MUGGENBEET

bij de dood van Hundertwasser

2012-02-19T14:52:00.003+01:00

Vandaag 12 jaar geleden overleed Friedensreich Hundertwasser aan boord van de Queen Elizabeth II. Hundertwasser was één van de eerste Europese ecologisten en hij was een pionier van het natuur- en mensvriendelijk bouwen. Het Hundertwasserhaus in Wenen is zowat door iedereen gekend en het lokt hordes bezoekers naar de Oostenrijkse hoofdstad. Mijn favoriete bouwwerken zijn naast dit kleurrijk Hundertwasserhaus het adembenemend mooi wooncomplex in Bad Soden am Taunus (nabij Frankfurt in Duitsland), Die Grüne Zitadelle in Magdeburg (voormalig Oost-Duitsland) en het kuuroord in Bad Blumau in Zuid-Oostenrijk. Met de ganse kroost heb ik ze recentelijk allemaal bezocht en met grote ogen aandachtig bestudeerd.

Kuuroord in Bad Blumau, Oostenrijk

Hundertwasser ligt ondertussen eeuwig te rusten onder een tulpenboom in "De Tuin van de Gelukkige Doden" op zijn voormalige eigendom in The Bay of Islands in Nieuw-Zeeland. Hundertwasser had voor deze bijzondere begrafenisplek toestemming gekregen van A.G. Malcolm, de Minister van Gezondheid. Net als zijn gebouwen voor velen een inspiratiebron zijn, is ondertussen ook zijn visie op begraven-worden aan een opmars bezig. Hundertwasser had een hekel aan de gangbare begrafenispraktijk: '"Tegenwoordig worden de mensen begraven op een manier die compleet niet-ecologisch en niet-religieus is, tegen alle wetten van de natuur in, ..... waar zij niet kunnen transformeren naar humus,.. ver verwijderd van het ondergrondse leven en de wortels van de bomen."

Al in 1979 schreef Hundertwasser zijn laatste wens neer: ".... Ik kijk ernaar uit om zelf humus te worden, naakt begraven te worden zonder kist, onder een boom die ik zelf plantte. ..." En zo geschiedde.

de jogger

2012-02-18T16:30:00.003+01:00

De Jogger, Tessenderlo 2/2012 © Ludo Rutten

(klikken op foto voor een groot formaat)

Michiel Hendryckx met The Dark Rumours

2012-02-18T10:28:00.002+01:00

't Moet geleden zijn van de Bilzen Jazz Night met Philip Catherine dat ik mijn knusse sofa voor de TV nog eens ingeruild had voor een theaterzaal. 't Was andermaal mijn wederhelft die voor de tickets zorgde want anders komt het er toch niet van. Gisteren nam ze me mee naar het Casino van Beringen waar fotograaf Michiel Hendryckx een aantal van zijn gekoesterde foto's projecteerde en er een boeiend vertelselke rond brouwde. Na een vier- vijftal foto's nam The Dark Rumours het telkens even van hem over. Dit muzikaal best interessant quartet met ondermeer Geert Verdickt (frontman van Buurman) bracht eigenzinnige interpretaties van muziek die bij Michiel nauw aan het hart ligt.

een van de gepresenteerde foto's van Michiel Hendryckx

Als we even de slechte geur van de theaterzaal buiten beschouwing laten (denk aan nat tapijt en WC-blokjes), werd het gisterenavond een leuke avond. Michiels pretentieloze verhalen bij de foto's komen recht uit de buik. Ze klinken alsof Michiel bij je aan een tafeltje in een café zit. Ik luister graag naar hem. Zo vond ik ook het Bourgondisch Complot, waar Michiel met een boot van Gent naar Mâcon voer, qua beeld, tempo en gasten één van de beste programma's die Canvas het voorbije decennium op ons losliet.

Michiels foto-onderwerpen sluiten bovendien opvallend aan bij mijn persoonlijke interesses. De Tourmalet, de groene rand rond Brussel, het Parc Mémorial van Vimy, de absurdistische villa (half open bebouwing) ter illustratie van België als het lelijkste land ter wereld, Arno Hintjens van TC Matic,... het zijn stuk voor stuk beelden of thema's die ik ook terugvind in mijn eigen foto-mappen. De sterkte van Michiels fotowerk ligt mijns inziens niet zozeer in de technische uitvoering maar wel in het feit dat je meteen aanvoelt dat hij zich verbonden weet met het beeld. Je ruikt de melancholie, je herkent het respect en de empathie, je voelt de warmte van zijn vriendschappen en deelt zijn kleine verontwaardigingen en pure engagementen.

Michiel Hendryckx, foto van Lieve Blancquaert

In het klein anderhalf uur durend programma kan je ook genieten van de muziek van The Dark Rumours. Zij openen de avond met een instrumental van Van Morrison, de man die -luidens Michiel himself- Hendryckx door de donkerste periodes uit zijn leven heeft geloodst. Ook Tom Petty, Dire Straits en de zangeres van 10.000 Maniacs worden gespeeld. Bij The Dark Rumours herken je ongetwijfeld de frontman van Buurman ('de beste Vlaamse groep') en Axl Peleman. De drummer van dienst is Ron Reuman die tevens Michiel wist te verleiden tot deze avondjes foto-theater. Bijzonder aangenaam verrast was ik door gitarist Bjorn Eriksson, in het bijzonder als hij in de weer was met zijn weemoedige pedal steel guitar. Ik ontdekte zonet dat hij ook bij Lais, Zita Swoon en Admiral Freebee zijn sporen heeft verdiend.

Als ik goed tel, staat Michiel nog 14 keer met zijn Apple en beamers op de planken. Foto- en muziekliefhebbers doen er goed aan eens te gaan kijken en luisteren. Een boeiende man met een lekker klinkende band.

ons poezen

2012-02-12T11:51:00.000+01:00

Alleen de linkse leeft nog... maar ik blijf het een mooie foto vinden

hoe ze nieuwsgierig vanachter het vensterraam naar binnen gluren

om te zien welk eten ik voor hen klaarmaak.

mosselquiche

2012-02-12T09:18:00.001+01:00

De tijd van lachen is voorbij. Gisteren heb ik mij voor de 4de maal aan een quiche gewaagd en ik durf te stellen dat ik de techniek ondertussen onder de knie heb of in de vingers, zo je wil. Het begon allemaal met een overschot van zo'n 30 mosselen natuur. In een Amsterdams restaurant leerden we dat je deze de dag daarop in de pan met een mosterdsaus kan bakken -en dat was niet slecht van smaak- maar ik foefelde ze in een quichevulling en ook dat was een succes al kan ik, kok zijnde, hierin niet anders dan subjectief zijn. Probeer het zelf maar eens uit en laat weten wat je er van vindt.

ei, soja-room, kaas en mosseltjes

Voor de vulling: drie volledige eieren, 1 brikje Alpro soja-room, een handvol geraspte kaas, de dertig mosselen en een half blokje groentebouillon. Goed door mekaar roeren. Hierbij mengde ik nog een kleine hoeveelheid gestoofde ui (1 dikke) en prei (zie foto beneden).

gestoofde ajuin en prei

Voor mijn quiches gebruik ik zelfgemaakt kruimeldeeg. In een grote kom meng ik in eerste instantie met een vork 150 gram (afgewogen) tarwebloem met 70 gram Alpro bakboter met een beetje zout. Met een deeghaak in de mixer probeer ik deze mengeling te optimaliseren. Tenslotte kneed ik met de hand het mengsel, na toevoeging van een klein scheutje water, tot een blok homogeen kruimeldeeg. Dit deeg leg ik in een diepvrieszakje een half uur in de koelkast.

voorbakken van zelfgemaakt kruimeldeeg

Op op maat gesneden bakpapier rol ik het deeg in een cirkel uit. Ik doe dit met een glazen fles omdat ik geen deegroller ter beschikking heb. Het deeg mét papier plooi ik in de bakvorm. Al wat over de rand komt gebruik in voor een mini-quiche. Zonder vulling bak ik het deeg zo'n 10 minuten (mag meer als het deeg wat dikker is) voor in een voorverwarmde oven op 180°C. Dit voorbakken is essentieel want anders is de quichebodem wak, niet doorbakken en dus ook niet lekker. Het voorgebakken deeg vul ik met de ei-prei-ui-mosselmengeling en ik plaats het geheel stante pede terug in de oven. Het afbakken duurt zo'n 20 à 25 minuten. De laatste drie minuten zet ik de oven op grill-stand zodat de bovenkant van het mengsel lichtbruin brandt.

mosselquiche in bakpapier

De mosselquiche is nu klaar. Je kan hem samen met het bakpapier gemakkelijk uit de vorm heffen. Je legt hem op een taartschotel en snijdt de quiche in stukken. Ik gebruik hiervoor een pizzaroller en dat gaat prima.

dampende quichetaart, gesneden met pizzaroller

Het plezantste deel komt nu: je mag de quiche opeten. Warm of koud, het kan allebei. Missie geslaagd. Volgende uitdaging: zelf pizzadeeg maken. Maar hierover later meer. In ieder geval, zo'n quiche is een originele en lekkere manier om overschotjes uit de vuilbak te houden. Je kan er echt oneindig veel variaties van maken. Broccoli, paprika, spruitjes, wortelen, ... ik heb het ondertussen allemaal uitgeprobeerd en ze waren stuk voor stuk zeer smaakvol. Ik verwacht nu geen applaus, zo'n prestatie is het nu ook weer niet, maar ik weet zeker dat iedere vrouw die dit leest, de reflex gaat hebben van 'had ik ook zo maar een verfijnde man in huis'. Dat gemis moet zwaar zijn om dragen.

boomklevers aan de voedersilo

2012-02-11T14:19:00.002+01:00

Op de plek waar ik tegenwoordig met mijn laptop speel, heb ik een mooi zicht op de voedersilo die we aan een tak van de appelboom hebben opgehangen. Deze adulte appelboom staat zo'n 10 meter van onze grote glaspartij in de achtergevel. Ook van op afstand is het prachtig om de vele tuinvogels bezig te zien. Hoe ze in de boom hun beurt afwachten tot er een plekje vrij is. Of hoe ze net geen geduld opbrengen en hun rivalen wegjagen. De mannetjes van de groenling zijn daar specialisten in. Foto's nemen is een ander paar mouwen. Met mijn kleine Canon Powershot, dwars door het dubbel glas en met de zoom helemaal uitgetrokken, is het resultaat nooit helemaal bevredigend.

boomklever aan voedersilo met zaadje in de bek

Toch deel ik graag een foto van een boomklever aan onze voedersilo. 't Is het eerste jaar dat we een duo boomklevers op deze plek aan het werk zien. Daar ben ik dan ook gelukkig om. De grootste eters van dit jaar zijn een groep van 7 à 8 groenlingen. De huismussen, die alle voorgaande jaren voedsel op de grond zochten, hebben uiteindelijk ook geleerd hoe ze een graantje kunnen meepikken aan zo'n voedersilo. Toch blijven ze ook masaal, tussen de vele gewone vinken, de bodem afzoeken naar etenswaar. In het totaal hebben onze tuinvogels sinds het vriesweer al zo'n 11 kg. gemengd graan naar binnen geslikt. Ik heb nog 9 kg. in voorraad.

groenlingen laten graag zien dat ze de baas willen zijn

Wie we dit jaar nog niet gezien hebben in onze tuin, zijn de kepen en de sijzen. Jammer maar er is meer wat jammer is. Er is een tijd geweest, toen mijn vader jong was, dat er in onze streek nog distelvinken, kruisbekken, appelvinken en goudvinken voorkwamen. Zelf heb ik als kind ook nog bonte vliegenvangers en gele kwikstaarten gezien. Op korte tijd is er toch heel wat kleur uit het luchtruim verdwenen. Ik zeg vaak tegen mijn wederhelft dat als ik een vogel zou zijn, ik ook goed gek zou zijn om naar Tessenderlo te komen. Mijn klein ecologisch eilandje heeft wel de ambitie om de wilde dieren te lokken en te plezieren maar zolang onze aanpak aan onze afscheiding stopt, zal het weinig zoden aan de dijk brengen. Vrees ik.

open brief omwille van verontwaardiging

2012-02-09T07:30:00.001+01:00

geachte minister

geachte gouverneur van Limburg

beste medewerkers van Agentschap Onroerend Erfgoed

beste burgemeester van Tessenderlo

Ik heb gisteren een mooie wandeling gemaakt in Tessenderlo. Via Liebroek en de Groenpoort kwam ik uiteindelijk langs onze 2 beschermde monumenten, te weten de Tiendenschuur uit 1492 en de bijhorende Kleine Hoeve. Beiden werden beschermd op 2 maart 1983. Van de aanblik van beide monumenten ben ik nog steeds niet goed. Ik ben echt verontwaardigd. Wat is het statuut van 'beschermd monument' waard als je ziet wat daar allemaal kan en mag gebeuren? Zelfs een poging tot instandhouding is daar niet op te merken, open daken worden niet dichtgemaakt. De dragende structuren rotten ter plekke.

Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat hier sprake is van moedwillige verwaarlozing met als doel de vernieling van ons historisch erfgoed. Op 20 jaar tijd is hier een gebouw uit de 15de eeuw bijna volledig ten gronde gericht. Dat mogen we niet tolereren. Hier moet actie ondernomen worden. Onderhoudsplicht ?

Om u te laten zien hoe erg het gesteld is en hoe dringend er moet opgetreden worden, voeg ik hier enkele van mijn foto's toe.

Ik hoop dat deze foto's bij de juiste mensen terechtkomen en dat er eindelijk schot in het dossier komt. Als ik me niet vergis bestaat er in deze zaak een vrij recent vonnis van de rechtbank dat de eigenaar 2 jaar de tijd geeft om de gebouwen te herstellen. Deze 2 jaren zijn ondertussen verstreken. De toestand is ondertussen enkel nog verslechterd.

Als er niet snel iets fundamenteels gebeurt, verliezen Vlaanderen, Limburg en Tessenderlo twee van haar beschermde monumenten.

Met dank voor uw aandacht en inzet.

nog wat extra foto's (voor Muggenbeet-lezers) die
aantonen hoe "goed" de onderhoudsplicht wordt nagekomen.

kapotte ruiten worden niet vervangen

het linkerdak is helemaal weg, de balken worden met linten

bij mekaar gehouden

gebarsten muur, lekkende daken, platen in plaats van pannen
kortom: een puinhoop binnenin

Laat ons hopen dat de overheid samen met de eigenaar de nodige restauratiewerken op gang getrokken krijgt. Opdat de Tiendenschuur terug het pronkstuk van Liebroek mag worden. Opdat beide monumenten in ere worden hersteld, een zinvolle bestemming krijgen en vrij toegankelijk gemaakt worden. Opdat de Looienaars niet meer gegeneerd moeten zijn om vrienden en familie mee te nemen naar de Klein Hoeve. Op hoop van zegen.

beschermd monument rot ter plekke

2012-02-08T14:38:00.078+01:00

De schande van Tessenderlo

This must be Flanders. Wat het pronkstuk van Tessenderlo had kunnen zijn, staat nu op een pijnlijke manier weg te rotten. Geen haan die kraait, geen politicus die zijn nek uitsteekt. De Tiendenschuur en de Kleine Hoeve aan de Schoterweg in Tessenderlo zijn nochtans een "beschermd monument", maar blijkbaar is zo'n statuut geen garantie voor behoud of zelfs minimaal onderhoud.

De beschermde Tiendenschuur van Tessenderlo (1492)

Uit de feiten blijkt dat een eigenaar die aan zijn onderhoudsplicht verzaakt, niet alleen het Agentschap bevoegd voor Onroerend Goed schaakmat kan zetten maar ook eigenhandig de gemeenschap kan beroven van belangrijk cultuurhistorisch erfgoed. Het Vlaams monumentenbeleid faalt. Interesse of passie voor de eigen geschiedenis is nauwelijks te bespeuren. Actie, versta restauratie, dringt zich op.

De bijhorende beschermde Kleine Hoeve is er al even erg aan toe

De Tiendenschuur en de Kleine hoeve (of Kerkhoeve) werden omwille van hun "historische waarde" op 2 maart 1983 erkend als monument. Het beschermingsbesluit werd destijds ondertekend door de voorzitter van de Vlaamse Executie Gaston Geens, gemeenschapsminister van Cultuur Karel Poma en gemeenschapsminister Paul Akkermans. De beide gebouwen waren destijds nog eigendom van de familie Ooms. Ook de omgeving van de Tiendenschuur werd als dorpsgezicht beschermd omwille van de "artistieke waarde".

de onderhoudsplicht houdt in dat lekken moeten worden gedicht (sic)

De Tiendenschuur van Tessenderlo is één van de oudsten van het land. Deze schuur dateert uit 1492 (Columbus) en is een van de weinige monumenten die onze gemeente rijk is. Oorspronkelijk werden de muren van de rechthoekige schuur (30 meter op 13 meter) volledig opgetrokken uit de bruine ijzerzandsteen die terplekke uit de getuigenheuvels werd gehouwen. Door oplapwerk allerhande werd er ook heel wat rode baksteen toegevoegd. Het geraamte van het gebouw wordt evenwel gevormd door de eiken portaalspanten waarop het dakgebinte rust.

De Tiendenschuur behoorde tot de abdij van Averbode. Deze Norbertijnenabdij had het patronaatsrecht over onze parochie en bijgevolg het recht om 'tienden' te innen. Deze tienden is een vorm van kerkelijke belasting waarbij een tiende van de landbouwopbrengsten aan de abdij moesten worden betaald. In de tiendenschuren werden het tiendengraan en andere gewassen verzameld en gestockeerd. Moest de schuur momenteel nog dezelfde functie hebben zou het graan ter plekke rotten en beschimmelen.

"De eigenaar moet dakschade onmiddellijk herstellen", aldus de wet.

Maar wie is verantwoordelijk? Door de bijzondere wet van 8 augustus 1988 tot hervorming van de instelling is het Vlaams Gewest bevoegd geworden over monumenten en landschappen. Binnen de Vlaamse Overheid is het Agentschap Ruimtelijke Ordening en Onroerend Erfgoed verantwoordelijk voor de wettelijke bescherming van het patrimonium in Vlaanderen.

Maar het Agentschap is er duidelijk niet in geslaagd de geldende wetgeving te laten toepassen. De regelgeving omtrent beschermde monumenten is nochtans klaar en duidelijk. Het decreet van 3 maart 1976 regelt de bescherming, de instandhouding, het onderhoud en het herstel van onze monumenten en dorpsgezichten. Artikel 11 bepaalt dat eigenaars ertoe gehouden zijn, door de nodige instandhoudings- en onderhoudswerken, het in goede staat te behouden, het niet te ontsieren, te beschadigen of te vernielen. Hij die verzuimt, wordt gestraft met een gevangenisstraf en/of een geldboete. Art. 15 stelt: "Bij elk vonnis van veroordeling wordt bevel gegeven tot het terugbrengen van het goed in de vroegere toestand en dit op kosten van de veroordeelde...".

reuzengaten in het dak, kapotte panlatten en afzichtelijke metalen platen

Het K.B. van 6 december 1976 is zelfs heel concreet. Dit besluit legt aan de eigenaars volgende verplichtingen op:

- het onmiddellijk herstellen van dakschade, dichten of afdekken van lekken;

- het tijdig reinigen van dakgoten en afvoerleidingen;

- het treffen van maatregelen tegen ongunstige weersomstandigheden,...;

- het leegpompen van ondergelopen kelders;

- het treffen van de nodige veiligheidsmaatregelen;

en het onmiddellijk afdekken met voorlopige materialen in geval van noodsituatie.

Tevens is het verboden de dakbedekking te vervangen, geheel of gedeeltelijk door andere materialen dan de aanwezige. De eigenaar heeft echter ostentatief -en wie weet provocatief- aan de rechterzijde de gebakken kleipannen vervangen door metalen platen met hierop een geschilderde Nederlandse vlag. Totaal ongepast op een beschermd monument. Maar niemand die een vin verroert. De Vlaamse overheden laten zich blijkbaar gewillig belachelijk maken.

Het logo "beschermd monument" is helemaal verbleekt, je zou voor minder.

Het zou evenwel oneerlijk zijn het Agentschap als hoofdverantwoordelijke aan te wijzen voor hetgeen gebeurd is. Het is en blijft voornamelijk de eigenaar die in de fout is. Hij heeft verzaakt aan de onderhoudsplicht en momenteel gebeurt dit zo manifest dat de vraag zich opdringt of hij niet bewust een compleet verval nastreeft. De laatste jaren is er immers geen enkele moeite meer opgebracht om de schade aan het dak te herstellen. Zelfs een uitspraak van de Rechtbank (de eigenaar kreeg 2 jaar de tijd om de panden te herstellen, zo niet moet er per dag een dwangsom worden betaald) heeft niks in beweging gebracht. Zo is de linkerzijde van het dak momenteel één groot open gat waardoor het dragende houten gebinte wegrot en instort. Zelfs een zeildoek kan er niet af. Noch vanwege de eigenaar maar evenmin vanwege de overheid.

ook aan de achterzijde vind je een ware ravage

Misschien hadden een betere begeleiding van de eigenaar mét financieel engagement vanuit de overheid wel erger kunnen voorkomen. Veel interesse vanuit de overheid is er evenwel nooit geweest. Zij hinkten en hinken nog steeds gewoonweg achter op de feiten. Eigenlijk is het al meteen beginnen mislopen toen de gebouwen en het omringende landbouwgebied in 1994 werden aangekocht door de Nederlandse landbouwer. Er was vanuit die hoek enkel interesse in de gronden, voor de opbrengst maar zeker ook voor mestafzet. De Kleine Hoeve werd nooit door het gezin als woonst betrokken waardoor het verval snel optrad. In 1994 kwam er nog een brand in de schuur bovenop maar zelfs toen werden er geen fundamentele stappen voor instandhouding genomen.

Het historisch erfgoed hoorde nu eenmaal bij de aangekochte grond maar investeren in Vlaamse monumenten, dat was wel het laatste waar de Nederlandse boer zin in had. Door zijn zeer gebrekkig onderhoud zitten we momenteel in Tessenderlo met 2 beschermde monumenten die zienderogen verder aftakelen. Beschermd zijn in Vlaanderen betekent blijkbaar niets. Als ook de verantwoordelijke ambtenaren en politici jarenlang hun kop afwenden dan gebeurt er wat er is gebeurd. Eeuwenoude geschiedenis die moedwillig wordt vernield. Respectloze verwaarlozing waardoor een monument op minder dan 20 jaar tijd herschapen wordt tot een ruïne in wording.

krantenartikel uit 1990 waarin er reeds sprake is van ravage en een

inspecteur die de eigenaar op zijn plichten zal wijzen. 21 jaar geleden!!!

Het minste wat wij nu mogen verwachten is dat het Agentschap, het provinciebestuur en onze eigen gemeenteraad het dossier eens ernstig gaan aanpakken. Niet langer verantwoordelijkheden afwentelen of anderen met de vinger wijzen maar initiatieven nemen. Op korte tijd moet een restauratiedossier worden opgemaakt. Ondertussen moet worden beschermd wat er nog te redden valt. Als de eigenaar dit weigert moet de overheid zelf in actie treden en de kosten eerlijk verdelen.

Zelf zal ik de foto's doorsturen naar het Agentschap, in Brussel en in Hasselt. Ik zal hierbij citeren uit hun eigen brochure "Beschermen van monumenten, stads- en dorpsgezichten" waarin ik volgende passage erg toepasselijk vind: "Een beleid dat zichzelf respecteert of wil laten respecteren heeft echter ook nood aan een handhavingsbeleid, dat als het ware het sluitstuk vormt van de monumentenzorg. ... Er kan niet ontkend worden dat er soms toch iets verkeerd gaat: een beschermd monument wordt beschadigd, een waardevol kunstwerk verdwijnt,... . Op dat ogenblik zal het Agentschap de gepaste maatregelen treffen".

Maatregelen? Komaan mensen. Geen woorden maar daden graag. Er dient veel geknoei en onverschilligheid te worden rechtgezet.

(Ook verontwaardigd? je kan je ongenoegen uiten bij het Agentschap voor Onroerend Goed Vlaanderen: info@onroerenderfgoed.be of limburg@onroerenderfgoed.be of het gemeentebestuur van Tessenderlo: burgemeester@tessenderlo.be).

stilleven

2012-02-06T21:00:00.002+01:00

Liebroek Tessenderlo: mijn wandelbiotoop vlakbij de deur.

De heuvel midden achteraan is Baalberg, net als de Wetsberg een beboste getuigenheuvel. Dankzij de landbouwer die zo verstandig is om de eiken te laten staan, krijgen we hier een interessant winterbeeld. Maar ook in Liebroek werden de afgelopen jaren heel wat hagen en houtkanten weg gekapt. Echt zonde. Toch blijft het één van de mooiste en rustigste wandelgebieden van onze gemeente.

Eigenlijk té rustig want vroeger zag je bij elke wandeling wel konijnen, een haas of een groepje patrijzen en af en toe zelfs reeën. Ook jonge vosjes heb ik er al ontmoet. Maar zoals je weet, één konijn + één patrijs heet in sommige middens niet 'mooie natuur' maar 'overpopulatie' met als bestemming kastrol. De weinige wildlifesporen die je nog aantreft zijn meestal hondenstronten en dit in alle vormen, maten en temperaturen. Molshopen, die zijn er ook veel.

Fotogeniek blijft Liebroek wel. De bovenstaande foto -speciaal voor jou in extra groot formaat geüpload (even klikken op de foto)- kan je nemen op het wandelnetwerk De Merode.

