Coccothraustes coccothraustes

Al grommelend was ik deze middag van school thuisgekomen. De bus was alweer meer dan 20 minuten te laat, iets wat blijkbaar doodnormaal is volgens mijn medepassagiers. Terwijl ik mezelf trakteerde op een gebakken eitje zag ik door het venster tussen de mussen en gewone vinken een appelvink zitten. De Coccothraustes coccothraustes, of letterlijk vertaald, de pittenverpletteraar. Het grommelen was meteen gedaan en gebukt onder het raam greep ik de kodak en nam onopvallend enkele foto's. De appelvink is bijzonder schuw -weet ik van andere keren - daarom doe ik mijn best opdat hij toch maar niks van mij zou kunnen opmerken.

Plots vloog de appelvink in een van de struiken, zette zijn cloaca aan het werk en vloog weg. Hij is nu in de buurt en komt zeker nog terug. De zaden van Spaanse aken en de zonnepitten van de voedersilo weet hij zeer te smaken. Wat een kanjer van een vink is me dat. En die forse bek!

Terwijl ik dit tekstje uit mijn mouw schud, word ik geroepen door de vrouw van 't huis. 2 reigers zijn vlakbij geland, snel! Natuurvriendelijk tuinieren loont elke dag. Met een appelvink rond je deur weet je zeker dat je goed bezig bent.  Wat de mensen ook moge denken.

Vogels tellen

vrouwtje vink

Het vogeltelweekend zorgde voor geen verrassingen. Logisch want de vogels uit de omtrek hebben er geen flauw benul van dat er dit weekend streepjes getrokken worden, waarom zouden ze dan met meer afzakken dan op andere dagen? Vogels houden zich niet bezig met dergelijke spelletjes. Eten vinden, daar gaat het dezer dagen om!

Zoals het lijstje rechts leert, kwam de blauwe reiger ook nog eens op bezoek. Heel vroeg in de morgen zag ik ook een winterkoninkje. Al de andere zijn onze vaste gasten met onze kolonie huismussen andermaal als grootste groep. Staartmezen en kuifmezen waren er dit weekend niet te bespeuren. Voor de sijzen en de kepen is de winter nog veel te slap. Een eekhoorn was ook in de buurt maar zolang hij niet kan vliegen blijft hij onvermeld.

eerste mini-winterprik

zachte hagel op het dakvenster

Terwijl het in Haspengouw en het Hageland deze week al gevaarlijk rijden was, bleven we hier verstoken van alles wat op een winter gelijkt. Tot zo net, toen de eerste lading zachte hagelbolletjes uit de hemel viel. Vriestemperaturen zijn er nog niet bij. Na een tiental minuten is al het wit reeds van de grond verdwenen. Niet dat ik om een ferme winterperiode sta te roepen. Want elke werkdag begint tegenwoordig met een fietsrit en een slippertje met grote gevolgen is snel gemaakt. Dit weekend is het ook vogeltelweekend. De moeizaam opvliegende blauwe reiger zal op mijn lijstje zeker niet ontbreken. 

Hamamelis 'Sister Jelena'

Turkse tortels

een paartje Turkse tortels

Bij de voorstelling van onze tuinbewoners is de verleiding groot om de kleurrijke of koddige exemplaren wat voorrang te geven. Deze keer wil ik toch ook eens onze Turkse tortels tonen. Grijs met een smalle zwarte nekband, dus uiterlijk weinig spectaculair ware het niet dat ik ze hier altijd per koppeltje zie. Ze lijken wel onafscheidelijk en hopeloos verliefd. 

Sinds onze dochters enkele konijnen onderhouden zijn ze vaak vlakbij huis te vinden. De gemorste maïskorrels worden graag door hen opgepikt, iets wat kippenhouders ook wel zullen weten. Ook onder de voedersilo speuren ze naar eten, tesamen met de huismussen, merels en vinken.

