pantserjuffer

Je kunt er bijna je klok mee gelijk zetten. Tegen het einde van de grote vakantie, als je de vroege herfst in de lucht proeft, arriveren hier de heidelibellen en de pantserjuffers (foto). Die pantserjuffers hebben zo hun vaste rituelen. Zonnebadend aan de vijverrand hangen ze bijna steeds aan de verdroogde zaaddozen van Verbascum en de eitjes worden steevast onder de schors van een over het water hangende tak van de perzikboom gelegd.  Wat ik zo knap vind aan die pantserjuffers is de schitterende metaalgroene kleur. Bij bovenstaande foto had ik het geluk dat er vlakbij een emmer stond waardoor ik het beestje in een rustige achtergrond kon positioneren. Hierdoor komt het glimmende groen beter tot zijn recht.

meeting myself on a tile

Foto genomen in ons Verhundertwasserd toilet 

passie binnenshuis

De bloeikolf  van Anthurium

jagende blauwe glazenmaker

Een concurrent die zich in zijn territorium waagt, krijgt absolute prioriteit: die moét weg, al de rest kan dan even wachten. Een vijftal seconden later arriveert hij weer. Met horten en stoten, telkens een verplaatsing van amper een halve meter gevolgd door een kortstondige surplace, verkent het mannetje de buitenrand van de vijver. Af en toe schiet hij pijlsnel de hoogte in om even later weer terug te komen. Hij volgt grosso modo telkens hetzelfde parcours. Iemand met een kodak brengt daar weinig verandering in, wat het mogelijk maakt om een positie te kiezen waar hij zeker even passeert en hopelijk ook even stil hangt. A piece of cake voor iemand met een toestel met razendsnelle scherpstelling en een sluitertijd korter dan 1/2000 sec. maar met mijn compactcamera een hele uitdaging. Gelukkig heb ik vandaag, na 2 dagen werken, nog eens vrijaf en kan ik blijven kloojen tot er iets deftigs vastgelegd is.

De blauwe glazenmaker is jaarlijks van de partij in onze tuin. De meeste geboortes vinden plaats in de waterleliepoel maar de zwemvijver is het jachtterrein bij uitstek. 

25 jaar getrouwd

Zonder die van ons was deze dag ongetwijfeld onopgemerkt voorbijgegaan, maar luidens haar mededeling deze morgen zijn we precies vandaag (zie foto) 25 jaar getrouwd. Dat is niet slecht, zeker niet voor de wederhelft.  Ik zie er niet meteen anderen in lukken wat zij voor mekaar heeft gekregen. Een kwarteeuw samenleven met mij en nog steeds gelukkig zijn.... eigenlijk is dat buitenaards. Alle gelukwensen mogen dan ook aan Kristien gericht worden.

update (boeketje bloemen van mijn ouders):

oranje zandoogje

Veel vlinderbedrijvigheid is er niet met dit kil en nat weer.  Enkele koolwitjes, een muntvlindertje en dit vrouwtje van het oranje zandoogje. Het is een vrouwtje omdat de mannetjes in de voorvleugels nog een bruine geurstreep hebben. Op de bloemen van de Canadese guldenroede, een van de latere nectarleveranciers, vond ik twee dagen na mekaar een speciale wesp. Het juist determineren is moeilijk omdat ik geen enkele behoorlijke referentiebron heb maar ik vermoed dat het de groefbijendoder is.

Deze kleine wesp, die soms ook graafbijendoder genoemd wordt, vangt bijen (zand- en groefbijen), doodt ze en legt de dode lijfjes bij de eigen eitjes zodat de uitgekomen larven meteen een stevige maaltijd hebben. 

Terug van de Loirestreek

voor de gotische kathedraal van Tours

(wilde ik al lang bezoeken)

Vanuit onze camping in Limeray vlakbij de Loire bezochten we  Amboise, Tours, Chambord en Villandry. Ik had deze keer bewust mijn fototoestel thuisgelaten, als ik dan toch de behoefte voelde om een herinnering vast te leggen, kon ik beroep doen op de dochters die hun smartphone op zak hadden. Volgens mij slapen ze en douchen ze ermee! Ik heb geen spijt gekregen van deze keuze al heb ik nu wel geen 'bewijs' van mijn alleerste blauwe houtbijen (tuinen van Villandry) en kolibrievlinders, beide prachtige beesten om bezig te zien.