KSOM-studiedag

2012-02-06T19:55:00.003+01:00

Een filmpje dat we vandaag te zien kregen op de studiedag van onze scholengemeenschap. Sterk in zijn eenvoud. Legt de vinger op de wonde: is er echt zoveel mis met onze kinderen/jongeren of kunnen onze maatschappij en scholen niet omgaan met kinderen die afwijken van het (niet realistisch!) verwachtingspatroon? In plaats van er een negatief etiket op te plakken zou het niet beter zijn om hun positieve kanten in de verf te zetten? Zoals ik al eerder stelde, verzet of rebellie wijst heel vaak op een kindonvriendelijke aanpak of een afstompende leeromgeving. Hebben we dan te maken met een ongehoorzaam of opstandig kind.... of moeten de lessen wat interessanter en de leerkracht wat creatiever zijn? Boeiende vragen en het kan geen kwaad om er eens goed over na te denken.

tulpenboom en tulp

2012-02-05T09:40:00.002+01:00

De bloem van de tulpenboom (boven) is één van de honderden die de Liriodendron tulipifera in de tuin van een kozijn van mijn vader (interessante link voor tuinliefhebbers) dit jaar droeg. Het moet de mooiste tulpenboom van ons dorp zijn. Het eerste idee dat in je opkomt als je de bloem ter hand neemt, is dat het namaak moet zijn. Ze voelt wat plastiekachtig aan en de oranje band door de bloembladen lijkt geschilderd. Maar het is volledig de natuur die haar werk deed. De boom vormt een prachtig silhouet en de bladeren zijn bijzonder groot en elegant. De boom kan evenwel vol met bloemen hangen zonder dat het opvalt. De bloemen tekenen zich opvallend bescheiden af in de boom.

De opengevallen tulp (onder) komt uit een bloemenboeket dat die van ons het voorbije weekend ontving. Niet van mij maar van één van de genodigden op een verjaardagsfeest. De kleurencombinatie geel-oranje deed me denken aan de bloem van de tulpenboom. Vandaar het idee om beiden eens in een fotocollage te steken.

winterakoniet

2012-02-04T17:13:00.000+01:00

de winterakonietjes maken vandaag hun naam waar

Enkele weken geleden kwamen de lieflijke winterakonieten voor de tweede maal in mijn tuin tevoorschijn. De bolletjes hebben blijkbaar in de dikke humuslaag rond de Aesculus parviflora een goede stek gevonden. Van een heus tapijt is nog bijlange geen sprake. Dat vraagt nog enkele jaren geduld. Maar ik ben al blij dat ze niet opnieuw verdwenen zijn want een vorige poging om een groepje winterakonieten in mijn tuin te doen aanslaan, mislukte jammerlijk.

Een paar uurtjes van 2012 hebben ze al met de bloemblaadjes maximaal geopend van de schaarse zonnestralen kunnen genieten. Maar gisteren kregen ze dan de volle laag: een Siberische koude en zo'n 10 centimeter sneeuw. In theorie zou de glinsterende sneeuwkraag de planten moeten beschermen tegen de ijzige vriestemperaturen. Zo te zien geeft de winterakoniet zich niet graag gewonnen maar ik heb nog te weinig ervaring met deze spruit uit de ranonkelfamilie om er zeker van te zijn dat ze zonder kleerscheuren -20°C (of toch bijna) kunnen overleven. Ik vind het ondertussen koddig hoe ze her en der een gele tint in de grijswitte sneeuw toveren.

een dunne tak met lintbloemen maar met een pak sneeuw erop

(Wat een bruggetje om over toverhazelaars te beginnen! ) Ook heel bijzonder zijn momenteel de lintbloemen van de Hamamelissen. Een kanjer van een open deur voor de al wat gevorderde tuinliefhebber. Ik weet het. De H. intermedia Diane en de Arnold Promise staan bij ons al volledig open. De Jelena, Pallida en Aphrodite bijna. Maar met de sneeuw en de vrieskou zie je ze allemaal zo een toontje lager zingen: ze rollen de lintbloemen op en de bloei geeft meteen een erg verfromfraaide indruk. Wees evenwel gerust, zodra de zon opnieuw van de partij is, knalt het vuurwerk weer. Een bloei van 2 maanden lang is geen uitzondering. Daarom dat de aanschaf van een toverhazelaar geen stomme keuze is. Als je wil selecteren op kleur, kies dan tijdens de bloeiperiode. Ga niet louter af op de foto van het etiket, mij hebben ze al 2x liggen gehad.

guirlande van ijspegels

2012-02-04T10:06:00.002+01:00

Een mooie golvende slinger van ijspegels versiert momenteel ons venster aan de zuiderkant van onze woning. Zowel van buiten als van binnenuit gezien is het een prachtige winterdecoratie zoals alleen de natuur dit kan creëren. Kritische blikken zullen opwerpen dat deze ijspegels wijzen op energieverlies door de grote glaspartijen. Ze hebben gelijk, we verliezen daar wat warmte maar we krijgen er nu wel iets heel moois voor in de plaats. Dit is wel wat stookolie waard. Nu afwachten hoe lang deze ijsstalactieten gaan worden. In het beste geval groeien ze uit tot heuse tralies. Onze deuren zijn nog vrij, ons gevangen laten nemen door dit schoon winterfenomeen zit er niet in.

live vanuit het vensterraam

2012-02-03T15:33:00.002+01:00

momenteel toch al zo'n 4 centimeter sneeuw

(update) Om 18.00 uur: we naderen de 10 cm. Snel nog een overdekte voederplaats voor de vogels bijgeplaatst. Trouwens: dit weekend net vogeltelweekend!

Vlaams Belang-dames in actie

2012-02-02T20:02:00.002+01:00

Een aantal dames binnen het Vlaams Belang zijn een nieuwe campagne begonnen -naar 't schijnt zou de dochter van Filip Dewinter als model gefungeerd hebben- waarmee ze hun liefde voor de echte vleeswaren niet onder stoelen en banken steken. Maar echt flatterend voor hun mannen is de campagne niet. We kunnen ze geen ongelijk geven.

wandelen op stakingsdag

2012-01-30T19:44:00.003+01:00

printscreen van DS Online

Op Twitter plaats ik berichtjes onder de naam Zappassofa. Sofa is een liedje van Frank Zappa, verder dan dat moet je het niet gaan zoeken. De voorbije dagen ben ik op deze berichtensite wat actiever geweest dan normaal. Ik vond de rechtse praat en het antisyndicalisme op Twitter zodanig overdreven dat ik wat tegengas aan het geven geweest ben. Het is ook dit van weinig historisch besef getuigend vakbondsbashen dat me uiteindelijk heeft overtuigd om voor 't eerst in mijn leven mee te doen met de staking.

Ik ben geen lid van de vakbond en ik heb mezelf dus een dag loonverlies bezorgd. Maar dat heb ik er graag voor over. Ik ben dat afromen van de opbrengsten van ons economisch systeem door een klein select groepje superrijken meer dan beu. Een eerlijkere verdeling van deze opbrengsten en een rechtvaardige fiscaliteit -kleine en grote vennootschappen trekken zoveel af van de belastingen dat ze nauwelijks nog iets moeten bijdragen aan de staatskas- vind ik de moeite waard om te staken.

Ven (Rietvijver) vlakbij de Weefberg in Averbode

Het dagje onbetaald verlof bood de mogelijkheid om wat kwaliteitstijd voor onszelf te voorzien. Daar gaat het in het leven toch om, dat je voldoende tijd hebt voor jezelf, dat je los kan komen van het alomtegenwoordig idee dat een mens geboren wordt om te werken. Bij voorkeur dan nog op het ritme dat opgelegd is door de bazen, liefst zonder een eigen mening, altijd gezond en gemotiveerd, super bereid tot flexibiliteit en blind voor de neerwaartse sociale spiraal die de "noodzakelijke concurrentie" met ontwikkelingslanden met zich meebrengt. We leven allemaal maar een keer, dus mag het best wat interessant, ontspannend en plezant zijn ook. Er zijn al depressies en zelfmoorden genoeg. Dus... gingen we vandaag wandelen. De verse sneeuw was mooi meegenomen.

aanzet tot ijsvorming op het ven

We vertrokken aan de abdij van Averbode en via de imitatiegrot van Lourdes stapten we naar de Weefberg. Noch ik noch die van ons waren daar ooit eerder geweest. Ook deze berg is een getuigenheuvel. De aanwezige ijzerzandsteen werd lange tijd ontgonnen en heel wat belangrijke gebouwen uit de omgeving haalden hier hun roestbruine bouwstenen. Aan de achterzijde van de Weefberg vonden we een groot ven. Volgens de informatie die ik later thuis opzocht zou het om de Rietvijver gaan. De vriestemperatuur zorgde ervoor dat het wateroppervlak aanstalten maakte om een het eerste pelletje ijs te vormen.

Heel natuurlijk oogt dit ven niet. Voor watervogels of bijzondere flora moet je hier niet zijn. In gespecialiseerde literatuur las ik dat de Rietvijver lange tijd vervuild werd met afvalwater uit de Drukkerij van de Paters van Averbode. Het slib was zodanig vervuild dat het moest worden geruimd en afgevoerd. We concentreren ons dan maar op de mooie en heldere weerspiegeling van de bomenrij aan de overkant van de plas.

onze voetsporen op een bruggetje

De nieuwe slingerpaden door de bossen zorgen ervoor dat de beklimming van de Weefberg echt een makkie is. Naast deze paadjes zien we heel veel bosbesstruiken en adelaarsvaren. Op de top wacht ons een steile afdaling met modderige bodem en los liggende ijzerzandstenen. Met kleine voorzichtige stappen geraakten we veilig beneden op de verharde Langedreef. De rand van het bos dat ons vergezelt richting abdij is ontdaan van alle Amerikaanse eiken. Een vast ritueel bij de beheerswerken in Averbode Bos en Heide zoals je weet.

Vooraleer terug naar onze auto te gaan, maken we ommetje door het Mariapark. Dat moet je ook eens doen. Een informatiebord leert ons dat het een heilig gebied is en dat foto's nemen niet toegelaten is. Behalve de imitatiegrot van Lourdes vind je hier nog 7 staties, alhoewel bij mijn weten een volledige kruisweg 14 staties omvat. Het initiatief voor dit Mariapark ontstond in 1935 ter gelegenheid van het 50-jarig jubileum van de aarts-broederschap van O.-L.- Vrouw van het H. Hart. Bij het graf van Jezus heeft de bouwer van de staties 2x zijn handtekening in het cement achtergelaten: "Arth. Tondeleir, grotten kunst en rustiek cementwerk, Oude God bij Antwerpen". Wie deze Tondeleir googelt, ontdekt dat deze man de heilige Maria heel wat Vlaamse buitenverblijven heeft gedoneerd.

Mariapark Averbode met zicht op de abdij

Met een frisse neus en koude handen vertrokken we na anderhalf uur wandelen terug naar Tessenderlo. Op het internet leeft de staking nog fel en ik besluit me terug in de woordenstrijd te mengen. Ik blijf beleefd maar dat kan van de andere kant niet gezegd worden. Schelden blijft de argumentatie van de dwazen. Heeft dit ooit al iemand eerder gezegd? Kan haast niet anders.

winteroffensiefje

2012-01-30T09:17:00.002+01:00

zicht van op het terras (groter formaat als je op de foto klikt)

Rechts vooraan: onze kerstboom die ondertussen wel echt zijn laatste naalden heeft laten vallen.

Rechts midden: een stevige hoes over het konijnenhok om de ijzige wind tegen te houden.

In het midden: onze appelboom met voedersilo voor de vogeltjes.

Links: de hulsthaag waar het krioelt van de huismussen.

Niet te zien maar aanwezig: de helleborussen (H. orientalis met rode zaailingen) en toverhazelaars in bloei.

update: de boomklever komt ijverig mee zaden pikken uit de voedersilo. Mooi. Nog geen kepen evenwel.

Louis Cruls, zegt u dat iets?

2012-01-29T09:28:00.001+01:00

Onbekend maar wereldberoemd...

Een standje van Damiaanactie en een tafeltenniswedstrijd leverden me gisteren 2 uren exploratietijd op in monumentenstad Diest. Ik bezocht er twee voormalige brouwerijen, de Drie Kronen en In de Palmboom, die beiden een mooi fronton onder de nok hebben. In Diest werd vroeger heel wat bier gebrouwen waarbij het water van de Demer als basis werd gebruikt. Bij mijn weten wordt enkel het Diestse Gildenbier nog gebrouwen volgens het authentiek recept. In de Overstraat vinden we onverwachts volgende herdenkingsplaat:

een gedenkplaat op zijn geboortehuis in de Overstraat te Diest

Louis Cruls? Nooit van gehoord. Nochtans pakt de stad graag uit met haar bekende Belgen, zoals Guy Swinnen van de Scabs, Timmy Simons en Jan Berchmans, maar een Cruls staat er niet tussen. Via Wikipedia en enkele FB-vrienden weet ik ondertussen dat Cruls niet van de minste is. Hij werd in Diest geboren op 21 januari 1848 en werkte zich op tot een gewaardeerd astronoom. Een groot deel van zijn leven verbleef Cruls in Brazilië. In 1892 werd hem de belangrijke taak toegewezen om het Centraal Plateau van Brazilië te exploreren om er de klimatologische en hygiënische condities te onderzoeken. Deze missie liet toe het terrein te identificeren waar later in 1960 de nieuwe hoofdstad Brasilia zou worden opgericht.

Louis Cruls heeft ook een gezicht

Als ik het dus goed begrijp, heeft deze Diestenaar uiteindelijk de geografische coördinaten bepaald waar de nieuwe (futuristische) hoofdstad van Brazilïe uit de grond moest worden gestampt. Deze nog jonge hoofdstad, die Rio de Janeiro van de troon stootte, is gebaseerd op een stedenbouwkundig plan in de vorm van een vliegtuig. Een groot aantal monumentale gebouwen is van de hand van architect Oscar Niemeyer. De architecturale en stedenbouwkundige ideeën van Le Corbusier zijn van grote invloed geweest bij het concipiëren van de nieuwe stad Brasilia.

Wikipedia: "Het is weinig bekend dat de Belgische astronoom Louis Cruls in 1892 een missie leidde in opdracht van de Braziliaanse regering om de precieze coördinaten van de toekomstige hoofdstad vast te leggen."

de Cruls-krater op Mars (dank aan Peter Vanhoutte)

Maar Louis Cruls is ook bij de sterrenkijkers gekend. Hij schopte het in Brazilië tot directeur van het Sterrenkundig Observatorium van Rio de Janeiro. Hij bestudeerde Mars en als eerbetoon werd een krater op deze planeet naar hem genoemd.

Toch vreemd dat deze man zo onbekend is en waarom hij in geen enkele toeristische folder wordt genoemd. Maar je ziet waar zo'n wandeling toch goed kan voor zijn. Wie zijn ogen openhoudt, leert elke dag nog bij.

voor een stralingsvrije gazet!

2012-01-25T12:27:00.000+01:00

4 grote advertenties van het Nucleair Forum in de gazet vandaag...

goed voor de gewetenloze kassa

maar ik ben deze brainwashing meer dan beu.

spiegelvijver voor Norbertijnenabdij

2012-01-15T13:00:00.001+01:00

Naar alle waarschijnlijkheid moet de primitieve mens zijn spiegelbeeld voor 't eerst aanschouwd hebben in het water. Schoon of lelijk speelde toen nog geen rol want het copuleren was een kwestie van bespringen en zaad lozen. Mettertijd moest het instinctieve meer en meer verdrongen worden en kwamen andere kwaliteiten op de voorgrond: afkomst, bezit, zekerheid, schoonheid en intelligentie. Zelfs verliefdheid kwam op de proppen.

weerspiegelingskanaal voor de Taj Mahal (1632-1654)

(uit 1001 Tuinen, uitgeverij Librero)

Deze evolutie van dierlijke lustbeleving naar een 'humane' beschaving heeft behalve persoonlijkheidsstoornissen, heksenjachten en inquisitie, oorlogen en wapenwedlopen, .... alvast bij een segment van het mensdom ook positieve, meer verheven effecten bewerkstelligd: respect voor de anderen, besef van goed en kwaad, wetgeving en samenwerkingsverbanden, inzicht in het belang van vrede en natuurbehoud en het gevoel voor schoonheid. Mannen en vrouwen beginnen zich op te maken, liedjes worden geboren, er wordt geschetst en geschilderd, versterkte burchten maken plaats voor schitterende paleizen en tuinen worden aangelegd.

reflectie in een natuurlijk ven, Averbode Bos en Heide

Heel vaak dienen tuinen om de macht van de eigenaars te beklemtonen. Maar onmiskenbaar waren ze ook een uiting van hun liefde voor de natuur, hun bewondering voor de soortenrijkdom en een verlangen om te vertoeven in schoonheid. Water diende niet langer om het de vijand moeilijk te maken, om vis te kweken of om zich te wassen maar er werden ook watervallen en fonteinen gebouwd, de rozen en tulpen kregen het gezelschap van waterlelies en de meest vooruitstrevende tuinarchitecten gingen de natuurlijke reflecties in vijvers, vennen en meren nabootsen in spiegelvijvers. Het mooiste voorbeeld van zo'n reflectievijver blijft voor mij die van de Taj Mahal, hét meesterwerk van de mogoldynastie, waarin de graftombe van Mumtaz Mahal weerspiegeld wordt.

aanleg van spiegelvijver op binnenplein, abdij Averbode

Ook bij Italiaanse tuinen worden vijvers of smalle kanalen aangelegd om paleizen te reflecteren (Villa Pisani, Veneto). Toch is in de meeste gevallen -naar mijn mening- de weerspiegeling een neveneffect en zelden het hoofddoel. In de hedendaagse tuinarchitectuur is de bewuste spiegelvijver wel aan een opmars bezig (net als het ophangen van echte spiegels). In kleine tuinen kan zo'n vijverpartij een ruimtevergrotend effect hebben. De weerspiegeling van de blauwe lucht of de omliggende kleurrijke beplanting zorgt voor een esthetische meerwaarde. Bijkomend voordeel van dit soort waterpartijen is dat de diepte minimaal is en bijgevolg het watervolume beperkt. Het water vernieuwen of filteren vraagt daarom ook een geringe financiële kost.

het informatiebord op het binnenplein

Op dit moment wordt er op het binnenplein van de abdij van Averbode ook zo'n spiegelvijver aangelegd. Ik ben er deze week eens gaan poolshoogte nemen. Het oude plein is helemaal weggeschraapt en kleine natuurkasseien liggen er te wachten om door vakmensen verwerkt te worden. De toegang naar de boekhandel is reeds klaar, zelfs een rode loper werd uitgerold, maar er valt nog heel veel werk te doen. Ook de spiegelvijver zelf moet nog helemaal aangelegd worden. Tegen einde mei van dit jaar zou het hele plein klaar moeten zijn. Op een groot informatiebord is het toekomstbeeld geënsceneerd. Het ganse opzet wordt als volgt verwoord:

de werken zouden klaar zijn rond mei 2012

"In het ontwerp wordt een homogene en rustgevende pleinruimte nagestreefd, een plein dat zijn kracht ontleent aan eenvoud. De blikvanger van het plein wordt gevormd door de grote waterspiegel die centraal op het plein, voor de kerk, wordt aangelegd. Op een waterfilm van enkele centimeters worden de majesteuze (sic) gebouwen gereflecteerd. Naast een unieke beleving vormt deze waterspiegeling ook een aanleiding om het binnenplein te verkennen en op één van de zitbankjes van het decor te genieten."

Ik ben reuzebenieuwd naar het effect van deze waterpartij en of het in de smaak gaat vallen. Want het blijft een gewaagd opzet omdat het inspeelt op hogerontwikkelde esthetische gevoelens van de bezoekers. Laat ons wel wezen, bezoekers die meestal naar Averbode komen om er een ijs te likken.

""De reflectie van de gebouwen" is toch heel andere koek dan de schoonheid van openstaande waterlelies of rondzwemmende goudvissen. Maar water, niets dan water, nodigt de mensen misschien, heel misschien, uit om ook zijn spiegelbeeld nog eens te bestuderen. Wat loop ik op deze planeet te doen? Beteken ik iets voor de medemens of hang ik constant de lul uit? Ben ik beest of mens? Overtuig ik met knots of met argumenten? Zie ik daar de tronie van de bespringende oermens of valt men in zwijm voor mijn innerlijke schoonheid?

hondenpaté in een jasje van schimmel

2012-01-12T17:52:00.005+01:00

geen topgerechtje maar wel een onversneden WOW-gevoel

Prachtig toch hoe deze schimmel zich als een suikerspin meester maakt van dit torentje hondenpoep. Van ver leek dit kunstwerkje, dat zich liefelijk had genesteld tussen een varen en een groepje nagelkruid, op een supervlok watten of een hoopje sneeuw. Bij nader toezien kon ik er toch best geen 'sneeuwbal' van rollen. Niet zozeer voor mijn eigen handen want vies vind ik wel lekker. Maar ik kan me voorstellen dat het slachtoffer dat dit hoopje goddelijkheid in het gezicht krijgt gesmeten er niet zou kunnen mee lachen. De mensen van tegenwoordig doen immers voor 't minste moeilijk. Ze kunnen niets meer uitstaan. Leven ze eigenlijk wel graag?

alleen door het Merodegebied

2012-01-11T16:35:00.001+01:00

De vele regen van de afgelopen dagen bracht me op het idee om vandaag, tijdens mijn vrije halve dag, nog eens te gaan wandelen in het immens grote natuurgebied Averbode Bos en Heide. Dit gebied telt heel wat natuurlijke vennen die recent werden vrijgemaakt van de donkerte en ruigtes. Het waterpeil bleek inderdaad heel behoorlijk wat de uitzichten in het wandelgebied extra aantrekkelijk maakte.

een solitaire zomereik, tussen nieuwe jonge heideplantjes

Het wandelgebied Averbode Bos en Heide, ook wel gekend als het de Merodegebied, ligt echt vlakbij onze deur. Op 150 meter van ons huis staat de dichtstbijzijnde knooppuntenpaal. Maar voor de wandeling van vandaag startte ik op de autoparking aan de Turnhoutsebaan (weg Veerle-Diest). Aan de zijde van de parking ligt het 'wandelpark Gerhagen' en aan de overkant van de weg liggen de pas toegankelijk gemaakte bossen die toebehoorden aan prins de Merode. In dit uitgestrekt gebied werden heel wat donkere bossen (Pinus nigra) gekapt om o.m. heideherstel mogelijk te maken.

de aanhoudende regen heeft zijn effect niet gemist.

Het resultaat van de kappingen en bijhorende plagwerken is al duidelijk te zien. Onmetelijk veel jonge heideplantjes veroveren stilaan de zandvlakte. Het pijpenstrootje zorgt voor het gezelschap. Dit lage landduinenlandschap dat sinds lang terug het zonlicht ziet (tussen knoopunten 73 en 274), warmt tijdens hete zomers enorm op. Vele insecten, waaronder de Groene Zandloopkever, komen hier een lekker zonnebad nemen. Bij een vorige wandeling trof ik hier een grote groep tapuiten aan. Zij slaan een lekker insectenhapje nooit af.

een nieuwe dreef van wintereiken werd pas aangelegd

De eenmanswandeling ging richting de abdij van Averbode. Deze Norbertijnenabdij heeft knooppunt 100 meegekregen. Momenteel wordt het binnenplein helemaal gerenoveerd maar daarover blog ik later nog wel eens. Niet zover van deze abdij passeerde ik een dreef met pas aangeplante wintereiken. Natuurpunt en het Regionaal Landschap Noord-Hageland en Lage Kempen werken hier samen om de drevenstructuur van het gebied te herstellen. Voor zover ik kon vaststellen werden oude bomenrijen Amerikaanse eiken afgezaagd om nu vervangen te worden door wintereiken, beuken en lindes. Pasgeborenen (2011) uit Tessenderlo, Scherpenheuvel-Zichem en Veerle kregen zo'n boom toegewezen als geboorteboom. Op de foto hierboven zie je ook de 'Merode-huisstijl' van het infobord.

de abdij en de muur die flirt met de provinciegrenzen

Aangekomen aan de abdij ben ik Ernest Claes nog eens gaan groeten op het pittoreske kerkhof. De mooie ijzeren hekken die het kerkhof afscheiden van de drukke weg, zijn spoorloos verdwenen. Hopelijk niet voor goed want daarvoor zijn ze te waardevol. Laat ons hopen dat ze meegenomen werden om een flinke ontroestingsbeurt te krijgen. Daar ook het abdijplein momenteel gerenoveerd wordt, zou dit wel eens in hetzelfde vernieuwingsproject kunnen zitten.

het knooppuntennetwerk van Averbode Bos en Heide

Ijskarren, dé wereldberoemde ijskarren van Averbode, waren niet te bespeuren. De 'lekdreef' was zalig rustig. Geen auto's, geen stof. Slechts een handvol wandelaars en enkele fietsers bevolkten de Luikerdreef. In het bos, terug richting vertrek, waren natuurarbeiders aan de slag met bosmaaier, kettingzaag en een sproeier. De Amerikaanse vogelkers moet ook hier definitief uitgeroeid worden. Aan de rechterzijde, achter de omheining met prikkeldraad (!), liggen de Vijvers van Averbode. Toen ik nog kind was, ben ik er af en toe gaan zwemmen. Momenteel is het opgekocht door Golazo (gekend van o.m. Sport.be en management van Kim Clijsters) en kan je er niet meer op.

