geschenkenbeurs wereldwinkel

In het weekend van 11 en 12 december organiseert de Wereldwinkel van Tessenderlo haar jaarlijkse geschenkenbeurs. Tot op heden ging deze beurs door in de Schuur achter de kerk maar dit jaar wordt er uitgeweken naar het Cultureel Centrum op de Vismarkt. Behalve voor een breed aanbod aan geschenken en het normale winkelassortiment kan je er ook terecht voor een drankje en een hapje in het wereldwinkelcafé. Je bent welkom.

de affiche werd dit jaar getekend door Erwin Vanmol

Openingsuren: zaterdag van 10 uur tot 18 uur - zondag van 10 uur tot 18 uur.

In samenwerking met 11.11.11.

babka 99 jaar

Gisteren vierden we de 99ste verjaardag van babka, de grootmoeder van mijn wederhelft. Babka, wat Oekraïens is voor grootmoeder, werd op 20 november 1911 geboren in Prikarpatskaia in Oekraïne. Net voor de tweede wereldoorlog emigreerde ze naar Beringen samen met haar twee eerste kinderen, waaronder haar enige zoon en de tweejarige Mariko, mijn schoonmoeder. In België kreeg ze er nog drie dochters bij.

Haar man was even voordien reeds naar Beringen gekomen om er te werken in de steenkoolmijn. Ze nestelden zich in een zeer bescheiden woonst van de Mijn vlakbij het voetbalstadion van Beringen, ooit een eersteklas-speler. In dat kleine huisje woont ze nog steeds en het is daar dat we gisteren haar verjaardagstaart aansneden. 99 jaar, dat is ongelofelijk veel.

babka met haar taart

Babka ziet er voor haar leeftijd nog steeds heel gezond uit. Het geheugen is wel niet meer wat het geweest is en je moet al wat harder praten dan vroeger maar toch, doe het haar maar eens na. Tot voor kort kookte ze bij iedere familiebijeenkomst haar typische gerechten: gebakken patatjes, holopski's en knedlikken. De tafel was pas compleet als er ook tomaten en augurken bijstonden. Ondertussen doet ze het wat kalmer aan en zit ze graag in haar zetel, waar ze klokvast ook haar middagdutjes doet.

babka met haar oudste en jongste achterkleinkind (Loes Rutten en Ella Kowbel)

Babka's leven was zeker niet zorgeloos. Ze verloor vrij vlug haar man. Ook haar enige zoon, die ik jammer genoeg nooit gekend heb, kwam op veel te jonge leeftijd om in het verkeer. Zoals je weet, moest ze ook nog haar dochter (mijn schoonmoeder) Mariko op 60-jarig leeftijd afgeven. Voor een moeder moet dat verschrikkelijk zijn om twee kinderen ten grave te dragen. Toch heeft ze haar altijd stevig weten te houden.

Haar levensvreugde vindt ze momenteel voor een groot deel bij haar kleinkinderen, zes stuks, en haar acht achterkleinkinderen. Niet dat ze nog altijd juist weet wie wie is maar je ziet toch aan haar oogjes dat ze blij is met haar nageslacht. Een telefoontje vanuit Syrië met gelukwensen van Marc, mijn rondfietsende schoonbroer, doet haar zichtbaar deugd. Ook houdt ze goed in de gaten dat iedereen een stuk taart heeft genomen. Ze wil niet dat iemand iets te kort komt.

Dat ze nu 99 jaar is geworden en volgend jaar 100, daar is ze volgens mij echt niet mee bezig. Ook geen fierheid daarover bij babka. Zij weet als geen ander dat oud mogen worden vooral een kwestie van geluk is. Geluk dat maar al te vaak versneden is met verdriet en afscheid nemen.

Django!!

Django Reinhardt, onze wereldvermaarde jazz-gitarist, werd 100 jaar geleden geboren in het Waalse Liberchies (23 januari 1910). Om deze verjaardag te vieren toeren Koen De Cauter en Fapy Lafertin & groep door het land om de gipsy-jazz van Django terug tot leven te wekken. Gisteren traden ze met hun octet op in Paal-Beringen, vlakbij Tessenderlo... dus daar moesten we bij zijn.

de bijhorende CD en inkomticket

Met 45 toeschouwers was de zaal maar matig gevuld. Eigenlijk is dat een belachelijke opkomst voor een achtkoppige band van dit niveau. Maar goed, de sfeer zat er toch behoorlijk in en het concert swingde zoals ik dat met Django-muziek verwacht had. Nuages en Minor Swing, Django's meest bekende songs, passeerden met een mooie eigen interpretatie. Zeer mooi vond ik het sfeerrijke 'Le vieux Leon' , een compositie van Georges Brassens, 'Plachterida' van Fapy en 'Place de Brouckère', een minder gekend nummer van Django.

Onder leiding van Koen De Cauter werd er een prima afwisseling gebracht van rustige, swingende en op sneltrein-tempo nummers (ja Django en zijn slaggitaristen gingen er soms tegenaan!). De 3 zonen van Koen en Fapy Lafertin zelve, die het gitaarwerk van Django voor zijn rekening nam, kennen het genre als weinig andere Belgen en zijn prima 'ambassadeurs' van Reinhardts muziek. Toch waren voor mij 2 andere groepsleden de verrassing van de avond: cornetspeler Jon Birdsong en Lionel Beuvens, de drummer. Twee namen om te onthouden.

Op het W.E.R.F. label werd een CD uitgebracht met de muziek van deze Tribute. Zoals dat met Belgische groepen gaat, kon je ook nu na het concert aan de vestiaire de CD gaan kopen. Terwijl ik dit stukje blog, herbeluister ik het -veel te korte- optreden van gisterenavond opnieuw. Django, dat is een stijl op zichzelf. Ik hou ervan.

(Een videodocumentaire over Django vind je hier.)

jeugdsentiment: Genesis

Het is dankzij het hondsweer buiten dat ik gisteren uren lang blijven plakken ben op YouTube. Ik schrok mijn eigen een bult toen ik zag welke prachtige video's van Genesis er tegenwoordig te bewonderen vallen. Ik geraakte plotsklaps terug verslingerd aan hun progrock-muziek uit de jaren 70 en 80, mijn wondervolle jeugdjaren. Zelfs in die mate dat ik zonet op 't internet nog 2 DVD's van hen heb aangekocht. Deze band met Phil Collins -en in de beginperiode ook met Peter Gabriel- is tijdloze klasse.

Het was dankzij mijn betreurde vriend Hans dat ik voor het eerst Genesis te horen kreeg. Ook Deep Purple werd er via hem ingelepeld. Frank Zappa was dan weer een eigen ontdekking. Veruit de meeste LP's die ik kocht waren van deze drie groepen. Van Genesis herinner ik me vooral de dubbel live-LP Seconds Out. Peter Gabriel had toen de groep al verlaten maar Phil Collins nam, naast zijn vertrouwde drumstel, ook de zang voor zijn rekening. Volgens mij deed hij dit met verve al dachten de Gabriel-fanaten daar anders over.

