en het verzamelen van bijzondere en smaakvolle specialiteiten. Dit maakt het liefhebbers als mijzelf erg gemakkelijk om ook in het bezit te komen van zo'n levende kleurenpracht. Plantenliefhebbers die zichzelf willen verwennen, kan ik een bezoek aan Creaflora zeker aanraden. Je zal er geen spijt van krijgen. Bovendien is Creaflora erg gemakkelijk te combineren met de 'oudste stad van België' en Alden Biesen.

Succes nog met je kwekerij Tom!

geheugenkaart

De Groene Citadel van Hundertwasser
(op de foto klikken voor een groter formaat)

In haar blitse groene Sony Cybershot stak nog een volle geheugenkaart. Of ik die foto's er niet af kon doen zodat ze nieuwe foto's kon maken. Aja, de Efteling komt eraan en Dresden ook. Het merendeel van de genomen foto's voerde me terug naar Maagdenburg, waar we een aantal nachten verbleven in het kader van onze Hundertwasserbewondering. De geheugenkaart liet me toe deze Ossi-trip te beleven door de ogen van mijn kleinste dochter.

Op een aantal foto's zat te veel beweging. Maar heel wat beelden had ze bijzonder aardig vastgelegd. De foto's winnen aan kracht doordat, allicht per toeval, het beeldformaat op 16:9 stond, wat erg brede foto's oplevert. Ik laat je even mee kijken naar Heleens achterkant van ons hotel, de Groene Citadel van Maagdenburg. Hier merk je, veel beter dan aan de drie andere zijden, dat de natuur het gebouw stilaan mag veroveren. In het groen bevindt zich een kinderopvangcentrum met speeltuin en al.

Er staan nog andere schoon foto's op. Voor alle veiligheid zal ik de schoonsten ervan extra bewaren op onze externe harde schijf. Want vakantiefoto's verliezen zou voor mij een kleine 'ramp' zijn. Op vakantiefoto's lijkt alles nog zoveel mooier dan in 't echt.

camouflage

Er is indertijd heel wat afgelachen met mijn purperen kodakske. Wie, "behalve janetten", koopt nu zo'n kleur? Ik heb het toen al gezegd, "wacht maar, ik ben een trendsetter". En kijk, wat heeft de opmaker van dienst bij het nieuwe ledentijdschrift van VELT uit zijn computer getoverd? Precies dezelfde kleur en even metallic blinkend. Hij/zij creëerde de perfecte omgeving voor mijn kodakske om zijn camouflagetechnieken te demonstreren. Vindt ge hem nog?

Zo ja, doe dan even alsof ge hem niet vindt ;)

Zo'n voltreffer kon ik niet laten liggen

gele waterlelie

Nymphaea 'Marliacea Chromatella'

Met drie waterpartijen in de tuin heb ik sinds kort de mogelijkheid om ook binnen de waterlelies op zoek te gaan naar mooie variëteiten. Ik ben begonnen -uiteraard- met de gewone witte waterlelie zoals we die ook in het wild tegenkomen. Maar dan denk je dat je toch nog ergens plaats hebt voor een rode waterlelie en wat  later ook nog voor een gele waterlelie. En zo belandde de 'Marliacea Chromatella' enkele maanden geleden in onze waterleliepoel. Ondertussen heeft hij toch al driemaal gebloeid en tussen zijn bruin gemarmerde drijfbladeren, wat typisch is voor gele waterlelies, gedraagt hij zich als een zonnetje-op-zijn-eigen. 


Drie jonge waterlelies wachten nog op hun eerste bloem. Of het voor dit jaar gaat zijn, is twijfelachtig. Ik ben vooral benieuwd naar de bloemen van de 'King of the Blues', een blauw-paarse waterlelie die erg tropisch oogt en toch min of meer zou gedijen in ons koud klimaat. Ook de kleine oranje waterlelie 'Aurora' en de bijzondere gele 'Joey Tomocik' hebben nog niet gebloeid. Zodra deze lelies komen piepen, laat ik iets weten.

afscheid van een mispel

(Prelude: wie dit nieuwe stukje niet leest, mist niks!)