Canadese ganzen aan de Vijvers van Averbode

Een grote groep Canadese ganzen en hier en daar een wilde eend genieten van het zalige water. Hun luidruchtig getrompetter (of hoe noemen ze zoiets?) galmt door het bos. Op vele plaatsen in Vlaanderen zien ze deze ganzensoort liever verdwijnen dan komen. Heel wat mensen vinden dat ze te veel schade toebrengen aan de vegetatie en de waterkwaliteit (kaka, weet je wel). Ook onze inheemse watervogels zijn tijdens de broedperiode erg kwetsbaar door deze nogal agressieve gans. Zo te zien worden ze op de Vijvers niet bestreden en dat zorgt vandaag voor flink wat leven in de keet. Wat er op termijn met de vijvers gaat gebeuren is momenteel nog niet erg duidelijk. Het meest logisch zou zijn dat het privéterrein terug 'gesocialiseerd' wordt, bevrijd wordt van de prikkeldraad en mee opgenomen wordt in het wandelgebied Averbode Bos en Heide. Wensdromen mag altijd, niet?

het pijpenstrootje tussen de jonge heide

Via de gekende fietsroute wandelde ik tenslotte terug naar de autoparking. Aan de linkerzijde bevinden zich een aantal natte heidegebieden. Toen de bosrand nog intact was, had ik geen flauw benul van deze natte zones. Ook hier zorgen de nieuwe landschapsinrichtingen voor extra natuurtroeven. De zonnedauw gedijt hier goed en als alles meezit kan je zelfs groentjes, heideblauwtjes en gentiaanblauwtjes zien fladderen. Zonder beheer evolueert zo'n heidegebied naar bos waardoor begrazing en maaien noodzakelijk blijven.

Om de wandeling in schoonheid af te sluiten maak ik een klein omwegje, terug naar het hoger gelegen knooppunt 274. Hier heb je een heerlijk uitzicht over het duinenlandschap en het aanpalende ven. Volgens het infobord aan de parking betreft het hier 'topnatuur in Vlaanderen', zelfs 'uitzonderlijk waardevol op Europees vlak'. Woorden zijn snel geschreven, maar dat het de moeite waard is, mag je van mij geloven.

nieuwe trend in sla-branche

2012-01-07T13:16:00.000+01:00

Als ik die van ons naar de winkel stuur om een salade te kopen (ze mag uiteraard ook iets anders meebrengen), dan komt ze tegenwoordig met zoiets af:

eikenbladsalade uit de Colruyt

Dat moet toch een bedoeling hebben? En financieel interessant? Ik zie enkele voor de hand liggende voordelen: de salade blijft langer vers, de telers zitten niet meer met een pak wortelgestellen, als er een sneeuwballengevecht is kan je af en toe vriend en vijand verrassen met een klodder modder, je kan de salade thuis in zaad laten komen of (ik zag het gisteren Piet Huysentruyt doen met een preiwortel) je kan de wortels wassen, in ei-bloem rollen en frituren. Het moet zijn dat containerteelt interessanter is dan volle-grond-kweek. Is iemand op de hoogte van de ware bedoeling? Kan je van zo'n salade blijven snijden?

huilpartijen Noord-Korea wel degelijk georchestreerd

2012-01-06T19:22:00.000+01:00

Vanuit het Westen werden heel veel vragen gesteld bij de rouwende menigte in Noord-Korea naar aanleiding van het overlijden van grote leider Kim Jong II. Zijn de tranen echt of is alles georchestreerd of het gevolg van jarenlange brainwashing? Een zeldzame foto, die per vergissing de censuur passeerde, ontmaskert nu de entourage van Kim Jong II.

Zit Tante Kaat hierachter?

Bart Dewever versterkt NVA-studiedienst

2012-01-06T17:36:00.001+01:00

Om bij eventuele toekomstige regeringsonderhandelingen beter voorbereid voor de dag te kunnen komen, heeft de NVA beslist om nieuwe mensen aan te trekken voor haar studiedienst. Dewever stelde vandaag alvast de nieuwe directeur voor. De man in kwestie, wiens naam momenteel nog ontcijferd wordt door minister Muyters, was tot voor kort actief in de territoriumafbakeningsindustrie en is een gerenommeerd ervaringsdeskundige in de silexstenologie. Volgens ingewijden wil Dewever met deze aanwerving ook de massale instroom van gewezen Vlaams Belangers 'intellectueel compenseren'. Voor meer info klik hier.

ja, lach maar!

2012-01-05T18:52:00.001+01:00

Lach me maar uit! Geen probleem. Alle begin is moeilijk. Vandaag heb ik voor de allereerste keer geprobeerd een prei-quiche te maken, deeg inclusief. Koken doe ik al jaren maar van bakken heb ik in feite nog geen verstand. Daar gaat verandering in komen maar geef me wat tijd. Mijn eerste poging (zie foto) was niet slecht maar het kan beter. De smaak zat goed, aldus mijn disgenoten, maar het deeg mag iets dikker en het prei-ui-kaasvulsel moet wat compacter.

mijn allereerste quiche-poging

Het deeg heb ik gemaakt zoals het kookboek het voorschrijft. Goed gekneed, een half uurtje in de koelkast, met de deegrol uitrollen (bij gebrek aan zo'n deegrol gebruikte ik een glazen fles) en in de geoliede bakvorm gelegd. Volgende keer moet ik evenwel meer deeg kneden want blijkbaar is de ingrediëntenlijst voor 2 minitaartjes. Ook iets minder water toevoegen want de brij plakte toch wel wat veel. Het voorbakken met bakpapier op het deeg is dan wel weer prima verlopen.

De dikke ajuin en de preiringen stoofde ik goed gaar. Daarna voegde ik een ei, kaas en een beetje melk toe. Alles goed door mekaar geroerd en op het voorgebakken deeg gekwakt waarna het nog een kwartiertje in de oven op 200°C gestoken werd. Blijkbaar moet ik de prei-ui beter laten uitlekken of er een eitje extra bijdoen want het geheel was niet compact genoeg. Iets te nat, iets te papperig. Volgende keer wat details aanpassen.

Maar zoals gezegd was het best te eten om niet te zeggen dat de try-out lekker bevonden werd. De presentatie kan zeker beter maar vooral de boom in. Dankzij de positieve commentaren (toch minstens één) heb ik me voorgenomen de komende dagen nog wat bakavonturen aan te gaan. Brood, taart, koekjes, .... mmm. Ik hou je op de hoogte.

(Quichegerechten zijn altijd welkom, vooral van een goed deeg)

het Begijnhof van Tongeren

2012-01-02T18:20:00.122+01:00

Van 30 november tot 5 december 1998 vond in het Japanse Kyoto de 22ste sessie van de Commissie voor het Werelderfgoed (UNESCO) plaats. Voor België een belangrijke bijeenkomst want er werden maar liefst drie erkenningsdossiers goedgekeurd: de scheepsliften van het Canal du Centre, de Brusselse Markt en 13 (van de voorgestelde 26) Vlaamse begijnhoven. In Tongeren waren ze maar al te blij dat ook hun begijnhof ingeschreven werd op de Wereldlijst van het Cultureel Erfgoed. Een jaar later, tijdens de sessie in Marrakesh, werd ook de Tongerse basiliek op de Werelderfgoedlijst opgenomen en dit als deel van de Vlaamse en Franse belforten.

de toren van de basiliek, Unesco-werelderfgoed

Toch wordt zelden of nooit de link gelegd tussen Tongeren en Werelderfgoed. De oudste stad van België, dat is geweten, en Ambiorix van de Eburonen, de volksstam tussen Maas en Rijn, die kent men ook. Antiekliefhebbers gaan er 's zondags naar de antiekmarkt en het Tongers Hof van Assisen doet ook een belletje rinkelen -jammer genoeg- omdat er de laatste jaren een aantal ophefmakende zaken werd beslecht zoals de 'parachutemoord' en de moorden door de tot levenslange opsluiting veroordeelde Ronald Janssen.

oude prentkaart van het begijnhof en een stukje basiliek

Voorafgaand aan onze ontdekkingstocht in het Gallo-Romeins museum hadden we de gelegenheid om met een stadsgids ook de twee vernoemde monumenten met Unesco-status te bezoeken. Met zo'n gids kan je altijd op heel korte tijd heel veel te weten komen. Zo bleek de toren van de basiliek vroeger van boven helemaal niet plat maar spits geweest te zijn. Een aantal stadsbranden zou hiervoor verantwoordelijk zijn. Ook interessant was het om te horen dat de toren vroeger een belfort is geweest en om die reden ook op de Unesco-lijst is terechtgekomen. De grote verrassing evenwel was de 12de eeuwse Romaanse kloostergang aan de oostzijde van de basiliek. Zoveel mooier dan dat allesbehalve waarheidsgetrouwe standbeeld van Ambiorix vlakbij maar nauwelijks bezocht of gekend.

Begijnhof op een mistige morgen

Het zelfde kan gezegd worden van het Tongerse begijnhof. Dat van Brugge kent iedereen, de studenten van Leuven kennen het Leuvense begijnhof ook... maar dan wordt het moeilijk. Hier in Tessenderlo zitten we vlakbij het prachtig begijnhof van het nabijgelegen Diest. Toevallig kwamen we tijdens een weekendje Kortrijk ook daar een schoontje tegen. Maar dan wordt het toch moeilijk om de opsomming van 26 verder af te maken. Eerlijk gezegd, ik had er zelf ook nauwelijks benul van dat er vlakbij de Moerenpoort een begijnhof aanwezig was. 't Is een kleintje maar een fijntje.

Begijnhof van op de Moerenpoort

Alhoewel het de selectie van de Unesco weerstond, valt het toch op dat er in 't verleden heel wat bouwkundige misgrepen zijn gepleegd. Tijdens de Franse revolutie kwam het begijnhof in particuliere handen. Zoals dat in Vlaanderen gaat, gingen ook hier de eigenaars bij allerhande verbouwingen en instandhoudingswerken respectloos om met het historisch erfgoed. De oorspronkelijke bouwstijl inclusief het bescheiden karakter van de begijnhofhuisjes werden hierbij gelaten voor wat ze waren waardoor er thans een hutsepot aan stijlen en bouwmaterialen terug te vinden is. Meestal technisch wel goed uitgevoerd maar op zijn zachtst gezegd nadelig voor de uitstraling.

Blik vanuit de kelder van het begijnhofmuseum

Een ander gevoelig punt bij mij zijn de vele auto's in het begijnhof. Je kan er haast geen foto getrokken krijgen zonder een vierwielig vehikel op. Dat kan beter me dunkt. Aan de toren van Pisa of aan de piramides van Gizes -waar Tongeren zich luidens een infobord graag mee vergelijkt- staan er bij mijn weten geen auto's geparkeerd. Genoeg gemuggenzift. Het Sint-Catharinabegijnhof is zeker de moeite waard om eens te bezoeken. Aan het begin van de 18de eeuw kende het begijnhof haar hoogtepunt. Het begijnhof telde bijna 100 woningen en meer dan 300 begijnen. Begijntjes zijn er nu niet meer maar de sfeer valt er nog wel op te snuiven. Aanraders zijn de Begijnhofkerk (1294) waar ik mooi houtsnijwerk zag (bvb. de biechtstoel) en waar ook interessante schilderijen hangen. Tijdens mijn bezoek was er evenwel een tijdelijke tentoonstelling van diverse kunstenaars waardoor de charme van het kerkje grotendeels verloren ging.

de infirmerie

Verder moet je zeker ook langs gaan bij het Begijnhofmuseum dat zich in een begijnhofhuisje aan het pleintje 'onder de linde' (uit 1660) bevindt. Er wordt een beetje entreegeld gevraagd maar je krijgt waar voor je geld. Ik heb mijn ogen goed de kost kunnen geven. Het museum herbergt onnoemelijk veel getuigenissen/prullaria uit de vervlogen tijd van de begijntjes. De keldergewelven zijn een mooie verrassing.

Aan de achterkant van het begijnhof stroomt de Jeker. Hier bevindt zich de lakenmakerstoren, een halfronde uitstulping van de middeleeuwse verdedigingsmuur. Het sfeervolst van al is een rustige avondwandeling over de gekasseide wegjes van het begijnhof.

Tijdens mijn bezoek stond één begijnhofhuisje te koop. Alhoewel het wonen in een 'uniek en onvervangbaar cultureel erfgoed' een heel bijzondere aangelegenheid moet zijn, vind ik de binnen- en buitenruimtes, voor mijn doen dan toch, veel te benepen. Het is zoals bij een onderbroek; ze kan dan nog knap van model zijn, als ze te nauw zit gaat ze toch vlug irriteren.

Terug uit Bangladesh

2012-01-01T12:55:00.002+01:00

fotocollage van wat spullen die Loes bij had vanuit Bangladesh
(klikken op de foto voor een groter formaat)

Terwijl het halve land zijn roes lag uit te slapen van wat vaak een 'spetterend oud op nieuw' wordt genoemd, kroop ik om 5.45 uur a.m. uit mijn nauwelijks beslapen bed om naar onze nationale luchthaven te rijden. Daar zou omstreeks 7.00 uur een vracht aankomen vanuit Abu Dhabi, een pakje dat moest opgeladen worden en thuis moest worden afgeleverd. Het was echt plezant rijden -ook al was ik bij de oprit van de autostrade bijna aan een spookrit begonnen- omdat al die baanvakken voor mij alleen waren. Om 7.15 uur stond ik met mijn 3 medereizigers in de aankomsthal, ik zag en passant nog Jean Blaute kussen uitdelen, en om 7.40 uur kwam de ganse Diestse troep van Damiaanactie met hun valiezen aangezeuld.

Hun 10-daagse inleefreis in Bangladesh zit er op, enkel deze week nog op een vast uur een malariapil innemen. Thuisgekomen werd de koffer leeggemaakt en zoals verwacht had Loes heel wat cadeautjes en souvenirs meegebracht. Ik heb er wat foto's van genomen en er een kleurrijke collage van gemaakt (zie boven). Een gewone krant, wat blikjes of geld-van-ginder, het brengt meteen de Bengaalse sfeer in huis. Hun lettertekens vind ik echt erg mooi. Ik zou zo willen wisselen. De bankbiljetten vanuit Abu Dhabi of Bangladesh sterken me dan weer in mijn gedachte dat de Eurobriefjes toch maar bijzonder saai zijn. Die Hollandse Guldens van vroeger, met die prachtige vogels, dat waren nog eens schoon papieren. Daar hadden ze van mij gewoon het euroteken mogen op afdrukken.

Uitleg bij de collage (van linksboven met de klok mee): Dirhams uit de Verenigde Arabische Emiraten, een postkaart met verkeersdrukte, een stuk uit de krant met van die mooie letters, biljetten uit Bangladesh (zou het een ekster zijn?), kleine handgemaakte geschenken, een papieren winkeltas, een cola en spriteblikje, malariapillen en het vruchtbeginsel van een tros bananen.

Voor jou

2011-12-30T17:27:00.003+01:00

Dankbaar gebruikgemaakt van opgemerkte Street Art

tijdens een wandeling in Dresden Neustadt (31.7.2011)

(Heb je wat slechtere ogen? Klik dan op de foto.)

Henri-Chapelle American Cemetery and Memorial

2011-12-30T13:14:00.004+01:00

Vooraleer we de wandeling in Teuven aanvatten, reden we naar Hombourg, slechts 8 km daar vandaan. Hier bevindt zich de bekende Amerikaanse begraafplaats 'Henri-Chapelle'. Alhoewel het een zure en sombere dag was, was het fantastisch weer in vergelijking met de ijzige decemberdagen in 1944 toen de Battle of the Bulge volop woedde. Deze 'Slag om de Ardennen' die op 16 december 1944 met een Duits tegenoffensief aanving, kostte duizenden soldaten het leven. 7.992 Amerikaanse slachtoffers, waarvan het merendeel sneuvelde tijdens deze Battle of the Bulge, rusten voortaan op Henri-Chapelle.

4 van dergelijke zuilen langs de N-18 bakenen 'the holy ground' af

Deze begraafplaats ligt op de top van een heuvelrug van waar je een prachtig panorama hebt op het stroomgebied van de Berwinne. De Amerikaanse vlag wappert er en vier zuilen met vergulde adelaar bakenen de 'heilige grond' af. Via de zuilengalerij, opgetrokken uit kalksteen uit de Côte d'Or, bereik je de eigenlijke begraafplaats. Deze memorial bevindt zich zo'n 300 meter zuidelijker dan de oorspronkelijke voorlopige begraafplaats.

Op het einde van de WO II lagen op Henri-Chapelle meer dan 17.000 Amerikaanse soldaten, meer dan 10.000 Duitse slachtoffers en nog 191 geallieerden. Hiermee was dit kerkhof de grootste Amerikaanse begraafplaats in Europa. Kort na de tweede wereldoorlog (1947) werden heel wat gesneuvelden gerepatrieerd naar Amerika. Pas in 1960 werd de nieuwe begraafplaats zoals we die vandaag zien, voltooid en ingewijd.

bladgouden adelaar in detail

Deze nieuwe begraafplaats is 23 ha groot. Het gebied werd op 11 september 1944 bevrijd door Amerikaanse troepen. De Belgische regering heeft de grond voor onbeperkte duur afgestaan zonder enige vorm van belasting of heffing. Het onderhoud en het toezicht worden uitgeoefend door The American Battle Monuments Commission. Op het kerkhof vind je 7.987 grafstenen, waarvan 7.849 Latijnse kruizen en 138 davidsterren. In 36 gevallen liggen 2 broers naast mekaar begraven, in één geval zelfs 3 broers. Van 94 gesneuvelden kent men de namen niet.

De zuilengalerij en de bronzen Vredesengel

Helemaal vooraan het kerkhof bevindt zich het bronzen standbeeld van de aartsengel die een olijftak schenkt aan de heldhaftige doden die hij, luidens de beschikbare folder, 'speciaal aanbeveelt bij de Almachtige' . De begraafplaats is in 8 vakken verdeeld. De grafstenen staan in brede, wijde bogen op een zacht glooiend gazon. Bij enkelen bevindt zich een recent neergelegd bloemstuk. Kerststemmige beiaardmuziek galmt over het dodenveld. De geografische precisie waarmee de rijen gedenkstenen werden neergezet, is indrukwekkend. Zo'n militaire begraafplaats wordt dan ook volledig uitgetekend door en aangelegd onder supervisie van architecten en tuinarchitecten.

poserend voor de Vredesengel met olijftak

Vooraleer je het kerkhof betreedt, kan je best even de museumruimte binnenwandelen. Aan de binnenmuur is een immens grote landkaart aangebracht waarop je een overzicht vindt van de militaire operaties vanaf D-day (6 juni 1944) tot het einde van de oorlog. Je kan er tevens een meerkleurige folder meepakken van de memorial en begraafplaats, evenals een gedetailleerd infoblad en een 'doe-het-zelf rondleiding'. Tijdens de openingsuren kan je hier ook terecht voor al je vragen. Een gastenboek ligt er ter je beschikking.

de kruizen en davidsterren werden met geometrische precisie geplaatst

Ook al ben ik een officieel erkende gewetensbezwaarde -zou dat nu nog aan te vragen zijn?- toch vind ik het belangrijk om dergelijke oorlogskerkhoven met mijn kinderen te bezoeken. We deden het in Normandië, in Lommel, in de Westhoek en dus nu ook nabij de Voerstreek. De nationaliteit van de gesneuvelden speelt hierbij geen rol. Het is belangrijk dat we onze geschiedenis kennen, dat onze kinderen niet vergeten wat fascisme betekent en dat we alternatieven voor de gruwel van de oorlogswaanzin blijven ontwikkelen.

De gedachte dat er duizenden jongeren onder zo'n zerken begraven liggen, helpt me in ieder geval om mindere momenten en kleine tegenslagen in mijn eigen leventje sterk te relativeren. Een kogel door je kop krijgen is toch andere koek dan een harde schijf die gecrasht is. Kunnen leven zonder oorlog is een luxe.

(Tip: Wie in de Voeren is, kan ook de Nederlandse grens oversteken en naar het vlakbij gelegen Margraten rijden. Hier bevindt zich het Netherlands American Cemetery en Memorial.)

erosie als kunstenaar

2011-12-29T20:11:00.001+01:00

Teuvenerbos, 27 december 2011
(op de foto klikken om hem te vergroten)

wandelen rondom Teuven

2011-12-29T13:02:00.004+01:00

Er lagen hier nog 6 kortingsbonnen én twee bonnen voor een gratis overnachting in een Vlaamse jeugdherberg stof te vergaren. Omdat ze maar geldig waren tot het eind van dit jaar, trokken we deze week naar Jeugdherberg De Veurs in Sint-Martens-Voeren.

De Veurs kennen we al. Vorig jaar overnachtten we er met gans de familie Rutten naar aanleiding van de gouden bruiloft van mijn ouders. Het is een recent gerenoveerde jeugdherberg met een prachtig uitzicht op het Limburgs Voerendorpje met de sierlijke betonnen spoorwegbrug uit de eerste wereldoorlog. Tegen de muur rondom het kerkje vind je nog sporen van de taalstrijd. Om te genieten van een flinke natuurwandeling maakt het evenwel niet uit of het nu Fourons of Voeren is.

in de Voerstreek vind je nog heel wat struwelen en hagen

Tijdens ons verblijf met de grote familie wandelden we de eerste avond ten noorden van de jeugdherberg. De dag erop stapten we met een sportieve delegatie naar de Abdij van Val-Dieu in de vallei van de Berwinne. Deze keer kozen we ervoor om in te gaan op de wandeltip van een collega van Kristien. De man in kwestie had al heel veel wandelingen in de Voeren afgestapt maar die van Teuven vond hij het allermooist. We kregen van hem de wandelknooppunten met vertrek en aankomst aan de Sint-Pieterskerk in Teuven. Samen met Remersdaal ligt Teuven het meest oostelijk van de zes Voerendorpen. Het dorpje ligt in het diepe dal van de Gulp, een bijrivier van de Geul.

geen sneeuw, maar krijt in de Teuvenerberg

Vooraleer de wandeling aan te vatten liet ik mijn vrouw in de toeristische dienst in 's Gravenvoeren de kaart van het Wandelnetwerk met bijhorende brochure kopen. 8 euro kost deze bundel. Op deze fraai uitgegeven kaart is 124 km wandelplezier uitgetekend, je kan er alle benamingen van bossen, bergen en bijzondere gebouwen op terugvinden en in een oogopslag kan je er de wandelafstand op natellen. De schitterende wandeling die wij deden bedraagt 12 kilometer en vergt toch een wat uitgebouwd uithoudingsvermogen en sportieve aanleg. Hier zijn de knooppunten: 85-84-83-82-80-77-76-75-74-73-86-85. Een prima tip van de collega.

het is duidelijk wie hier waterdichte botten aanheeft.

Wie de wandeling wil overdoen, raad ik aan bij het begin zeker de Teuvenerberg niet links te laten liggen. Op knooppunt 84, aan de achterzijde van het kasteel van Sinnich, kan je een pittige klim aanvangen naar knooppunt 83. Boven aangekomen waan je je op de Hoge Venen. Niet zo verwonderlijk want op de bereikte 245 meter hoogte zit je niet heel veel lager dan het hoogste punt van Vlaanderen, in het vlakbij gelegen Remersdaal dat 287,5 meter bedraagt. Ook de Nederlandse grens is hier maar 200 meter vandaan.

Na de afdaling richting Remersdaal stap je onder de spoorwegbrug van de goederenlijn Aachen-Tongeren. Deze spoorlijn werd tijdens WO I door de Duitsers aangelegd. In de buurt van knooppunt 77 gaat deze spoorlijn ondergronds om in de buurt van Veurs (knooppunt 74 of 65) weer bovengronds te komen. 2070 meter lang is deze tunnel onder het Veursbos. Hiermee is het de langste spoorwegtunnel van Vlaanderen.

kleurenspel in de Voeren

Bij het naderen van Remersdaal (76), na het ploeteren door de lemige modder van de veldweg, zie je een leuke elektriciteitscabine wedijveren om ter mooist met de kerktoren. Geniet ondertussen van de vele hagen, holle wegen en kronkelende wandelwegen. Let vooral ook op de stilte. In de Voeren hoor je nauwelijks storend achtergrondlawaai. We zijn er meer andere wandelaars tegengekomen dan auto's. Zalig. En vriendelijk dat de mensen waren! Slecht één drukke weg (N648) moet je oversteken. De lus die je vervolgens maakt in het Bosreservaat 'Veursbos' is echt een mooi stukje natuur.

ploeteren in de lemige modder hoort erbij

Op geen enkel moment komt het in je op dat onder het Veursbos (255 meter hoogte) een trein rijdt. Alle blikken gaan naar het mooie bos. Alhoewel het winter is, een uitzonderlijke zachte wel, horen we heel wat vogels. Aan knooppunt 75 komt er een schilderachtig uitzicht op Veurs tevoorschijn. Het compenseert de vermoeidheid die zich in de benen genesteld heeft. Ik hoor de opmerking dat een café (met toilet) onderweg toch welgekomen was. Nog 3 kilometers eer het zover is, dat zal nog wel lukken. In Teuven is er eet- en drankgelegenheid genoeg.

uitzicht op Veurs aan de achterzijde van het Bosreservaat 'Veursbos'.

Het klimmetje naar 73 kan tellen. Vreemd dat het smal paadje volgestort ligt met afbraakmateriaal. Betonbrokken en stukken arduin zijn niet meteen hetgeen je wat verwacht op een natuurwandeling. Aan de geur te merken sijpelt hier ook ergens een riool het dal in. Laat hierdoor evenwel de pret niet drukken. De wandeling is gewoonweg prachtig en erg gevarieerd. Het is de Voerstreek ten top: glooiende landschappen, een rijke kalkminnende natuur, prachtige kleine landschapselementen (holle wegen, sleedoornhagen, amfibiepoelen,...), feeërieke vergezichten en een deugddoende rust.

De aangekochte brochure leert me dat de ondergrond van de Voerstreek in feite "de zeebodem is van een ondiepe tropische zee die er zo'n 100 miljoen jaar geleden golfde". De metersdikke kalklaag die je in de bodem van de Voerstreek vindt, bestaat uit de skeletjes van "foraminiferen", diertjes met een uitwendig skelet van kalk. De glooiing van de Voeren werd dan weer gevormd tijdens het Pleistoceen (de ijstijden). De bodem werd toen omhoog geduwd door de vorming van de Alpen. Razend interessant toch?

een alleenstaande appelboom vol met maretakken

De laatste kilometer naar de kerk van Teuven (85) moet een beeld geven van hoe de wereld er ook had kunnen uitzien. Je wandelt er op een kronkelend kerkenpad zoals er duizenden in Vlaanderen zijn afgeschaft of werden verhard ten dienste van het autoverkeer. Het is een mooi einde van een vermoeiende dag. In de lente moet het ongetwijfeld nog zoveel mooier zijn dan op deze gure, grijze dag. Nu we de kaart toch in ons bezit hebben, houdt niets ons tegen om nog veel te komen wandelen in de Voerstreek.