Via Seconds Out verdiepte ik mij in de Genesismuziek mét Gabriel en zo kwam ik uit bij Foxtrot, Selling England by the Pound en Nursery Crime. Het is uit deze periode dat onderstaande magistrale 'The Musical Box' dateert. 1972, lieverds! Peter Gabriel zingt, Collins zit aan de drums en de gitaarfreaks herkennen de toen al tappende Steve Hackett.

Uniek beeldmateriaal van de Belgisch televisie

Toen Gabriel de groep verliet vreesden velen voor het voortbestaan van Genesis. Ten onrechte, want Phil Collins nam de micro over van Gabriel en liet iedereen met verstomming horen dat zijn zangkwaliteiten al even goed waren als zijn drumtechniek. Voor de live-optredens trok Genesis Bill Bruford (drums) en Chester Thompson (drums) aan om het slagwerk te verzorgen op die momenten dat Phil Collins de zangpartij voor zijn rekening nam. Tijdens de instrumentale nummers kwam je oren en ogen te kort want dan kroop Collins terug achter zijn eigen drumstel en werd er met twee drummers tegelijk muziek getoverd.

In de volgende muziekvideo brengt Genesis Los Endos, origineel terug te vonden op A Trick of the Tail, de eerste LP zonder Peter Gabriel uit 1976. Ook op Seconds Out was dit een van mijn lievelingsnummers. Op deze video heeft gitarist Steve Hackett de groep reeds verlaten. Daryl Stuermer vervangt hem op indrukwekkende wijze. Ik krijg er nog kippenvel van.

Los Endos, een prachtig instrumentaal nummer

In 1996 werd bekendgemaakt dat ook Phil Collins Genesis voor bekeken hield. Tony Banks en Mike Rutherford bleven verweesd achter. Collins groeit uit tot een echte wereldvedette net als Peter Gabriel dat eerder al deed. In 2007 komt de bezetting Collins, Banks, Rutherford, Thompson en Stuermer weer bij mekaar voor een reünie-tour (Turn it on again: the Tour). In 2008 verscheen de registratie van het concert in het Circus Maximus te Rome. Volgens mij één van de allerbeste live-registraties ooit.

Hieronder vind je part I en part II van de In the Cage-medley zoals gespeeld in Rome. Een nummer van een kwartier lang is bij Genesis echt geen rariteit. Op Foxtrot uit 1972 staat bvb. Supper's Ready, afgeklokt op 22'.58". Niet voor niets dat de hitjes-liefhebbers Genesis maar niks vonden.

Vergelijk dit podium eens met het eerste filmpje, goed geboerd hé?

Phil Collins en Chester Thompson samen op de drums.

Deze DVD is nog steeds verkrijgbaar. Enkele uren geleden kocht ik hem -ik wil hem nu toch echt zélf hebben- op het internet (18,99 euro). Ook de DVD 'Live at Wembley Station' zit in mijn winkelkarretje (13,00 euro). Tot dat de bestelling binnen is ga ik me zoet houden met de vele LP's nog eens op de pickup te leggen. Hopelijk staan er niet te veel krassen op. Je gelooft me of niet maar de dubbele Live "Seconds Out" heb ik destijds in London tweemaal gekocht: ééntje om te beluisteren en ééntje om krasvrij te bewaren. Een zalige, nog onbezorgde tijd.

Maar Genesis, dat is ook de herinnering aan Hans. Mijn buurjongen en vriend, die veel te jong en gezeten op zijn droom, een Honda Goldwing, tragisch om het leven kwam. Zonde, echt zonde. Zonder Hans was ik misschien in mijn Mud-fase blijven plakken ;)

herfstverkleuring

Sinds gisteren heb ik een nieuwe aanwinst in mijn tuin. Omwille van zijn mooie herfstverkleuring kon ik de jonge papieresdoorn (acer griseum) niet in het plantencentrum laten staan. De verkleuring doet me wat denken aan deze van de Parrotia waar je ook op hetzelfde blad het felrode samen met het groene kan terugvinden. Deze klein blijvende boom wordt ook aangeplant omwille van zijn afbladderende barst die zich als kaneelstokjes oprolt. Maar daarvoor is mijn boompje nog te jong. Moest mijn tuin wat groter zijn dan zou ik maar al te graag de hele esdoornfamilie aanplanten. Wat een schone bende!

de papieresdoorn heeft een mooie herfstverkleuring

de vijand

11 november. Wapenstilstand. Overal in het land wordt vandaag het einde van de eerste wereldoorlog gevierd. De wind, de koude, de regen en de modder zijn zo onaangenaam dat je er nog geen hond doorjaagt. Toch zijn ze niets vergeleken met de omstandigheden die heersten op het front.

Koude rillingen en wat nat worden, och, als het dat maar is. Niemand die van zo'n prutsen doodgaat. Dus trotseerden we, warm ingeduffeld, het gure herfstweer en bezochten we in Lommel het grootste Duitse militaire kerkhof van de tweede wereldoorlog buiten Duitsland. Naast de 542 doden uit de eerste wereldoorlog rusten hier 38556 Duitse soldaten, meestal heel jonge mensen.

De crypte uit basaltlava met de bijna 6 meter hoge crucifix

Na de tweede wereldoorlog werden de Duitse gesneuvelden van op 4 tijdelijke verzamelkerkhoven (Henri-Chapelle, Fosse, Overrepen en Neuville-en-Condroz) overgebracht naar deze heidevlakte in Lommel. Tevens werden er 542 soldaten van de eerste wereldoorlog overgebracht van een klein soldatenkerkhof in Leopoldsburg.

De Belgische autoriteiten lieten voor telkens 2 doden een massief betonnen kruis aanbrengen. Op deze kruisen werden de namen op metaalplaatjes aangebracht, tenminste voor zover de identiteit nog kon worden vastgesteld.

Eén van de zovele graven met een onbekende soldaat

Onmiddellijk na het afsluiten van een Oorlogsgravenovereenkomst tussen de Belgische en Duitse regering (1952) begon de Duitse Oorlogsgravendienst het grote heidegebied vorm te geven. De meest dringende taak bestond erin om de woestijnvorming van het gebied tegen te gaan. De grond werd verbeterd en versterkt door de aanplanting 15.000 bomen en struiken. Ook werden de rijen van graven geaccentueerd door de aanplanting van dophei. De werkzaamheden werden ondersteund door jongeren uit 15 verschillende staten.

Het kerkhof is ingedeeld in 63 blokken met graven

In 1955 kon een einde worden gesteld aan de inrichtingswerken. Op 6 september 1959 werd de begraafplaats ingewijd. Van de oorspronkelijke 13000 onbekende soldaten kon 'der Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge' er meer dan 7500 identificeren.

Van op de parking kom je op de begraafplaats via de crypte. Hierin ligt, even van de grond verheven, een stenen figuur die de dood symboliseert. Op het massieve bouwwerk staat een indrukwekkende groep, gebeeldhouwd uit donkere basalt. Het kruisbeeld is bijna zes meter hoog en de twee zijdelingse figuren, Maria en Johannes, meten elk 3,30 meter. De volledige groep weegt bijna 40 ton.

het uitzicht op het middenterrein vanop de crypte

Geen praal en pracht op dit bijzonder sobere kerkhof. De gedachte dat onder ieder kruis twee of meer soldaten begraven liggen, noopt tot stilte. De grootte van het kerkhof is zo immens dat de wreedheid en zinloosheid van oorlog en geweld je overdonderen. Vrede, of noem het wapenstilstand, is van een onschatbare waarde. Hoe groot de tegenslagen en moeilijkheden in ons leven ook zijn, het blijft een voorrecht om te kunnen leven in vredestijd.