Bijna 20 jaar lang is mijn mispelstruik één van de blikvangers van de tuin geweest. Ik heb het hier ongetwijfeld nog geschreven dat mijn vader en ik deze mispel gered hebben op een bouwwerf waar hij normaal gezien met de schep van een bulldozer geliquideerd zou worden. Met veel zorg en toewijding kon ik deze mispel op een mooie plek aan een waterpartijtje planten. Hier heeft hij jarenlang honderden witte bloemen en mispels gedragen. Als dank voor de reddingsactie kon dat tellen.

de situatie deze morgen

Twee jaar geleden werd de struik ziek. De mispels rijpten niet meer af en hier en daar verschenen bruine bladeren op momenten dat het niet verwacht werd. Was het de droogte of iets in de aard van perenvuur -want daar zijn mispels ook erg gevoelig aan- ik weet het niet met zekerheid maar in ieder geval heeft de struik zijn overlevingsstrijd niet kunnen winnen. Het uitzagen van aangetaste gesteltakken hielp ook niet. Extra water geven ook niet. Dus, heb ik vandaag de struik een handje geholpen en hem definitief gescheiden van zijn vertrouwd plekje, daar in de buurt van de eikenbladhortensia's. 

de mispel is uitgegraven

Zo'n kanjer van een struik met wortels en al uitgraven mag  niet onderschat worden. Dit gaat zeker op voor eenzame mannen als ik, die er  meestal alleen voor staan als er buitenmenselijke inspanningen moeten geleverd worden. Daarbovenop komt dat de actor in deze niet kan beschikken over motorisch aangedreven hulpgerief zoals een grijper of een kluitensnijder. 

Met een nieuw handzaagje, dat lekker scherp getand is -wat zou ik daar nog fijne dingen mee kunnen doen!- en mijn vertrouwde schup begon ik deze morgen aan de karwei. De regen en wind konden me niet deren. Boordevol energie zat ik en dan moet het ijzer gesmeed worden als het heet is, ook al moet er in feite niets gesmeed worden. 

Alhoewel ik er matig over beschik, heb ik het toch erg verstandig aangepakt. Precies uitgevoerd zoals 's nachts uitgedacht. De meeste takken zaagde ik af maar ik zorgde er wel voor dat er een tweetal stevige takken overbleven die als hefboom konden dienen. Rond de kluit groef ik een diepe gracht en alle wortels die mijn pad kruisten, werden doorgestoken, of in 't geval van dikke exemplaren, doorgezaagd. Met de hefbomen werd uiteindelijk de kluit los gewrikt.

via het hefboom-kantelsysteem staat de mispel bovengronds

Als hij eenmaal in het graafgat omgeduwd is, moet het zwaargewicht nog uit het gat getild worden. Je kan de kluit ook terplekke doorzagen maar met al dat zand erin is dat geen gezonde praktijk voor je geoliede kettingzaag. Met slechts 2 handen lukt het op deze manier. Je duwt de struik naar de ene kant en ondervult de kluit met 20 cm zand. Opnieuw met de hefbomen duw je de plant vervolgens naar de andere kant (op het nieuwe zand) en ondervul je de vrijgekomen ruimte aan de andere zijde. Zo een 5, 6 tal keren op en af en telkens stijgt de plant hoger en hoger tot hij bovengronds ligt. Voordeel van deze methode is dat het plantgat meteen ook dicht gegooid is. De loodzware mispel staat nu op de grond zonder dat ik ook maar een keer heb moeten heffen of zonder dat ik mijn rug diende te forceren. 

Door het verdwijnen van de mispel komt er nu een mooie locatie vrij om een feesttafel te plaatsen. Het leven is een feest, wordt nogal eens gezegd, misschien moet ik maar eens uitzoeken of daar iets van aan is. Tot op heden heb ik daar niet veel van gemerkt.  Feesten gebeurt altijd rond mij in plaats van mét mij. 

Om de criticasters al maar meteen van antwoord te dienen: ja, deze zware misdaad tegen het milieu en de biodiversiteit zal vrij snel gecompenseerd worden. Een nieuwe mispel werd reeds aangekocht en een plekje ervoor heb ik ook al gevonden. Als toemaatje zullen rond de feesttafel honderden wilde en minder wilde bloemen worden aangeplant zodat de bijen en vlinders dolgelukkig en high in het zonnetje kunnen rondvliegen.