Uitrusten deden we in Moeder de Gans, een gekende herberg in Teuven. Modderschoenen zijn er geen bezwaar. Ik at er een vegetarische salade van het huis (salade overgoten met warme artisjokkensaus) met bruin brood. Met ons zessen zaten we rond een eeuwenoude put binnen in de veranda. Alle plekjes in de herberg waren bezet en dat op een gewone dinsdagnamiddag. Blijkbaar is Moeder de Gans een attractie op zichzelf. Je hoort er Duits, Vlaams, veel Hollands maar ook Voerens dialect. Betalen doe je er toch gewoon met de euro. Pannekes, bikkels, rondellen of schoon keien worden er niet aanvaard. Vast en zeker een heel bijzonder decor maar redelijk prijzig. Prettig detail: de stroom wordt er, net als bij ons, geleverd door Ecopower.

Bij de terugrit naar huis passeren we Gulpen en een bordje 'Aachen 12 km'. Dat is misschien nog een idee voor volgende keer?

eentje minder thuis

2011-12-24T15:42:00.004+01:00

De schoolvakantie is begonnen. Dat werd tijd. Niet dat ik uitkijk naar de kerstperiode en heel dat gedoe van Nieuwjaar. Die drukte ligt me niet. Maar ik vind het wel effen welletjes na drie maanden onafgebroken peinzen en zwoegen. 't Is zoals Caesar zei, "van alle onderwijsmensen zijn de leerlingenbegeleiders het moest".

Het tempo kan eindelijk wat naar beneden en ook het uitzicht op de 4 muren van ons bureel kan plaats ruimen voor het wijdse zicht van het buitenleven, nog altijd mijn lievelingsterrein. Heel veel plannen heb ik niet gesmeed. Toch kijk ik al uit naar het nachtje in jeugdherberg De Veurs en de daarop volgende wandeling in Teuven. Naar 't schijnt moet het er erg mooi zijn. Onze oudste dochter Loes zal er niet bij zijn. Zij is voor 10 dagen het huis uit voor een inleefreis in Bangladesh. Dat is nog een heel ander avontuur.

klaar voor het vertrek naar Zaventem

Die inleefreis gaat uit van haar school en Damiaanactie. Verleden dinsdag om 21.20 uur zijn een tiental leerlingen en een leerkracht in Zaventem opgestegen naar Abu Dhabi. Van hieruit vertrok het tweede vliegtuig naar hoofdstad Dhaka waar ze omstreeks 16.30 uur veilig geland zijn. Bangladesh is zowat 5 keer groter dan België maar telt ca. 156 miljoen inwoners. Het land wordt geheel omsloten door India (in het Zuiden wordt ook Myanmar aangeraakt) en is nog steeds een van de minst ontwikkelde landen ter wereld. Kinderarbeid komt er nog op grote schaal voor. Miljoenen kinderen werken er de hele dag in plaats van naar school te gaan. (Wat is het ergst? )

het Bengali heeft erg sierlijke tekens

Rijst en vis zijn het hoofdvoedsel voor de Bengalezen. De officiële taal is het Bengali wat sterk gelijkt op het Hindi. In het moessonseizoen komen er door overstromingen en cyclonen heel wat natuurrampen voor. Met de toenemende opwarming van onze planeet zal Bangladesh naar verwacht een van de ergste slachtoffers zijn van het stijgende waterniveau.

de brochure van de fietsinleefreis in Bangladesh

Voor Damiaanactie is Bangladesh in het begin een volledig lepraproject geweest. Sinds 1994 is de werking uitgegroeid tot een gecombineerd lepra- en tbc-project. Vorig jaar ontdekte en behandelde Damiaanactie 839 lepra- en 23.754 tbc-patiënten. In 2009 startte Damiaanactie ook een reïntegratieproject op voor hulpbehoevende en verminkte leprapatiënten.

Uit het programma blijkt dat Loes en haar vrienden vooral de verschillende Damiaanactieprojecten gaan bezoeken maar toch ook heel wat tijd hebben om per fiets, trein en boot (Ganges) kennis te maken met Bangladesh. Ze slapen zowat iedere nacht op een andere plek. De voorlaatste dag komen ze per trein terug aan in Dhaka waar er een afscheidsmaaltijd wordt aangeboden. In het totaal legt de groep een tocht van zo'n 387 km af. Hun benen en gat zullen er ongetwijfeld zeer van doen. En dan zwijg ik nog van de vele ongestelde magen door het Bengalese dieet.

Op nieuwjaarsdag wordt de groep uit Diest terug thuis verwacht. Dat zal ongetwijfeld een vakantie zijn om nooit te vergeten. Al weet ik dat Loes heel blij zal zijn als ze terug thuis is. In haar gedachten zal ze zelfs nooit zijn weggeweest.

Vaclav Havel

2011-12-18T14:24:00.001+01:00

in memoriam: Vaclav Havel, hier met vriend Frank Zappa

onbezonnen natuurontwikkeling

2011-12-18T14:10:00.002+01:00

Ik blijf het nog altijd een verstandige keuze vinden dat ik aan de goede kant van Tessenderlo heb gebouwd. Ik hoef mijn voordeur maar open te doen en binnen de minuut sta ik te midden van de natuur. Liebroek bijvoorbeeld, een zeer mooi beschermd landbouwgebied met prachtige elzen. Wie goed speurt vindt er ook de brede wespenorchis. Wilde kamperfoelie zorgt er voor avondlijke zoete geuren. Maar de landbouw is er te intensief en ook stinkt de beek die het gebied doorklieft iets te fel om van topnatuur te kunnen spreken. Toch is het er fijn en rustig wandelen.

Tessenderlo, Liebroek

Vanuit Liebroek wandel ik altijd naar de Wetsberg, één van de vele getuigenheuvels van ijzerzandsteen uit onze regio. Je kan er op de rug van de berg stappen totdat je aan het Duvelskot komt. Het Duvelskot is een gefantaseerde benaming voor de bijzondere holleweg die er ligt. Het Regionaal Landschap Lage Kempen v.z.w. bedacht deze locatie met één landschapsster. Mooi maar toch ook hier een kanttekening: de rechterflank van de holleweg wordt compleet in de vernieling gereden. 't Zal ongetwijfeld wel een sportieve uitdaging zijn voor de mountainbiker maar een klein landschapselement dat in de prijzen gevallen is, verdient beter.

Tessenderlo, Wetsberg of 't Duvelskot

Vanuit 't Duvelskot wandel ik verder naar de Nachtegaalse bossen die zich bijna ononderbroken uitstrekken tot in Averbode. Hier kan je uren in alle rust wandelen. Het gebied rond de Houterenberg en het Boshuis vind ik persoonlijk het mooist. Tijdens de korte wandeling van vandaag viel het me op dat er echt op heel veel plaatsen gesluikstort werd. De grachten en de bosjes worden nog steeds bezaaid met allerlei wegwerptroep. Plastieken flessen bij de vleet en blikjes, Red Bull onder meer. Zeker van de energiebehoevende sportlui die graag hun longen volzuigen in de natuur maar niet de moeite doen om hun rommel bij zich te houden.

(modus: cynisch) En dan zijn er ook die de natuur best wel weten te waarderen maar die vinden dat de natuurontwikkeling best nog wat opgedreven mag worden. Kieviten, buizerds, veldklokjes en helmkruid,... best mooi maar qua biodiversiteit kan het toch allemaal veel beter. Waarom in een diepe natte gracht ook geen eend en schildpad uitgezet? Ze kunnen er naar hartenlust zwemmen en eten vinden zal ook wel geen probleem zijn. Alleen moeten ze nog leren om weg te duiken als er natuurlijke vijanden aankomen.

natuurontwikkeling op zijn Loois

Ik vond dat er toch echt weinig leven zat in die beestjes. Neen, echt gezond zagen ze er niet uit. Dat paars en blauw, zou dat van de kou zijn?

Johannes Paulus II is everywhere

2011-12-17T20:58:00.002+01:00

Uit onze vakantie-album Dresden-Polen. Dat Polen een zeer devoot land is, daar kan je niet naast kijken. De Polen zijn zo fier op hun landgenoot Karol Wojtyla dat je hem op ontelbare plekken tegenkomt, of je dat nu wil of niet. Helemaal onvermijdbaar is Johannes Paulus II in Krakow. De voormalige paus studeerde er aan de universiteit en schopte er het in ijltempo van hulpbisschop (juli '58), over bisschop (september '58) tot aartsbisschop van Krakau (januari '64). In 1967 werd hij door de toenmalige paus tot kardinaal 'gecreëerd'.

Polen werd helemaal wild toen Wojtyla in 1978 verkozen werd tot paus. Hij overleed op 2 april 2005 na 26 jaar leiderschap over de rooms-katholieke kerk. Zelfs na zijn dood rees Wojtyla verder aan het firmament: na een wonderbaarlijke genezing van een zuster, die leed aan de ziekte van Parkinson, werd JP II zalig verklaard. Als het van de Polen afhangt, is ook de heiligverklaring niet ver meer af.

wishful thinking

2011-12-17T14:40:00.002+01:00

of waarom ik het in de reclamewereld nooit gemaakt heb

(sorry voor de afwezigheid van enige kerststemming)

Google-doodle

2011-12-16T10:48:00.000+01:00

Google was gisteren Hundertwassers verjaardag niet vergeten, een mooi gebaar van erkenning. De Doodle zelf is een mix van een aantal gebouwen: links de Waldspirale van Darmstadt, in het midden de Groene Citadel van Maagdenburg en rechts het Ronald McDonaldhuis van Essen. Leuk.

geboortedag Friedensreich Hundertwasser

2011-12-15T14:50:00.001+01:00

Vandaag zou Hundertwasser 83 geworden zijn.

Voor wie regelmatig mijn blog een bezoek brengt, is het geen verrassing dat ik Hundertwassers verjaardag in de aandacht breng. Ik heb er al heel wat stukjes en foto's over geblogd. Het is voornamelijk zijn originele architectuur die ik inspirerend vind. Maar ook uit zijn interviews en manifesten blijkt een groot ecologisch besef en afkeer voor de gangbare ontmenselijkende architectuur waar ik me kan achter scharen. Hundertwasser trok de ecologische lijn door tot na zijn dood: op zijn verzoek werd hij in Nieuw-Zeeland zonder kist in 'de Tuin der gelukkige Doden' begraven en dit in harmonie met de natuur, onder een tulpenboom die zijn groeikracht mag halen uit de 'humus' van het verteerde lichaam.

Als Hundertwasserfan voor één van de kleurrijke zuilen

op het perron van het station in Uelzen.

Het Hundertwasserhaus in Wenen is een schitterende oase te midden van de stad. Het is ook zijn meest gekende gebouw. Maar er is zoveel meer dat de moeite waard is om te bezoeken. Het treinstation van Uelzen bijvoorbeeld (zie foto), of de Groene Citadel van Maagdenburg waarvan een deel is ingericht als hotel (tip: boek er eens een overnachting) of -wat wij als allereerste Hundertwassergebouw bezochten en waar we meteen smoor op werden- het wooncomplex nabij het Quellenpark in Bad Soden am Taunus, vlakbij Frankfurt. Er zijn weinig mensen die in mijn leven een rol van betekenis spelen maar Hundertwasser is er als een van de allereerste ecologisten van Europa, zonder twijfel één van. Kijk zelf, is dat niet wonderschoon?

Let op de gekke bestrating en de prominente rol

die de natuur in zijn architectuur mag spelen!

't is even wennen

2011-12-11T16:17:00.000+01:00

maar daarom niet slechter dan Leterme en C°

de officiële site van de nieuwe Eerste Minister

met de samenstelling van de nieuwe regering

nieuwe kerstboomattributen

2011-12-11T10:01:00.000+01:00

vluchtige blik in de tuin

2011-12-10T16:29:00.002+01:00

tricyrtis, 1 van de 70 foto's

Op vraag van mijn onderwijzende wederhelft heb ik een fotoreeks van de tuin online gezet. Haar leerlingen bleven er maar achter 'zeuren'. Zij vroegen zich af waar al die bloemen, bladeren en takken die hun bioleerkracht aansleurde, maar bleven van komen. Inderhaast heb ik 70 foto's van het voorbije jaar bij mekaar gezocht en ze via Picasa-webalbums op het net gezwierd. Verwacht geen "best of" of heel kunstzinnige foto's. Daar heb ik de tijd niet voor genomen. Het is niet meer dan een eerste kennismaking. Een reeks van 70 foto's om te 'bewijzen' dat die ons niet liegt en alles wel degelijk uit eigen tuin komt. En als het dan toch op het web staat, dan kan ik de fotoreeks evengoed met jullie delen. Hier is de link: een blik in Muggenbeets tuin.

Een aantal foto's werd al eerder gepubliceerd.

op bezoek bij de kerstballenfabriek

2011-12-10T12:10:00.002+01:00

Tijdens onze Poolse vakantie kregen we van gastheer Luk en zijn dochter Frieda een lijstje supertips van bezienswaardigheden in de streek. Een heel bijzondere tip was de kerstbalfabriek in Zlotoryja, zo'n 30 km van onze uitvalbasis Wlen. Vitbis heet de fabriek en ze zou de grootste kerstballenfabriek van Polen zijn. In gans de wereld worden kerstbomen versierd met de glazen ballen uit Zlotoryja. Als we het aan de receptie zouden vragen, konden we door de productiehal lopen en zien hoe de ballen geblazen en gedecoreerd werden. Tussen het bezoek aan een burcht en een concentratiekamp door, stapten we af bij Vitbis.

een mooi kleurenpalet

De norse man in het wachthuisje aan de ingang van de fabriek bekeek ons als waren we extra-terrestrials. "Brezjnev" deed alsof hij ons niet verstond. Tot die van ons haar beste Oekraïens met Poolse klanken bovenhaalde en er enige beweging in de zaak kwam. Een meisje van de administratie dat zo'n twintig woorden Engels begreep, werd erbij geroepen. Mede door haar goed karakter was ze uiteindelijk bereid te begrijpen dat we geïnteresseerd waren in de ballen van haar fabriek. We werden eerst naar het bijhorend winkeltje geleid en toen ze merkte dat we van plan waren om een boel Zloty's achter te laten, ging ook de poort van de fabriek open. In het zog van het meisje konden we een blik werpen in de fabriek op voorwaarde dat er flink wat tempo inzat. Een Blitzbezoek dus.

Deze man stond in voor de kerstpiek, het attribuut voor op de top van de boom.

Vitbis is de grootste kerstballenfabrikant van Polen. De firma startte op in 1953 en produceerde onafgebroken tot op de dag van vandaag. Ik vroeg aan het meisje naar welke landen er zoal geëxporteerd werd en er volgde een nogal moeizame opsomming van landen waaruit ik begreep dat hun kerstpullen in gans de wereld belanden. Het betreft hier dan ook begeerd authentiek (maar fragiel) Pools glaswerk dat met de hand gedecoreerd wordt. Dagelijks worden er zo'n 150.000 ballen en 50.000 andere kerstornamenten gemaakt.

geblazen ballen klaar voor de afwerking

in de decoratiezaal

in het winkeltje vind je alle maten en kleuren

Ik vond het bijzonder jammer dat het bezoek zo snel moest verlopen. Maar al te graag had ik de verschillende fasen van het productieproces heel gedetailleerd willen bekijken. Maar natuurlijk snap ik ook wel dat toeristen niet meteen thuishoren in een fabriekje waar alle andere mensen heel geconcentreerd staan te werken. In ieder geval is het knap wat ze daar in Zlotoryja gemaakt krijgen van een glazen buisje, het oerding waar alles mee begint.

Naar mijn aanvoelen was er wel flink wat verbetering mogelijk op het vlak van de arbeidsomstandigheden. De geur van lijmen en lakverven was echt heel prominent aanwezig. Erg gezond leek het me daar niet. Maar naar Poolse normen zal het wel allemaal in orde geweest zijn anders hadden ze nooit toegelaten dat ik er foto's nam. Door de aangehouden vaart van onze gids zit er evenwel op zowat iedere foto 'beweging', ook een goede truuk om undercoveractiviteiten te bemoeilijken.

de dames maken hun keuze terwijl de verkoopster noteert.

Uiteindelijk belandden we terug in het bijhorend winkeltje. Op zich ook al de moeite waard om te bezoeken. Naast een heleboel ballen kochten de dames van het huis ook glazen broccoli's, augurken, auto's, kerstmannen, pinguïns en hartjes. Er mag wat leut en blasfemie uitgaan van een kerstboom. Na het winkelen restte ons nog een zware opdracht: alles zonder scherven thuiskrijgen. Onze vakantie was nog erg pril en er lagen nog honderden Poolse kilometers voor de boeg. Die van ons kwam op het lumineus idee om onze frigobox leeg te laden en alle Vitbisdozen hierin te stapelen. Dat bleek voor een keer nog zo stom niet. Alles is goed en wel in Tessenderlo aangekomen.

Momenteel zijn ze hier volop bezig met de kerstspar te versieren. Mijn wederhelft, zie ik, is druk in de weer met de augurken. Het ziet er mooi uit, Polska in huis.

(Voor een bezoek aan Vitbis maak je best vooraf een afspraak. Tenzij je ook wat Oekraïens in je mars hebt.)

advertentie voor het goede doel

2011-12-07T09:19:00.002+01:00

beter nu dan nooit (Oradour)

2011-12-05T20:17:00.009+01:00

ons bezoek aan Oradour-sur-Glane, augustus 2007

Een bijzonder interessant artikel vandaag op de online versie van De Standaard. Het Duitse openbaar ministerie is huiszoekingen gestart bij voormalige SS-leden die verantwoordelijk kunnen zijn voor het bloedbad in het Franse Oradour-sur-Glane. In dit verwoest dorpje, dat er nog steeds bijligt zoals het door de SS na hun wrede slachtpartij werd achtergelaten, werden op 10 juni 1944 642 mensen de dood ingejaagd. Wellicht als vergelding op D-day, 4 dagen ervoor.

In augustus 2007 bezochten we tijdens onze vakantie deze aangrijpende oorlogssite (hier het verslag). Kom je in de buurt van Limoges, maak dan zeker een ommetje. Er is een betalend oorlogsmuseum maar het verwoest dorpje, inclusief verroeste auto's en kinderwagens, is gratis te bezoeken. Zeer indrukwekkend. Iets dat je nooit meer loslaat.

De vraag kan gesteld worden of zo'n onderzoek meer dan 67 jaar na de feiten nog zin heeft. Natuurlijk. Alles wat bovengespit wordt en iedere schuldige die terechtgewezen wordt, is winst. Als je terplekke bent geweest en je hebt de verschrikkelijke verhalen gehoord hoe vrouwen en kinderen opgesloten werden in de kerk en schuren waarna alles in de fik gestoken werd, hoe iedereen die hieraan toch wist te ontsnappen neergeschoten werd, ... dan zul je net als ik vinden dat iedere rechtspraak en/of veroordeling hier, meer dan waar ook, op zijn plaats is.

Oradour-sur-Glane, het voormalig postkantoor

Je bent fan of je bent het niet

2011-12-04T12:54:00.000+01:00

En ik blijf grote fan van de muziek van Frank Zappa. Vandaag 18 jaar geleden overleed Frank aan prostaatkanker. Het minste wat ik kan doen, is hem jaarlijks op mijn blog herdenken. Zappa was een sublieme gitarist en een ongelofelijk goede composer. Zowel in de auto als in de living blijft zijn muziek door de boxen knallen. Nog steeds ontdek ik arrangementen en frases waarvan ik achterover val. The Grand Wazoo uit 1972 bijvoorbeeld, pas dit jaar gekocht en grondig beluisterd: alweer een meesterwerk erbij! Hieronder kan je The Torture Never Stops bewonderen, met mooie beelden van Frank en een knappe solo zoals alleen hij die kan spelen.

levende standbeelden

2011-12-04T10:06:00.001+01:00

Kwakzalvers zitten er ook tussen. Ik zag er in Dresden en ik keek er op neer bij Manneke Pis. Nietsnutten die een oude jas aantrekken, hun tronie verschuilen achter een bewegingloos masker -de evidentie zelf- en de aanwijzingen van hun oplichterij zoveel mogelijk wegmoffelen onder hoed en pruik. Pijnlijk om te zien hoeveel toeristen zich hieraan nog laten vangen ook. Ze mogen voor mijn part terplekke verstenen. Zo misbruik maken van kinderen en andere goedgelovigen die blijkbaar niet de gave bezitten om het verschil te zien tussen echte straatkunstenaars en imitators. Op zo'n momenten krijg ik verschrikkelijk veel zin om die miskramen te ontmaskeren, dubbel te plooien en aan een schandpaal te nagelen. Maar tijdens verlofdagen hou ik het rustig.

gouden moeder met kind

Veel respect anderzijds voor de echte levende standbeelden. Minutenlang stilstaan en geen krimp verroeren... doe het ze maar eens na. Tof ook hoe ze voor een verrassing zorgen door plots een gracieus gebaar te maken als er wat muntjes in de schaal gegooid worden. Ook hun kledij is tot in de kleinste details afgewerkt. In de buurt van de Frauenkirche in Dresden trof ik dit jaar 2 zeer schone exemplaren aan. Niets dan bewondering voor beiden, in het bijzonder voor het zilveren exemplaar. Haar vlinderpakje alleen al verrechtvaardigt de stelling dat we hier met een echte artieste te maken hebben. Hoe lang duurt het, vraag ik me af, eer zo'n bewegend standbeeld volledig geschminkt en getooid is? Hoeveel dagen is er geplooid en geknoopt geweest aan zo'n pakje? Hoe zeer moet het doen telkens de muntjes belanden bij die verklede oplichters die om associatieve redenen in hun buurt blijven rondschooien?

En dan toch blijven lachen.

elegante zilveren vlinder

de daken boven mijn hoofd

2011-11-27T13:55:00.002+01:00

Om mijn geleuter over Streetview af te ronden, heb ik al de huizen waar ik gewoond heb eens op een rijtje gezet. Zoveel zijn het er niet: mijn ouders hebben vrij snel na mijn geboorte een eigen woning gebouwd zodoende heb ik slechts drie verschillende daken boven mijn hoofd gehad. Toch vind ik het zelf een interessant overzicht.

In 1960 zijn mijn ouders getrouwd. Na een maandje vertoeven bij de ouders van mijn moeder in Deurne (Diest) trokken ze naar een heel bescheiden huurhuisje in Genendijk, een deelgemeente van Ham (foto 1). Het huisje staat er nog altijd en nog steeds is het kleine bakstenen huis verdeeld in 2 woonplaatsen. Mijn ouders woonden er in de linkerkant (van op de straat bekeken). Op 30 oktober 1962 werd ik in het moederhuis van Geel geboren en dit als tweede zoon van vier. Ik sliep in Genendijk voor de laatste maal op 30 december 1963.

foto 1: Genendijk Ham, recht tegenover de kerk
-misschien de plek waar ik verwekt ben-

Op 31 december 1963 verhuisden mijn ouders met hun 2 zonen naar de Schoterweg in Tessenderlo (foto 2). De bouwgrond hadden ze voor een appel en ei kunnen kopen van de Kleine Landeigendom. Het huis werd door mijn vader en zijn schoonbroer Jef zelf gemetst en getimmerd. Hierbij konden ze rekenen op heel wat helpende handen van familieleden die met hamer en truweel overweg konden. Nonkel Jef en tante Maria trokken in in de rechterkant, wij aan de linkerkant. Mijn eerste nacht was dus van oud op nieuw '63/'64, volgens mijn moeder een ijskoude nacht. Een kacheltje verwarmde het huis zo goed als kon. Een voordeur was er niet. Het gat was dichtgemaakt met wat planken en plastiek.

foto 2: halfopen bebouwing, Schoterweg Tessenderlo

Er kwamen nog 2 zonen bij. Met zijn zessen woonden we dus jarenlang in deze eenvoudige woning. Ook aan de rechterkant kwam er gezinsuitbreiding. Nonkel Jef en tante Maria kregen drie dochters en een zoon. In totaal leefden er in deze woonblok dus 12 mensen. Gelukkig was er aan de achterkant een redelijk groot bos waar we heel wat geravot hebben: er was een zandbak, we maakten er kampen en knikkerbanen en reden er met onze fiets, al dan niet uitgerust met speelkaarten die via de spaken het geluid van een brommertje imiteerden. Ook de 2 speelkoertjes werden met de tijd overdekt en veranderd in veranda's.

foto 3: eigen woning, Schoterweg Tessenderlo

Op 11 mei 1991 -ik was toen 28 jaar- trokken ik en die van ons naar onze eigen woonst, zo'n 100 meter verwijderd van mijn ouders. Deze moderne woning werd getekend door architect Jo Beliën, eveneens een Looienaar en destijds een verdienstelijk basketter bij Optima. Het huis werd opgetrokken door bouwonderneming Rutten Emiel... je kunt het al raden, de firma van mijn vader waar ook nonkel Robert, nonkel Jef en ikzelf werkten. De kruipruimte, heel wat binnenmuren en het dak mag ik op mijn eigen conto schrijven. Die van ons diende, ook met de betonblokken, en ik metste. We hadden uiteraard wel geluk met de Arcomet-bouwkraan van mijn vader die op ons geleeg opgesteld stond.