Een lief engeltje op het graf van een 19-jarige soldaat.

Daarom dat ik blij ben dat naast het kerkhof ook een ontmoetingscentrum voor jongeren werd ingericht. Schoolklassen en jeugdgroepen, uit Duitsland en België, komen hier met de geschiedenis van de oorlog in het reine en leren er, ondermeer door het onderhoud van de oorlogsgraven, hoe belangrijk het is om op vreedzame wijze met elkaar door het leven te gaan. 'Verzoening via de graven- werken in dienst van de vrede' is hierbij de onderliggende gedachte.

Op deze begraafplaats vind je ook nog een struikvormige Ginkgo biloba (Japanse notenboom). Deze werd in 1995, 50 jaar na het einde van de 2de wereldoorlog, aangeplant als symbool van de vrede. Heel wat betonnen kruizen zijn bijzonder mooi begroeid met allerlei soorten korstmossen.

Een speciale gemeenteverordening verbiedt dat het schorriemorrie van Vlaams Belang en Blood and Honour dit Duits kerkhof misbruiken om hun nazi-sympathieën te verspreiden. Ook hier hebben ze niks van begrepen: "Soldatengraven zijn de grootste predikers voor vrede" (Albert Schweitzer).

* Deze uitstap sluit aan bij een eerder bezoek aan het Ijzerfront, met ondermeer het Duits kerkhof van Vladslo. *

bollentijd

Zolang het niet vriest, kan je nog steeds bloembollen (of -knollen) in de grond steken. Een klein karweitje waar je volgend jaar veel plezier aan beleeft. En dit jaar op jaar, tenminste zolang je kiest voor wintervaste exemplaren zoals ik dat doe. Alle bollen en knollen die in de winter moeten gerooid worden, laat ik in de winkel liggen. Bij heel wat tuincentra liggen de bloembollen momenteel al in de aanbieding. Het assortiment is erg breed, voor ieder wat wils.

vandaag in de grond gepoot

Deze voormiddag heb ik het koopje van gisteren aan de aarde toevertrouwd. 3 zakjes anemoontjes (blanda) kregen hun stek onder de appelboom in de voortuin, 50 blauwe druifjes belandden in het nieuwe tuintje naast de gevel en ook 3 kromme reuzenknollen van de gele hondstand (idd. de knollen lijken op de hoektand van een hond) mogen in dit nieuwe tuintje met hun prachtige hangende bloemen de zomer opfleuren. De 14 grote sieruien zijn eerder een experiment, wellicht passen ze niet echt in mijn wilde tuin maar aan die belachelijke prijs kon ik ze nu ook weer niet laten liggen. Helaas uitverkocht was de blauwe Camassia. Ik zou er graag wat meer van in mijn tuin zetten. Echt heel mooi deze 'prairielelie'.

Ook nog gekocht: Clematis Paul Farges (vitalbagroep), een rozige bosrank die 8 tot 10 meter hoog kan groeien. Hij mag vrijelijk in onze taxushaag klimmen en ons zo wat extra privacy bieden. Hiermee is het werk in de tuin voor dit jaar afgesloten (op een lokale snoeibeurt van de blauwe regen na) en kunnen we ons gaan concentreren op de binnenklussen. Dat moet ook gebeuren maar de goesting is nog ver te zoeken.

beter krom dan recht

Herfstvakantie voor de mensen van 't onderwijs. Dit betekent dat wij niet kunnen gaan werken want de school is gesloten. Echt zonde, dus zijn wij genoodzaakt om iets anders te vinden om onze opgelegde vrije tijd zinvol in te vullen. Gelukkig is het plantseizoen nog volop bezig en ligt daar aan de linkergevel nog wel een klus op een halvegare te wachten om uitgevoerd te worden.

het pad wordt opgebroken

De linkergevel was een hoekje waar wij nooit kwamen. De steentjes waren daardoor mooi begroeid met mos maar voor de rest was daar niet veel te beleven. Een rechte pad, onze twintig jaar oude beukenhaag en daartussen een partij klimop en de altijd groene Chinese kamperfoelie. Bijzonder onderhoudsvriendelijk maar saai. Ik wilde wel eens iets anders. De voorbije dagen heb ik het stukje flink onder handen genomen.

een krom pad is boeiender en speelser

Het pad heb ik grotendeels opgebroken behalve aan de twee vensters zodat vrouwlief ze ongehinderd en veilig kan blijven poetsen. Safety first. Ik heb er enkele bochten in gelegd en verwerkte er verschillende soorten stenen in. Na enkele uren slijpwerk met een diamantschijf was het ambetant werk achter de rug.

Ook omheinden we het mini-perceeltje met een nieuw kastanjehek. Met 8 sterke palen werd het hek verankerd. Gisteren ben ik met die van ons wat nieuw plantgoed gaan kopen maar een deel vond ik hier en daar in de bestaande tuin. Zo verplantte ik een Cornus kousa en een jonge toverhazelaar en scheurde ik een groep ijzersterke herfstasters (Asran) voor tegen de gevel.

het tuintje, net klaar

Rond een uur of half drie vandaag was alles aangeplant. De wind was enorm hevig (en is dat nog) maar omdat het hoofdzakelijk bodembedekkers en vaste planten betreft hoef ik niets te vrezen.

Nu afwachten wat het gaat geven op termijn. Het stukje is een geval apart. Op 2, 3 uren van de dag na staan de plantjes in de schaduw maar als de zon voorbij de gevel glijdt, is het bakken geblazen. De grond is aangevulde grond en is lemerig en dus anders dan de rest van mijn tuin (zandgrond).

Mijn keuze viel op geitenbaard, akeleiruit, Viola odorata en labradorica, herfstanemonen, Tiarella Wherryi, varens, salomonszegel en vrouwenmantel. Met de tijd zullen hier ook zaailingen allerhande tussen staan en mag het stukje zijn eigen gangetje gaan en verwilderen. Tegen de schutting aan straatkant heb ik 2 wilde clematissen gepland. Hier heb ik de grond wat gemengd met zeewierkalk (uitprobeersel) want uit natuurwandelingen, ondermeer in de Voerstreek, heb ik geleerd dat de Clematis vitalba het best gedijt op kalkrijke grond, wat anderen ook mogen beweren.

Bijna 4 uur. Tijd om een andere klus uit te voeren. In opdracht van, jawel, die van ons. Dat het maar snel terug school is.

vier generaties naar Voeren

Ter gelegenheid van de gouden jubilee van mijn ouders werd het idee opgevat om met alle nakomelingen tesamen met de 'feestvarkens' een weekendje Voeren te doen. Mijn oudste broer stippelde een interessant programma uit met als uitvalsbasis de jeugdherberg van Voeren. Hoewel het twee sombere en bijwijlen natte dagen werden, was iedereen erg tevreden over het weekend. De Voerstreek is dan ook iets van het mooiste wat Vlaanderen te bieden heeft.

mijn ouders voor de enige echte grenspaal

Vanuit Tessenderlo zetten we koers naar Vaals, de Nederlandse kant van het drielandenpunt Duitsland-Nederland-België. We beklommen er de 50 meter hoge Boudewijntoren -zelf verkoos ik de lift- van waarop je een mooi uitzicht op Aken en het land van Herve hebt. Jammer genoeg was de wind zo sterk en koud dat het niet echt genieten was.

