Het was opnieuw een dag sociaal verlof die me vandaag tot in Diest bracht. Het bood me de gelegenheid om vanuit het moederhuis (waar mijn 4 kinderen geboren zijn) naar Park Cerckel te wandelen en van daaruit fase 2 van het Demerproject te gaan bezichtigen. Vooral dat drijvend wandelpad intrigeerde mij. Wie wil er nu niet over het water wandelen?
Echt drijvend was de constructie evenwel niet want naar mijn aanvoelen ligt het wandelpad onbeweegbaar verankerd in de bodem. Hout dat drijft zweeft immers niet boven het water maar ligt doorgaans in het water. Niet dat het veel uitmaakt want ook met de stelling dat de Demer nu terug door de stad gaat lopen wordt de Diestenaar in het ootje genomen. De Demer blijft net als voorheen rond de stad stromen. Het water dat door de opengemaakte oude Demerbedding loopt - "loopt" is veel gezegd - komt van de Begijnenbeek. Och kom, 't is maar een detail.
Of de gewone stedeling het nieuwe pad veel gaat gebruiken is twijfelachtig. Voor de toeristen en zeker de gidsbeurten is het ongetwijfeld wel een aanwinst. Vanuit het Begijnhof kan men nu aan de Ezeldijkmolen (foto onder rechts) de trap afdalen en via het drijvend wandelpad naar Park Cerckel en het stadscentrum wandelen. Een verloren hoekje Diest is hiermee herwonnen en opgewaardeerd. Onderweg kom je nog een interessant bosje tegen waar een kolos van een plataan dendrofielen zeker zal bekoren.
Voor wie eraan mocht twijfelen, ik ben grote fan van het project.