Gisteren (foto) zag ik het mannetje aanstalten maken om op het vrouwtje te kruipen maar ze had er geen zin in. Nochtans, als er een ding is waar deze tortelduiven in uitblinken, dan is het wel zich voortplanten. 5, 6 of meer broedsels per jaar zijn geen uitzondering. Telkens 2 eieren in het nest en dit -zoals ik zelf jammerlijk genoeg heb vastgesteld- bijna het hele jaar rond. Toen ik begin november een Abies procera tegen de vlakte legde, bleken er nog 2 jonge tortelduifjes op het nest te zitten. Ze hebben de bruuske val prima overleefd en werden met zachte hand onder een dichte struik gezet. Maar zo laat op het jaar had ik echt niet verwacht, anders had ik de kettingzaag nog wat op stal gelaten.

Turkse tortels zijn net als houtduiven een exquise maaltijd voor de sperwer. Dit leidt tot echte drama's bij de overgebleven partner. Je ziet dat beest treuren en ik heb zelf al waargenomen dat de overgeblevene de restanten van zijn lief terug tot leven probeerde te wekken. Vreselijke taferelen. Tortelduifjes kunnen wat meemaken!

een nieuw begin

voortaan met een auto minder

Deze week hebben we afscheid genomen van onze 14 jaar oude gezinswagen met bijna 400.000 km op de teller. Alle vakanties - Polen, Kroatië, Roemenië, Frankrijk,.... - was hij ons werkpaard en torste hij niet alleen 6 reizigers maar ook de tent met tafels, stoelen en bedden. Wat hebben we er plezier aan beleefd en gemak ervaren van ons minibusje, een Mercedes Vito L 110 cdi voor de kenners, maar de autokeuringsdienst heeft er een einde aan gemaakt. Een rode kaart voor roest aan de onderkant en een herstellingsprijskaartje dat we niet meer wilden ophoesten.

Het afscheid viel zwaar. Vreemd om het als groene te zeggen maar deze wagen was deel van de familie geworden. Ook al is het maar in een vorm gegoten ijzer op wielen toch is hij ons zo lang trouw gebleven en heeft hij ons zo vaak voortgeholpen dat we er menselijke eigenschappen aan toedichtten. Ja, er zijn traantjes gevloeid toen de opkopers er mee wegreden. Het was alsof de dierenarts onze hond opnieuw zijn verlossend spuitje gaf: rationeel de juiste keuze maar emotioneel hartverscheurend.

de laatste seconden

Voortaan doen we verder met één auto. Eén kleintje waar met wat kunst- en vliegwerk misschien een fiets in te proppen valt. Echt niet evident met 2 gelijklopende woon-werkverplaatsingen, 4 pubers waarvan er 2 bezig zijn met hun rijbewijs en 2 studenten in Leuven die voortdurend stranden in een station. Die van ons, de eigenlijke bestuurster van het groene busje, rijdt voortaan met mijn Opel en ik.... heb me een busabonnement aangeschaft.

De voorbije donderdag ben ik in het donker per fiets vertrokken naar 't werk, zo'n 16 km enkel, maar laat ons zeggen dat deze testrit ferm was tegengevallen. Wind, regen, een ontbrekende conditie maar vooral trieste fietspaden (steentjes, modder, ongelijkheden, plots bordjes 'hier stopt het fietspad' en oversteekplaatsen met een hoog Russische roulette-gehalte) en een onbehaaglijk gevoel telkens er een auto of vrachtwagen op me afkwam. Zal hij me zien of stopt mijn leven hier?

In april stopt de Omnipas. Misschien dat de fluitende vogeltjes, de stralende ochtendzon en de frisse lentegeuren me terug op de fiets krijgen. Ik sluit dat zeker niet uit maar de komende 3 maanden zal ik op lijn 20 of 17A  te vinden zijn. Het fietsritje naar de bushalte is iets meer dan 2 km. Ik ben benieuwd hoe het zal verlopen maar het zal een volledig andere manier van leven zijn. Het kwartierje naar het werk wordt al snel een uur en het aantal bussen is zo beperkt dat missen geen optie is. Naar flexibiliteit toe is dit een achteruitgang maar ik reken op wat begrip bij mijn bazen.

Het was even wennen aan al die tabellen.