Het drielandenpunt is zeker voor onze Hollandse vrienden een bijzondere stek. Enkele decameters van de geografisch correcte grenspaal bevindt zich het hoogste punt van Nederland; 322,5 meter hoog is de top van de Vaalserberg. Ook natuurliefhebbers komen er aan hun trekken. Het gebied tussen Vaals en Gulpen werd door de Stichting natuur en milieu gekozen als mooiste landschap van Nederland.

En de historici onder ons herinneren misschien dat het drielandenpunt ooit een "viergrenzenpunt" was. Ook Neutraal Moresnet had zijn meest noordelijke grens op de Vaalserberg.

bovenaan, jeugdherberg De Veurs te Sint Martens Voeren

In de namiddag trokken we naar De Veurs, de pas gerenoveerde jeugdherberg in het centrum van Sint Martens Voeren. De kamers werden verdeeld en de bedden opgemaakt. Met 26 stuks 'Rutten' , waaronder ook de allerkleinste Ella (vierde generatie), kwam de jeugdherberg snel tot leven. De gemiddelde leeftijd van de aanwezigen daalde met onze groep flink richting 'jeugd' want de meeste andere overnachtingen waren geboekt door al wat oudere mensen die al wandelend of per fiets de Voerstreek kwamen verkennen.

Voor het avondmaal, dat rond 6 uur was voorzien, maakten we met de ganse groep een eerste kleine wandeling in Sint Martens Voeren. Alhoewel de trip slechts 5 slijkerige kilometers lang was, kroop hij toch flink in de kuiten. De klimpartij was echt niet te onderschatten. Onderweg merkten we op dat het er krioelde van de wilde bosrank (clematis vitalba), sleedoorn en meidoorn. De vogels kwamen zichtbaar geen eten te kort en dat hoopten we ook voor onszelf. "Frit" was er aangekondigd....

de eerste wandeling rond Sint Martens Voeren

... maar wat er uiteindelijk op de wel heel lange tafel belandde waren gebakken patatjes in schil vergezeld van witloof in hesp en kaassaus. Een wel erg gewaagd gerecht als de tafels vol kinderen zitten. Voor de 6 vegetariërs onder ons was er een apart heet ovenschoteltje voorzien zonder hesp. Ik vond het bijzonder lekker. Witloof is iets wat je moet leren eten. De kinderen hadden het er wat moeilijker mee. Het potje yoghurt dat als dessert werd opgediend, was voor ons, echte Kempenaars, dan weer niet meteen een culinair hoogtepunt.

de tweede dag werd er door een selecte groep stevig gewandeld

op de achtergrond de 23 meter hoge spoorwegbrug (1ste W.O., Duitsers)

Om negen uur 's avonds ging ik als allereerste van de hoop mijn bed opzoeken. Alhoewel ik erg moe was, heb ik niet zo goed geslapen. Het éénpersoonsbedje was nogal aan de kleine kant en ook de matras was harder dan die van thuis. Maar mij hoort ge niet zeuren, de kamer was proper en had een eigen douche en toilet. Ook het uitzicht op het kerkje en de sierlijke betonnen boogbrug van Sint Maarten Voeren was erg bekoorlijk.

Zoals bij alle jeugdherbergen werd ook hier verwacht dat je rond 10 uur 's morgens je kamer ontruimd hebt. Dit was geen enkel probleem. Om 10 uur hadden we alle 26 al lekker ontbeten, waren onze boterhammen voor de lunchpakketten gesmeerd, hadden we alle valiezen netjes in de auto's getast en snoerden de wandelaars onder ons hun wandelschoenen stevig aan.

Het grootste deel van de groep verkoos om op zondagmorgen een bezoek te brengen aan de ambachtelijke markt van Aubel. Ik stapte mee met het select groepje wandelaars dat door het magnifiek glooiend landschap van de Voeren en het Land van Herve de abdij van Val-Dieu ging opzoeken. Het werd een prachtige wandeling met een heleboel mooie vergezichten en erg fraaie holle wegen. Hier en daar vonden we gaten die door mijn vader als dassenburcht werden herkend.

de brouwerij van de abdij van Val-Dieu

Rond de middag en goed nat geregend arriveerden we aan de abdij. Deze Cisterciënzer-abdij in de vallei van de Berwinne dateert van de 13de eeuw. In de lente van 2001 verlieten de laatste monniken de abdij. Sindsdien wordt de abdij bewoond door een christen geloofsgemeenschap. Terwijl zowat iedereen, ook de marktgangers, zich gingen opwarmen in de bijhorende staminee, wandelde ik naar het park van de abdij waar zich een aantal kanjers van loofbomen bevinden. Ik stootte meteen op een klein bijgebouw waar ik een milde hopgeur opsnoof. Aan de vaten te zien moet het de brouwerij van Val-Dieu geweest zijn.

In de jeugdherberg dronk ik de bruine Val-Dieu (8°) en geloof me, het is niet alleen een stevig biertje met een rijke traditie het is heel zeker ook lekker bier. Een prima "abdijbier", maar gebrouwen door leken. Jammer genoeg heb ik er geen voorraad van ingedaan. De verdelers ervan zijn naar verluidt niet dik gezaaid.

de toegang van het Fort van Eben-Emael

Als afsluiter van het weekend bezochten we het indrukwekkend Fort van Eben-Emael nabij Kanne. De twee wereldoorlogen boeien me al jaren en het bezoek aan dit fort was voor mij dan ook bijzonder interessant. Een aantal familieleden kenden het fort van in "De Smaak van De Keyzer". Deze TV-reeks is evenwel volledig aan me voorbijgegaan.

Dit fort werd gebouwd tijdens het interbellum (1932-1935) met als doel de invalswegen van Maastricht en Visé te beschermen. Verspreid over een oppervlakte van maar liefst 150 voetbalvelden liggen hier 17 bunkers. Tevens werd er in de mergelberg een ondergrondse kazerne gebouwd, 60 meter onder de top. Het fort werd als oninneembaar beschouwd, dé trots van het Belgisch leger, maar helaas.... de Duitsers veroverden het fort in een mum van tijd door de aanval in te zetten vanuit de lucht, met grote zweefvliegtuigen die landden op het dak van het fort.

