zo maken ze er geen meer

Hoorde ik dat goed? Jawel, mijn naaste collega is getuige. Wij hoorden dat goed. De collega die vooral heel anoniem wil blijven, kwam vandaag met een even lumineus als smakelijk idee.

Donderdags heeft ze toch een aantal springuren in blok en in plaats van met haar vingers te draaien, wil ze dolgraag, telkens tegen half twee, een klein gerechtje klaarmaken met de microgolfoven in het leraarslokaal. Half twee is, allicht niet toevallig, het uur dat de voltallige leerlingenbegeleiding afzakt om hun middagmaal te nuttigen. En waarschijnlijk heeft ze in de motten gehad dat we altijd grote honger hebben. Ik vind dat zooo tof, vooral omdat ze zelf met dat idee kwam.

"Voel soeps moeten we niet verwachten", dekte ze haar eigen culinaire beperktheden bij voorbaat in. "Behalve wat patatten en boontjes klaarmaken, ken ik niet veel". Een gegeven paard kijken we echter niet in de bek. Het is het gebaar dat telt. "Op dinsdag verwacht ik ten laatste de bestellingen, leg ze maar in mijn bakje"... ja, zelfs over de praktische uitwerking heeft ze diep nagedacht. Nochtans eerder iets waar mannen sterk in zijn.

Waar ik me wel nog wat zorgen over maak: ik denk dat de microgolfoven niet echt met een korstje kan bakken. Voor een pizza of zo is dat toch nogal belangrijk. Daar moet nog iets op gevonden worden.

(Hier alvast onze bestelling voor overmorgen: witloofroomsoep, kroketjes met bloemkolen en sojaworst, een ijsje met warme chocoladesaus en als aperitief denk ik aan een majito met verse muntblaadjes.)

met vrouwen aan tafel

culinair kortverhaal

Omdat mijn vaste collega vandaag haar boterhammetjes elders ging opeten, zat ik vandaag voor de eerste maal in mijn leven een boterham met dierloze paté te eten in het gezelschap van A. en iemand die sterft moest haar naam ooit verschijnen op Muggenbeet. Gewoonlijk discussieer ik met mijn disgenoten over hoogkwalitatieve subjecten zoals de verdwijning van de klassieke beeldbuis, de situering van de ginkgo biloba in het coniferenlandschap of de impact van een nieuw lettertype op de verhouding witruimte/tekst. Maar vandaag bepaalden de dames aan de tafel het gespreksonderwerp.

Verbaast het je dan dat het weer over s.. ging? Altijd als ik bij dames terechtkom, snijden ze juist dat thema aan omdat ze weten dat dat vervloekte onderwerp me niet ligt. Ik gaf hen ook meteen te kennen dat ik s..-iets-voor-dieren vind maar ze bleven maar doorhameren. Enerzijds was ik nog blij dat het niet over "vruchtwater en opening" ging, anderzijds smaakte mijn paté toch naar wax en vrouwenhaartjes na zoveel openhartigheid.

De vrouw die haar haar kort liet knippen (zie ook Jhonny Deine) had het bijvoorbeeld uitgebreid over vrouwenborsten. "Uit een wetenschappelijke studie blijkt dat geen enkele vrouwenborst hetzelfde is" smeet ze -niet illustratief- op tafel. Ik zweeg van zoveel jeugdige zondigheid, al had ik graag een leugentje boven gehaald door te stellen dat ik met plezier aan dat onderzoek had meegewerkt. Die mamologische conclusie lijkt me ook niet zo moeilijk te achterhalen. Zelfs met mijn NUHO korte type, wat natte-vinger-werk en met mijn ogen dicht wist ik dat!

Voorts voerde ze aan "dat niet alleen de mens maar ook de dolfijn vrijt voor het plezier". Nu, ik heb in mijn vorig leven twaalf jaar samengeleefd met een dolfijn maar ik kan met niet herinneren dat flipper ooit is klaargekomen. Ik blijf voorlopig dan ook twijfelen of het klopt. Het lijkt me eerder een wanhoopsretoriek te zijn om de hedendaagse, tegennatuurlijke, vrouwelijke eis op een orgasme niet als een abnormaliteit in de grote zoogdierenstamboom te laten classificeren.