De eerste groene structuur werd aangeplant door mijn schoonvader. Mijn liefde voor planten moet ook op dat moment zo aangewakkerd geweest zijn. De maïsakker veranderde geleidelijk aan in een groene oase. In het begin eerder klassiek en rechtlijnig opgevat maar met de tijd meer en meer een wilde tuin waar de natuur en de beestenwereld het naar hun zin hebben.

Ondertussen wonen we hier ook met ons zessen. Alhoewel het huis pakken groter is dan dat van mijn ouders, en zeker dan dat stulpje in Genendijk, heb ik soms toch kriebels om uit te breiden. De tijden zijn dan ook veranderd: op foto 2 sliepen we met 3 bedden op 1 slaapkamer. Tegenwoordig wil iedereen zijn eigen kamer. En hoe langer hoe meer wil ik ook ergens een vertrek waar ik in alle stilte mijn avonden kan doorbrengen. De moderne tijden brengen immers heel wat getjingeltjangel met zich mee, achtergrondnoise waar ik een hekel aan heb.

Of mijn 4 kinderen op hun beurt ook nog een eigen woning kunnen neerpoten lijkt me erg twijfelachtig. Om een idee te geven: in onze bouwperiode betaalden we zo'n 25.000 euro (een miljoen Frank) voor een bouwplaats van 31 are. Dat bedrag moet je nu al op tafel leggen voor 1 are. Zo op het eerste zicht lijkt me het allemaal onbetaalbaar geworden. Wie weet zit er niks anders op dan dat iedereen thuis blijft wonen. Moet kunnen en het mag van mij. Maar de kans dat ik me in dat geval ergens in een gesjorde boomhut terugtrek, is heel groot. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde... maar ook hoe meer lawaai rond mijn kop. Zou zo'n boomhut zwaar doorwegen op het kadastraal inkomen?

1 zevende

2011-11-26T10:17:00.009+01:00

Met dit berichtje begon ik 7 jaar geleden (+ 2 dagen) te bloggen als Muggenbeet. Dit roept toch wel existentiële vragen op. Een zevende van je leven al aan 't bloggen? Hoeveel uren/dagen/weken schrijven, linken en foto's bewerken betekent dat? Een kosten-batenanalyse? Ik durf er niet aan te beginnen. Een rationeel mens lacht zich een breuk met deze bezigheid. Bloggen blijft voor een stuk communiceren met een ingebeeld publiek. Ook de magie van de eerste momenten -waw, ik sta op 't internet- is volledig weg. Iedereen staat er tegenwoordig op. Met Twitter kan je zelfs volgen hoe laat men opstaat, wat er ontbeten wordt, waar er inkopen worden gedaan, hoezeer men zich bezat en of er al dan niet gekotst wordt.

Waarom doe je 't dan? Wat bezielt bloggers? De 100.000 pageviews op een jaar? ... da's zo ongeveer 1/10 van de kijkers van 1 nieuwsuitzending. Voor de vrienden die het oplevert? Voor het gemeenschapsgevoel? Voor de reacties? Omdat er later sporen van je blijven bestaan? Of omdat je de mensen denkt te kunnen opvoeden? Of omdat je bijzondere talenten nooit door iemand werden opgemerkt?

Bloggers zijn heel boeiende mensen voor psychoanalytici. Ook om er stukjes tekst en foto's te stelen, zijn ze best interessant. Maar voor de rest zijn bloggers in wezen naar aandacht hunkerende losers, met Muggenbeet als King of the Superfluity. Geen superfluit, dat is iets anders.

Zoals het zwakzinnigen past, doe ik toch maar door. Gewoon omdat het een fijne hobby is. Precies op mijn lijf geschreven. Ik zit droog als het regent en ik zweet er niet van.

(En hoelang blog jij al?)

't zijn zotten die werken...

2011-11-26T09:25:00.001+01:00

Zoals zovelen ben ik ook heel even via dat streetviewding gaan piepen op mijn werkplek. Ik heb er drie printscreens van genomen die ik graag met jou wil delen. Geloof me, geen enkele foto van de drie werd met photoshop onder handen genomen. What you see, is what Streetview shows.

de parking, voorbehouden aan de directie. Mooie lijnen op het asfalt.

de hoofdparking, volledig leeg... maar als we dan het hoekje omgaan...

verschijnt daar plots een Opel Astra Break, de mijne....

Een drastische loonsverhoging voor deze toegewijde medewerker kan nu niet meer uitblijven. Dankjewel Streetview. Google is goed voor de privacy.

Google streetview

2011-11-23T12:09:00.002+01:00

Ja, ook op de Schoterweg in Tessenderlo heeft de wagen van Google foto's zitten maken. Aan onze tuin en de geparkeerde wagen te zien, moet dit zo'n 15 maanden geleden gebeurd zijn. De Opel Astra die getoond wordt, ligt momenteel ofwel op het autokerkhof ofwel toert hij ergens rond in Afrika. De witte vlinderstruiken staan nog in bloei en de haag is geschoren... dat betekent dat de rustdag in de Ronde van Frankrijk al gepasseerd is.

Toestemming hebben ze niet gevraagd. Gelukkig zijn er in mijn geval geen compromitterende foto's te zien. Nochtans gebeuren er in de bosjes die je ziet soms zaken waarover ik hier niet verder ga uitweiden. En de politie heeft ook weeral pech: de vuilzakken met afgehakte lichaamsdelen zijn net niet te zien...

ons huis op Streetview

fotoalbum feest Babka

2011-11-23T11:40:00.000+01:00

Voor vrienden en familie: er staat een fotoalbum online (52 foto's). Met deze link kan je effen meegenieten van het feest voor de honderdste verjaardag van babka. Veel plezier.

Babka 100 jaar

2011-11-20T09:28:00.003+01:00

Vandaag is wel een heel bijzondere dag in de familie, aan mijn vrouw haar kant dan. De grootmoeder van mijn wederhelft is 100 jaar geworden. Dat is dus een hele eeuw al dat 'babka' op deze aardbol rondloopt. Op 20 november 1911 werd Maria geboren in de Voorkarpaten in Oekraïne. Samen met haar man kwam ze naar België waar ze in de buurt van het Beringse voetbalstadion een huis van de Mijn betrokken. Haar oudste dochter Mariko, die als opdienster in het Casino wat bijverdiende, ontmoette er Jos, zoon van onderwijzer Testelmans uit Hulst-Tessenderlo.

Maria Holjak (naam van de man), 100 jaar geleden geboren

Jos en Mariko, mijn schoonouders die jammerlijk genoeg reeds overleden zijn, kregen 3 kindjes. De oudste won het groot lot en mag sindsdien aan mijn zijde vertoeven, al staat ze er op om niet mevrouw Rutten genoemd te worden. Zoiets vindt ze achterlijk. Zelf hebben we 4 kinderen, waarvan babka in feite de overgrootmoeder is. Een vreemd gegeven uiteraard: hun eigen grootouders hebben ze niet of nauwelijks gekend maar de overgrootmoeder wordt vandaag als kersverse eeuwelinge gevierd. Kankers lachen met de logica van de natuurwetten.

Proficiat babka! Je leven is allesbehalve rozengeur en maneschijn geweest maar deze 100 jaar hebt ge zeker dik verdiend. Feest straks maar goed. Al weet ik zeker dat tussen de vele vreugdemomenten er ook heel wat tranen zullen vloeien. Daarvoor heb je al te veel dierbaren en vrienden verloren.

(Babka in het Belang van Limburg)
(artikel en foto bij haar 99ste verjaardag)

Sagalassos in Tongeren

2011-11-16T10:55:00.020+01:00

Nog tot 17 juni 2012 kan je in het Gallo-Romeins museum van Tongeren de tijdelijke tentoonstelling "Sagalassos, city of dreams" bezoeken. Wij deden het 10 dagen geleden ook samen met Klasse, het vakblad van het Vlaams onderwijs. Mede dankzij 2 uitmuntende gidsen werd de tentoonstelling en het stadsbezoek een boeiende en leerrijke ervaring. Moet je zeker ook eens doen!

het hoofd van Hadrianus met gerestaureerde neus

Sagalassos is een antieke stad in het Taurusgebergte in de buurt van het Turkse Antalaya. Tijdens het bewind van de Romeinse keizer Augustus (van 27 jaar voor tot 14 jaar na onze jaartelling) begon een gouden tijd voor de stad met indrukwekkende bouwactiviteiten. Heel wat monumentale gebouwen en voorzieningen werden opgetrokken waarvan de hele bevolking kon meegenieten. Vanaf de zesde eeuw liep het echter grondig mis: een pestepidemie en een aantal hevige aardbevingen leidden het verval in van Sagalassos.

de familie bij het topstuk van de tentoonstelling

Het is dankzij deze aardbevingen en de afgelegen locatie van Sagalassos dat de resten van de stad beschermd werden tegen plundering en verval. De topstukken die er werden opgegraven danken hun goede conditie net aan het feit dat ze bedekt werden met een metersdikke erosielaag.

Door de fascinatie voor Sagalassos van het onderzoeksteam van professor Waelkens (KUL) werd deze stadsruïne beetje bij beetje blootgelegd en wordt ze momenteel vakkundig heropgebouwd. Dankzij de contacten van de professor en het Gallo-Romeins museum met de Turkse overheid mochten heel wat topstukken de site verlaten en in Tongeren worden tentoongesteld. Wellicht is dit een heel unieke gebeurtenis. Zo'n gestes worden niet vaak gesteld.

de sierlijk uitgewerkte voet met sandaal

Als je klaar bent met "City of dreams", is het zeker de moeite waard om ook de permanente tentoonstelling van het museum te bezoeken. Het Gallo-Romeins museum won dit jaar de Award voor Het Europees museum van het Jaar. Deze Award is in Europa de belangrijkste erkenning voor musea. De jury roemde het archeologische museum voor "de bijzonder fijne manier waarop het verschillende soorten bezoekers weet te boeien voor de wereld van het verre verleden, zonder belerend te zijn."

Tongeren kan je niet verlaten zonder een uitgebreid stadsbezoek. De oudste stad van België heeft heel wat te bieden. Zelf was ik het aangenaamst verrast door de Romaanse kloostergang (12de eeuw) aan de basiliek van Tongeren. Bewonder er zeker ook het Romaans Christusbeeld uit de 11de eeuw. Dit sober maar prachtig houten kunstwerk bevindt zich tussen de basiliek en de kloostergang. De geplogenheden vragen dat je de voeten streelt vooraleer je de kerk betreedt.

Romaans Christusbeeld

De Unesco plaatste naast de basiliek (in feite de toren als belfort) ook het Tongerse begijnhof op de Werelderfgoedlijst. Alhoewel er heel wat ongelukkige verbouwingen plaatsvonden en er naar mijn smaak ook te veel auto's geparkeerd staan, is het beslist een ommetje waard. Je kan er ook slapen in de aanpalende Jeugdherberg. Wij deden het ook en aten er voortreffelijk van een vegetarische schotel. Op zondagmorgen struinden we langs de beroemde antiekmarkt. 2 stukken wekten mijn interesse, helaas... veel te duur. Of een te goede smaak?

ijndredaksie, bestaadt da noch?

2011-11-14T18:41:00.002+01:00

Wat volgt, heeft in het licht van de global warming en het hongervraagstuk van de wereld echt niets te betekenen. Maar toch stelde ik me zonet de vraag: een eindredactie bij een krant, bestaat dat eigenlijk nog?

Ik leg even uit. We lezen hier De Morgen. Ik las met aandacht het artikel over de onveilige deuren in de Brusselse metrostellen. Veiligheid en vooral hoofden die geplet worden, interesseren me wel. Zeker als ze op pagina 4 onder Nieuws afgedrukt staan, toch geen marginaal uithoekje van een krant. En wat lees ik:

"Toen de vader ....aanklopte op de deur van haar cabine, dacht ze daarom hij informatie kwam vragen". De 'dat' tussen daarom en hij zal waarschijnlijk ergens anders in de krant verzeild geraakt zijn.

En verder: "De man verloor daarbij verloor enkele vingers". De ruimte die uitgespaard werd door de 'dat' weg te laten, werd hier ruimschoots tenietgedaan door 2x 'verloor' te gebruiken. Zou het hier om burgerjournalistiek gaan, waarbij ook anderstalige nieuwkomers kansen worden geboden? In dat geval, spons erover.

Te gek wordt het hier: "daarvoor kwam ook al is een 83-jarige vrouw om het leven ...". In Tessenderlo zeggen we dat ook: "kom is hier!", waarbij de 'is' staat voor 'eens'. Maar dat is dan dialect, niet meteen de voertaal van De Morgen.

Snap je nu waarom ik me de vraag stelde? Niet dat ik er wakker van ga liggen, dat niet. Maar ik wou 't tog maar wou even kweid.

para's zijn ook maar mannen

2011-11-13T15:35:00.002+01:00

Foto's genomen tijdens de opendeurdag van de Diestse citadel. Opgelet: sommige foto's kunnen aanstootgevend zijn.

toch raar dat de legerleiding zo'n .... ahum leeuw gedoogde.

het goede doel

2011-11-13T10:45:00.002+01:00

Gisteren zijn we voor het goede doel spaghetti gaan eten. In Heverlee nog wel. Niet meteen bij de deur, wat ons op het idee bracht om vooraf onze honger aan te wakkeren met een flinke wandeling in het Leuvense. Uit de nieuwe wandelgids van Natuurpunt kozen we de landschapswandeling Koebos.

De landschapswandeling vertrekt vlakbij het Pellenberg ziekenhuis

Er is een ruime en gratis parking (Leucina) aan de achterzijde van het kasteel de Maurissens. Dit kasteeltje bevindt zich aan de rechterzijde, juist voor het ziekenhuis. Hier vertrekken drie wandelingen waarvan wij de oranje route van 6 km kozen. We wandelden tegen de klok in wat ons meteen in het Koebos bracht. De voorjaarsflora zou hier bijzonder mooi zijn met dotterbloemen, een tapijt van pinksterbloemen en goudveil.

de maretak, een halfparasiet die zich graag in populieren nestelt

Tijdens onze herfstuitstap was hiervan niets meer te merken. Onze wandeling werd opgefleurd met reuzepaardenstaart, rozenbottels en tientallen zaaddragende maretakken. Deze halfparasiet zie je bij ons niet. In mijn jonge jaren wist ik er eentje staan in Liebroek maar de gastheer werd genadeloos neergelegd. In Pellenberg is de grond ook veel kalkrijker -wat je goed merkt aan de structuur van de modder- en daar houdt de maretak van.

mooie vergezichten en natuurrijke struwelen

De koeboswandeling loopt gedeeltelijk over hetzelfde traject als de Hoogstepuntwandeling van Lubbeek. De naam zegt het zelf al, regelmatig krijg je mooie vergezichten omdat we ons hier op het hoogste punt van het Hageland bevinden. In de buurt van het schitterende Herendaelhof, een schitterende vierkantshoeve uit de 13de eeuw, torent de Pellenberg toch zo'n 106 meter boven de zeespiegel uit.

toch droge voeten ondanks de modder

Tijdens de wandeling passeer je soms een holle weg, dan weer mooie bossen waar men heel wat dood hout laat verrotten. Deze nieuwe kijk op bosbeheer is een goede zaak voor de biodiversiteit. Heel wat kleine beestjes helpen maar al te graag met het afbraakproces, de paddenstoelen vinden er een prima voedingsbodem en ook de spechten maken met plezier hun uitgehakt nest in een dode boom. Ook hier valt het op dat de Amerikaanse eik gerooid wordt. En de vrijwilligers van Natuurpunt zijn ook langs geweest, dat blijkt uit een 'typisch' gestapeld houtwalletje aan de rand van het bospad.

schitterende herstkleuren in het park

Bij je aankomst aan het kasteel de Maurissens zou het zonde zijn als je niet de tijd neemt om ook het bijhorende park te bewonderen. De kronkelende vijver weerspiegelt er niet alleen het nogal kunstelig gerenoveerd kasteel maar ook de mooie herfstkleuren van de omringende bomen. Bomenliefhebbers kunnen hier hun hartje ophalen. De roodpaarse gloed verraadt meteen de aanwezigheid van een groep Liquidambars. De roestbruine verkleuring van flink uit de kluit gewassen naaldbomen aan de vijverrand brengt ons meteen bij dat groepje bijzondere coniferen dat toch zijn naalden laat vallen, in dit geval de Taxodium distichum of moerascipres.

de kinderen op de imitatie-boomstambrug

Ik vond er ook kanjers van kastanjebomen, beuken, Cryptomeria japonica en Magnolia tripetale. Er zou ook een nogal monumentale papierberk staan maar deze ben ik niet tegengekomen. In ieder geval, de K.U.L. mag fier zijn dat het in het bezit is van zo'n prachtige collectie. Net na de tweede wereldoorlog werd het domein van de familie de Maurissens immers gekocht door de K.U.L.. Het kasteeltje (eerste versie dat afbrandde) dateert dan weer van 1916, wat een indicatie geeft voor de leeftijd van de grootste bomen in het park.

Na deze natuurwandeling smaakte de spaghetti ten voor dele van de Peruaanse straatkinderen eens zo goed. Met een frisse kop en goed gevulde maag gooide ik me tenslotte in de zetel voor de Inglourious Bastards op 2BE. Ik ben ergens halverwege in slaap gevallen en ik herinner me vooral de ongelofelijk storende onderbrekingen voor al die klotereclame. Op zo'n momenten zie ik mezelf ook in staat om, net als de bastards, aan het scalperen te slaan.

averechts als altijd

2011-11-11T10:12:00.002+01:00

Heb je ook aangeschoven aan de Colruyt om 1 van de 93.000 bouwsteenboxen met 6 flesjes Westvleteren XII te bemachtigen? Betaalde je ook met de glimlach 25 euro voor 6 trappistjes met 2 glazen? Ik niet. Net zomin ben ik ooit naar de Sint-Sixtusabdij van Westvleteren gereden om daar bij de trappisten een bakske in mijn koffer te 'mogen' laden. Mensen toch, de Westvleteren is best wel te pruimen maar om daar nu zo'n aberrant gedrag voor te vertonen, als ware het smurfenstickers van de Delhaize, dat gaat er bij mij niet in.

Er zijn in ons bierland tientallen brouwsels die qua ambachtelijkheid, uniciteit en smaakrijkheid die Westvleteren achter zich laten. Het meest bijzondere aan de Westvleteren is zijn schaars aanbod en gebrek aan verdeelpunten. Akkoord, ook niet iedereen kan zeggen dat ze pederasten als Vangeiluwe asiel hebben verleend. Maar laat ons eerlijk zijn, met smaak heeft dat allemaal niks te maken. Iets kunnen drinken wat anderen niet hebben, maakt van dat bier nog geen lekkerder of beter product dan wat doorgaans in de cafés of drankencentra verkocht wordt. 't Is een beetje zoals de truffel, de strontdure paddenstoel die met honden of varkens wordt opgespeurd, maar echt niet zo lekker is dan men ons wil doen geloven. Geef me dan maar een pan champignons i.p.v. wat schilfers truffel.

nog echt bier... uit Kerkom

Zelf heb ik de Westvleteren al een paar keer gedronken. Ook de XII. Niet slecht, maar beter dan de Chimay, de Rochefort, de trappist van Achel of de Orval? Helemaal niet. Uniek? Drink een Sint Bernardus Abt 12 en we zullen nog eens babbelen. Over smaak valt helemaal niet te discussiëren.... maar iets beters dan de Kriek Timmermans of de Bloesem Bink heb ik nog niet gedronken. Daarom dat ik vorig weekend, tijdens een bezoek aan Alden Biesen, heel blij was met de aankoop van een box met de 6 verschillende bieren uit Kerkom plus glas (zie foto). 13 euro kostte het me. Geen steun verleend aan de abdij van Westvleteren, vergeef me deze zonde, maar wel aan één van de 6 resterende Limburgse brouwerijen. Ooit waren er bijna 130, dus dat cultureel erfgoed verdient, me dunkt, minstens evenveel steun en reclame. Bij deze.

paprika in paprika

2011-11-09T10:11:00.000+01:00

Ik sta nu al meer dan 20 jaar achter het fornuis maar dit was ik nog niet tegengekomen. Bij het doorsnijden van een 4 gele paprika's vond ik in 2 ervan een andere groene paprika in plaats van de gebruikelijke zaadjes. Geen eigen teelt deze keer -want na de kastanjezevenling zou je dan inderdaad beginnen te denken dat er iets in onze grond zit- maar gewoon gekochte exemplaren. Vooralsnog ga ik ervan uit dat het een mutatie is, tenzij iemand weet heeft van een nieuw ras?

2 paprika's voor de prijs van 1

Schindler's Lift

2011-11-06T16:35:00.001+01:00

Tongeren, Gallo-Romeins museum - 5 november 2011

Pools bloemstukje

2011-11-04T14:26:00.002+01:00

boeketje geplukt uit eigen tuin (Palac Lenno, Wlen)

Naast de Liatris en enkele dahlia's valt in dit bloemstukje vooral het gebruik van de Canadese guldenroede op. Bij ons wordt deze plant op zijn zachtst gezegd niet met veel liefde onthaald. Hij vertoeft op de lijst van invasieve soorten omdat hij te zeer woekert en een exoot is. In Polen, althans daar waar we dit jaar onze vakantie doorbrachten, waarderen ze deze Canadese guldenroede (nawloc kanadyjska) als één van de laatst bloeiende nectarleveranciers voor de bijen. Tevens worden de gele bloemen van deze wilde plant verwerkt in kleurige boeketjes.

Over invasieve planten gesproken: de Amerikaanse eik wordt momenteel ook op vele plaatsen gerooid. Ik begrijp wel waarom: iedere eikel groeit uit tot een boom en slechts weinige bomen of struiken zijn opgewassen tegen deze uitmuntende groeikracht. En toch... bij een wandeling deze week wist de rode gloed van de herfstbladeren me alweer te bekoren. Het bos zou heel wat minder kleurrijk zijn zonder de Amerikaanse eiken. Een beetje meer liefde verdient hij wel.

dahlia's in de bloementuin (Palac Lenno, Wlen)

jeugdig en fris

2011-11-04T09:34:00.003+01:00

Op Allerheiligen ben ik op bevel van mijn vrouw mee gaan winkelen in Weert. Ze wil dat ik er jeugdig en fris uitzie, een beetje gelijk de voetballers van Standaard. Een nieuw pullovertje, een hemd en een winterjas, aan dat soort dingen had ze gedacht. Zowat alle klerenwinkels zijn we binnen geweest maar de weinige stukken die me aanstonden waren ondanks de iksenendeellen zodanig krap aan mekaar gestikt dat enkel overlevenden van Auschwitz de knopjes dicht kregen. Niets voor mijn gespierd lichaam dus. Trouwens, de mode van dit jaar is bijzonder jannetterig.

Voorlopig blijf ik dus maar als een ongehoornde oeros door het leven wandelen. Niet jeugdig maar wel af en toe gewassen. Toch was Weert niet compleet een fiasco. De imposante kerk moet je zeker eens gaan bewonderen en ook in de wandelstraten zijn er koddige gevels te vinden. Echt veel karakter heeft de stad echter niet. Twee "winkels" springen er evenwel uit: de Weertse wereldwinkel (gehuisvest in een zeer tof pand) en het dagcentrum Daelzicht waar mensen met een verstandelijke beperking unieke werkjes van klei kneden en afbakken. Dankzij hen gingen we niet met lege handen naar huis:

kip uit de wereldwinkel

gebakken vis met puitogen

Vanuit Weert reden we via het witte stadje Thorn, vlakbij Kessenich, naar huis. We wandelden er wat rond zonder te beseffen dat het parcours Weert-Thorn, vorig jaar op Koninginnedag, ook door koningin Beatrix en haar familiaal gevolg werd afgelegd. En hadden we het wel geweten, had het ons nog geen kl.... geïnteresseerd. Los daarvan is Thorn zeker een halte waard. Ook voor mensen die niet meer jeugdig en fris zijn. Het lijkt op een groot uitgevallen begijnhof met zowat een zelfde intimistische sfeer. Aanschouw de witte gevels, met dank aan de Franse bezetters, maar kijk vooral ook onder je voeten. De bestrating met Maaskasseien is echt heel bijzonder.

Klerenwinkels hebben we er niet gezien. Dat klein sprankeltje hoop van mijn wederhelft kon Thorn niet inlossen.

Heptacodium gekocht van verjaardagsgeld

2011-11-03T08:42:00.001+01:00

als de bloemen verdwenen zijn, verkleuren de kelkbladen mooi paars

Nog nooit hebben mijn ouders nagelaten om me bij mijn verjaardag een verjaardagskaart te geven. Ook dit jaar passeerde de 30ste oktober niet zonder envelop met kaart. Het prentje op de kaart is meestal erg klassiek maar blijkbaar zijn de winkels niet verlegen om hun bestofte stock te blijven verkopen. Je zult 't evenwel met me eens zijn dat het het gebaar is, dat telt.

Naar jaarlijks ritueel zat er ook dit jaar, tussen de dichtgeplooide kaart, een bruin geldbriefje. In plaats van het in de 'grote pot' te steken, kocht ik er in een kwekerij hosta's en een Heptacodium miconoides van. Zo is het verjaardagsgeld prima geïnvesteerd en heb ik er nog jaren veel kijk- en ruikplezier van. Die Heptadinges kende ik tot gisteren ook niet. Hij viel me in de kwekerij evenwel meteen op, niet zozeer door het toch wel apart prijskaartje, maar wel door de combinatie van bijzondere paarse 'bloemen' en geurige witte bloemen.

Opzoekwerk deed me snel mijn vergissing inzien. De witte geurige bloemen zijn de echte bloemen en ze blijven tot begin oktober (dit jaar blijkbaar tot in november) aan de struik wat van de winterharde Heptacodium toch een bijzondere meerwaarde voor de tuin maakt. Die paarse bloemen blijken de kelkbladen te zijn die na de bloei opvallend paars verkleuren (zie foto) en zo voor een tweede sierwaarde van deze struik zorgen. Ook mooi, vind ik, is de afschilferende bast. De herfstverkleuring van de kornoelje-achtige bladeren is bij mijn gekocht exemplaar nog niet ingetreden. Wie weet, zit ook daar nog een verrassing.

en mijn stem gaat naar...