Proper was deze aanval niet want op dat moment was er hoegenaamd nog geen officiële oorlogsverklaring. Daarbij was het voor de Belgische soldaten verwarrend dat de zwevers, zonder enig kenmerk, kwamen aangevlogen vanuit Tongeren, het binnenland dus, en niet vanuit Duitsland. Dé grote misvatting evenwel was dat het Fort werd gebouwd vanuit de ervaringen van de eerste WO. De tweede wereldoorlog was evenwel niet meer een oorlog van forten, paarden en landtroepen maar wel een oorlog van tanks en vliegtuigen.

het ondergrondse fort met zijn eindeloze gangen is indrukwekkend

Met gans de familie bezochten we onder leiding van een gids het ondergrondse gangenstelsel en de binnenkant van de kazematten. De gids maakte er geen geheim van, hij vond de Duitse aanval maar een laffe aanval. Ook over het vernietigend effect van de holle ladingen (bolvormig springtuig) wijdde hij deskundig uit. In de onderaardse stad verbleven maar liefst 1200 militairen. De vzw die het fort restaureerde en levendig houdt heeft tevens een prachtig museum opgebouwd. Pronkstuk is één van de Duitse zweefvliegtuigen. Een bezoek is meer dan zijn geld waard maar hou er rekening mee dat je er toch minstens 2 volle uren moet voor uittrekken en dat er heel wat trappen moeten beklommen worden. Een goede conditie kan geen kwaad.

Het dak van het Fort, een prima landingsbaan voor de Duitse zweefvliegtuigen

Na de aankoop van de DVD en de wandelkaart (zie het als steungeld) sloten we met een beperkte groep het weekend af met een prachtige wandeling op het fort (een deel van de Sint Pietersberg in feite). Je merkt meteen dat het dak van het fort prima dienst kon doen als landingszone voor de zweefvliegtuigen. Eens geland was het voor de goed getrainde Duitse commando's een fluitje van een cent om het Belgisch geschut uit te schakelen. Zelfs ik zou het kunnen. De kracht van de Duitse aanval lag in het verrassingseffect... de Blitzkrieg was geboren.

De wandeling biedt op punt 4 een verbluffend uitzicht op de Maasvallei. Je staat er 60 meter boven het Albertkanaal en je hangt er met je neus bovenop de sluis van Ternaaien. Aan de linkerkant herken je Maastricht, aan de rechterkant ontwaar je Visé. De bovengrondse wandeling eindigt aan de ingang van het fort en is ongeveer 3 kilometer lang.

In de vroege avond waren we allemaal terug thuis. Iedereen tevreden en zeker voor herhaling vatbaar. Voor die van ons en de drie oudsten moest -denk ik- het hoogtepunt evenwel nog komen. Zij reden die avond rechtstreeks naar Luik, waar hun voetbalclub (Standard) om zes uur een match moest spelen. Het werd een moeilijke zoektocht naar het stadion vernam ik. Van gans de familie blijken wij nog de enige levende zielen te zijn zonder GPS, vandaar. Het nut ervan werd dit weekend duchtig bewezen al heeft kaartlezen wel zijn charme.

Mijn fietsende schoonbroer op TV Limburg

een eikel groot

Deze namiddag, terwijl ik onder onze kastanjebomen over het zachte mos dartelde als een jong reetje, viel mijn oog op een klein oranje paddenstoeltje. Op het eerste zicht waren het 2 steeltjes waarvan het hoedje afgevallen was. En er stonden opvallende knobbeltjes op, minuscule wratjes. Enkele meters verder vond ik nog zo'n gek tweetal.

een zwammetje niet groter dan een eikel

Het is de eerste maal dat ik deze gekke verschijning in mijn tuin terugvind. Zoals dat gaat met bloggers die een beetje zot zijn, haalde ik mijn kodakje om er een foto van te nemen. Want voor je het weet, is de zwam alweer verdwenen. Omdat mijn toestel nauwelijks kan inzoomen en er ook geen telelens kan opgeschroefd worden, ging ik er zo lang als ik ben en op mijn buik bijliggen. Wat grassprieten rondom weggeplukt en er een eikel en een kastanjebolster bijgelegd om een goed beeld te hebben van de precieze grootte van het paddenstoeltje. Veel scherper krijg ik de foto's niet. Maar je ziet toch goed de wratjes en het schitterend oranje dat fel afsteekt tegen het mosgroene tapijt.

een rupsendoder

De determinatie ervan was niet gemakkelijk omdat ik mijn natuurgids ben kwijtgespeeld. Een oranje koraalzwam is het zeker niet. Gelukkig bracht een oude paddenstoelengids met zwart-wit tekeningen uitsluitsel. De prima determinatietabel leidde me tot de rupsendoder. De rupsendoder, het insect, kende ik al. De zwam niet. Deze rupsendoder blijkt te parasiteren op vlinderpoppen die in de grond zitten. De pop wordt door de schimmel helemaal verteerd. Via de wratjes op de paddenstoel worden de sporen verspreid.

Toch weer een mooi cadeau van moedertje natuur. Geen mosbestrijdingsmiddelen gooien, niet bemesten en niet te veel maaien en wie weet, krijg je deze gekke paddenstoel ook wel in je tuin.

buiten is 't fijner dan binnen

De voorbije weken heb ik in mijn vrije tijd nauwelijks achter een computer gezeten. Veel bloggen zat er niet in, de schrijfsels van mijn favoriete bloggers bleven evenwel niet ongelezen. Dit betekent niet dat ik met mijn 'luie klos' altijd in de zetel heb gelegen, al blijft het een van mijn favoriete bezigheden. Neen, ik ben buiten in actie geschoten. Ik heb de smaak van "de bouw" terug te pakken en schep genoegen in het creëren van nieuwe dingen , kleine veranderingen in onze tuin.

de nieuwe waterleliepoel na de aanplanting

De waterleliepoel is ondertussen afgewerkt en de aanplanting rondom aangebracht. Uit mijn vaders 'varentuin' kreeg ik nog grote zoden gele dovenetel, dalkruid en lievevrouwebedstro. Ook een joekel van een moesdistel kreeg ik cadeau. Die ruilhandel is nog zo'n slecht idee niet. Deze nieuwe zone kan nu volop zijn gang gaan en de waterleliepoel toont zich ondertussen bijzonder gastvrij om libellen en amfibieën een gezond en visvrij onderkomen te bieden. Vandaag nog circuleerde een blauwe glazenmaker minutenlang over het water. Meer van dat!

het schaduwterras voor de aanpassingswerken

Omdat ik de smaak te pakken had, heb ik in het bosje achter de zwemvijver ook een bestaand bakstenen vloertje onder handen genomen. Tijdens de heetste dagen van de afgelopen jaren heb ik ondervonden dat een knusse zithoek in de schaduw nog een gemis was. Een ruimte om in de koelte een krant te lezen of een frisse pint te pakken. Een stukje tuin waar de zon je niet te grazen kan nemen.

Het bestaande vloertje dat ik ooit in mekaar flanste met een overschot aan stenen, werd ontdaan van de wilde marjolein en kleine maagdenpalm. De grond rondom werd een schup diep uitgegraven en gevuld met pure witte lommelzand. Geen cement deze keer. Alle stenen die nog ergens op mijn grondgebied rondcircelden werden bijeengezocht om herbruikt te worden. Om de voorziene oppervlakte volledig vol te krijgen, kocht ik nog enkele betontegels (15x15x4cm) bij.

