veel drinken

trappistenbierglas
 voor deuropening met vliegenlinten

Met zo'n hitsig weer moet je voldoende drinken. Met deze volkswijsheid in gedachte grabbel ik af en toe een koel flesje uit de frigo. Het aanbod: bier, veel soorten bier, dat in de koelkast terechtgekomen is via enkele bierkorven die me cadeau gedaan werden. 90% van de soorten ken ik van haar noch pluim wat van elke dronk een ware ontdekkingstocht maakt. Alle trappistenbieren zitten ertussen, La Trappe inclusief, maar ook heel veel regionale biertjes die bij wijze van spreke ergens in de stal gebrouwen worden. Normaal drink ik nooit of toch heel zelden bier maar met tropische temperaturen en languit hangend in de zetel voor de Tour kan de smaak me wel bekoren. Bruin meer dan blond. Extra hop mag. 

1 flesje, meestal een 33'er, volstaat om me licht beneveld te maken. Tegen dat de renners aankomen is de mist wel opgetrokken. Eén biertje dat me bijgebleven is, is het Poperings Hommelbier uit Watou. De Lucifer van de makers van de Gouden Carolus was ook niet slecht. De bruine Ciney liep lekker binnen en de Pannepot, goed voor Alc. 10% VOL en gebrouwen in Vleteren, mag me ook altijd opnieuw worden aangeboden.  De Natte Lore schonk ik aan een bezoeker maar de Boon Oude Geuze - hij bestaat voor "'90% uit malse lambiek van 18 maanden oud, 5% karaktervol bier van 3 jaar en 5% heel jonge lambiek" - kon maar één bestemmeling hebben, mezelf. Er ligt nog heel veel te wachten in de frigo, te veel voor één maag en 2 nieren. Als ik levend terugkom van vakantie, wat niet vanzelfsprekend is want ik moet naar Tallinn (algemeen gekend als het einde van de wereld), zal ik eens wat hulp inroepen. Ook die bak Bink Bloesem moet dringend weg. Liefhebbers houden de oproep best in de gaten. 

Of het moet zijn dat de achterblijvers - zij die niet meegaan naar de Estlandse afgrond van de planeet - geholpen door klasgenoten, buren, nonkels en vrienden, tegen dan alles leeg gezopen hebben. 

intussen aan de veldkapel

.... groeien en bloeien de kaardenbollen op Maria's hoogte.

de Japanse wijnbes

rijpende Japanse wijnbes

Een tuinwandeling dezer dagen gaat steeds gepaard met het plukken en eten van allerhande rijpe bessen. Van de struik recht in de mond, verser kan het niet. In mijn tuin vind je ze overal, verspreid tussen de bloemen en struiken. Het merendeel belandt in de gulzige snavels van de vogels en dat vind ik prima. Delen is een levenshouding.

De rode aalbessen dragen dit jaar prima en dat geldt ook voor de blauwe bosbessen. De wilde bramen zien er veel belovend uit maar veel rijpe vruchten hangen er nog niet aan. De Japanse wijnbes (foto), dat is hier op mijn arme zandgrond de absolute topper. Elk jaar een behoorlijke opbrengst, ziektevrij, bestand tegen mijn (godgeklaagde) snel uitdrogende bodem, zichzelf vermeerderend (spontane afleggers) en wat een sierlijke verschijning.

Mij doet de Japanse wijnbes denken aan de zonnedauw. Vergelijk de bovenstaande foto maar eens met dit plantje! Vleesetend is de wijnbes niet maar licht klevend is hij zeker wel. De vruchten plakken een beetje, niet storend evenwel. Vandaar dat ik bij de aankoop van mijn allereerste exemplaar voor alle zekerheid aan de kweker vroeg of die bessen wel eetbaar waren. Toen wist ik niet beter.

Intussen pluk ik elke dag de meest rode bessen ertussenuit en trakteer zo mezelf op een gezond tussendoortje. Bij enkele bollen ijscrème zijn ze nog lekkerder.

bruin zandoogje

vrouwtje van bruin zandoogje op krulhazelaar

De  interne Google-zoekrobot van Muggenbeet vond geen enkel zoekresultaat bij 'bruin zandoogje' en dit na bijna 10 jaar bloggen. Het bont zandoogje, het koevinkje en het oranje zandoogje kwamen al wel aan bod. Het moet zijn dat de vondst van het bruin zandoog-vrouwtje van gisteren een primeur is ofwel heb ik er al die jaren gewoon over gekeken, dat kan ook. Heel opvallend is deze vlinder niet en verwarring met het oranje zandoogje is niet uitgesloten. Het voornaamste verschil met deze laatste is dat het bruin zandoogje (Maniola jurtina) geen oranje vlek heeft in de achtervleugels (bovenzijde) en dus veel bruiner oogt dan het oranje zandoogje (Pyronia tithonus). 