2011-11-02T08:30:00.000+01:00

Vogelbescherming Vlaanderen selecteerde ook dit jaar 12 nieuwe kandidaten voor het kroontje van de Vogel van het jaar 2012. Iedereen kan zijn stem uitbrengen en dit tot 1 december 2011. Mijn keuze viel deze keer op ... de putter oftewel de distelvink (middenste rij, uiterst links). Waarom? Wel, omdat ik al jaren uitkijk naar de komst van de putter in onze tuin. Al heel wat vinkachtigen weten ons geleeg te vinden: de gewone vink, de groenling, het sijsje en sinds vorig jaar ook de keep. Maar de distelvink, met de mooie rode kop en de gele band in de vleugels, zou pas echt een mooie bekroning zijn voor de vogelvriendelijke inrichting van onze tuin. De kaardenbollen, hier en daar een speerdistel, de klitten en paardenbloemen staan uitnodigend klaar om hem te verwelkomen maar voorlopig geen putter te zien. Jammer.

er is nog hoop voor de wereld

2011-11-01T20:34:00.001+01:00

anarchistische fiets in Weert...
.... de revolutie moet ergens beginnen :)

fotozoekwedstrijdje gewonnen

2011-11-01T08:53:00.000+01:00

Wat doet iemand van 't onderwijs als 't verlof is? Behalve buiten werken en genieten wat te veel rondsurfen op 't internet. En als je dan een fotozoekwedstrijd tegenkomt over je eigen gemeente, dan probeer je natuurlijk te winnen. In dit geval was 't voor mij niet zo moeilijk. Ten eerste ken ik de beeldhouwer van dienst nogal goed en ten tweede is er weinig over Tessenderlo Chemie en Phillips Petroleum dat NIET in mijn geheugen gegrift staat. Zelfs de vorm van hun lozingspijpen ken ik als mijn broekzak.

niks gewonnen maar wel een eervolle vermelding in de grootste krant van de provincie

bedankt voor de verjaardagswensen

2011-10-31T11:20:00.003+01:00

Gisteren, op de 30ste oktober, werd over gans de wereld, of toch een klein stukje daarvan, gevierd dat er negenenveertig jaar geleden in het moederhuis van Geel iets met een kloppend hart geboren werd wat later uitgroeide tot wat in bloggersmiddens bekend staat als Muggenbeet. Heel wat mensen hebben tot mijn verrassing dat wezen proficiat gewenst en lekkere drank en spijzen aangeboden. Waarvoor dank.

Ook op Facebook verschenen zowat 50 gelukwensen. De mensen in mijn directe omgeving heb ik hierom reeds verblijd door mijn immer zonnige aanwezigheid. Vrienden die wat verder af wonen wil ik evenwel niet met lege handen achterlaten. Voor hen heb ik onderstaande foto gepubliceerd. Dit weekend digitaal ingeblikt tijdens de Wolfsputtenwandeling. Beschouw het als mijn verjaardagsgeschenk, speciaal voor U, ... maar tevens als bewijs dat een man van mijn leeftijd toch nog steeds voor de nodige opwinding kan zorgen....

alles, echt alles, wordt wat groter als je op de foto klikt.

wandelen in de Groene Rand

2011-10-31T10:55:00.002+01:00

De dag voor mijn verjaardag was het alweer heerlijk weer om een wandeling te doen. Omdat de twee oudsten in Groot-Bijgaarden aan de tafeltennistafel stonden, koos ik voor een natuurwandeling in Dilbeek. De Wolfsputtenwandeling van 8 km leek me wel wat. De Groene Rand rond Brussel heeft heel wat natuurschoon in petto en geef toe, er bestaan niet veel sterkere stimulansen om je lui gat op te heffen dan een sportieve namiddag te kunnen afsluiten met een Timmermanskriek van 't vat.

een goddelijk drankje: de kriek Timmermans uit Itterbeek

De Wolfsputtenwandeling start aan het cultuurcentrum De Westrand van Dilbeek. Al meteen daal je af in de voormalige kalksteengroeve. Het is hier dat de Dilbeekse witsteen werd ontgonnen. Deze zgn. Lediaanse kalksteen was erg geschikt voor ingewikkeld steenhouwwerk en fijnen beelden. Behalve een aantal kerken uit de directe omgeving werd de steen ook verwerkt in het Brusselse en Leuvense stadhuis, de kathedraal van Brussel en de St.-Baafskathedraal van Gent. De stenen werden door steenkappers en beeldhouwers terplekke bewerkt waarna ze over de Zenne naar hun bestemming werden vervoerd.

wandelen in de voormalige steengroeve

De wandeling leidt je lang een grote variatie aan biotopen. Je stapt door bossen, ruigten, graslanden opgefleurd met knotwilgen, een voormalige stortplaats (Kluizenbos) en akkers. Hier en daar heb je weidse zichten over de Brusselse rand. Het kalkrijke water in het zuiden van het gebied zorgt voor een heel specifieke flora in de beekvallei. We zagen heel wat smeerwortel, Gelderse roos, een grote groep moesdistel en reuzenpaardenstaart. Bosrank, meidoorn en sleedoorn vormen er vogelvriendelijke struwelen. Op de natuurinventaris van de Wolfsputten prijken ook 16 zoogdieren, 76 vogelsoorten en 37 slakken. Wij zagen een buizerd en hoorden her en der halsbandparkieten.

De Westrand doet erg Oost-Duits aan

De bosrank voelt zich in de kalkrijke grond in zijn nopjes

de herfstkleuren waren ook van de partij

Bij de aankomst van de wandeling besloten we om in het cultuurcentrum De Westrand een drankje gaan te nuttigen. Al moet gezegd dat de gevelbrede, Oost-Duits aandoende slogan "Dilbeek, waar Vlamingen THUIS zijn ..." niet meteen erg gastvrij overkomt. Bijzonder vreemd ook omdat het centrum zich officieel presenteert als 'ontmoetingscentrum'. Los daarvan biedt de Westrand een mooie en gevarieerde kaart. Mijn keuze was snel gemaakt: een Kriek Timmermans van 't vat. Een bijzonder lekker fruitig biertje maar met toch nog duidelijk het zurige van de lambiek. Samen met Girardin uit Sint-Ulriks-Kapelle is de Itterbeekse brouwerij Timmermans al wat rest van de talrijke brouwerijen die Dilbeek ooit rijk was.

Het Dilbeekse gemeentehuis was een verrassing van formaat

Van op de parking aan de Westrand kregen we een prachtig dak met sprookjesachtige torens in de gaten. Daar aangekomen was ik enorm positief verrast. Het bleek te gaan om het bijzonder mooi Dilbeekse gemeentehuis. Toen we ook achterom een kijkje gingen nemen, vielen we helemaal in zwijm. We stonden oog in oog met een prachtig park met vijver. Op het eilandje van deze waterpartij bevinden zich restanten van een 14de eeuws slot. Zoveel schoonheid had ik op die plek echt niet verwacht.

Wat opzoekingswerk leert me dat dit gemeentehuis ook wel het kasteel de Viron wordt genoemd. Het is een 19de eeuws kasteel dat ontworpen werd door architect Cluysenaar die vooral bekend is voor zijn ontwerp van de Brusselse Sint-Hubertusgalerijen. Het gekke aan dit kasteel is dat de architect er een 'specialleke' heeft in verwerkt: het kasteel telt 12 torens, 52 vertrekken, 365 ramen en 7 trappen naar analogie met de 12 maanden, de 52 weken, de 365 dagen en de 7 weekdagen.

In het pakje folders dat we meegraaiden lees ik nog dat schilder Pieter Bruegel de Oude in zijn Brusselse periode heel wat inspiratie vond in het Dilbeekse landschap. Als de kinderen nog eens in het Brusselse de kleuren van P.W. Diest moeten verdedigen, lonkt alvast de Bruegelwandeling (7km).

in het holletje

2011-10-23T16:36:00.001+02:00

(klikken op de foto om hem te vergroten)

in de zon en uit de tocht

tuinkleuren

2011-10-23T13:53:00.000+02:00

zonet ingeblikt

De herfstverkleuring van de bladeren bepaalt momenteel de sfeer in de tuin. Het mooist van al is momenteel de wilde wingerd tegen de westgevels van ons huis. Maar ook de geelgroene lindevormige bladeren van de klimhortensia mogen gezien worden. Nog enkele weken en ook de toverhazelaars, de amberboom en de Japanse esdoorn vertonen hun mooiste herfsttooi. Maar ook zijn er nog opvallend veel bloemen en vruchten die zich niet uit het lood laten slaan door de voortschrijdende herfst. Van de nieuwe aanwinsten maken vooral de Pinky Winky (Hortensia), de Echinacea's, de Geranium 'Rozanne' en de Tricyrtis formosana de verwachtingen waar. Bij de herfstanemonen zijn de hupehensis en de Koningin Charlotte zo goed als uitgebloeid maar de witte Honorine Jobert met zijn mooie krans van gele meeldraden heeft nog niks van zijn bloemenpracht verloren.

Omdat de winter toch ooit zal arriveren, heb ik vandaag naar gewoonte ook mijn 20 kg vogelzadenmix besteld. Vorig jaar kwamen voor 't eerst een aantal kepen snoepen aan de voedersilo. Ook het kooitje sijzen, onze kleinste vink, was vorige winter een nieuw fenomeen in onze tuin. Niet dat ik roep op koude en sneeuw maar dat spektakel was zo bijzonder dat ik er terug naar uitkijk. Deze bestelling plaats ik online bij Vivara. Een deel van de winst wordt overgeheveld naar Natuurpunt en Vogelbescherming, 2 verenigingen waarvan ik lid ben. Een zak van 10 kg. kost er 28,95 euro maar bij 20 kg. geldt er een korting en betaal je 51, 90 euro. Als extraatje bestelde ik ook een zakje trommelstokjes (Allium sphaerocephalum). Daar heb ik nog wel een plekje voor. Als deze het even goed doen als hun broertje de bieslook dan ben ik meer dan tevreden.

Rihanna

2011-10-23T11:32:00.000+02:00

posters van Rihanna

Ik ken Rihanna enkel van horen zeggen en vanuit de gazet. Deze week las ik dat ze in Parijs een seksshop bezocht. Op 5 minuten tijd zou ze er zo'n 1100 euro gespendeerd hebben. Handboeien, ondergoed en badolie en zo. Ieder diertje zijn pleziertje. En gisterenavond trad ze op in Antwerpen. De drie dochters konden dankzij een vriendin mee naar het Sportpaleis. Het had wel wat in eer ze op het podium stond maar al bij al vonden ze het toch een goed optreden. Volgens de jongste was het zeker de 59 euro waard. Na het concert, waar -nog steeds volgens de jongste- opvallend veel lesbiennes aanwezig waren, kochten Heleen en Sara een poster. Deze zullen allicht opgehangen worden in hun kamer. Dat mag natuurlijk. Als het handboeien waren, moest er toch eerst eens gebabbeld worden.

kleur in huis

2011-10-19T10:22:00.002+02:00

Wie zo'n winkeltje passeert kan toch niet anders dan binnen eens te gaan rondneuzen. Hadden ze daar toffe spullen! Mooie porseleinen handvaten, pisemmers, gieters, fietsbellen, tegeltjes en lampenkappen... noem maar op. En alles aan een zacht prijsje, zeker voor een winkeltje vlakbij het historisch centrum van Dresden. En dan weet ik op voorhand dat de 4 vrouwen des huizes niet met lege handen buitenkomen.

een charmant winkeltje voor creatievelingen

Ter vervanging van onze 3 spaarlampbollen uit de Ikea kocht die van ons 3 papieren lampenkappen. Van ieder model was maar 1 exemplaar dus zat er voor de winkeldame niks anders op dan met een lange stok de lampenkappen naar beneden te halen. Hier kwam heel wat vlieg- en stuntwerk aan te pas want haar winkeltje zat driedimensionaal proppensvol met verkoopswaar. Een smal gangetje, een molspijp breed, liet toe om je voorzichtig te bewegen. Charmant, iets wat je hier niet meer tegenkomt of misschien enkel en alleen nog in de knip- en naaibranche.

lamp 1

lamp 2, met bloemen

lamp 3

Deze 3 lampenkappen hangen nu in onze hal op de bovenverdieping. Ze verspreiden een zacht en stemmig licht, anders dan de circustoestanden die ik had verwacht. Eentje ervan hangt nog wel ietwat te laag (assemblage door de bazin des huizes) want ik loop er met mijn dwaze kop regelmatig tegen. Maar toch een verbetering. Meer kleur, minder afgelikt. Creatiever, minder massaproduct. Goed voor een beter humeur al marcheert het voorlopig niet. Het zonnetje in huis is niet meer wat het geweest is. Maar wat niet is, kan nog komen.

insecten ter waarde van 16 frank

2011-10-19T08:00:00.005+02:00

5 kleurrijke insecten vergezeld van een notenkraker, wie wilt er nu niet zo'n pakje toegestuurd krijgen?

natuurpostzegels van 16 Belgische frank

(de moeite waard om in 't groot te bekijken - even erop klikken)

Rode zonnehoed

2011-10-16T16:04:00.000+02:00

in wording....

in vol ornaat

Er zijn nog heel wat bloemen van dit plantenlijstje die vandaag op hun mooist aan het bloeien zijn. Omdat ze nieuw zijn van dit jaar is de grote vraag of ze hun eerste winter goed gaan doorkomen. Ik zou het doodjammer vinden indien ze niet echt wintervast zouden blijken te zijn. Alhoewel de gewone Echinacea purpurea ook wel mooi is, zijn de Tomato Soup, de Flame Thrower, de Hot Summer en de Firebird échte aanwinsten voor onze tuin. Of ze nu reeds helemaal opengerold zijn of nog met de bloem in wording, ze ogen in beide gedaantes bijzonder fraai en uitzonderlijk fotogeniek. Maar veel vinders zie ik er niet op. Zij zijn van de herfstasters niet weg te slaan.

witloofbier

2011-10-16T10:59:00.000+02:00

Onze wandeling op de Wijngaardberg te Wezemaal (later hierover meer) werd afgesloten op het terras van dorpsherberg 'In de Ster'. Ik bestelde er het Groevebier. Maar omdat dit bier uit voorraad was, koos ik voor een Wit Goud, een witloofbier van Brouwerij Hof ten Dormaal uit Tildonk. Net als het Groevebier had ik dit bier nog nooit gedronken. Tegenwoordig kies ik op de bierkaart altijd dingen die voor mij onbekend zijn. Op mijn leeftijd moet ik me beginnen te haasten als ik nog alles wil proeven wat er uit de brouwketels vloeit.

mijn Witloofbier naast de Westmalle van mijn vader

(en de warme choco van Kristien)

Dit witloofbier wordt gebrouwen van water, gerstemout, suiker, gist, hop en witloofwortel. De grondstoffen voor het bier worden geproduceerd op de gronden rond de boerderij in Tildonk. De eigenaars vonden in Montana (VS) een geschikte brouwerij die eveneens in de hoeve werd geïnstalleerd. Sinds vorig jaar draait er ook een eigen bottellijn, goed voor zo'n 2000 flessen per uur. De toevoeging van de witloofwortel aan het recept maakt van het bier een echt streekbier want de teelt van witloof was tot voor kort een typische bedrijvigheid in de regio Aarschot-Leuven.

Het witloofbier is een pittig blond bier met een alcoholpercentage van 8%. Het is gebotteld in een mooie groene fles (37 cl) met kroonkurk. Als je het bier op de kaart ziet staan, moet je het zeker eens proeven want voorlopig is het in onze cafés een rariteit. Het merendeel van het bier uit Tildonk wordt immers met succes richting Amerika afgevoerd. Leuk om weten is dat de kleinschalige hoevebrouwerij werkt met een gesloten kringloopsysteem: alle ingrediënten worden zelf geteeld, de energie wordt gewonnen uit koolzaad en de brouwresten, het zogenaamde draf, wordt verwerkt tot veevoeder.

Het Witloofbier is een erg jong biertje want het wordt pas sinds dit voorjaar gebrouwen.

Het kriekenbier Mystic

Bij onze verkenning van het Kasteel van Beersel, enkele weken geleden, proefde ik voor het eerst een Mystic. In niets te vergelijken met het Witloofbier maar koel geserveerd op een zonnige dag altijd welkom. Het is een erg fris en lekker kersenbiertje (andere fruitvariëteiten bestaan ook) uit de brouwerij van Haacht. Om maar te zeggen dat ik van mening ben dat de inwendige mens niet mag verwaarloosd worden. We leven hier in het beste land om ons te laven aan unieke en wereldvermaarde biersoorten. Eens in de grond of gecremeerd is je kans verkeken, dus nog langer uitstellen is stom. Bovendien getuigt het negeren van al dit lekkers van cultuurbarbarij.

Maar, glaasje op...laat je rijden. Het ene witloofbiertje was er voor mij al één te veel. Redelijk duizelig liet ik het autorijden daarom over aan mijn wederhelft. Haar warme choco kon geen kwaad.

platgereden rat

2011-10-16T09:35:00.000+02:00

verminkt hoofdje van een rat nabij molenaarswoning te Wezemaal

Wat me bij dit stoffelijk overschot opvalt, is het paar tanden van de benedenkaak. Wat een kanjers zijn dat? Dat had ik nu niet verwacht. Vreemd ook dat het lijkje niet opgeschept wordt en in de grond gelegd wordt. Ratten mogen precies 'rotten in hell'. Moest het een hond of pakweg een paard geweest zijn, dan het het corpus allicht niet meer op de straat gelegen. Nochtans zijn ook ratten mooie en sociale dieren. En toch, rattenhotels of rattenverblijven voor in een ecologische tuin..., je leest er nergens over. Hoe komt het toch dat eekhoorns lief zijn en ratten dood gewenst worden?

toch wel bijzondere bak

2011-10-13T20:40:00.011+02:00

Voor de wat oudere leerlingen was het vandaag geen gewone schooldag. Zij konden naar jaarlijkse gewoonte kennismaken met enkele opstellingen van de Rensponsable Young Drivers. De tolwagen en de crashtest waren opnieuw van de partij. Nieuw was de zogenaamde Promillekart. In deze elektrisch aangedreven go-cart konden onze leerlingen de gevaren van rijden onder invloed aan de lijve ondervinden. Wat onze leerlingen niet gezien hadden was dat de RYD wel met een heel bijzondere bestelwagen waren afgezakt.

Op het eerste zicht een heel gewone Renault...

Neen, de auto zelf is niks bijzonders. Maar de nummerplaat is dat wel. In 17 september van vorig jaar heeft Etienne Schouppe de allerlaatste oude nummerplaat laten persen, 999CFQ. Op 16 november van vorig jaar overhandigde hij de allereerste nieuwe 'Europese nummerplaat' met robijnrode kentekens aan de Responsable Young Drivers. Wel, deze 1-AAA-001 stond dus wel op onze speelplaats vandaag.

De laatste oude en de eerste nieuwe nummerplaat

(foto Het Belang van Limburg)

de Adam (of Eva) onder de Europese kentekenplaten

Mijn speurdersogen hadden deze bijzondere bak meteen in de gaten. Ik ben ondertussen ook al wel goed getraind in die dingen. Zaken opmerken waar de meesten aan voorbijgaan is een belangrijke aspect van mijn job. Als kind al heb ik zo al eens een dievenbende helpen oprollen omdat ik een vreemde auto had opgemerkt in de straat. De politie was me erg dankbaar. Maar een lekstok heb ik nooit gehad. (*)

Dankzij mijn collega Sven die zo goed was om er op mijn vraag met de schoolkodak enkele foto's van te maken, staat dit curiosum nu te pronken op Muggenbeet. Wie weet komt hij ook nog in de schoolkrant. Was het 1-LUL-001 geweest was die kans nihil geweest.

(*) Een PV daarentegen deze week wel.

die Brühlsche Terrasse

2011-10-09T10:22:00.003+02:00

canvas met zicht op het barokke Dresden en de Elbe

het bloempottenverblijf

2011-10-08T12:04:00.001+02:00

Bijenhotels en insectentorens zijn ondertussen zodanig ingeburgerd in de ecologische tuinen dat de beestjes in kwestie depri worden van het déjà vu-gevoel. Tijd om af te wijken van het voorgeschrevene en eens met iets anders uit de hoek te komen. Moeilijk moet dat allemaal niet zijn en duur al helemaal niet: met een overschot bloempotten, stro, wat ijzeren draad en stukjes bamboestengels bouw je zo een bloempottenverblijf. Als je hiervoor wat kleurrijke potten uitkiest -geverfd door de kinderen bijvoorbeeld- krijg je er een mooie blikvanger bij.

detailfoto van versierde bloempot

Je pakt alleen bloempotten waarvan de bodem voorzien is van een gat. Door dit gat worden de 2 ijzeren draden gestoken: eentje waarmee de pot omhoog gehouden wordt door de pot net erboven en eentje om de pot net eronder in de lucht te houden. De bovenste draad bevestig je aan een stevige tak, de onderste draad leid je naar de grond waar een grote steen het geheel verankert. Aan de 2 uiteinden van de op maat geknipte ijzeren draden bevestig je een stukje bamboestengel (of ander hout of een nagel) zoals op het plannetje uitgetekend:

instructieplan

Je kan het bloempottenverblijf zo lang maken als je zelf wilt. Eens opgehangen heb ik de ijzeren draad wat gecamoufleerd met natuurtouw (van koren- of hennepvezels). In de potten steek je vervolgens proppen droog hooi. Ik gebruik hiervoor aangekocht gedroogd alpengras omdat mijn kinderen hun konijnen ermee voederen en het dus voorradig is. Lieveheersbeestjes en oorwormen weten het verblijf zeer snel te vinden. Verschiet niet als in de lente sommige vogels het hooi komen stelen om er hun nest mee te maken.

het eindresultaat als blikvanger

Zo'n bloempottenverblijf is eens wat anders. Zo'n kleurrijk verticaal element in de tuin is best wel mooi en -wat meegenomen is- overtollige bloempotten krijgen een nieuw leven ingeblazen. Het vergt wel wat handigheid. Pas op met de ijzeren draad, de uiteinden zijn scherper dan je denkt. Voor ietwat oudere kinderen is de bouw van zo'n bloempottenverblijf ook een prima oefening in driedimensionaal denken. Voor volwassenen eigenlijk ook, zelf heb ik ook meermaals in mijn haren gekrabd.

De bouw verloopt het gemakkelijkste als je met de bovenste pot start. Hang deze op een maak de 'ketting' steeds langer door er telkens een pot bij aan te bevestigen. Lukt het echt niet, kan je de bovenste draad altijd gebruiken om jezelf op te hangen. Na verloop van tijd transformeer je in een insectenbuffet van de bovenste plank. Voor de beestjes moet je iets over hebben.

het Nationaal Park in Niel bij As

2011-10-05T11:24:00.001+02:00

Omdat de mensen van Dieren in Nesten vonden dat we flink gewerkt hadden bij de aanleg van onze amfibiepoel, hadden ze ons beloond met een weekendje in Hotel Mardaga te As bij Genk. Twee nachten met ontbijt inclusief een gastronomisch diner en dat voor 4 personen. We betaalden de uitbater een klomp goud extra zodat we met ons 6 konden slapen en eten. Je kan de kinderen hun spijs en drank niet altijd in de vuilbakken laten zoeken. Het voorbije zonnige weekend streken we neer in dat hotel aan het beschermd stationnetje van As en verkenden er het Nationaal Park Hoge Kempen.

Het weer kon niet beter zijn

Het station van As is één van de 5 lokale toegangspoorten van het Nationaal Park Hoge Kempen. Iets meer dan een jaar geleden was het ook de eerste overnachtingsplek van mijn schoonbroer die op wereldreis per fiets vertrok. Het station dateert van 1878 en is daarmee het oudste stationsgebouw van Limburg. De treinen die er nog rijden vervoeren geen steenkool meer -die tijd is in Limburg volledig voorbij- maar toeristen die graag een ritje maken kunnen er nog terecht.

we beklommen de replica van een boortoren (de kinderen toch)

In het begin van de wandeling kwamen we meteen bij de klimtoren van waaruit je een mooi uitzicht hebt over de streek. De toren is aan de buitenkant geconcipieerd naar een authentieke boortoren van Dumont. Aan de binnenkant geen houten treden maar een veilige stalen constructie. Ik stuurde de rest van de kroost bovenwaarts zodat ik enkele foto's kon nemen. Zo spaarde ik ook wat energie want de wandeling die we aanvatten was de langste die op de kaart stond uitgetekend, toch zo'n 12 km lang.

we passeerden een mooie dreef

Via de zogenaamde 'geologische wand' stapten we richting de Bosbeek en de Oude Molen. Ongetwijfeld het mooiste stuk van de wandeling en ook het rustigste... want als er één ding tegenviel dan was dit toch het voortdurende straatlawaai waarmee je nolens volens geconfronteerd wordt. Een natuurwandeling moet voor mij ook stilte bevatten. Helaas is de regio erg druk bereden, dat merkten we ook als we de slaap probeerden te vatten in het hotel.

