15 juni 2009

moonchild



Gisteren, 14 juni, was het precies 14 jaar geleden dat Rory Gallagher overleed. In mijn fuifjaren was Going to my Hometown uit Live in Europe (1972) één van die liedjes waarvoor ik graag op de dansvloer kwam. Rory kon met zijn mandolinespel en zijn Fender strat zowel de folkies als de bluesfanaten bekoren. Ik was alvast fan... en ben dat eigenlijk nog steeds.



Tattoo'd Lady

5 opmerkingen:

Tony zei

...met Tatoo'd Lady is er alweer een stukje gat in mijn cultuur gedempt ;-)

Frank zei

Ha, da's lang geleden! De cafébaas van mijn allereerste stamcafé was de hevigste Rory Gallagher-fan die ik ooit heb ontmoet. Als de plaatselijke duivenbond naar huis was, knalde hij keihard RG door de boxen. Those were the days...

[muggenbeet] zei

Rory verdient VEEL meer aandacht.

Marta zei

Christy Moore heeft een heel ontroerende tribute voor Rory, te vinden op zijn laatste cd 'Listen'.

And Rory's gone,
To play the blues in heaven.
Above the clouds,
With all the angels singing there.
His records scratched,
Like his beaten-up old Fender,
But the songs are strong,
And the notes hang in the air.


Gone with Steve Ray,
And Jessie Ed Davis.
They died too young,
And much too premature.
Another rock'n'roller,
Gone but not forgotten,
As his old guitar still mourns and plays,
And wails and screams the blues.


It sings for Mississippi Fred,
And Muddy Waters, Son House, Sleepy John,
And the Nighthawk too.
Blacks, whites, blues and greens,
All the colours mixed together
Now Rory's gone to Heaven.
Since Rory's gone to Heaven,
To play the blues


And Rory's gone to play,
The blues in Heaven.


Mooi, zowel muziek van Rory als van Christy Moore.

[muggenbeet] zei

@marta: ik ga het zeker eens beluisteren. groeten.