Met een zware hamer en een klein truweeltje klaarde ik de klus. Steen per steen in mekaar gepuzzeld, zonder enig terugkerend verband, zonder ooit een waterpas ter hand te nemen. Puur op het gevoel, met de bestaande grondslag als leidraad. Scheef liggen of uit de pas waren deze keer geen bezwaar. In Wenen zag ik dat Hundertwasser de 'rechte lijn' ook in de vloeren en bestrating liet voor wat ze is. Ik vond dat mooi en allesbehalve storend. Voor een natuurlijk effect zijn creativiteit en fantasie veel belangrijker dan breedtes, lengtes, hoeken en kwadraten.

het resultaat, na twee avondjes knutselen

Denk niet dat zo'n puzzelstuk met een vijftal verschillende stenen en tegels zonder recht te moeten liggen, sneller vooruitgaat dan een terrasje aanleggen zoals 'de stiel het voorschrijft'. Een pleintje zand of zand-cementmengeling waterpas leggen, is -mits wat ervaring- niet zo moeilijk. Eens het terreintje is geëgaliseerd, hoef je de onderlaag maar vol te stapelen. Nieuw aangekochte klinkers zijn tegenwoordig zo perfect uniform dat je alleen nog moedwillig schots en scheef kunt werken.

Een wild pleintje met verschillende soorten bestratingselementen kan je daarentegen niet snel afwerken. Iedere steen wordt apart in de zand gehamerd, zoals bij het kasseileggen, en de figuren worden terplekke bedacht. Het slijpen wordt tot een minimum beperkt door een maximum aan puzzelwerk. Als de steen op zijn kant niet past, dan misschien wel als hij plat ligt. Te grote monotone vlakken worden voorkomen door er regelmatig een 'speklaag' tussen te leggen. Ik vond het erg plezant en ben content met het eindresultaat.

detailfoto

Ondertussen heb ik alweer twee nieuwe plannen in mijn hoofd. Een gemetste zuil die door klimplanten kan beklommen worden en een licht golvend scheidingsmuurtje in de voortuin. Maar de plicht roept ook binnenshuis. De douche moet nog aangepakt worden, het lint van een rol moet worden hersteld (het rolluik kan plots op uw hoofd vallen, gelukkig houdt een wasknijper momenteel het lint wat tegen) en een drietal klinken van evenveel binnendeuren is aan vervanging toe. Wat de mogelijkheid biedt om eens drie verschillende kleuren te gaan gebruiken. Alles kan, alles mag en wie het niet goed vindt, blijft maar buiten.

leve de herfst

De herfst is mijn favoriete seizoen. In tegenstelling tot wat je vaak hoort beweren, als zou de natuurpracht dan over zijn hoogtepunt heen zijn, zorgen de milde temperatuur en de vele regen voor een nieuwe boost in de tuin en onze landschappen: de bladeren ontwikkelen nu de mooiste kleurschakeringen, vanuit de ondergrondse zwamvlokken ontstaan de prachtigste paddenstoelen, de zaden die voor het nageslacht moeten zorgen, rijpen zienderogen en een heel nieuw arsenaal aan herfstbloemen komt tot bloei. Een streling voor het oog en ook de vlinders zijn er zichtbaar verlekkerd op.

Helianthus 'Lemon Queen'

De vele soorten herfstasters lokken heel wat dagpauwogen en atalanta's. Ook de sedums, waarvan ik de donkerrode variant van de Sedum 'Matrona' het mooiste vind, krijgen veel bezoek. Niet alleen van vlinders maar ook van de bijen. De talrijke eekhoorns knabbelen alle hazelnoten en beukennoten op. Aan de nieuwe waterleliepoel krijg ik dagelijks het gezelschap van een duo kuifmezen en een kooitje staartmezen. Op de diepgegroefde schors van de zwarte den tippelt een boomkruipertje naar de top. Het koppeltje tortelduiven kakt altijd op dezelfde plek, net naast de composthoop.

Eén van de mooiste blikvangers van het moment zijn de groepjes Helianthus Lemon Queen (zie foto). Ik vind ze prima passen in een wildere tuin en met het zachtere geel van de bloemen functioneren ze perfect als weefplanten. Zelf bied ik ze geen steun en ze staan nog steeds fier rechtop. Woekeren doen ze niet maar een jaarlijkse scheurbeurt is geen probleem.

het klimmende gebroken hartje, Dicentra Macrocapnos

Vlakbij deze 'Lemon Queen'-groepjes staat een Cornus florida 'Rubra', een mooie bloemkornoelje. In tegenstelling tot de Cornus kousa's heeft deze struik geen verdorde bladeren. De hevige zon en de langdurige droogte van de voorbije zomer hebben hier geen sporen nagelaten. De takken van deze bloemkornoelje worden momenteel naarstig beklommen door een bijzonder klimplantje, het geel klimmend gebroken hartje (Dicentra Macrocapnos). De kleur ervan past als gedroomd bij de Helianthus.

Reeds voor het vierde jaar komt dit "gebroken hartje" massaal tot bloei. Zelfs de strengste winters krijgen dit vast klimplantje niet klein. Oorspronkelijk zou deze Dicentra uit Nepal komen. Maar hij doet het in mijn tuin ook prima. Echt een geslaagde aankoop, op de kop kunnen tikken bij een tuinliefhebber die zich amuseert met aparte zaden op het internet aan te kopen. In ieder geval doet dit klimmertje het stukken beter dan de vele clematissen die ik al uitgeprobeerd heb. Het behoeft geen enkele bijbemesting en extra bewateren hoeft ook al niet. Net wat ik nodig heb.

Ondertussen is ook de aanplanting rondom de nieuwe waterleliepoel aangebracht. Rond de witte 'Servische keien' heb ik tijm en wilde marjolein geplant (gescheurd van andere planten). In de bodem werd een hondertal knolletjes van sterhyacinthen en anemonen gestopt. De rode duizendknoop, een blauwe geranium (onder voorbehoud: Ann Folkard) en de 'Lady in Black'-aster zorgen hier voor de herfsttinten. Als verticale blikvangers koos ik voor een pimpernoot, een Aesculus parviflora en de rood-getinte Miscanthus sinensis malepartus. Dit prachtriet is op zijn mooist als de sierlijke aren beschenen worden door de laatste lichtstralen van een rode zonsondergang.

Voor al mijn noeste arbeid heeft de natuur me een prima geschenk geboden: na 19 jaar wachten heeft de eerste salamander zijn intrede in mijn tuin gedaan. Straf als je weet dat rondom onze tuin nergens gezonde beken of poelen te vinden zijn. Droge dennenbossen en intensieve landbouw des te meer. Een wonder, zoals er zoveel zijn. Alleen... ik heb het volledig zwart beestje nog maar éénmaal waargenomen -om 7 uur 's morgens- en als niet snel een nieuwe ontmoeting volgt, moet ik me toch eens afvragen of ik me niet vergist heb. Maar ik garandeer u, het zat in het water, het had vier poten en een staart.

Nine/Eleven/2010

een nieuwe waterleliepoel

De voorbije 2 weken heb ik een eerder donker en triestig hoekje van onze tuin flink onder handen genomen. Een forse stronk van wat ooit een beuk was, werd met het kapbijl uit de grond gewroet. Een viertal breedgroeiende taxussen werd gerooid en een deel van de beukenhaag rondom het zitterras werd verwijderd. Het plan: een nieuwe waterleliepoel waarvan het water tot tegen het terras komt, met aanpalend een bostuin.

de graafwerken zijn achter de rug

De graafwerken werden met spade en 'troefel' uitgevoerd. Eén steel gaf de geest toen ik met volle kracht een kluwen van wortels trachtte los te wrikken. De zwarte bovenlaag werd apart gegooid, met de grijze Kempische bosgrond werd een heuveltje gebouwd en de gele zand doet nu dienst als onderlaag voor het nieuwe bospad.