"Ik vind dat we nu eindelijk eens moeten stoppen met zoveel tijdverlies. Geef ons, mannen, terug het recht op een dierlijk vluggertje en de rest is vrouwenwerk. Wat jezelf doet, doe je beter! Daarom pleit ik voor de rehabilitatie van het vluggertje als standaard geslachtsomgang" zei ik nog in de hoop om het gesprek op een hoger niveau te tillen. Maar het waren parels voor de zwijnen. In de vrouwelijke blikken ontwaarde ik niet veel begrip voor mijn exhaustief onderbouwd betoog. Ik zag vooral veel medelij met mijn vrouw al weten ze blijkbaar niet dat ze de gelukkigste vrouw ter wereld is. Samenleven met muggenbeet is voor haar een droom die werkelijkheid is geworden.

Graag had ik met mijn tof gezelschap nog gesproken over de aankomende vernieuwing in het onderwijslandschap, rekeninghoudend met de recente omzendbrief van minister Vandenbroucke, maar mijn naaste collega, die er ondertussen was komen bijzitten, herinnerde me er aan dat we nog een berg (zo hoog als 1000 borsten ongeveer) werk liggen hadden. Deze mededeling kwam erg gelegen want het gaf me een aanvaardbaar alibi om die tafel van ontucht en zonde met rasse schreden te ontvluchten.

Terwijl ik met veel goesting richting bureel stapte, hoorde ik vanop de tafel nog een diepe zucht van opluchting... maar naar alle waarschijnlijkheid vond die zijn oorsprong in het feit dat hun stoelen droog gebleven waren. Allez, ik denk dat toch.

link naar een ander waardeloos culineair kortverhaal.

kleiner en kleiner en kleiner

En zoals aangekondigd: ze wordt kleiner en kleiner. Het zwart gedeelte is zo goed als weg. Wou foto maken maar zag alleen bericht 'batterij vervangen'. Dat heb je met "professionele bloggers". Grrr.

mijn Zweeds kan beter

Jullie zullen, net als ik, op 20 september jl. ook wel in The Local (Sweden's news in English) gelezen hebben dat er in Zweden een feministische groepering protesteerde omdat ze niet topless mocht zwemmen. Nu, je kan daar op twee manieren op reageren. Ofwel denk je, dat zijn weer van die akelige feministen die je levenslang impotent maken ofwel reageer je zoals ik: ook al zijn het maar halfnaakte Zweedse meiden, zij hebben ook het recht om geholpen te worden.

Ik heb dan ook, na een moeilijk overleg met die van ons, een aangetekende brief gezonden naar die Zweedse feministen, die zich redelijk voor de hand liggend Bara Bröst (Blote Borsten) hebben gedoopt. Nu ik thuis zelf een vijvertje heb waar je kan in zwemmen, wou ik hen wel politiek asiel verlenen. Met de Zweedse kennis van twee jaar "één jaar gratis" achter de rug (dankjewel Herman Van Molle) waagde ik me aan een Zweedse brief. Mannen willen imponeren, je kent dat wel.

Ik schreef Ragnhild Karlsson en Kristin Karlsson dat ze erg welkom waren, dat ze al hun vriendinnen mochten meebrengen zolang ze maar 'de veren van hun vel' geschoren hadden en dat het niet was om mijn 'vogel' te plezieren maar zweer-o-zweer enkel en alleen om te zwemmen. De tetteraars en kwakers vroeg ik om thuis te blijven tenzij ze als steunpilaar voor mijn clematissen wilden dienen.

Deze middag stond ik hen, volgens de afspraak en als een getrainde ijsbeer, op te wachten. Helaas was de levering niet meteen wat ik verwacht had. Borsten genoeg, vogels genoeg, veren genoeg, kwakers genoeg maar geen vrouwen. Er moet iets misgelopen zijn met mijn vertaling, vermoed ik.

Ik weet het, het lijkt zielig zo tussen de eendjes zwemmen. Maar onder het water vallen ze eigenlijk enorm mee :-) . Of zouden die feministen mij, MAN zijnde, een kloot hebben willen aftrekken? Zouden ze zo slim zijn? Kunnen vrouwen humor hebben?

ook meegenomen: eendjes zijn ook erg volgzaam en hebben geen eigen mening, oef.

bijnamen op school

Toen ik op 't college van Tessenderlo mijn broek zat te verslijten, hadden wij voor zowat alle leerkrachten een bijnaam. Een aantal "troetelnaampjes" waren gewoon een verbastering van de echte familienaam (de Nuits, de Vanhuit, den detjé) maar anderen waren eigen sappige vondsten die het bijzonder uiterlijk of karakter moesten onderstrepen: de Spin, de Blabber, de Boenga, zwette Jezus, kuifke petet, en nog van dat.