Mooi meegenomen is dat de torenhoge garagekosten, de verzekeringspremie en de wegenbelasting wegvallen. Het Ministerie van Onderwijs betaalt het busabonnement volledig terug (onze gemeente komt ook voor 25% tussen) en wie fietst krijgt 0,15 euro per afgelegde kilometer. Als 53-jarige ga ik me dus terug verplaatsen zoals toen ik kotstudent was. Psychiaters zullen er wel een naam voor hebben maar de volksmond kiest doorgaans uit wereldvreemd, hippie, zot, achterlijke groene of sukkelaar.

is de kust veilig?

Groenling (Chloris chloris) mannetje

oordeelt of de omgeving veilig is

vooraleer een graantje mee te pikken 

bij de voedersilo.

of

"Die kwiet achter het venster

lijkt mij te traag om me te pakken."

(keukenraam-foto. ISO 400, f5.6, 1/75 sec., 1000mm.)

abdijkerkhof Averbode

De voorlaatste dag van onze vakantie (die alweer veel te vlug voorbij zal zijn) hebben we nog eens gewandeld door Averbode Bos en Heide met als keerpunt de abdij van Averbode. Aan de straatzijde bevindt zich het kerkhof waar ondermeer Ernest Claes en zijn vrouw een laatste rustplaats kregen. Ook Daniël De Kesel, beter gekend als Nonkel Fons, is er begraven. 

Sinds kort is er een sjieke dreef met trap aangelegd vanaf de abdij naar de Kroningskapel (1912), een gotisch miniwerkje naar een ontwerp van de 'vermaarde' Leuvense beeldhouwer Uytvanck.

2016 in B-3980

капусняк

Kапусняк of kapusnyak is een Oekraïense koolsoep. Ook in Polen, Tsjechië en Slovakije wordt deze soep regelmatig opgediend. In de schoonfamilie kwamen капусняк en borsjtsoep (rode bietensoep) vaak op tafel. Mijn wederhelft, een half-Oekraïense, vroeg me vandaag om eens kapusnyak klaar te maken. Dit met de ingrediënten die ze meende te herinneren van het recept van haar babka. Zonder varkensvlees evenwel; vrede en gezondheid wensen en tegelijk aan het slachten slaan, is nogal geschift. Om lekker te eten hoef je niet wreed te zijn.

Het eindresultaat werd deze middag bijzonder gesmaakt. Deze soep is erg lekker én voedzaam. Eén bord volstaat om een halve dag in de wiggel te blijven. Zoals je op de bijhorende foto kan zien, worden alle ingrediënten gemixt behalve de koolbladen en de witte bonen.

Om een foto te nemen wordt hier de teljoor niet schoongeveegd.

Bereidingswijze: 

Stoof 2 grote uien, 2 preien en wat selder aan. Doe er als het geheel smeuïg is een vijftal in schijfjes gesneden wortelen bij en een fles passata (tomaten). Giet er heet water bij totdat alle groenen net onder water staan en laat deze soep goed doorkoken totdat de wortelschijfjes mals zijn. Mix deze soep goed fijn.

Vervolgens voeg je 2 bokalen witte bonen toe en een fijn gesneden spitskool (de hardere kern haal ik er steeds uit). Laat nog een kwartier doorkoken en kruid af met zout, peper en 1 groentenbouillon-blokje. De soep mag behoorlijk dik blijven, dus niet te veel water toevoegen.

Smakelijk. Met deze soep verwen je je gasten op een echte Oost-Europese traditie.

Smits en Minne

Kerkhof Achterbos-Mol, graf van Jakob Smits

Eén van mijn rare passies is het Kempisch kanaal met zijn sluizen. Dit kanaal verbindt de Maas met de Schelde en het voedzaam water ervan speelde een belangrijke rol in het vruchtbaar maken van de arme Kempische gronden. 33 meter bedraagt het hoogteverschil tussen Bocholt en Herentals en met 7 kleine sluizen en 3 dubbele sluizen wordt dat verschil overwonnen. De eerste 5 sluizen bezocht ik al eerder en nu ik toch in Mol-Acherbos was om er wat te wandelen kon ik de opportuniteit niet laten liggen om sas 6 ook eens gaan te bewonderen. Ieder zijn  hobby!