Die Bosbeek is zo'n 22 km lang. Op dit korte traject heeft deze beek wel een verval van meer dan 50 meter. Dit gaf aanleiding tot de bouw van tientallen watermolens. De pas gerenoveerde molen waar we op uitkeken was privé-eigendom, dus zat er niets anders op dan verder wandelen. Jammer. De bosbeekvallei is gelukkig wel toegankelijk en dankzij Natuurpunt wordt hier gewerkt aan een waardevol natuurgebied van zo'n 65 ha.

het Ruwmortelven

Omdat we ergens een pijltje gemist hadden of omdat er eentje ontbrak -wat gezien mijn padvinderskwaliteiten meer voor de hand ligt- wandelden we 'verkeerd' en passeerden we de Kasterhoeve en een imitatie van de grot van Lourdes. Van hieruit gidste ik onszelf met de stafkaart langs een mooie dreef (Heulke) naar het Ruwmortelven. Volgens de folder is dit ven een uitverkoren plek voor planten van de natte heide zoals veenpluis, zonnedauw en dopheide. Tevens zouden er zeldzame en bedreigde soorten hun thuis hebben met name de heikikker, de vinpootsalamander en de venwitsnuitlibel. Ik hoop dat het allemaal klopt want, zoals dat ook bij andere vennen vaak het geval is, ontwaar ik er geen enkele levensvorm. Geen kikker, geen libel, zelfs geen vlinder of vogel. Een wild eendje zou al mooi geweest zijn maar zelfs dat was me niet gegund.

aan de rand van een maïsveld ontdekten we een mooie libel

(determinatie laat ik wijselijk over aan kenners)

Toen we aan het laatste deel van onze wandeling begonnen, ontdekten we aan de rand van een maïsveld wel een prachtige libel. Ik zou je graag vertellen welke soort het was (zie foto) maar zelfs met een libellengids bij de hand vind ik nergens een foto of een beschrijving die klopt. Wie het weet, mag het zeggen. Ik waag me er niet aan.

Het laatste stukje stapten we door een gemengd bos waar opmerkelijk veel paddenstoelen groeiden. Vliegenzwammen, eekhoorntjesbrood, inktzwammen, stuifzwammen, zwavelkopjes,... ze waren allemaal van de partij. Het lijkt me een succesvol jaar te zijn. Ten behoeve van een hoogspanningsleiding was een deel van het bos open gekapt. De heide bloeide er nog en ook de bosbessen waren best lekker. Maar ook hier weer veel verkeerslawaai. De libel die ik meende te horen, en waarvoor ik absolute stilte van mijn kinderen vroeg, bleek bij nader toezien het gesidder van de hoogspanningsleiding te zijn. Ook dat viel wat tegen.

bloeiende heide onder de hoogspanningskabels

Redelijk afgemat ploften we ons bij aankomst neer op het beschaduwd terras van het station van As. We dronken er een frisdrank en besloten om de namiddag te vervolledigen met een bezoek aan Oud-Rekem. Het "mooiste dorp van Vlaanderen" ligt op amper 15 km rijden. Dus hop, richting Zuid-Willemsvaart... .

kastanje-zevenling

2011-09-30T15:34:00.000+02:00

enkele opgeraapte bolsters met kastanjes

De kastanjes van onze vier tamme kastanjes zijn volop aan het vallen. In principe zijn ze eetbaar, je kan ze roosteren of je kan ze na het koken verwerken tot een mousse. Maar hier worden ze niet opgeraapt omdat er eigenlijk niemand van de zes is die een kastanje echt lekker vindt. Toch vond ik deze week een bijzondere bolster. Daar waar er normaal drie kastanjes in één bolster huizen, bevat het gefotografeerd exemplaar (boven midden) er maar liefst zeven. Een zevenling met stuk voor stuk volwaardige kastanjes, geen verlepte of graatmagere vruchten maar gezonde 'boorlingen'. Er kwam geen kunstmatige inseminatie aan te pas, ook geen photoshop en een vergroeiing van twee bolsters zou nog maar zes kastanjes opleveren. Een speling van de natuur dus.

Voor de bio-puristen: bij de tamme kastanje gaat het strikt genomen niet om een bolster maar wel om een groot napje met stekels. Maar wie ligt daar van wakker? Ik alvast niet.

Hannibalgewijs

2011-09-28T11:24:00.001+02:00

een opengereten spitsmuisje

Net gevonden, vlakbij het bord waarin we onze kat haar eten leggen. Een volledig opengehaald spitsmuisje. Dit onfortuinlijk insectenetertje werd waarschijnlijk gepakt en bespeeld door onze (of een andere) kat. Ze worden gedood maar nooit opgegeten omdat katten spitsmuizen niet lusten. Ik schrik wel van de inboedel die tevoorschijn is gekomen. Er moest binnenin toch maar eens iets eetbaars verscholen zitten. Iemand zin in gestoofde cloaca?

de burcht van Beersel

2011-09-28T10:15:00.001+02:00

Het voorbije weekend moesten onze twee oudsten gaan pingpongen in de sporthal van Groot-Bijgaarden vlakbij de Brusselse Ring. Ik was gevraagd om de ploeg naar ginds te vervoeren en had hierin toegestemd. Zonder chauffeur, geen tafeltennis en forfait. Maar met het heerlijk zonnetje in de lucht was er geen haar aan mijn hoofd dat er aan dacht om tijdens de wedstrijd binnen in een muffe en verduisterde sporthal te gaan zitten. Dus nam ik mijn kodak en die van ons mee en brachten we een bezoek aan de bekende burcht van Beersel, zo'n 15 km verder de Ring op.

Het kasteel van Beersel in Suske en Wiske nr. 25 uit 1952.

Ik was er nog nooit geweest in dat kasteel uit Suske en Wiske. De ganse Zennevallei is voor mij in feite nog onbekend gebied. Toch had ik er ooit een glimp van opgevangen terwijl ik op de Ring aan het bollen was. De drie bijzondere torens vielen me meteen op, aan de buitenkant zijn ze rond maar aan de zijde van de binnenkoer dan weer recht. Mijn voornemen om het kasteel een bezoek te brengen werd toen genomen, voorbije zaterdag stapten we ter plekke af. Om twee uur ging de toegangspoort open. Met de lerarenkaart konden we gratis binnen.

weerspiegeling in de zonnebril van die van ons

Vlakbij de ingang is er een paviljoen opgericht waarop je de hele geschiedenis van de burcht en zijn restauratiefasen kunt navlooien. Zoals ik dat meestal doe, fotografeer ik de belangrijkste zaken en lees ik ze thuis rustig door. Toch wel indrukwekkend is dat het waterslot dateert van omstreeks 1300. Dat is dus wel heel lang geleden. Ze werd in de moerassige Zenne-vallei gebouwd als vooruitgeschoven vesting ter verdediging van Brussel. Op het einde van de 18de eeuw bleef er door verwaarlozing nog slechts een ruïne over. Gelukkig werd de burcht van de complete ondergang gered toen het militair complex in 1928 geschonken werd aan "de vrienden van het kasteel van Beersel" en met de restauratie ervan begonnen werd.

de torens zijn bij mooi weer ook in de ringgracht te bewonderen

Het kasteel zoals het te bezichtigen is zou redelijk conform zijn met het uitzicht van de 15de eeuw. Alle elementen van een middeleeuwse vesting zijn aanwezig: de watergracht, een ophaalbrug, schietgaten, schietgleuven voor kruisbogen, stortgaten (pek en pispot ?) en ringmuren. Zelf vind ik de drie torens het mooist. Op de binnenzijde zijn het gewoon rechte muren met trapgevels, zoals je die ook op de stadsmarkten kan tegenkomen, maar aan de buitenzijde zijn het ronde torens. Wanneer je de torens via de natuurstenen wenteltrappen beklimt, kan je het knap uitgevoerde daktimmerwerk bewonderen dat die bijzondere vormgeving met zich meebrengt. Vanuit de torens heb je ook een mooi uitzicht op de binnenkoer en de ster die de kasseileggers hebben gemaakt.

de binnenkoer en de rode gloed van baksteen

Een groot deel van de binnenkoer ligt nog open. Er zijn keldergewelven te zien en vermoedelijk maken ze deel uit van een woning die (blijkbaar) niet gereconstrueerd wordt. In feite is er nog heel wat werk aan het kasteel van Beersel. Toch is een bezoek de moeite waard. Wie de kinderen meeneemt, moet wel uiterst voorzichtig zijn. Erg veilig is het allemaal niet. Zo zijn de wenteltrappen bovenaan niet afgeschermd met een ballustrade of stevig touw en ook de stortgaten zijn groot genoeg om een klein kind te 'verslinden'. Hou ze dus goed bij de hand. Aan de buitenkant van de slotgracht loopt een wandelpad waar je mooie foto's kan maken en eendjes en wilde bloemen kunt bewonderen. Bij goed weer zie je de vissen aan het wateroppervlak komen.

het erg fraaie kasteel van op het wandelpad

Na het bezoek aan het kasteel dronken we samen nog iets op het terras van de nabijgelegen herberg. Ik koos voor een witbier met kriek. Erg lekker, maar de Mystic bleek achteraf toch geen typisch streekbier te zijn maar een fruitbier van brouwerij Haacht. Die enkele uren dat we in Beersel rondliepen, besloot ik ook om ooit eens de Zennevallei en de Brusselse rand te gaan verkennen. Het lijkt me wel de moeite. Al lees ik wel dat de week voor ons bezoek aan Beersel er door de NVA met balletjes gegooid werd naar Elio Di Rupo. Laat me van die ellendelingen verlost blijven als ik aan mijn wandeling bezig ben.

sedum maakt naam waar

2011-09-25T19:08:00.000+02:00

De Sedum spectabile heeft vandaag met glans aangetoond dat hij een prima vlinderplant is. In de herfsttuin is hij als nectarbron een onmisbare plant. Ook de asters worden veel bezocht maar het is overduidelijk dat de vlinders de Sedum beschouwen als een Grand Cru.

de atalanta

de dagpauwoog

de gehakkelde aurelia

Een twintigtal vlinders vulde vandaag het buikje in het gemengde boshoekje met hemelsleutel (sedum) en asters (een 4-tal soorten waarvan het merendeel 'Asran'). Een grote groep dagpauwogen, een klein koolwitje, een bont zandoogje, een drietal gehakkelde aurelia's en een kleinere groep atalanta's waren van de partij. Tijdens de zomer heb ik dit jaar nooit zoveel vlinders gezien als vandaag. Toch valt het me op dat er dit jaar weer geen distelvlinders te bespeuren zijn. En helemaal slecht gaat het met de kleine vos (met het blauwe randje onderaan de vleugels). In de moestuin van Palac Lenno (Polen) heb ik er nog gezien, maar in de eigen tuin is het misschien al 10 jaar geleden.

de drietandesdoorn

2011-09-25T14:39:00.002+02:00

Ik heb me dit weekend nog eens getrakteerd op een nieuwe esdoorn-soort. Niet dat ik er speciaal naar op zoek was, neen, ik kwam hem toevallig tegen op een kwekerij terwijl ik eigenlijk een groenblijvende solitair wou vinden. In een uithoek van de verkoopsruimte bij Houtmeyers (Eindhout) viel mijn oog op 2 struiken met een geel-rode herfstverkleuring. Aan de zaden te zien ging het om esdoorns. Dat bleek ook te kloppen, op het etiket stond Acer buergerianum, een esdoorn uit Japan maar iets helemaal anders dan de Acer japonicum of de Acer palmatum die je tegenwoordig in haast iedere tuin kan vinden. In ieder geval toch bij tuiniers die kicken op bijzondere herfstverkleuringen.

deze tak heeft vooral rood gekleurde bladeren.

Deze eerder gedrongen esdoorn kende ik nog niet. Al bleek thuis dat de A. buergerianum als allereerste esdoorn in mijn bomengids stond afgebeeld. Wat zoekwerk op het internet leerde me dat bonsailiefhebbers deze esdoorn wel eens onder handen durven te nemen. Dat levert dan prachtige resultaten op. De boom is uitstekend wintervast en wordt niet hoger dan 5 meter. Prima voor de plek die ik voorzien heb en een origineel alternatief voor de conifeer (Juniperus communis of Taxus baccata) die ik oorspronkelijk in mijn gedachten had. Naast de herfstverkleuring bekoorde deze drietandesdoorn me vooral vanwege zijn miniatuurblad. Ze deden me meteen denken aan een mini-tulpenboomblad.

aan deze tak groeien dan weer geel getinte bladeren en 'helikoptertjes'

Alhoewel ik zeker geen plantenverzamelaar ben, durf ik voor de esdoornfamilie wel een uitzondering maken en redelijk diep in de geldbeugel gaan. Ik ben hierin zeker niet de enigste want zeker ook in Engeland lopen heel wat tuinliefhebbers wild voor de "maples". De vele blad- en schorsvariaties, de unieke herfstverkleuringen en het feit dat esdoorns erg gemakkelijke bomen zijn, zijn voor mij sterke troeven van deze familie.

Zo'n traktatie aan jezelf kan ik iedereen aanraden. Het kan deugd doen iets van jezelf te krijgen. Dan toch iemand die waardeert waarmee je bezig bent.

vlinderweer

2011-09-18T15:30:00.001+02:00

Wie in zijn tuin herfstasters of partijen sedum staan heeft, zal bij het zonnige weer van vandaag met grote waarschijnlijkheid vlinders waargenomen hebben. Vlinders vinden bij deze nazomerbloeiers nog lekkere nectar. Ik telde vandaag een gehakkelde aurelia en een groep van 7 dagpauwogen. Aan de kleurenpracht en de gaafheid van hun vleugels te zien moeten het nog jonge exemplaren geweest zijn. De 4 ogen in de vleugels verklaren meteen waaraan deze vlinder zijn naam ontleend heeft.

dagpauwoog op Sedum in volle bloei

Deze vlinders hebben het duidelijk naar hun zin. Ze zijn zo geconcentreerd bezig met hun culinaire bezigheid dat ze zich gewillig laten fotograferen. Iets wat ik jammer genoeg niet kan zeggen van de vele schitterende libellen, groene en blauwe, die zo zenuwachtig tekeergaan dat ik er in de verste verte niet in slaag om ze scherp op een foto te krijgen.

Maar nog beter dat dan de luiwammessen die ik enkele dagen geleden ontmoette in de ringgracht nabij recreatiedomein De Halve Maan in Diest. Zat daar toch wel een tweetal roodwangschildpadden te zonnen op een omgevallen boom in het water zeker? Mooi op het eerste zicht maar wat doen die beesten uit Amerika en/of Mexico in Vlaams-Brabant?

roodwangschildpad in het wild

vlakbij de Halve Maan in Diest

Ongetwijfeld betreft het hier weer gedumpte exemplaren. Waarschijnlijk ooit gekocht in een of ander tuincentrum of dierenwinkel en dan, als 't beestje te groot geworden is of het plastieken bakje te klein, maar in de natuur achtergelaten. Ook in het kanaal Leopoldsburg-Blauwe Kei Lommel krioelt het van deze schildpadden. Ik dacht dat de verkoop van deze exoten verboden is maar toch kom ik ze nog steeds in tuincentra tegen. Wie maakt eindelijk eens komaf met deze bedenkelijke commerce?

In onze contreien heeft deze schildpad geen natuurlijke vijanden tenzij men binnenkort ook begint met het dumpen van krokodillen of grote roofvogels. Ze worden piepklein verkocht en doen kinderhartjes smelten. Toch worden het grote beesten die absoluut niet thuishoren in een aquarium, een tuinvijver of in onze grachten en rivieren. Zet dan liever een aantal vlinderlokkende struiken en bloemen. Spektakel verzekerd en wat agressiviteit (een schildpad heeft stevige kaken), kak, aangepaste diëten en mogelijke ziektes betreft, duizend keer een betere keuze. Niet al wat fotogeniek is, is een goede zaak.

Wroclaw

2011-09-18T09:58:00.002+02:00

Een stukje bloggen met als titel 'Wroclaw', dat is roepen om niet gelezen te worden. Maar ik doe het toch omdat deze hoofdstad van Neder-Silezië -het stukje Polen waar we dit jaar onze vakantie doorbrachten- het verdient om bekend en geliefd te zijn. Wroclaw, het vroegere Breslau, werd reeds in de 10de eeuw gesticht en werd op het einde van de tweede wereldoorlog voor driekwart van de kaart geveegd. Ondertussen is zowat alles terug opgebouwd en is deze schitterende stad aan de Oder, samen met Krakow, van een niet te missen niveau voor diegenen die Polen bezoeken. Nieuwsvreters weten dat Wroclaw deze maand ook de thuishaven is van de Europese top onder Pools voorzitterschap.

aan de voet van Hempels stalen naald

Tijdens onze vakantie brachten we een blitzbezoek aan Wroclaw toen we onderweg waren naar Krakow en Auschwitz. Omdat we nogal krap zaten met de uitgetrokken tijd koos ik ervoor om eerst en vooral halt te houden bij de Hala Ludowa (de volkshal), de Poolse versie van ons Eeuwfeestpaleis aan de Heizel. Deze Volkshal staat sinds 2006 op de Werelderfgoedlijst van de Unesco, altijd een goede indicator voor kwaliteitsvolle bezienswaardigheden. Het is ook hier, in deze Hala Ludowa, dat de Europese top vergadert. Een goede smaak hebben ze alvast.

De Hala Stulecia behoort tot Unesco's Werelderfgoed

Deze Volkshal werd gebouwd in 1911-1913, net voor het begin van de eerste wereldoorlog. Max Berg tekende voor het ontwerp. Het betonnen gebouw gold in die tijd als een van de mooiste moderne gebouwen van Europa. De centrale koepel (zie foto) heeft een diameter van maar liefst 65 meter. De zaal biedt plaats aan 5000 mensen en wordt tegenwoordig vooral gebruikt voor sportevenementen en beurzen.

De schoonheid van het gebouw wordt vooral duidelijk vanuit de lucht of tijdens een bezoek binnenin. Helaas had ik mijn vliegtuig niet op zak en waren ook de deuren van de Hala Ludowa (of Hala Stulecia) gesloten voor het publiek. De Eeuwhal werd immers net op het moment van onze vakantiestop grondig gerenoveerd. Het interieur was herschapen tot een grote bouwwerf. Deze renovatie zou duren "tot 31 augustus 2011", een week voor de aanvang van de Europese top, zo blijkt nu. Ik weet dus waarom ik daar in Wroclaw op mijn honger bleef zitten.

de centrale koepel van gewapend beton

Er zat niks anders op dan mijn frustratie wat te milderen met de aankoop van enkele zichtkaarten en het voornemen om ooit nog eens terug te komen. Gelukkig bracht de nabije omgeving ook wat troost. Rond de Volkshal liggen enkele paviljoenen van de Historische Tentoonstelling (voor de historici: de Volkshal was het paradepaardje van het eeuwfeest waarmee de overwinning op Napoleon in Leipzig herdacht werd). Zeer mooi is de vijver met computergestuurde fontein en de sierlijk begroeide pergola die aan de buitenrand de site omboordt. Voor de ingang staat ook nog de stalen naald van Stanislaw Hempel (1948). De punt ervan bereikt een hoogte van 96 meter. Ook het wandelpark en de nabijgelegen Odra zijn de moeite waard.

luchtfoto van de volkshal en vijver

Het voornemen was om na dit Unesco Werelderfgoed ook het Marktplein, het Stadshuis en Ostrow Tumski te bezoeken. Het Marktplein is, na dat van Krakow, het grootste van Polen. Het Stadshuis is dan weer éen van de belangrijkste voorbeelden van gotische architectuur in Centraal- en Oost-Europa. Zelf ben ik nogal wild van de typische puntgevel ervan. Maar ook dit voornemen moest worden uitgesteld tot een later bezoek aan Polen. De tijd was ondertussen zodanig ver gevorderd en de verkeersdrukte in Wroclaw viel zodanig tegen dat we besloten om een camping te gaan zoeken vlakbij Krakow, toch nog zo'n drie uur rijden over de autoweg.

Hoe jammer het ook was om Wroclaw veel te vroeg achter ons te laten, dankzij onze beslissing konden we toch maar onze ruime tent neerpoten op het allerlaatste vrije plekje op de camping. Soms valt het een keertje mee. Maar Wroclaw ziet ons zeker snel terug. Het is altijd een fijn gevoel iets te hebben om naar uit te kijken.

Openmonumentendag, de parels van Diest

2011-09-14T16:17:00.001+02:00

Diest ligt op iets meer dan 10 km van mijn deur. Al meer dan eens heb ik op mijn blog de loftrompet gestoken over deze bijzondere stad aan de Demer. Ondanks mijn vele ontdekkingstochten langs de talrijke Diestse monumenten die ik al ondernam, kwam de Openmonumentendag van vorige zondag als een geschenk uit de hemel. Eindelijk was ik in de mogelijkheid om Fort Leopold en de citadel te bezoeken. Uitzonderlijk werden deze kroonjuwelen van vestingstad Diest voor het publiek opengesteld.

deel van de Schaffense poort

Samen met Ieper is Diest zowat de enige Vlaamse stad waar fortificaties het stadsbeeld zo indrukwekkend hebben bepaald. Naast het fort Leopold in de Lazarijberg en de Citadel in de Allerheiligenberg was Diest ooit helemaal omwald en beschermd met grachten en weilanden die moedwillig blank konden worden gezet. De oorsprong ervan gaat niet zo ver in de geschiedenis terug. België werd onafhankelijk in 1830 en onze koning Leopold I zijn eedaflegging was nog niet koud geworden of de Hollanders ondernamen reeds een poging om België terug in handen te krijgen. Zij slaagden erin om onverwachts via de Kempen tot voorbij Diest te komen maar met behulp van de Fransen werden ze terug weggejaagd.

de toegang tot Fort Leopold

Door deze gebeurtenis werd het plan opgezet om van Diest een vestingstad te maken. Alle wegen vanuit het Noorden (Holland) naar het centrum van het land passeerden immers Diest. In 1837 werd begonnen met de 'kernvesting' Diest -een dubbele omwalling met grachten rondom Diest met versterkte toegangspoorten-, in 1841 startten de werkzaamheden aan het Fort Leopold en 5 jaar later werd ook met de citadel begonnen. Op 16 jaar tijd werd dit immens werk voltooid. Een huzarenstuk, militair-strategisch doordacht en uitgevoerd in meesterlijk metselwerk. De hoeveelheid bakstenen die hiervoor over de Demer vanuit de Rupelstreek werd aangevoerd, lijkt mij ontelbaar maar moet zich ergens in de buurt van oneindig situeren.

Helaas schiet van de kernvesting niet veel meer over. Stadsuitbreiding, nieuwe wegen, het dumpen van afval in de grachten en het gebrek aan monumentenzorg - en liefdeloosheid voor de eigen stad- zijn er de oorzaak van dat de meeste wallen, grachten en stadspoorten vernield werden. Gelukkig is er nog de schitterende Schaffense poort die, niettegenstaande dringende conserveringswerken zich opdringen, bezoekers niet onberoerd kan laten. Ook de vlakbij gelegen sluisspoort, waar ooit de Demer de stad invloeide, illustreert het vakmanschap van de metsers van die tijd en de vindingrijkheid van de ontwerpers.

Fort Leopold: mooier dan een sprookjeskasteel

Op het fort Leopold, vlakbij het Diestse treinstation, ben ik meteen verliefd geworden, al van bij de eerste aanblik. Moest ik er het geld voor hebben, ik zou het zo kopen. Al mijn interessegebieden komen hier samen: architectuur en metselwerk, militaire geschiedenis en de wilde natuur. Wat je hier ziet is -gek genoeg voor een bouwsel uit de 19de eeuw- erg gelijkend met hoe ik het wonen in de toekomst op de tekentafel zou schetsen. Het fort is volledig ingebed in de natuur, van op de straat merk je er gewoonweg niets van.

Op het dak groeien gras, wilde bloemen en struiken. Klimop en wilde wingerd kruipen langs de gevels richting zon. De groendaken die tegenwoordig aangeprezen worden omwille van hun isolerende werking en het insectenvriendelijk karakter ervan, werden hier,160 jaar geleden, reeds gerealiseerd. De combinatie van de rode gebakken kleistenen (cultuur) en het levende groen in alle variëteiten (natuur) spreekt me immens aan. De vergelijking met mijn adoratie voor het Weense Hundertwasserhuis is evident. Hopelijk beseft ook de eigenaar, het ministerie van landsverdediging, dat daar in Diest een parel blinkt die gekoesterd en beschermd moet worden.

de Citadel van Diest

Die schoonheid kan je ook ervaren in de vijfhoekige citadel van Diest. Dit militair bouwwerk aan de Leuvense poort herbergde tot voor kort nog de paracommando's van Diest en in de tweede wereldoorlog werd het ingepalmd door de nazi's.Tegenwoordig staat deze kazerne, ook gekend als het kwartier luitenant Limbosch, leeg en wordt er hard nagedacht over welke bestemming er in de toekomst best aan gegeven wordt. Het zal je niet verbazen dat ik hoop dat de citadel als historisch- en natuurmonument in ere én vooral toegankelijk wordt gehouden.

Volgens mij is het echt niet nodig om de site te heractiveren (universiteitsafdeling, asielcentrum of wat dan ook) en schuilt er voldoende schoonheid en aantrekkingskracht in de citadel om er een succesvolle toeristische trekpleister van te maken. Hier en daar zou ik wat late en mijns inziens storende toevoegingen verwijderen, ook het museum verdient een financiële input en de natuurontwikkeling op en rondom de citadel moet zeker behouden blijven. Architecten, natuurliefhebbers, historici, soldaten, ... ze kunnen er allemaal hun vingers aflikken.

een prachtige symbiose tussen architectuur en natuurontwikkeling

Met het fort Leopold, de citadel en de restanten van de stadsomwalling heeft Diest een uniek relict op zijn grondgebied. In het verleden werd er voor gekozen om te vernielen en te dempen. Mag ik hier een oproep doen om het vanaf nu beter te doen? Bewaar deze 'parels van Diest' en voorkom te alle prijze dat vestingstad Diest alleen nog maar te bewonderen valt op postkaarten of foto's op zonderlinge blogs.

hortensia's

2011-09-11T08:52:00.002+02:00

Het zonnige weer gisteren stuurde me naar de plantenkwekerij om een 13-tal hortensia's uit te kiezen zodat ik de zone rond mijn nieuwe 'ecoduct' kon begin aan te kleden. De nazomer of begin herfst is het beste moment om de Hydrangea paniculata (pluimhortensia) naar kleur en bloeiwijze te selecteren. Met instemming van mijn wederhelft koos ik voor een mengeling van 5 verschillende soorten. Ongebruikelijk in de tuinarchitectuur maar het biedt ons wel een langere bloeiperiode en een hoop variaties in de kleuren limoen-wit-roze-rood.

een mengeling van 5 soorten hortensia

Onze keuze bestond uit 3 H.p. Limelight, 3 H.p. Phantom, 3 H.p. Pinky Winky, 3 H.p. Kyushu en 1 H.p. Unique. Vlakbij de ecoduct heb ik 15 jaar lang mijn composthoop gehad. Op deze plek is de grond hierdoor heel wat verbeterd zodat de hortensia's het hopelijk naar hun zin hebben. Ik ben tevens begonnen met de mest (stro en keutels) van het konijnenhok rond de hortensia's uit te spreiden zodat ze zeker geen voedingsstoffen te kort zullen komen.