Eén van de dingen die mij opviel bij de start in mijn huidige school (als leerlingenbegeleider) was dat er niemand een bijnaam had. De leerlingen spreken iedereen aan met mijnheer dit of mevrouw dat. Ongelooflijk maar waar.

Toch begint er verandering te komen. Voorlopig ben ik nog mijnheer Rutten maar onder impuls van de new director vindt De Cock stilaan wijde verspreiding. Naar 't schijnt kan ik nogal veel misdaadjes op schoolniveau oplossen. Voor mij valt het dus nog mee.

De voorbije dagen duiken evenwel ook nieuwe bijnamen op. Het zijn er nog niet veel , ik weet begot niet wie ze uitgevonden heeft en ze zijn zeker nog niet algemeen gekend maar ik vind ze ergens wel origineel gekozen. We hebben al 'de sprinkhaan', 'de lampenkap', 'de streepkestrekkers' en 'de vuurtoren'.

Behalve 'de lampenkap' - volgens mij doelend op haar opvallend lichtgevend kapsel - zijn het allemaal heren. Neen, namen noem ik niet. Dat moet iedereen zelf maar uitzoeken. Ik vind het alvast een aardige tendens. Zolang het leuk bedoeld is, kan ik het alleen maar toejuichen.

bosbeheer alsmaar toleranter

In de uitgestrekte bossen van Tessenderlo (Gerhagen-Averbode) ben ik nooit zo'n bord tegengekomen. Maar tijdens mijn zondagse wandeling in de Postelse bossen kon ik er niet naast kijken. Voor zover ik kennis ter zake heb, denk ik niet dat het bord betekent dat je er met een tandem mag fietsen zonder fiets. We moeten met de tijd meegaan zeker?

de smartenpijn is nu wel compleet

Alsof alle tegenslag op een hoop MOET komen, kreeg ik net nog dit overlijdensbericht in de mailbox. Nu heb ik het voor vandaag wel gehad.

stop geweld tegen mannen

Normaal gezien las u hier alweer een boeiend artikel van één van Belgies minst invloedrijkste blogschrijvers. Jammer genoeg dient de actualiteit zich zodanig brutaal aan dat het feminien hypocriet zou zijn indien ik vandaag zou doen alsof mijn neus bloedt.

Wat er gebeurde: de aanvankelijk erg aangename walking dinner met de mooiste mensen van de zaal rondom mij (t.w. Nic, die van ons en het russisch eitje op een bedje van bladerdeeg) is op het einde nabij de toiletten toch nog danig uit de hand gelopen. Een banale discussie met een groepje vrouwelijke collega's over de witte lintjescampagne, die ik tot gisteren volledig onderschreef, ontaardde in een nagelscherpe catfight waarbij het bloed uit mijn gezicht spoot. Een ferme rechtse van die van fysica (of die wiskunde, of die van Mavo of die van Engels ???... het ging zo snel) leverde me surplus ook nog een blauw oog op. En of dat nog niet genoeg was, vond één van de dames in kwestie het nodig om met de volle kracht van haar ingewanden een soort oerwind los te laten zodat ik helemaal groggy was. Ze had duidelijk varkensgebraad gegeten maar dit gewoon terzijde. Hoe ik dan thuis geraakt ben, weet ik niet meer en wat er onderweg nog allemaal met mij uitgevoerd werd, al helemaal niet.

En TOCH blijf ik erbij: dé dag tegen het mannengeweld op vrouwen is wél vandaag op 25 november! Mijn wraak zal zoet zijn!

Hoera: 3 jaar muggenbeet

22 november 2004, de start van Muggenbeet

proficiat aan al diegenen onder jullie
die het al 3 jaar lang
volhouden hier.
Een dikke merci!

walking dinner

Nog nooit was ik op een walking dinner. Ik weet zelfs niet wat ik me er moet bij voorstellen: is het de bedoeling dat wij al wandelend moeten eten, lopen er garçons de godganse avond rond met dampende schotels of is 't de bedoeling dat de rondlopende kiekens en varkens zelf nog gevangen en gebraden moeten worden? We zullen het zaterdag weten want dan is 't op mijn werk 'personeelsfeest', voor de gelegenheid herdoopt tot ... 'walking dinner'.