Op het einde van de wandeling bezochten we het kerkhof van Achterbos, niets bijzonders ware het niet dat hier een hoek is ingericht voor de schilders van de Molse School. Hierbij valt het indrukwekkend graf van Jakob Smits op, de meest bekende van de Molse School. Op zijn laatste rustplaats prijkt een bronzen beeld van (baron) George Minnen, lid van de zgn. eerste Latemse School. Minnen was op zijn beurt een groot voorbeeld voor kunstschilder Gustave Van de Woestyne. 

Sas 6 Mol met een verval van 1,93 meter.

meikever

Mijn nonkel, Benoit Rutten, vond gisteren bij lichte werkzaamheden in zijn tuin een actieve meikever. Benoit, tevens lid van Natuurpunt, kwam zijn opmerkelijke vondst vandaag samen met zijn wandelgenoot (mijn vader) aan mij tonen. En ja, de kever kroop levend en wel rond op mijn hand. Meikevers ontpoppen ondergronds (in de herfst) waar ze normaal ook de winter doorbrengen in hun 'popkamer'. Bij oplopende temperaturen (in de lente) kruipen de jonge meikevers het kortstondige leven bovengronds tegemoet.

Meikever op 28 december gevonden in Tessenderlo.

piep

De winterakonieten komen al goedendag zeggen.

hartige spruitjestaart

spruitjestaart

De jongste dochter was aan het bakken geslagen en er was wat overschot: bladerdeeg en een kom met eierdooiers. Hét moment om zelf aan de slag te gaan. Met deze spruitjestaart heb je meteen een volledige maaltijd op tafel staan.

Mijn bereidwijze:

1. Een ingevette bakvorm bekleden met bladerdeeg en gaatjes prikken in de bodem.
2. Spruitjes net gaar koken. Deze even oproeren in een pan met eerder gebakken uien, bruine champignons en veggie-hamburgers.
3. Kruiden met zout, peper en muskaatnoot. Deze mengeling in de taartvorm kappen.
4. De overschot dooiers met een garde kloppen en er soyaroom (ongeveer 200 ml.) bij kappen. Smaak geven met een snuifje zout en een kwart blokje tuinkruiden-bouillon.
5. De taart een half uur in een voorverwarmde oven steken op 200 °C.

Smakelijk.

(Ook lekker en veggie: quiche witloof)

blijft toch mooi

Ik kan er blijven naar kijken. Dankzij subliem selectiewerk van gepassioneerde kwekers zijn er prachtige toverhazelaars ontstaan. Hoewel ik recentelijk meer en meer met Magnolia bezig ben, prijs ik me toch gelukkig dat ik heel wat Hamamelis-variëteiten in onze tuin heb aangeplant. De winterperiode is hierdoor een moment om met plezier de jas aan te trekken en de wonderschone en geurende lintbloemen gaan te bewonderen. 

De Hamamelis 'Ajan', een geschenk van de familie van Heijningen, gaat ook dit jaar prachtig bloemen. Hij kreeg een plek vlakbij het grote livingvenster waardoor hij ook van binnenuit goed te zien is. Ook een 'Aphrodite' en een 'Diane' staan dichtbij het huis. Het volstaat om door het venster te kijken  om te genieten van hun sierlijk voorkomen. Met wat sneeuw erbij, zijn ze nog mooier maar voorlopig (?) doen we 't zonder.

De lintbloemen van de toverhazelaar krullen zich open.

zwarte mees

oplichtersregering

Ah, dààr moeten we dan tot ons 67 jaar voor gaan werken !

... en dan maar klagen en sjirpen op de mensen die geïnvesteerd hebben in zonne-energie. En Turteltaksen uitvinden om de zgn. "zonnepanelen-put" weg te werken. Graaien bij de mensen en vervolgens uitdelen aan de wapenindustrie en misbruiken voor de uitbouw van een politiestaat. Dat dreigingsniveau 4 had duidelijk bijbedoelingen: de geesten van de mensen prepareren. Ge zoudt nog denken dat sommigen niet rouwig zijn om het Jihadisme.