Ik heb dit jaar niet te klagen over de vlinder-diversiteit. De verschijning van het zeldzaam bont dikkopje blijft het hoogtepunt van dit seizoen. De terugkeer van het koevinkje doet me ook deugd. Toch is er ook een groot gemis: waar blijven de distelvlinders en de koninginnenpages? 

kwartet vlinders

landkaartje, boomblauwtje, kleine vos en dagpauwoog

Na zovele dagen regen komt de zon sinds gisteren toch af en toe eens piepen. Het moment bij uitstek voor de vlinders om uit hun schuilplaats te komen. Ik kan zelf ook van de zonnewarmte genieten want in Frans-Vlaanderen brachten we 4 dagen lang door in een klamme tent met een nat grondzeil. Geen streepje zon is ons daar gegund maar .... voor de Tour en 100 jaar WOI moet je wat over hebben. Op zo'n dagen kan je de Zuid-Fransen in Bienvenue chez Les Ch'tis niet anders dan gelijk geven: het weer in Nord-Pas de Calais is erbarmelijk slecht, zonder dikke jas vriezen de tenen van je lijf. Al leek het in Bergues, waar we de vestingswerken van Vauban bezochten,  zelf best wel mee te vallen. 

Wachten op de renners in Poelkapelle

Na 2 uur wachten zijn ze daar, in een flits zijn ze weer weg.

Bergues, een kleine stad met indrukwekkende vestingswerken van Vauban en ....
tevens het decor van de Franse kaskraker Bienvenue chez les Ch'tis.

mottenkruid

Verbascum blattaria 'Album' (wit mottenkruid)

Deze 2-jarige toorts houdt zich met mate zelf in stand in onze tuin. Het eerste jaar komt er uit de zaadjes een rozet en het tweede jaar ontwikkelt zich een stengel met vele sierlijke bloemen waarvan de paarse helmdraden met de gele helmknoppen mooi afsteken in de witte kroonbladen. De bloemen krijgen bezoek van bijen en vlinders al zijn hier vooral pyjamavliegen van de partij. 

tuinreuzen

Er zijn weinig tuinplanten zo succesvol bij vliegende insecten als de Veronicastrum. De wilde marjolein misschien maar voor de rest zie ik hier niet direct kandidaten. Vandaag ontdekte ik op de Veronicastrum een nieuwe soort voor onze tuin: de stadsreus of de hoornaarzweefvlieg (foto links). Mijn eerste reflex was er eentje van voorzichtigheid tot ik zag dat het een reuze-zweefvlieg was en geen echte hoornaar of andere wespachtige. Het is een kanjer van een zweefvlieg, de grootste die ik ooit in onze tuin waargenomen heb. 

Eveneens vandaag en ook op Veronicastrum zat een ivoorvlieg of ook wel de witte reus genaamd. Deze zweefvlieg zie ik wel vaker. Ook al is het een dikkerdje, hij is toch enkele maten kleiner dan de stadsreus.

wespachtig achterlijf van hoornaarzweefvlieg

Zoals je ziet, ook op de Veronicastrum, de zomergeneratie van het landkaartje. Nog goed nieuws van het geboortefront: in de waterleliepoel hangen momenteel 4 pasgeboren 'echte libellen' bij hun exuvium. Eentje gaat het niet halen, denk ik, maar de drie andere zien er kerngezond uit.

grote groene sabelsprinkhaan

'Rozanne' in tegenlicht

kelk- en kroonbladen van Geranium 'Rozanne'

opgelicht door een felle ochtendzon

gat in de wolken

een beetje geregend

zomergeneratie landkaartje

De zomergeneratie van het landkaartje vliegt ook al rond. Deze voormiddag fladderde er hier eentje rond in de zonovergoten voortuin. Het is een prachtig fenomeen hoe de landkaartjes van het voorjaar afwijken van de zomergeneratie. 'Seizoendimorfisme' heet dit met een moeilijk woord. De zwarte uitvoering van het landkaartje (zomer) heeft wel wat weg van een kleine ijsvogelvlinder. Wie de vergelijking met de voorjaarsgeneratie eens wil maken, hier kan je hem bekijken (4de vlinder). Zoals bij zoveel vlinders voeden de rupsen ervan zich met brandnetel. 

(De zon schijnt eigenlijk te fel om te fotograferen maar straks is de 'vogel' misschien gaan vliegen)

Update: wat later kwam er een oranje zandoogje op de wilde marjolein zitten:

pyjamazweefvlief op Hemerocallis

Terwijl we op tuinenbezoek waren - eentje in Mol en twee in Diepenbeek - vond ik een pyjamazweefvlieg in een paars-gele Hemerocallis. Dankzij de regendruppels en de lichtbrekende werking van de kroonbladen vond ik die setting best de moeite waard om er een foto van te maken, ook al zijn het insect en de bloem maar heel gewoon.  Die pyjamazweefvliegen zie je vanaf mei heel vaak omdat ze hier dan door massale migratie uit het zuiden arriveren. Wat minder geweten is, is dat de larven van deze charmante zweefvliegen belangrijke opruimers zijn van 'schadelijke' insecten. Deze larven -de fase tussen eitje en verpopping - eten op enkele dagen tijd honderden bladluizen. 