De Hydrangea paniculata is mijn voorkeurshortensia. In tegenstelling tot de overpopulaire H. arborescens Annabelle kunnen de takken van deze groep van elegante sierstruiken het gewicht van de bloeiwijze wel torsen en hoef je in principe niet op te binden of te stutten. Ze zijn goed wintervast en snoeien is erg gemakkelijk: vermits de pluimen verschijnen op het nieuwe hout volstaat het om in het voorjaar de takken in te korten op 30 à 40 cm. hoogte. Heb je graag hogere struiken dan verhoog je ieder jaar deze snoeihoogte.

Wat ik ook mooi vind aan sommige van deze hortensia's is de aanwezigheid van zowel steriele (de grote bloemen) als fertiele (de kleine) bloemen. Het is leerrijk om te zien hoe deze planten hun onopvallende vruchtbare bloempjes compenseren met grote lok-bloemblaadjes. Niet alleen de insecten worden zo aangetrokken maar blijkbaar ook de plantenliefhebbers. Deze truc komt echt vaak voor in de natuur, zowel bij bloemen als bij dieren (bvb. de pauwenstaart) als ... bij mensen. Opvallen is de boodschap.

klaar is kees

2011-09-07T19:05:00.000+02:00

De voorbije weken berichtte ik over mijn zieke mispel, het rooien van deze stekelige struik, het aanleggen van een avondterras met donkere kleiklinkers op de vrijgekomen plek en het aanplanten van de randen. Er ontbrak uiteraard nog een heel belangrijk detail: tuinmeubels. Even hebben we getwijfeld: kiezen we voor een tafel met stoelen of opteren we toch eerder voor ligzetels. Voor beide opties was heel wat te zeggen. Uiteindelijk hielden we vast aan ons oorspronkelijk idee, namelijk een extra feesttafel waar de baas des huizes ook zijn gazet kan lezen.

Zes stoelen en een tafel op het avondterras

Bij de tweede meubelwinkel in het Geelse vonden we meteen wat we nodig hadden. Dat op alle tuinmeubels 40% korting was, maakte de beslissing des te makkelijker. Ik koos een oerdegelijke en stevige tafel (bijna 70 kg.) van gerecycleerde teak met FSC-label. Voor de zes stoelen probeerden we zowat alle modellen uit, in teak, van metaal, van textileen en van pvc-vrije kunststof. Deze laatsten zaten veruit het meest comfortabel. Bovendien waren ze te verkrijgen in de zomerse kleuren rood en oranje, perfect te combineren met onze border vol Echinacea's en de rijpe appels vlakbij. Wie het zich nog herinnert, dezelfde kleuren hebben we ook gekozen voor onze eetkamer. De binnenruimte en de buitenruimte zijn zo op mekaar afgestemd.

uitzicht op de zwemvijver

Vanop dit nieuwe terras hebben we nu een mooi uitzicht op het leven in en rondom de zwemvijver. En als de avond valt, duiken plots de vleermuizen op en zoeven ze een aantal keren rondom onze kop. Ook de vele vogels die een fris bad komen nemen, hebben voortaan gluurders tussen het struikgewas. Misschien nog het magistraalst van al: gezeten van op het plekje waar bovenstaande foto is genomen, kunnen we, als het weer wat meezit tenminste, genieten van alle fasen van de zonsondergang.

Nu dit hoekje klaar is, kan ik beginnen aan de aankleding van mijn mini-ecoduct. Om maar te zeggen dat ik blijkbaar werk blijf vinden. Is er iets plezanters dan dat? Hoor ik daar de burgemeester van Aalst, aka Ilse Spruitenpreut, roepen van wel? Het is je gegund burgemeester.

nieuw tuinprogramma op TV

2011-08-30T19:12:00.001+02:00

Bartel Van Riet

Op zondag 4 september - en dat zal rap zijn- start op Eén een nieuw tuinprogramma. Groenland zal het programma heten en de presentatie is in handen van Bartel Van Riet. Productiehuis Hotel Hungaria van 'dagelijkse kost' blikt de wekelijkse afleveringen in. In dit gloednieuwe programma staat het genieten van het buitenleven centraal.

Veel is er nog niet geweten over Groenland maar de website van Hotel Hungaria verwoordt het opzet als volgt: "Bartel toont je met aanstekelijk enthousiasme hoe je het beste kan halen uit tuin of terras en laat je het groen in je omgeving herontdekken. ... Groenland wakkert de groene goesting aan, zet aan tot creativiteit en laat zich inspireren door prachtige plekjes en mensen die houden van de natuur". Als dat niet aanlokkelijk klinkt!

In de eerste aflevering (start om 18.10 uur) trekt Bartel de stad in. Onder het motto 'vergroen je buurt' legt hij uit hoe je je eigen stoep- en geveltuin aanlegt. Om inspiratie op te doen worden er drie uiteenlopende stadstuinen bezocht. Om af te sluiten wordt er van op een dakterras genoten van de skyline bij zonsondergang.

Mogelijks, maar dat is nog niet zeker, wordt er ook een aflevering ingeblikt in onze ecologische tuin. Het thema zou draaien rond het dierenleven in de tuin. Vandaag kwam alvast iemand van het productiehuis een kijkje nemen en filmde hij enkele "mooie" hoeken en constructies van mijn hand. Als het niet doorgaat, niet getreurd, ik ben al blij dat er eindelijk nog eens een tuinprogramma op de VRT wordt uitgezonden. Ook al zijn het maar afleveringen van zo'n 17 minuten (maar wel een jaar lang), ik ben er zeker van dat Hotel Hungaria iets heel moois gaat brengen.

dagelijks gezelschap

2011-08-29T08:33:00.002+02:00

Vroeger nooit gezien maar tegenwoordig dagelijks gezelschap: een tweetal jonge boomklevers die in mijn naaldbomen al hakkend en pulkend op zoek zijn naar insecten. Hun spechtachtig gedrag trekt de aandacht. Alhoewel ze nog erg klein zijn en hun vederkleed tegen de schors van de grove den nauwelijks afsteekt, is het dankzij hun typisch geluid niet erg moeilijk om ze in het bos te vinden.

Dit moeten er twee zijn uit het succesvolle nest bij mijn vader, enkele huizen terug richting Tessenderlo-centrum. Hij had het geluk dat er een koppeltje hield in één van zijn nestkastjes. Zij metselden mooi het vlieggat op maat, wij hebben er uren naar het aandragen van beestjes gekeken en op een dag waren de jongen uitgevlogen. Mooi. En vandaar dat ik, gezeten bij de waterleliepoel, dagdagelijks een mooi schouwspel krijg voorgeschoteld. Wanneer dan ook nog de goudhaantjes tevoorschijn komen, eveneens om op insectenjacht te gaan in de dennen en de sparren, dan begrijp je wel dat ik als tuinier een gelukzalig gevoel ken.

een jonge boomklever tegen de stam van een den

(niet al te scherp maar van ver getrokken met een pocketcamera)

leuke mannetjes

2011-08-28T10:15:00.009+02:00

Al bij de allereerste stadsverkenning van Dresden viel ons iets koddigs op: op sommige oversteekplaatsen had je ordinaire voetgangerslichten zoals wij die kennen maar hier en daar werd je begeleid door een sierlijk en leuk mannetje. Het rode mannetje draagt een 'safarihoed' en staat met de armen gespreid, het groene mannetje, eveneens met hoed, wandelt met een arm in de lucht. Gek maar waar, het mannetje heeft zelfs een naam, Ampelmännchen, en blijkt een icoon te zijn van de Ostalgie-beweging in Duitsland.

het Ampelmännchen, in 't rood en in 't groen

Ostalgie is een samentrekking van Ost en nostalgie. Heimwee, zeg maar, naar het dagdagelijkse leven in het voormalig Oost-Duitsland. Dit gevoel zit dieper geworteld in de samenleving dan gedacht wordt. Heel wat Duitsers van achter het Ijzeren Gordijn zien met lede ogen aan hoe hun stukje Duitsland verwesterd en veramerikaniseerd wordt. Zelf spraken we in een protestante kerk in Neustadt-Dresden met een fiere Oost-Duitser die zich behoorlijk opwond over deze kwestie. Hij was er niet over te spreken dat werd neergekeken op de Ossi's, hun cultuur en hun verwezenlijkingen. Toen hij ook het nachtelijk bombardement op Dresden aansneed werden we er ongemakkelijk van. Blijkbaar had hij toch liever dat Duitsland de oorlog gewonnen had.

Het Ampelmännchen in sleutelhangervorm

Maar het mannetje dus. Na de val van de muur werd al snel het plan gesmeed om alle verkeerslichten op Westerse leest te schoeien. Het Ampelmännchen moest na '30 jaar trouwe dienst' uit het straatbeeld verdwijnen, net zoals ondertussen ook de Trabant en de Wartburg de facto in heel Dresden niet meer te bespeuren vallen. Maar hiertegen kwam, vooral in Berlijn, al vrij snel protest op gang. Voor 'Das Komitee zur Rettung der Ampelmännchen' was het verwijderen van hun manneke een symbool voor de onredelijke post-Wende-mentaliteit. Het Westen heeft al zoveel bekende dingen vervangen en doen verdwijnen, dat wilden de actievoerders niet opnieuw laten gebeuren met hun voetgangersmannetje. Dankzij hun acties mocht het mannetje blijven en groeide hij uit tot een echt cult-symbool. Zelfs in die mate dat er tegenwoordig nieuwe Ampelmännchen-lichten worden bijgeplaatst.

zelfs Ampelmännchen-koekjes kan je bakken

Ook voor de toeristische sector heeft het komisch mannetje geen windeieren gelegd. Je vindt het rode en groen mannetje in alle vormen en maten in de souvenirswinkels. Uit sympathie voor het Ampelmännchen, maar ook omdat we het porselein dat je in Dresden zogezegd 'moet' kopen maar niks vonden, schaften we ons enkele mannetjes aan. Jo kocht een T-shirt, Heleen werd verliefd op de sleutelhangers en voor in de keuken kozen we 2 bakvormpjes. Maar er zijn ook gommen, binnenhuis-lampen, handdoeken, stickers en zo meer. Zelfs de verkeerslichten zelf kan je op de kop tikken. Ook voor de feministische strekking in blogland is er goed nieuws. Sinds 2004 bestaat er ook een ampelmädchen, met rokje en vlechtjes en al.

In feite is heel deze historie een overwinning op de opgelegde uniformiteit die alle originaliteit, het grappige en kleurrijke uit onze samenleving wegwerkt. Ik zou maar al te graag hebben dat er meer van die dingen in ons leven zouden worden toegevoegd. Het kan in het groot, zie bvb. het Hundertwasserhaus in Wenen of het kan in het klein: de vele gevelstrips die in de grootsteden opduiken, de stoeptegel die wordt weggehaald voor een blauwe regen, een kindertekening die een Ikeaposter vervangt, het kleurrijke T-shirt dat het grijze hemd in de kast laat hangen, een boeketje bloemen dat een grauwe inkomhal opfleurt of een wilde hop die het levenloze plein overwoekert. Het Ampelmännchen zet een mens aan het denken. I love it, iets wat ik nooit voelde toen ik hier het voetgangerslicht aankeek.

het nieuwe avondterras

2011-08-21T10:26:00.002+02:00

Na het rooien van onze zieke mispel viel het me op dat de locatie een bijzonder mooi uitzicht gaf over de zwemvijver en dat onze tuin plots veel groter leek. Meteen werd de beslissing genomen om op die stek geen nieuwe boom aan te planten maar een bijkomend terras aan te leggen. Een plek waar kan genoten worden van de avondzon, inclusief jagende vleermuizen, en waar een lange feesttafel genodigden (of onszelf) een gezellige plaats biedt tussen borders van kleurrijke bloemen.

de plaats van het terras is afgebakend

Zo'n terras kan je zelf aanleggen. Ik zal proberen uit te leggen hoe ik het aanpakte. Je start met het kiezen van de juiste locatie voor het terras. Want het heeft geen zin voorbereidende werken uit te voeren in de voortuin als je het terras in de achtertuin wenst. Wil je je terras in de stikkende middagzon of kies je eerder voor de milde avondzon? Als die keuze gemaakt is, bepaal je de grootte en de hoogte van het pleintje. Hiertoe klop je een aantal stevige palen aan de buitenrand van de voorziene ruimte. Met behulp van een pasdarm (een flexibele plastieken darm volledig gevuld met water) zet je op alle palen een streep, in mijn geval op de hoogte van het afgewerkte terras + 70 cm).

de profiels liggen klaar, de zand/cementmengeling kan aangevoerd worden.

Tegen de palen leg je rechte profiels of planken eraan nagelen kan ook. Deze worden waterpas gelegd met behulp van de streepjes op de palen. Zij worden even hoog gelegd als de stabilisé (5 delen zand op 1 deel cement) moet komen. Deze hoogte is gelijk aan de hoogte van je uiteindelijk terras min de hoogte van je klinkers of kasseien. Als de bovenkant van je profiels aan de beide palen even ver verwijderd is van de getrokken streepjes liggen ze waterpas. Als de profiels geplaatst zijn, kan je beginnen met het storten van de zand/cementmengeling. Meng in de kruiwagen (zo deed ik het) of op een plaat of in een mortelmolen. Loop de mengeling goed aan om verzakking te voorkomen.

Met een plank kan je het terrein perfect egaliseren

Als er enkele kruiwagens mengeling aangevoerd zijn kan je starten met de afwerking van de onderlaag. Met een stevige en kaarsrechte plank trek je de overtollige mengeling naar je toe, hiertoe schuif je de plank veelvuldig horizontaal en langzaam verticaal over de profiels. Zorg ervoor dat er geen gaten achterblijven. Belangrijk hierbij is dat je altijd meer stabilisé kapt dan nodig is, het teveel wegtrekken is beter dan tekorten bijwerken.

als de ondergrond klaar ligt, kan het leggen beginnen

Ben je klaar met het nivelleren van de ondergrond, kan je starten met het leggen van de klinkers. In dit concreet geval koos ik voor erg donkere, bijna zwarte gebakken kleiklinkers. Zij hebben bijna de kleur van de grond en trekken de aandacht niet weg van de bloemen. Bovendien geven ze de mogelijkheid om talrijke verbanden toe te passen. Ik koos voor het dubbel elleboogverband wat gemakkelijk te leggen is, een stevige structuur biedt en weinig slijpwerk verreist. De buitenrand van ons terras is niet perfect rechthoekig maar werd aangepast aan de reeds aanwezige aanplanting. De buitenrand zal immers toch vrij snel overgroeid worden door de planten, dus heeft het weinig zin om daar een perfecte rechte lijn te creëren, al staat het je vrij om dat wel te doen.

Bij het leggen van de klinkers loop je over stevige platen zodat je de klinkers niet scheef loopt.

Als alles klaar is strooi je voldoende witte zand over de klinkers

Als je het pleintje vol hebt gelegd met de klinkers werk je de randen bij. In de overblijvende gaten leg je een halve klinker die je met een hamer goed aanklopt. Tegen de buitenrand smeer je nu stevige mortel (3 delen zand op 1 deel cement, goed gemengd met toevoeging van water). Je terras ligt nu volledig gesloten. Op de pas gelegde klinkers gooi je voldoende witte zand die de spleten tussen de klinkers zal vullen. Keer dit zand met een borstel of aftrekker tussen de klinkers.

De verbinding tussen het bestaande tuinpad en het nieuwe terras kan je op diverse manieren aanpakken. De grond of de klinkers gewoon schuin afwerken, of probeer eens een uitdaging aan te gaan: mets je eigen trapje. Met behulp van een truweel en een waterpas kan je je familieleden hiermee eens verrassen. Bij een trap is het belangrijk dat de eerste trede het laagst is en dat iedere volgende trede wat hoger is. Zo niet, ben je gegarandeerd het onderwerp van spot op de volgende familiebijeenkomst.

Tegen de mortel kan je nu goede tuingrond aanbrengen. Als, zoals in mijn geval, er reeds planten aanwezig zijn, kan het nodig zijn om sommigen ervan uit te graven omdat ze te diep staan. Plant ze meteen terug als de nieuwe grond op hoogte ligt.

het voorlopig tuinsetje in afwachting van een tafel met stoelen

Op anderhalve dag tijd werd het nieuwe terras aangelegd. Je kan deze fijne klus alleen afhandelen al is hulp bij het aanvoeren van de klinkers wel gemakkelijk. Het plezantste moment voor de plantenliefhebbers is natuurlijk wanneer de grond romdom het nieuwe terras kan aangeplant worden. Omdat 3/4 van het terras in de zon ligt en 1/4 in de schaduw gebruikte ik planten die in beide condities gedijen. De meeste ervan komen in bloei tijdens de zomer of de vroege herfst.

Nu hoop ik nog lang te kunnen genieten van dit nieuwe terras al voel ik de inspanning van het kruien en kniezitten in al mijn spieren en gewrichten. Alsof het einde nu wel echt dichtbij is. Op het voorlopig tafeltje plaatste die van ons alvast een kaarsje, op het eerste zicht een mooi tuinkaarsje maar in feite gekocht in Polen als noveenkaars voor op een grafzerk. Ik heb een vooruitziende vrouw.

Ons Pools verblijf

2011-08-17T11:42:00.005+02:00

Allemaal samen voor het bord van Lupki (lees Woepki)

Lupki, een deelgemeente van Wlen in Neder-Silezië, dat is de plek die we dit jaar uitkozen om onze vakantie door te brengen. Het zegt je niet veel? Het verbaast me niks. Polen is sowieso nog onbekend als vakantiebestemming en dat is Silezië, het groene grensgebied met Duitsland en Tsjechië, des te meer. Toch ben ik meer dan tevreden met onze vakantiebestemming. Het was een reuze meevaller.

met de eigenaar (Luk met kleindochter) op de trappen

Een aantal van onze kinderen dacht bij Polen aan de Noordpool of de Zuidpool, een desolaat, koud en donker hol waar je enkel komt bij een strafexpeditie wanneer Siberië vol zit. Zo erg was het bij mij niet gesteld, maar Polen? Is dat niet dagenlang rijden, moet je daar je WC-putje zelf niet graven en rijden daar niet meer paarden dan auto's? Zijn er daar überhaupt wel verharde wegen?

Dat bleek allemaal enorm mee te vallen. Wlen is precies 902 kilometer van ons verwijderd. Goed te doen op een dag. Al moet je voor de gewone wegen in Polen wel rekenen aan een gemiddelde van 50 km/uur. Hier en daar zitten er kuilen in het wegdek en het asfalt wordt regelmatig onverwachts afgewisseld met onverharde stukken. De wegen waar je 90 km/uur mag rijden zijn ook aan de smalle kant, wat op een bergachtig parcours niet onbelangrijk is want heel wat Polen rijden in het midden van de weg. Paarden met kar zijn we slechts zelden tegengekomen behalve in Krakau. In deze fantastische stad kan je, net als in Brugge, gezeten in wondermooie koetsen de schoonste hoekjes verkennen. De mensen die ik sprak, getuigen over een enorme metamorfose van Polen. Op 6, 7 jaren tijd is er enorm veel ten goede veranderd. Niet betaald met de lokale Zloty maar door een massale input van Euro's.

de gerenoveerde bijgebouwen van Palac Lenno

In Palac Lenno, waar wij verbleven, is zo'n metamorfose dankzij Vlaming Luk Vanhauwaert ook overduidelijk het geval. Toen Luk in Wlen voor 't eerst arriveerde, trof hij er een ruïne aan. Toch werd hij op slag verliefd op het uitzonderlijk uitzicht en de rust die de ongerepte natuur daar biedt. Hij kocht Lenno en startte met een groots renovatieproject, allemaal bekostigd met eigen centen. Het werd een heel avontuur met tegenwerkingen vanuit de overheid en diefstallen. Toch mag het resultaat vandaag meer dan gezien worden. Bij de eerste aanblik viel ik bijna achterover, het leek me meteen een voorrecht om daar te mogen verblijven.

Was ik toen blij een blogger te zijn want Wlen had ik nooit ontdekt zonder de tuinblog van Luks dochter Hilda, die op haar Pijpenla af en toe iets liet horen over het avontuur van haar vader en de prachtige Silezische natuur. Ik werd er meteen door aangesproken en hopla, Polen als vakantiebestemming was zo geregeld. Dat Dresden op de weg naar Wlen ligt, was bovendien aardig meegenomen. Twee vliegen in één klap.

met Luk op kastelentocht

Bij aankomst aan het slaapverblijf vlakbij het kasteel, dat ik met behulp van Google Maps in mijn splinternieuwe en erg bruikbare GPS had gestoken, werden we opgewacht door Frieda, de andere dochter van Luk. Wat later maakten we kennis met de 'kasteelheer' zelve. Luk bleek meteen een bijzonder vriendelijke en charmante gastheer, eentje met veel levenswijsheid en een groot gevoel voor humor. Dat klikte meteen en van dag één tot het moment dat we uit Wlen vertrokken, heeft hij ons in de watten gelegd.

Zo nam hij de tijd om ons mee op kastelenverkenning te nemen. Het werd een boeiend verhaal over misbruik van Europese gelden, verwaarlozing, plunderingen en vriendjespolitiek van de lokale 'monumentenzorg'. Triestig om het allemaal te horen en aan te zien. Dat in deze omstandigheden Luk er toch in geslaagd is om zijn Lehnhaus terug tot leven te wekken verdient dan ook mijn appreciatie. Zijn liefde voor de aanwezige natuur was, naar eigen zeggen, de grote drijvende kracht.

De kinderen voor Palac Lenno

Lenno is ook een stek om verliefd op te worden. Het kasteel is gelegen op de top van een berg van waar je een hemels uitzicht hebt op het omliggende gebergte. Als het weer wat meezit, kan je kijken tot in Tsjechië. Nergens zie je in je blikveld één gebouw of een ander storend element. Niets dan de rustgevende natuur. Dan weer opgelicht door een stralende zon, dan weer gehuld in sfeërieke nevels of als 't echt meezit, versierd met een toverachtige regenboog. Luk zegt altijd 'er zijn heel wat mooiere kastelen dan het mijne, maar geen enkel heeft zo'n prachtig uitzicht als het mijne' en dat wil ik graag geloven.

Wie er aan toe is om zijn batterijen op te laden of wie wil genieten van de aardse schoonheid kan zich geen beter verblijf toewensen. Wlen is tevens een prima uitvalbasis om een boeiende streek te verkennen. Er is zoveel te zien in Silezië dat je er wel enkele vakanties voor nodig hebt om alle burchten, kastelen, donjons, kerken, natuurparken, musea, steden en uitzichtspunten te bezoeken die de moeite waard zijn.

Naast de opmerkelijke vriendelijke ontvangst door de eigenaar en zijn familie genoten wij ook met volle teugen van de Poolse keuken op Lenno. Zowel voor het ontbijt (uitgebreid buffet) als voor het avondeten (soep, hoofdschotel en dessert) mag je immers tafelen met de gastheer. Alle groenten komen uit de eigen biologisch beheerde tuin. Ook onze vegetarische maaltijden waren dik in orde.

Er hangt op Lenno een zeer relaxte sfeer, niks moet, alles kan. 'Vrijheid blijheid' is dan ook één van de motto's van Luk. Niks drukdoenerij of regelneverij. Geen protserigheid of enerverende etikette. Geen luxe, alles is eerder bewust basic. Ik voelde er me bijzonder op mijn gemak en dat gebeurt niet vaak. Luk is daarenboven nog een onderhoudende verteller, kent de streek door en door, weet heel wat over de lokale geschiedenis en is altijd bereid om je originele uitstapjes te verklappen. Mensen die iets waardevols te vertellen hebben, lopen niet dik. Geef toe, dan is het toch een pluspunt om zo iemand, tijdens je vakantie, in een uithoek van Polen tegen het lijf te lopen.

Mooi gezelschap op Palac Lenno

Wlen in Polen, zowel als eindbestemming als als tussenstop is een aanrader. Een buitenkansje voor wie eens een andere vakantie wenst, ver weg van de drukte en het massatoerisme. Voor mensen die tot rust willen komen, voor sportievelingen die dromen van mooie wandelingen of fietstochten en voor lekkerbekken die wat anders willen dan spaghetti, frieten en pizza. Ge soigneert er niet alleen je eigen maar met het geld dat via de vakanties op Lenno binnenkomt, wordt Palac Lenno verder gerenoveerd. Je sponsort als het ware een ideëel cultureel doel en dat is goed om weten.

Er is nog heel wat werk te doen daar op de berg in Lupki -er zijn bijvoorbeeld nog fresco's die gerestaureerd moeten worden en achter de houtstapel liggen nog schitterende doch gehavende beelden- maar ik ben er zeker van dat alles dik in orde gaat komen, al zal het zijn op het ritme van de gastheer.

(Ben je geïnteresseerd of wil je al meteen je volgende vakantie boeken? Stuur Luk een e-mail en het is zo geregeld. Bij ons liep alles gesmeerd en we keren zeker terug.)