Zo'n personeelsfeest vind ik altijd erg interessant. Ik ben altijd nieuwsgierig naar de wederhelften van mijn collega's. "Op ieder potje past wel een dekseltje" wordt er gezegd maar soms zie je toch een kurken stop bij een geleipot lopen of een schroefdopje naast een snelkookpan. Wat me op zo'n ontluisterende momenten dan boeit, is wat die twee mensen precies bindt. Was 't van moeten? Hebben ze samen gestudeerd? Hebben ze elkaar gevonden op een (gore) datingsite? Kennen ze mekaar van in de Joepie? Van die dingen zo, dat intereseert me.

Ook het dansvloergebeuren vind ik reuzeinteressant. Van die eerder stijve en nuchtere 'harken' die plots beginnen te swingen en te salsaën dat je het voor onmogelijk houdt. Of van die collega's die op het werk nogal close zijn met elkaar en dan op de dansvloer -gespeeld koeltjes- mekaar passeren in de armen van eigen man- of vrouwlief. Of van die ademende grafzerken of triestige frigo's die ineens openbloeien op de kuskesdans of een Weense wals. Ook broeken durven wel eens afzakken... of was dat alleen op hamer-krijt?

Soms verschiet ik ook van de lievelingsmuziek van mijn collega's. Zo zou er dit jaar iemand zijn die zot staat van Iron Maiden. Een groep die op haar hoogtepunt was toen de collega nog niet geboren was. Mijn naaste collega hoort dan weer de Bee Gees graag. En mijn ex-baas fleurt op bij het horen van the sound van een echt Decap-orgel. Muziek zegt veel over de mensen. Met iemand die Zappa niet kent, zal het nooit klikken.

Al verwacht ik ook dit jaar geen minutenlange gitaarsolo's toch kijk ik al uit naar zaterdag. Ik hoop er niet alleen lekker maar vooral ook veel te eten en ik bid ervoor dat er veel lol moge worden gemaakt. In mijn buurt lukt dat meestal wel al zal die van ons ook dit jaar weer regelmatig moeten benadrukken dat wat ik uit mijn nek klets "om te lachen is", dat het niet echt zoooo bedoeld is en dat ik thuis wél een lieverdje ben. Niet iedereen, aldus mijn wederhelft, begrijpt mijn vorm van 'erg directe communicatie', laat staan dat iedereen het weet te smaken. En dan is 't goed dat er iemand naast me loopt die de brokken lijmt en mijn doen en laten kadert in een groter geheel van viriele stoornissen en afwijkingen.

Genoeg gezeurd nu, mijn vrouw heeft ondertussen het bed opgewarmd en ik ga mij erbij leggen. Nog twee keer slapen en ik heb iets groots te vieren. Die 'wandelmaaltijd' komt dan ook als gedroomd. U hoort er nog van.

met muggenbeet terug pit in je relatie

Gelezen in Slickx: "In de wetenschap dat een potje vrijen nooit zo intens is als na een fikse ruzie, brengt Muggenbeet nu ondergoed (women only) op de markt onder het label "make love, not war". Volgens de bedenker is de slip ook perfect bruikbaar voor vrouwen die hun vriend of man op subtiele wijze willen duidelijk maken dat het tijd is voor ander en beter. Verkrijgbaar in alle kleuren behalve rood, blauw, groen, zwart, oranje en geel."

Op de achterkant de leuze "graag gedaan, muggenbeet"

ja, ik pownce nog steeds

Zin om mee te powncen? Invites zijn er overal te krijgen. Bij mij nog zo'n 28. Mailtje volstaat of een comment kan ook.

nog steeds een wakkere burger

Morgen moeten alle bezwaren tegen een nieuwe milieuvergunning voor Tessenderlo Chemie binnen zijn. Na enkele uren zwoegen en vooral puttend uit mijn volgepropt geheugen, is ons bezwaarschrift klaar.

De laatste jaren heb ik als maar minder tijd en goesting gehad om me ermee bezig te houden -dat komt ervan als je je mooiste 20 jaren daarin hebt geïnvesteerd- maar op cruciale momenten als de deze ben ik nog graag even "wakkere burger". Het zou ook een echte schande zijn als gans die oude en erg vervuilende zwik opnieuw zou vergund worden.

Wat ik dan precies wil?