hangmatspinnen

De spinnetjes zijn maar iets groter dan 5 millimeter en wie niet gericht speurt zal ze niet te zien krijgen. Hun bouwwerken daarentegen, de hangmatwebben, die kent elkeen die al eens een voet buitenshuis zet. Zeker bij dauw kan je er niet naast kijken: tientallen soms honderden horizontaal geweven webben hangen dan tussen de struiken en grassen. Het levert mooie natuurplaatjes op al zijn de spinnetjes zelf er zelden op te zien.

Vandaag ging ik eens op zoek achter deze hangmatspinnetjes. De tuin zit er vol van, die van jou ongetwijfeld ook. Meestal hangt de spin ondersteboven aan de onderzijdevan de "hangmat", het horizontale web dat met allerlei draden aan stengels en takken is opgehangen (zie beide foto's). Als een vliegend insect tegen een van de bovengelegen draden vliegt, valt het in de hangmat. Dit is hét moment voor de spin om langs onder toe te slaan en met een beet de prooi uit te schakelen.

In het noordwesten van Europa komen zo'n 300 soorten voor (Wikipedia). Mijn Veldgids vermeldt enkel de Herfsthangmapspin of de Linyphia triangularis.

De hangmatspin hangt meestal ondersteboven in het horizontale gedeelte van het web,
de zogenaamde hangmat.

koevinkje, klein geaderd witje en groot dikkopje

koevinkje op Veronicastrum

Het koevinkje dat ik pas vorig jaar voor 't eerst in onze tuin zag verschijnen, is sinds vorige week terug. De onderkant van de vleugels zijn het mooist omdat de 8 ogen een gouden rand hebben. Gustav Klimt heeft er precies zijn hand in gehad. Ook present zijn het klein geaderd witje en het groot dikkopje.

klein geaderd witje op Magnolia 'Daphne'

groot dikkopje

vlinder en sperwer

gehakkelde aurelia op vlinderstruik

2 jaar geleden verjongde ik mijn oude groep Buddleja davidii 'Nanho Blue' zo drastisch dat de struiken nog maar 20 centimeter hoog waren. Er waren er die eraan twijfelde of dat nog wel goed kwam. Momenteel is de groep vitaler dan ooit en bloeien de vlinderstruiken intens en weelderig zoals vlinderstruiken horen te bloeien. Het verrast me dat de bloemen zo'n aangename geur verspreiden. Dat was me eigenlijk nooit eerder opgevallen.

Terwijl ik langs de vlinderstruiken wandel zie ik dat er een jonge dagpauwoog en een gehakkelde aurelia op neergestreken zijn en zich laven aan de nectar. Ik probeerde er wat foto's van te maken maar als ik te dicht naderde, vlogen ze weer weg. Ik bleef enkele momenten stokstijf stilstaan en plots landt de gehakkelde aurelia op een bloem vlak naast mijn schouder. De vlinder moet zich volledig gefocust hebben op al dat lekkers want de beweging van mijn compactcamera tot in zijn nek (bij wijze van spreken) had hij niet in de gaten. Klik.

Ik loop vaak met mijn compact door de tuin maar je zult zien, net als je hem binnen hebt laten liggen, gebeurt er iets heel bijzonders. Gisteren was ik er getuige van hoe in onze tuin een mannetje sperwer achter een merel jaagde. Het gebeurde op nauwelijks 5 meter van me af. De merel won op het nippertje het pleit dankzij een slimme slalom door enkele struikjes waarna de sperwer zich neer zette op de tak van een boom. Nog nooit zat er een sperwer zo vlakbij maar nog nooit was mijn camera zo ellendig afwezig.  Die gele ogen en die scherpe bek had ik graag vastgelegd. Ik denk dat de roofvogel intussen weet dat heel wat vogels zich baden aan onze zwemvijver en dat hij erop rekent daar een gemakkelijke slag te kunnen slaan.

Intergalactic Lovers

Zo af en toe maak ik plaats voor een streepje Belgische muziek. De Intergalactic Lovers hoef ik zeker niet meer voor te stellen aan muziekliefhebbers, toch geef ik ze graag nu nog een plekje op mijn blog omdat ik het nooit eerder deed. Hun "Northern Rd." uit "Little Heavy Burdens"  is een mooi nummer. Ik hoorde het enkele dagen geleden op de radio terwijl ik aan 't bloggen was. Het viel meteen in de smaak en sindsdien speel ik het deuntje geregeld op Spotify. In de zomervakantie staat de groep onder meer op het Cactus Festival (Brugge), het Dour Festival, Puurs Live en de Lokerse Feesten. Het bewijs dat de groep de wind in de zeilen heeft. Mooi zo.