Al heeft de mispel (RIP) me vele jaren plezier geschonken, nu hij weg is, toont het beter zo. Meer ruimte, meer licht. En gelei maakte ik er toch niet van. Zelfs de vogels zijn niet wild van mispels. 

Terwijl ik dit typ, ben ik al aan 't nadenken hoe ik het pleintje ga verharden en welke playmates ik op mijn eerstkomend wild feestje ga uitnodigen. Suggesties zijn welkom, ze hoeven niet te betalen om erbij te mogen zijn. Ik voel het, dat gaat hier wild worden... .

(P.S.: ik had je in de prelude gewaarschuwd)

lang onderweg

een kaartje uit Egypte in de brievenbus

Ik schrok deze morgen toch een beetje toen er een vakantiekaartje uit Egypte in de brievenbus zat. Wie van de mensen die we kennen, zit er momenteel in Egypte? Niemand, voor zover ik dat weet. Maar van die dingen weet ik meestal niks. Toen viel mijn frank. Het is een kaartje van de Marc, mijn schoonbroer die met de fiets ook Egypte aandeed maar ondertussen toch al een hele poos terug thuis is. Aan de achterkant wordt alles duidelijk: verstuurd aan de luchthaven van Hurghada op 06.02.2011.

5 maanden en een week onderweg. Ja, geef toe, daar kan een mens al eens van in verwarring geraken. 

nieuwe rozen in de tuin

We kunnen niet blijven kijken naar dat narcistisch speenvarken (zie hieronder) telkens we Muggenbeet openen. Daarom enkele foto's van pas aangeplante rozen, temeer daar er wat nieuwsgierigheid hieromtrent bestaat. Eerder blogde ik dat grootbloemige rozen en mijn tuin niet goed accadeerden. Daarom dat ik me grotendeels beperkte tot kleinbloemige klimrozen zoals de Himalayan Musk en de Veilchenblau. De voorbije dagen heb ik toch nog eens een poging gewaagd om wat moeilijkere rozen te introduceren op mijn geleeg. Op hoop van zegen.

Uit ieder plantgat haalde ik zowat 2 kruiwagens stuifzand, ja, ook hier is't pokkedroog. Deze minikraters vulde ik op met goede tuincompost. Bij de klimrozen vlechtte ik met vers gesnoeide takken uit onze hazelaars een natuurlijke klimrek. Zo'n klimrek brengt zelfs zonder rozen een mooi ogend verticaal accent in de tuin. De planten werden goed aangegoten en lichtjes organisch bijbemest. Ik heb me zelfs voorgenomen om de snoeitips die vermeld staan op het bijhorend productenkaartje op te volgen, iets wat ik anders nooit doe.

Als het deze keer niet lukt met de rozen, moet ik besluiten dat ik mijn geld beter aan iets anders besteed. Al bedenk ik nu dat de Rosa New Dawn in de voortuin ook al meer dan 15 jaar netjes bloeit en daar heb ik nooit veel Latijn ingestoken. Zorgeloos trekt hij zijn plan en zo heb ik het het liefst. Genoeg gepalabeerd, hier de foto's:

de natte Zorba, met geel-oranje nieuwe bloemen.

De struikroos Rosa Edith Holden, in pot geplant tussen een groep Echinacea purpurea

de oersterke witte climber Rosa Filipes Kiftsgate,

geplant tegen een inheemse vogelkers (Prunus padus)

Rambler Rosa Maria Lisa, kan zo'n 4 meter hoog klimmen en bloeit trosgewijs met roze bloempjes met een geel hartje. Hier wat aan de verwaaide kant :)

De rode klimroos Rosa The Prince's Trust bloeit tot in oktober. De rode bloemen zijn in onze tuin eerder gewaagd. We pootten hem neer vlakbij het tuinpoortje.

De wit gevulde Rosa Waltz kozen we om een donkere grijze afscheiding op te fleuren. Het is een zeer resistente soort.

De Wever erg empathisch op Vlaamse feestdag

bijna-posterformaat als je op de foto klikt

(wel opletten, foto is nogal vettig!)