In grote lijnen twee dingen: 1) de watervervuiling moet stoppen. Neen, niet door een nieuwe grote pijp aan te leggen richting Dijle maar wel door de verantwoordelijke fosfaatafdeling eindelijk eens het zwijgen op te leggen. De Demer en de Nete zullen er erg blij mee zijn. En 2) de gevaarlijke chloorchemie (Sevesoactiviteiten) in het centrum van Tessenderlo moet een concreet afbouwscenario meekrijgen. Ook Tessenderlo heeft recht op een behoorlijke ruimtelijke ordening. En het gebruik van kwik moet op heel korte termijn verboden worden.

Dit dossier is in ieder geval een heel interessante case om te ontdekken hoe menens het is met de overheid om van het leefmilieu een prioriteit te maken. Samen naar het filmpje van Al Gore gaan kijken, volstaat echt niet. Wat we nu nodig hebben, is een overheid die Tessenderlo Chemie eindelijk eens duidelijk maakt wat mag, maar vooral, wat niet meer mag.

clickx is god de vader niet

Gepost bij de comments van Gerdernissen omtrent dat Clickx-gedoe:

" ... Ik vind je criteria goed gekozen, al leg ik zelf veel de nadruk op originaliteit, creativiteit en humor. Heel dat clickx-gedoe loopt natuurlijk mank bij “de selectie van clickx”. Wie selecteert, met hoeveel zijn ze, zijn het mannen of vrouwen, welke criteria hanteren zij, zijn het saaie computernerds of kennen ze ook iets van milieu, politiek, satire,…. ???? Waar is het juryrapport?

Om het een beetje in het belachelijke te trekken: misschien zijn diegenen wel verkozen die de clickx-redactie een goeie pijpbeurt hebben aangeboden? Er zijn geen aanwijzingen... voor de stelling maar ook niet tegen de stelling. ..."

Inderdaad, zo zie ik het. Ieder van ons heeft minstens dezelfde bekwaamheid als de ganse clickx-redactie tesamen om zelf wel te beslissen wat voor hem/haar de beste blog (die in feite niet bestaat wegens onbeperkte criteriamogelijkheden) is. Ik zie niet in waarom we meer waarde zouden hechten aan de keuze van een PC-blad dan aan de individuele keuze van ieder van jullie. In ieders straat woont toch ook een mooiere vrouw dan het product "miss België"?

Daarom, vind je een blog goed, super, geweldig, origineel, grappig of wat dan ook... een leuke comment is zo geplaatst. Jouw waardering is goud waard. De prijs van clickx is ocharme maar een papiertje.

postzegels voortaan met een cijfer

zoon Jo als koning

lisa was te duur

kunst op het werk

eer van Diest gered

Gingen we vorige week nog met het kleinst mogelijke verschil onderuit in Leuven, gisterennacht stond er na meer dan drie uur strijd de afgetekende overwinning 12 tegen 4 op het scorebord. Werchter, dat nochtans uit 4 jonge, sportieve en vitale spelers bestond, was kansloos tegen onze "vaders-van-échte-spelers-ploeg" waarvan ooit door een grote pingpongkenner gezegd werd dat we blij mochten zijn als we ooit één match zouden kunnen winnen.

Met deze overwinnig was Diest T de eerreddende ploeg van de speeldag in Diest. We werden dan ook, zoals het in de Grauwzustersstraat 10 de gewoonte is, massaal getracteerd en met lofbetuigingen overladen. Gelukkig kon ook Diest O, de beloftevolle ploeg van de gebroeders Maesen, onze Jo (10 jaar) en Thomas met een schitterende overwinning tegen Wemmel thuiskomen.

Vermelden we nog dat het ook een bijzondere avond was voor onze nestor Rudy die eindelijk een eerste verlossende wedstrijd op zijn naam kon schrijven. Zelf had ik de eer om rond half twaalf ons laatste winningpoint te maken in een felbevochten belle (vijfsetter - 13/11) met een gedurfde backhandsmash juist achter het net. Mijn belle-trauma is hiermee hopelijk van de baan.

Neen, we deden dat weeral niet slecht en het etentje (beloofd door de voorzitter als we niet laatst zouden eindigen in de competitie) kan ons nu nog heel moeilijk ontglippen. Het zal daar smaken in het Hof van Cleve.

(Frank 4/4, Jerry 4/4, Ludo 3/4 en Rudy 1/4) - klassement: 8/16