Dat is nog eens een brug! (Beaugency)

Het waterpeil in de Loire was bijzonder laag waardoor deze machtige rivier - die ontspringt in de Ardèche en uitmondt in de Atlantische oceaan - nogal magertjes overkwam. Toch zorgt de combinatie rivier, bruggen, kastelen, oude steden en wijn ervoor dat je je probleemloos enkele dagen goed kan bezighouden. Het Loiredal is niet voor niets ook Unesco-werelderfgoed.

poserend voor Chambord

Ter afsluiting van onze korte Frankrijk-vakantie bezochten we de Chambres d'Hôtes in opbouw van mijn neef en man in de buurt van La Châtre (grensstreek Indre/Creuse). Het is een adres om in de gaten te houden want zowel hun boerderijcomplex met tuin als de omgeving verrastten me enorm. Op enkele minuten rijden waren we zo in de 'Ardennen'. Bovendien heeft Jan intussen zijn diploma van volleerd kok behaald  om zijn gasten ook een smakelijke Table d'Hôtes aan te bieden. Zijn vegetarische schotel met quinoa en gnocchi was opperbest. Voor mensen op zoek naar rust, ruimte en natuurbeleving (de biodiversiteit is er wat anders dan hier) gaat dat daar een geliefkoosde stek worden.

Zicht vanuit het bos op de tuinen van Villandry

Als dat project ginder klaar is om gasten te ontvangen, breng ik jullie wel op de hoogte. Mét GPS geraak je dan wel terplekke, zonder.... zal moeilijk zijn. Na 7 uurtjes bollen via Chateauroux over Parijs en Mons (met 2 péages) arriveerden we terug thuis. Ook altijd een mooi moment. 

geen titel gevonden voor dit

jaarlijks blogverlof

We gaan er (een tijdje) tussenuit en ik wuif jullie graag uit met Jeff Buckley.

en de winnaar is ......

.... de citroenvlinder met 10 stuks. Toevallig is er dit weekend van de telling een ware invasie van witte (vrouwtjes) en gele (mannetjes) citroenvlinders.

2 citroenvlinders aan het buffet (soms 3)

Ook de bruine zandoogjes zijn goed present. In heel Vlaanderen ziet het er naar uit dat de atalanta de meest getelde vlinder gaat zijn.

bruin zandoogje op kaardenbol

De planten waar de vlinders het gekst op waren zijn: vlinderstruik, grote kattenstaart, opvallend veel op kaardenbol (foto's boven), wilde marjolein en -elk jaar een succesnummer- de Veronicastrum (foto onder).

Bloemen in overvloed bij de Veronicastrum

de 'pretbederver' is er ook weer bij

Het Grote Vlinderweekend

mannetje boomblauwtje in voortuin

Dit weekend is het opnieuw hét moment om je vlinders in de tuin te tellen en ze door te geven aan Natuurpunt. Op de bijhorende website vind je alle informatie zodat je zonder problemen aan de slag kan gaan. Ik ben zonet al eens door te tuin gewandeld en ik zag opvallend veel boomblauwtjes op kniehoogte. Vooral de bloemen van de Indigofera (voortuin) blijken ze aan te trekken. Ook veel klein koolwitjes, een gehakkelde aurelia en bonte zandoogjes  in de vlindertuin. Als het weer blijft wat het nu is, kan het wel eens een succesvolle telling worden. Ik tel morgen mee!

Big Bang Echinacea

Detail Echinacea purpurea
doet me denken aan de Oerknal
maar dat zal wel aan mij liggen.

nu wordt het freaky!