De poel werd niet te groot opgevat en oogt organisch. De bovenrand is waterpas afgewerkt met chappe (4 wit zand/ 1 cement). De glooiingen in de zand en de chappe zijn zodanig bewerkt dat de EPDM-folie een minimum aan plooien zal bevatten.

de beschermlaag onder de folie

Achter de bovenrand werd de grond een 15-tal centimeter weggegraven zodat in dit grachtje de beschermdoek en de folie kunnen weg geplooid worden. Als de bodem geen scherpe steentjes en worteltjes bevat, is zo'n beschermdoek niet echt nodig. Maar ik had toch nog een ganse rol als overschot van de zwemvijver in het tuinhok liggen. Dus, beter gebruiken dan in de let laten staan. Blijkbaar vonden ook de muizen de viltlaag lekker warm want er hingen heel wat keutels aan.

vullen met water uit de regenput

Bovenop de beschermdoek komt dan de EPDM-folie. Deze folie voelt aan als de binnenband van een fiets. Hij is erg stevig en rekt tot 300%. Gezien de beperkte grootte van deze nieuwe poel kon ik de folie zelf, op mijn eentje, hanteren. Bedenk wel dat je extra hulp best kunt gebruiken als je een grotere vijver wilt aanleggen.

De kunst bestaat er nu in om de folie (in dit geval 4m x 6,10m ) met zo weinig mogelijk plooien in de vijver te plaatsen. Ik vul de folie eerst met zo'n 20 cm. water en begin dan aan het aanspanwerk. Tuinaannemers en vijverbouwers zullen over de plooien een nieuwe smalle strook EPDM lijmen. Omwille van de giftigheid van deze lijm en het voorbehandelingsproduct (primer) laat ik deze potjes mooi in de winkel staan. Ik kan best leven met wat plooitjes. Heel veel zie je er trouwens toch niet van. Het water en de beplanting rondom zorgen voor de nodige camouflage.

bijna volledig gevuld, even wachten op verse regen

Omdat deze kunstmatig aangelegde poel toch zo natuurlijk mogelijk moet ogen, werk ik niet met vijvermandjes. De waterlelies plant ik rechtstreeks in de modder. Het grootste gedeelte van de poel is volgestort met zo'n 50 cm zwarte grond. Gemengd met water wordt dit mooie smurrie waar waterlelies gek van zijn. Het linkergedeelte wordt 'aangekleed' met lavasteentjes, ook nog overschot van de zwemvijver. Hierin komt een flinke lading gedoornd hoornblad en wat pijlkruid en watermunt.

De poelrand kan je op verschillende manieren afwerken. Met graszoden, boordstenen of kasseien. Ik heb deze keer eens 'Servische keien' gebruikt. Dit zijn witte keien die je in bulk kunt kopen (zo'n 50 euro voor een half ton). Nu, net na de aanleg, doet het resultaat nog wat pijn aan de ogen. Maar eens de aanplanting achter de rug zal zijn en heel wat van die keien ook begroeid zullen zijn, zal hier snel verandering in komen.

Vandaag probeer ik de waterlelies, witte en rode, uit een andere vijver te sleuren. Hier komen ze niet meer tot bloei wegens overwoekering door andere waterplanten. Zonder zonlicht moet je het stellen met de bladeren alleen en dat is écht zonde. De volgende dagen zal ik dan de waterrand aanpakken. Met wat varens en geraniums zal het wel lukken. Ook koninginnenkruid, bronzen venkel en rode zonnehoed staan al enkele weken klaar om aangeplant te worden.

Tijd om er aan te beginnen.

twintig jaar

Het is dankzij een korte opmerking van die van ons dat ik kan meedelen dat we vandaag 20 jaar geleden, op het gemeentehuis van Tessenderlo, officieel "in de echt verbonden" werden. Het huwelijk werd voltrokken door KDG-schepen Louis Van Sweevelt. Zelf was ik op dat ogenblik nog oppositielid in de Looise gemeenteraad, dé eenmansfractie van Agalev.

Eén van de vele foto's die destijds genomen werden

Een huwelijksreportage of een trouwalbum lieten we niet maken. Patrick, de peter van onze kleinste, nam de foto's voor zijn rekening. Alles gebeurde vrij low profile, zoals ze dat zeggen, met weinig toeters en bellen. De ouders van Kristien waren er zelfs niet bij, die waren met de caravan op familiebezoek in Oekraïne. En eten deden we bij de Chinees Swatow; deze zaak had de bouwonderneming van mijn vader, waar ik zelf ook aan de slag was, even daarvoor een flinke renovatiebeurt gegeven. Het vriendelijk Chinees echtpaar gaf ons als aandenken een mooi theeservies cadeau. Onze huwelijksreis bestond uit vier dagen Amsterdam, in een hotelletje waar -zogezegd- Mata Hari ooit zou verbleven hebben.

Ondertussen zijn er vier kinderen bijgekomen, zijn er ook al heel wat droevige zaken gepasseerd, zijn we nog altijd bezig om ons huis 'af te maken' en zijn de grijze haren in de meerderheid. Toch kan ik zonder aarzelen meedelen dat het een geslaagd huwelijk is waar eigenlijk het eerste ernstig woord nog moet vallen. Het geheim van het succes? Een goede partnerkeuze. Zo eenvoudig is dat. Het is daar dat het bij velen misloopt. Op het moment van het huwelijk waren we reeds 8 jaar samen. Dan hoor je te weten welk vlees je in de kuip hebt.

Of we vandaag iet speciaals doen? Neen, ons kristallen huwelijk (of porselein of verzilverd) wordt een dag als een ander. Veel rondrijden voor de kinderen, wat klossen in de tuin en misschien een ijsje eten in Averbode. En kaarsjes aan het bad? Laat me niet lachen.

het natuurwonder Plitvicka Jezera

Toen we bij het vertrek van onze vakantie in Oostenrijk vernamen dat Marc (mijn rondfietsende schoonbroer) vertoefde in de Sloveense hoofdstad Ljubiljana, spraken we met hem af om mekaar te ontmoeten in de buurt van de Plitvice Meren in Kroatië. Voor beiden was dit een haalbare kaart.

Na gekampeerd te hebben in het Duitse Heilbronn en het Sloveense Maribor kwamen we in de vroege namiddag aan op camping Korana, een zestal kilometer voor ingang 1 van het Nationaal Park. Marc bleek op dezelfde camping een nederige chalet te hebben gehuurd en binnen enkele minuten kwam hij met zijn licht gehavende fiets bij ons aangereden. Het was geleden van 31 mei dat we hem nog in levende lijve gezien hadden en het deed ons dan ook plezier om hem fit en wel hier in een Kroatische uithoek nabij Bosnië terug in onze nabijheid te hebben.

weerzien in Kroatië, camping Korana nabij Plitvice

Een drietal dagen trokken we samen op: uiteraard een gezamenlijk bezoek aan het Nationaal Park, driemaal uitgebreid gaan eten en drinken (halve liters Karlovacka voor de Marc) in het restaurant van de camping, een bezoek aan het internetcafé om wat te sleutelen aan Marc zijn reisblog en luisteren naar Marc's verhalen tot nu toe. Over klimpartijen en hellingspercentages, over slapen in het bos, gevaarlijke afdalingen en dé valpartij, over kaartlezen en de staat van de wegen. Gespreksonderwerpen genoeg.