Alweer gewonnen! Een fotoraadspel levert me een wandelbox op. Het was nochtans een zware gok maar veel wandelen, foto's nemen en het memoriseren van kleiklinkerpaden loont precies. De opdracht was de locatie te raden van volgende 2 puzzelstukjes:

Wat gras met klinkers en een raam met witte boordstenen (mijn gewezen vakgebied). Ik dacht meteen aan een Haspengouws kasteel waar we niet zo lang geleden een wandeling door de bloesems aanvatten. Ik herinnerde me dat er enkele ramen bijna dichtgegroeid waren en dat er gazon en een gracht rond lagen. Mijn eerste gedacht ingezonden en .... 't was nog juist ook. 

't Is me echt niet om die prijzen te doen - je kunt er niet meteen je werkkabas van aan de haak hangen - maar zo'n fotoraadspelletjes vind ik een uitdaging.  Qua 'herkenning' functioneer ik nog redelijk goed. Met mensen is dat net zo: gezichten vergeet ik nooit -sommige geuren en billen ook niet-, de namen evenwel ..... daar wenkt de dementie.

de solitaire bijen

Via Ecohoeve 'Den Oude Kastanje' belandde bijgaande natuurdocumentaire op mijn facebook-timeline. Het is echt de moeite om dit 17 minuten durend filmpje te bekijken. Blijkbaar is het de documentairemakers ook opgevallen dat de krabspinnen (gewone kameleonspin) echte killers zijn voor de bijtjes. Hier zitten ze momenteel overal en het is ongelofelijk om zien hoe zij zich aanpassen aan de bloemen waar ze zich schuilhouden. Ook vlinders laten zich vaak verrassen. Wanneer er een dode vlinder in een bloem hangt, is ze gegarandeerd slachtoffer van een kameleonspin. Maar dus nu tijd voor de solitaire bij:

zware ingreep

Nooit eerder heb ik zo drastisch ingegrepen in de tuin. Momenteel is het alsof er een orkaan over ons geleeg getrokken is: dikke boomstammen op de grond, een berg takken waar je niet meer over ziet, plat gelopen planten, verminkte struiken, paden die niet meer toegankelijk zijn, verdwenen hagen,... 't Is niet dat ik zot geworden ben maar ik wil onze tuin een heel nieuw uiterlijk geven.

Kort samengevat ziet mijn 'plan' er zo uit: meer licht in de keuken (2 bomen vlakbij het huis tot de grond weg gezaagd), alle schoon hoeken met elkaar verbinden zodat de tuin één geheel gaat vormen, nieuwe dieptezichten creëren met meer licht, de hoogte en breedte van enkele hagen halveren, de bijzondere planten verlossen van nabije concurrentie (prioriteiten leggen), bomen opsleunen waar takken in mekaar groeien en de berg hout die dat alles oplevert verhakselen of op maat zagen voor een nieuwe houtwal.  Ik ben nog niet volledig klaar maar 't is een heel andere tuin geworden. Ge zoudt hem bijna niet meer herkennen. Gedurfd en vergaand maar 't gaat goed komen. Toch met de tuin. 

uit de gekortwiekte hagen komen mooie stukken hout

zoals deze 'Joodse kandelaar'

artistiek hommelnaakt

kogeldistel met 2 hommels zonder kleren

oef!

Na een week feilloos functioneren, hoop ik/denk ik te kunnen stellen dat mijn in het water gevallen kodak terug de oude is. Dat is een hele opluchting want opvoeders in 't onderwijs worden zwaar onderbetaald. Het heeft ook heel lang geduurd eer het zover was. Enkele rijstkorrelbaden gegeven, met de haardroger eraan, een tiental malen opgengedraaid (minivijsjes) en manueel drooggewreven, gevloek en gejammer, nachten wakker liggen, dreigen om alles met de hamer kapot te kloppen (veel scheelde het niet) .... en uiteindelijk na een laatste ingreep waarbij ik een flexibele printplaat binnenin anders geplooid heb vooraleer de 2 kodakhelften terug dicht te vijzen, bleef de mist op het LCD-scherm weg en de kleuren intact. Ik hoop dat mijn Sony RX100 nu nog lang meegaat want ik ben intussen gehecht aan dat kastje: compact, robuust, kwaliteitsfoto's  - ideaal voor de blog - maar helaas ... niet waterproof.