Het was ook hem opgevallen dat er onderweg naar Plitvice heel wat huizen er zwaar toegetakeld bijliggen. De Joegoslavische burgeroorlog is nog niet zo veraf. De kinderen zegt het niet zoveel maar bij onze generatie zitten het brutaal geweld, de verkrachtingen, de etnische zuiveringen en de jacht op de 'oorlogsmisdadigers' nog fris in het geheugen. Het blijft onbegrijpelijk dat zulke wreedaardige feiten konden gebeuren op amper een goede dag rijden met de auto. Ik herinner me het nog goed dat het precies een treffen in Plitvice was (Pasen 1991), waarbij 2 doden vielen, dat de etnische spanningen tussen Serviërs en Kroaten deed toenemen. Het jaar daarvoor was ik samen met die van ons nog in het Park geweest. Ook toen al hing er merkbaar spanning in de lucht.

de vier kinderen bij een overdonderend uitzicht

Na de Kroatische onafhankelijkheidsoorlog moest het natuurpark, dat nochtans tot het UNESCO-werelderfgoed behoort en dus theoretisch bescherming geniet, flink hersteld worden. Het duurde enkele jaren voordat alle onontplofte explosieven onschadelijk waren gemaakt en het uitgestrekt gebied terug toegankelijk was voor het publiek. Ondertussen liggen de 16 heldere meren en de 'ontelbare' watervallen er weer schitterend bij.

één van de sprookjesachtige locaties

Ik raad iedereen die naar Kroatië reist aan om de Plitvice meren te bezoeken. Het is een onevenaarbare belevenis en veel mooier kan de natuur al niet worden. Al vanaf de Ring rond Zagreb word je er naar toe gegidst. Het fantastisch mooi natuurpark ligt tussen Karlovac en Zadar. Trek er zeker een volledige dag voor uit. Ook tweedaagse ticketten kunnen gekocht worden. In Kroatië wordt er betaald met Kuna's (1 euro = 7,3 Kuna). Een dagticket kost in het hoogseizoen 110 kuna voor een volwassenen en 55 kuna voor kinderen tot 12 jaar. Dit is zeker niet goedkoop maar bedenk dan je een bijdrage levert tot het behoud van een unieke biotoop én het herstel van Kroatië. In de prijs is een boottochtje over het grootste meer en een rit met de shuttle inbegrepen.

de alpenboktor, een prachtige kever

Het was voor mij het derde bezoek aan Plitvice. De laatste maal was zo'n 20 jaar geleden. Toen al nam ik me voor om, moest ik ooit kinderen hebben, met hen zeker eens naar dit 'natuurwonder' te komen kijken. Mijn missie is ondertussen volbracht en ze vonden het alle 4 heel mooi. Alhoewel het een hele wandeling was, toch zo'n 8 km ver en vaak bergop (omdat we aan het laagste meer gestart waren), hebben ze niet éénmaal gezaagd dat ze moe waren. Zelfs de aanhoudende regen deerde hen niet. In dit jungle-achtig kader vol watervallen is nat worden helemaal niet erg. Het hoort erbij. De warme choco's in de bar aan het hoogste meer en de shuttle die ons terugbracht naar de autoparking, waren een prima beloning voor onze fysieke inspanning en sloten onze dagtocht op een aangename manier af.

klimpartij naar een hoger gelegen meer

Naast de blauwe meren en de neervallende watervallen kan je in het park genieten van een bijzondere biodiversiteit. Neen, de beren en lynxen uit de folders kruisten mijn pad niet. Maar dat hoeft ook niet.

Het eerste wat meteen opvalt, zijn de honderden, duizenden forellen die je overal ziet zwemmen. In Tessenderlo kunnen we van een levende vis enkel dromen. Hier en daar zie je zelfs een zoetwaterkreeft. Zowat alle meren zijn natuurlijk begrensd door afgezet travertijn waarop het groot hoefblad zich weelderig heeft vastgehecht. Rond de meren zorgen elzen, wilgen, riet, koninginnekruid, munt en ook wolfspoot voor een sierlijke begroeiing.

Aan de rand van het 'oerbos' van beuken en dennen vond ik veldjes Zeeuws knoopje in bloei. Een rare verschijning was de cotinus (pruikenboom) die er grote oppervlaktes aankleedde maar niet hoger werd dan 40 cm. De stammen van de bomen zijn bijna compleet begroeid met korstmossen en dit in alle kleurenvariaties. Een aantal bloemen kon ik niet determineren. Eén daarvan vond ik zo bijzonder dat ik er een foto van nam (zie hieronder). Ik moest weten wat voor iets het was. In 1 natuurgids, uit de jaren 60 dan nog, vond ik een tekenprent die er heel sterk op lijkt.

zeldzaam plantje dat ik (voorlopig) determineer als Melampyrum nemorosum

Blijkbaar is het familie van onze 'hengel', de gekende geelbloemige halfparasiet. De scherpe paarse blaadjes aan de top van de plant zijn bijzonder aardig. De kleinste thuis zag wat verder in het beukenbos een fraaie kever kruipen. Ook dat beest had ik nog nooit gezien. Wat een lange antennes! Deze 'alpenboktor' werd uiteraard zowel door mezelf als door Marc gefotografeerd. Heleen wou het beestje mee naar huis nemen maar dat zou zonde zijn. Zelfs de slakken met keigrote huisjes (met dank aan de kalkrijke omgeving) lieten we ongemoeid.

toeristen met regenjas en paraplu op het knuppelpad

De wandelwegen zijn prachtig uitgetekend en de knuppelpaden die je vlakbij de watervallen brengen, zijn in prima conditie. Mensen die snel moe zijn of minder goed ter been zijn, hoeven niet gans het park af te wandelen. Er zijn 4 haltes voorzien waar je op de shuttle kan stappen. Deze robuuste 'trein' brengt je ofwel naar het verste punt ofwel terug naar het begin. Je bepaalt zelf welke inspanning je wilt leveren. Onze inspanning was van een behoorlijk niveau. Moe en met doornatte kleren kwamen we terug aan op de camping. Een hete douche en Kroatische frieten, dat hadden we wel verdiend.

De ontmoeting met Marc, die ondertussen van Split richting Mostar trappelt, en het terugzien van Camping Korana en het Plitvice natuurpark behoorden tot de hoogtepunten van onze vakantie. Het was niet zonder weemoed dat we via Slovenië naar het Stiermarkse Fürstenfeld reden. Ondertussen zij wij veilig en wel terug thuis, Marc heeft er nog een dikke 9 maanden opzitten. Op zijn blog schrijft hij: 'Hopelijk tot binnen een maand of 9. Merci voor de paar kosteloze dagen en vooral bedankt voor het aangename gezelschap.'